VI SA/Wa 50/08

VI SA/Wa 50/08 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 749/08 - Postanowienie NSA z 2008-11-05
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. na czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej postanawia : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2007 r. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej dotyczące uprawnień wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Minister Środowiska
nieprawidłowo interpretuje i stosuje obowiązujące od dnia 1 stycznia 1997 r. przepisy, w szczególności przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, co wiąże się z brakiem dostosowania
statutu P. do zaistniałych w tym terminie zmian uregulowań prawnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co stanowi podstawę jej odrzucenia jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ podniósł, iż
przedmiotem skargi jest niedokonanie zmiany zarządzenia nadającego statut L., co skarżący kwalifikuje jako bezczynność dotyczącą aktu lub czynności, z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie organu zarządzenie nadające statut L. nie może być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Ponadto organ wskazał, że między chwilą (1 stycznia 1997 r.), w której zgodnie z twierdzeniami skarżącego, organ powinien działać, a wniesieniem skargi upłynęło ponad 10 lat, tak więc trudno zaakceptować żądanie kontroli przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej i zastosowania środków określonych w ustawie po tak długim okresie.
Ponadto organ podkreślił, iż skarżący nie jest uprawniony do wniesienia skargi także z innego powodu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej
działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli przyjąć, że wydanie zarządzenia nadającego statut jednostce organizacyjnej jest aktem lub
czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to należałoby uznać, że dotyczy raczej uprawnień lub obowiązków tej jednostki organizacyjnej, a nie innych podmiotów. O. nie należy do żadnej z kategorii, o których mowa w przywoływanym wyżej przepisie, w związku z czym jego skarga powinna zostać oddalona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z
późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a).
Ze skargi złożonej przez O. wynika, iż skarży on czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej, dotyczące uprawnień wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa poprzez nieprawidłową interpretację i stosowanie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i ustawy z
dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, co wiąże się z brakiem dostosowania statutu P. do zaistniałych w tym terminie zmian uregulowań prawnych.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny oraz dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot nie powiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (vide:. postanowienie NSA z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96, niepubl.).
Zdaniem Sądu wskazane przez stronę skarżącą nieprawidłowości dotyczące działań Ministra Środowiska nie stanowią tych form działania organów administracji publicznej, które w świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegają kognicji sądu administracyjnego.
Podnoszone w skardze nieprawidłowości w działaniu Ministra Środowiska, w szczególności zaniedbania lub nienależyte wykonywanie przez niego zadań, mogą być przedmiotem skargi do Prezesa Rady Ministrów w trybie art. 227 k.p.a.
W świetle powyższych rozważań skargę wniesioną przez O. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.