VI SA/WA 495/22

VI SA/Wa 495/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Robert Żukowski
Urszula Wilk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Lotnicze prawo
Sygn. powiązane
II GSK 2222/22 - Postanowienie NSA z 2025-09-25
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Robert Żukowski Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2022 r. sprawy ze skargi "(...)"GmbH N. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia "(...)" grudnia 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: organ) – na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 81a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2019 r., poz. 1783; dalej: ustawa PNR) – umorzył w części postępowanie administracyjne za niedopełnienie przez przewoźnika lotniczego: [...] GmbH, adres: [...], Niemcy (dalej: skarżącego) obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR (pkt I) oraz nałożył na skarżącego administracyjną karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR w wysokości 20 000 złotych (pkt II).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu: 1 listopada 2018 r. skarżący wykonywał lot nr [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego [...], z datą i godziną przylotu: 1 listopada 2018 r., 10:31 czasu polskiego (planowaną godziną przylotu 10:34). Z informacji z 14 października 2021 r. (notatka nr [...]) przekazanej przez Krajową Jednostkę do spraw Informacji o Pasażerach (dalej: JIP) wynika, że skarżący nie przekazał w wymaganych terminach niezbędnych danych PNR. Skarżący nie jest wpisany na listę przewoźników lotniczych dostosowujących się do przekazywania danych PNR do JIP ogłoszoną przez organ w Biuletynie Informacji Publicznej.
W toku prowadzonego postępowania zebrano materiał dowodowy wskazujący, że lot nr [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego [...] wykonany przez skarżącego 1 listopada 2018 r. był lotem PNR, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy PNR.
W aktach administracyjnych znajdują się pisma organu z 15 czerwca 2021 r. do Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, Portu Lotniczego Lotnisko [...] w [...], Prezesów Zarządu: [...] Sp. z o.o., [...] S.A., [...] Sp. z o.o., jak i odpowiedzi od wymienionych podmiotów. Do akt włączono również wyciąg z przekazanego przez Polską Agencję Żeglugi Powietrznej wykazu zrealizowanych międzynarodowych operacji lotniczych, z którego wynika, że ww. lot odbył się i był identyfikowany ze skarżącym, statkiem powietrznym o znakach rejestracyjnych [...] oraz znakami wywoławczymi statku [...], oraz wyciąg z przekazanego przez Port Lotniczy Lotnisko [...] w [...] wykazu zrealizowanych operacji lotniczych, w którym figuruje ww. lot, identyfikowany ze skarżącym, wskazanymi znakami rejestracyjnymi statku powietrznego [...] oraz liczbą pasażerów na pokładzie 5.
W toku postępowania organ wezwał też skarżącego do udzielenia informacji na temat lotu nr [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego [...] w dniu 1 listopada 2018 r. z godziną przylotu 10:31, z planowaną godziną przylotu o 10:34 czasu polskiego. Przewoźnik lotniczy nie udzielił jednak odpowiedzi na wezwanie.
Organ zaznaczył, że z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego odnośnie posiadania przez niego danych PNR m.in. w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem ww. lotu, a także na fakt, że z informacji przekazanych przez Port Lotniczy w [...] nie można ustalić w jakim okresie ww. dane były w posiadaniu skarżącego, nie ma możliwości udowodnienia posiadania przez niego danych PNR w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu.
Podkreślił, że wykorzystał wszystkie znane mu źródła dowodowe i uznał, że analiza uzyskanych materiałów nie pozwala na przyjęcie, że skarżący posiadał dane PNR dotyczące ww. lotu w przewidzianym prawem terminie, a tym samym, że mógł je przekazać i zrealizować nałożony na niego obowiązek. Wobec niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, rozstrzygnął na korzyść skarżącego i umorzył postępowanie w części dotyczącej art. 6 ust. pkt 1 ustawy PNR, tj. przekazania przez skarżącego danych PNR do JIP w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR.
Wskazano, że skarżący nie przedstawił informacji lub dokumentów, które zwolniłyby go z odpowiedzialności podlegania administracyjnej karze pieniężnej, na podstawie art. 69 ustawy PNR. Ponadto, zbadano przesłankę określoną w art. 70 ustawy PNR, jednak z uwagi na zastosowanie art. 15zzr tzw. ustawy covidowej ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło 23 maja 2020 r., terminy zawieszono na okres 54 dni, dlatego 3-letni okres przewidziany w ustawie PNR dla naruszenia, które nastąpiło w dniu przylotu: 4 listopada 2018 r., upłynął 28 grudnia 2021 r.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na tę decyzję, zaskarżając ją co do pkt II i wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o przyznanie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności niewyjaśnienie na jakich ustaleniach faktycznych i na jakiej podstawie organ oparł się wydając zaskarżoną decyzję, lakoniczne odniesienie się do faktów mających istotne znaczenie dla sprawy mając do czynienia z podmiotem pochodzącym spoza RP, jak również niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji wraz z podstawą prawną wysokości nałożonej kary pieniężnej oraz przyczyną dla której organ dokonuje rozszerzającej interpretacji przepisów;
b) art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w związku ze sporządzeniem pism w języku, który nie jest Spółce znany, a następnie nakładanie na podstawie tych pism krótkich terminów (takich samych jak w przypadku podmiotów władających językiem polskim) na ustosunkowanie się do stanowisk organu, brakiem potwierdzenia doręczenia pism w sprawie, a także prowadzenie postępowania w trakcie trwania pandemii Covid-19, tym samym uniemożliwienie udziału skarżącemu w sprawie;
c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na jego dowolnej ocenie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności przez brak ustalenia lotniska lądowania, okoliczności przemawiających za tym, że skarżący nie naruszył swoim postępowaniem obowiązków nałożonych na niego przepisami dotyczącymi przetwarzania danych dotyczących przelotu pasażera, okoliczności sprawy były skomplikowane, przewoźnik nie dysponował danymi pasażera w takim zakresie w jakim żądał tego organ, a w wykonaniu przewozu uczestniczył podmiot trzeci prowadzący działalność gospodarczą na polskim rynku;
d) art. 81a § 1 w zw. z art. 7, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców, przez nieuwzględnienie występujących w sprawie wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść strony – przedsiębiorcy, gdy zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwala ustalić, że skarżący nie dopuścił się naruszenia oraz brak uznania, że przekazane dane do zarządzającego lotniskiem, a także do agenta handlingowego nie wyczerpują obowiązków ciążących na Spółce z tytułu regulacji wynikających ustawy PNR;
e) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 189d i f k.p.a., polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnej oceny tego materiału i uznania przez organ, że udowodniono naruszenie jakiego miała dopuścić się Spółka, a także okoliczności przeważające za tak wysokim wymiarem kary administracyjnej, wyrażające się zwłaszcza przez brak ustalenia że: zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary ze względu na małą wagę ewentualnego naruszenia; zachodzą przesłanki odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej wskazane w art. 65 i 69 ustawy PNR,
a także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynika sprawy:
a) art. 70 ustawy PNR, poprzez prowadzenie postępowania i nałożenie kary administracyjnej na skarżącego w sytuacji, w której od momentu dokonania ewentualnego naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy PNR do dnia, w którym nałożono karę administracyjną upłynęły ponad 3 lata, a zatem nastąpiło przedawnienie karalności;
b) art. 69 ustawy PNR, poprzez brak podjęcia próby ustalenia zachodzących przesłanek o niepodleganiu przez skarżącego karze administracyjnej;
c) art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 2 pkt. 1 i pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy PNR, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Spółka była zobowiązana do przekazania danych pasażera w związku z wykonywaniem lotu 4 listopada 2018 r.;
d) art. 64 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy PNR, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie że okoliczności sprawy stanowią przesłanki dla nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącego;
e) art. 76 ust. 1 ustawy PNR, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na skarżącego mimo, że podjął on czynności mające na celu dostosowanie warunków technicznych umożliwiających sprawne i skuteczne przekazywanie przez niego danych dotyczących pasażerów do podmiotów odpowiedzialnych.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie tych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy PNR. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, dane PNR są to dane dotyczące przelotu pasażera, w tym dane osobowe, które są przetwarzane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przewoźników lotniczych w celu dokonania rezerwacji lub realizacji lotu w ramach przewozu lotniczego, podlegające przekazaniu przez przewoźnika lotniczego do JIP, tj. do Krajowej Jednostki do spraw Informacji o Pasażerach. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 6 ustawy PNR, lot PNR jest to lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że skarżący w dniu 1 listopada 2018 r., realizował lot nr [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego [...]. Z informacji od JIP wynika zaś, że przedmiotowy lot odbył się z 5 pasażerami na pokładzie statku powietrznego.
Zdaniem Sądu, prawidłowo organ uznał, że ww. lot spełnia definicję lotu PNR, oraz stwierdził, że skarżący objęty był obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, z którego miał się wywiązać w terminach określonych w art. 6 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, który organizuje lot PNR, przekazuje do JIP dane PNR dotyczące pasażerów tego lotu, spośród kategorii danych PNR, które gromadzi w trakcie prowadzonej przez siebie działalności w celu dokonania rezerwacji lub realizacji przewozu lotniczego.
Jak natomiast wynika z art. 6 ust. 1 ustawy PNR, dane PNR są przekazywane przez przewoźników lotniczych do JIP w następujących terminach: 1) od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR oraz 2) niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład. Wbrew twierdzeniom autora skargi, przekazanie danych PNR przez przewoźnika powinno zatem nastąpić co najmniej dwukrotnie, jeśli przewoźnik w określonych terminach danymi dysponował.
Z ustaleń organu wynika, że skarżący posiadał dane PNR lotu niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogli już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogli wejść na pokład. Wątpliwości w zakresie stwierdzenia, że skarżący posiadał ww. dane w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu, rozstrzygnięto na korzyść skarżącego, co stwierdzono w pkt I zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania administracyjnego ustalono więc, że skarżący dopuścił się tylko jednego naruszenia, tj. nieprzekazania danych PNR do JIP w terminie określonym w art. 6 ust 1 pkt 2 ustawy PNR. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że do przekazania danych faktycznie nie doszło tym terminie, ponieważ przekazanie ww. danych do agenta handlingowego lotniska w [...] nie może być utożsamiane z przekazaniem danych PNR do JIP, która stanowi wyspecjalizowaną jednostkę.
Z art. 1 ust. 3a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2365 ze zm.) wynika wprost, że zadania JIP, realizuje Straż Graniczna. W konsekwencji przekazanie informacji o pasażerach uczestniczących w locie, zgodnie z wypracowaną procedurą działania przy wykonywanych lotach przez zgłoszenie do agenta handlingowego, nie stanowi wywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR.
Z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (teks jedn. Dz.U. z 2021 r. poz.162), który w istocie stanowi kalkę art. 7a k.p.a. Przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, gdyż w zakresie naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR, z przyczyn wyżej wskazanych, nie pozostają niedające się usnąć wątpliwości co do stanu faktycznego przedstawionego przez organ. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zaszła potrzeba ustalenia m.in. lotniska lądowania, skoro autor skargi sam w zreferowanym stanie faktycznym wskazał, że przedmiotowy lot realizowano między [...] a [...], co znajduje potwierdzenie m.in. w wyciągu z udostępnionego przez Port Lotniczy w [...] wykazu zrealizowanych operacji lotniczych z 12 listopada 2021 r. (k. 17 akt administracyjnych).
Jednocześnie z akt sprawy i informacji opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie Komendy Głównej Straży Granicznej, wynika, że skarżący nie jest wpisany na listę przewoźników lotniczych, o której mowa w art. 76 ustawy PNR. Podkreślić należy, że przepis ten wymaga koniunkcji dwóch przesłanek, tj. podjęcia działań mających na celu zapewnienie warunków technicznych umożliwiających sprawne i skuteczne przekazywanie przez niego danych PNR do JIP oraz wystąpienia pisemnego do Komendanta Głównego Straży Granicznej o wpisanie na listę przewoźników lotniczych dostosowujących się do przekazywania danych PNR do JIP. Ustawa PNR weszła w życie 29 maja 2018 r., skarżący do 12 czerwca 2018 r. miał zatem możliwość skorzystania z uprawnienia unormowanego w powołanym przepisie, jednak – jak wynika z ustaleń organu, którym skarżący nie zaprzecza – nie wystąpił z takim wnioskiem. Słusznie zatem, w ocenie Sądu, organ uznał, że samo podjęcie czynności mających na celu dostosowanie warunków technicznych umożliwiających sprawne i skuteczne przekazywanie przez niego danych PNR, bez dokonania wpisu na ww. listę, nie uprawnia skarżącego do skorzystania z dobrodziejstw tego przepisu. Zarzuty skargi w tym zakresie są więc nieprzystające do stanu sprawy.
W sprawie nie miał zastosowania również art. 69 ustawy PNR, który określa przesłanki wyłączające możliwość nałożenia kary. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest wykazanie, że niedopełnienie ww. obowiązku nastąpiło wskutek: 1) działania siły wyższej; 2) awarii KSI PNR; 3) awarii powstałej po stronie przewoźnika lotniczego, niezawinionej przez tego przewoźnika, pod warunkiem poinformowania o niej JIP przed upływem terminu przekazania danych PNR. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżący mógłby skutecznie powołać się na ten przepis, w szczególności na przesłankę działania siły wyżej, gdyby jego działanie wskazywało, że w terminie naruszenia zmierzał do przekazania danych PNR do JIP, co jak wykazał organ nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił również, że "w wymaganym ustawą PNR terminie przekazania danych dotyczących lotu nr [...], nie było ustanowionego połączenia technicznego między systemem KSI PNR a systemem przewoźnika lotniczego (...)", a więc nie mogła nastąpić jego awaria. Skarżący nie wykazał również, aby doszło do awarii powstałej po jego stronie, niezawinionej przez niego, o której poinformował JIP przed upływem terminu przekazania danych PNR.
Zwrócić należy także uwagę, że kontrolowane postępowanie prowadzono na podstawie m.in. przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 374), z tego względu nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut przedawnienia na podstawie art. 70 ustawy PNR. Organ prawidłowo wyliczył, że 3-letni okres przedawnienia przewidziany w ustawie PNR dla naruszenia, które nastąpiło w dniu przylotu: 1 listopada 2018 r., upłynął 25 grudnia 2021 r. Z art. 15zzr ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wynika, że 31 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia. Natomiast zgodnie z ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) art. 15zzr uchylono. Zmiana ta weszła w życie 16 maja 2020 r., jednak na mocy art. 68 ust. 7 tej ustawy terminy, których bieg uległ zawieszeniu, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, a więc ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło 23 maja 2020 r.
Przechodząc zaś do zarzutu niezastosowania przez organ przepisów działu IVa k.p.a. wyjaśnić należy, że kary administracyjne, o których mowa w Rozdziale 8 ustawy PNR, ustalone są w sposób sztywny, a sposób ich miarkowania określono w art. 65 ustawy PNR. W art. 72 ustawy PNR natomiast wprost wyłączono stosowanie art. 189f (odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej) i art. 189k k.p.a. (ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej) do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 64 oraz art. 66 tej ustawy.
Wbrew oczekiwaniom skarżącego, organy administracji publicznej obowiązane są działać zgodnie z zasadą legalizmu, tj. na podstawie przepisów prawa. Jednocześnie na gruncie k.p.a., czy ustawy PNR, brak przepisu, który różnicuje sytuację prawną podmiotów krajowych i zagranicznych, w tym w zakresie terminów procesowych. Skarżący nie wskazał podstawy prawnej, z której wywodzi ten obowiązek, jak i zakaz prowadzenia postępowania administracyjnego w czasie trwania epidemii COVID-19.
Przepisy k.p.a., jak i ustawy PNR, nie przewidują obowiązku tłumaczenia pism kierowanych do przewoźników lotniczych na języki ojczyste. Z zapisów Konstytucji RP i ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2021 r. poz. 672) wynika zaś, że język polski jest językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej, a czynności procesowe prowadzi się w języku polskim. W szczególności z przepisów ustawy o języku polskim nie wynika obowiązek ustanowienia tłumacza, czy zlecenia tłumaczenia pism, w postępowaniu administracyjnym. Nadto, w toku postępowania administracyjnego skarżący nie składał żadnych pism. Z tego względu brak znajomości języka polskiego nie pozbawił skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, zwłaszcza że w jego toku miał możliwość skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika lub tłumacza przysięgłego. Tym bardziej, że na skutek prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania (k. 6 akt administracyjnych) miał świadomość toczącego się wobec niego postępowania administracyjnego
Zwrócić również należy uwagę, że jakkolwiek na podstawie art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, to nie może to przybierać formy poradnictwa prawnego, jak oczekiwałby tego skarżący.
Z uwagi na prawidłową notyfikacją ustawy implementującej tzw. dyrektywę PNR Komisji Europejskiej, wejście jej w życie 29 maja 2018 r. oraz fakt, że kontrolowany w sprawie przelot miał miejsce 1 listopada 2018 r., niezrozumiały jest zarzut skargi, że organ powinien dopilnować, żeby skarżący został poinformowany o obowiązujących regulacja prawnych. W tym miejscu wskazać także należy, że regulacje zawarte w tzw. dyrektywie PNR oraz implementujące ją regulacje krajowe adresowane są do podmiotów, które wykonują działalność w bardzo newralgicznym obszarze, jakim jest świadczenie usług w zakresie przewozu w ruchu lotniczym. Przewoźnik lotniczy to wyspecjalizowany przedsiębiorca w branży, która podlega daleko idącemu prawnemu regulowaniu zasad prowadzenia tej działalności, dlatego od podmiotów prowadzących taką działalność należy oczekiwać stałego śledzenia aktualnych rozwiązań prawnych, w tym zmian wynikających z przepisów regulujących taką działalność na rynkach, na których świadczą usługi. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argumentacja skarżącego, który wskazuje na nieznajomość prawa.
Sąd stwierdza również, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji istotne okoliczności faktyczne sprawy, stan prawny i swoje stanowisko, w związku z czym, uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
W ocenie Sądu, organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego słusznie ustalił, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustaw PNR, nie przekazując do JIP danych PNR związanych z lotem z 1 listopada 2018 r., słusznie też wskazał, że przekazanie danych do agenta handlingowego portu lotniczego w [...], nie stanowiło wywiązania się z tego obowiązku. W sprawie nie miały zaś zastosowania przepisy art. 69 i art. 70 ustawy PNR.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji.