VI SA/Wa 495/06

VI SA/Wa 495/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Sygn. powiązane
II GZ 50/06 - Postanowienie NSA z 2006-05-18
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego Pana M. S. w sprawie o wydanie zaświadczenia "o istnieniu adresata – K." zakończonej postanowieniem Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] grudnia 2005 r., utrzymał w mocy w/w postanowienie.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2005 r. Pan M. S. zwrócił się z wnioskiem do [...] Oddziału Okręgowego Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty w B. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia "o istnieniu adresata – K.".
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej jako Prezes URTiP), działając na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 123 k.p.a., art. 124 k.p.a. i art. 125 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu wskazał, że organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Ustawa Prawo telekomunikacyjne określa zakres działania Prezesa URTiP, do którego należy m.in. wykonywanie, przewidzianych ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie, zadań z zakresu regulacji i kontroli rynków usług telekomunikacyjnych, gospodarki w zakresie zasobów częstotliwości, zasobów orbitalnych i zasobów numeracji oraz kontroli spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej (art. 190 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego - Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), a także wykonywanie zadań z zakresu regulacji i działalności pocztowej, określonych w ustawie Prawo pocztowe (art. 192 ust. 1 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego). Prezes URTiP jako centralny organ administracji rządowej (art. 190 ust. 3 Prawa Telekomunikacyjnego) działa na podstawie i w granicach prawa. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę czy też wydaniem zaświadczenia o treści odmiennej lub odmową wydania zaświadczenia. Jednakże odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić w następujących przypadkach:
- organ, do którego skierowano żądanie wydania zaświadczenia jest niewłaściwy w tej sprawie,
- osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego,
- brak przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego,
- organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia,
- organ nie może spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze wzgędu na zasób posiadanych danych lub ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa (komentarz do art. 219 k.p.a. G.Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005 r.). Prezes URTiP wskazał, iż nie prowadzi rejestrów czy ewidencji i oraz nie posiada danych, które pozwoliłyby na spełnienie żądania wnioskodawcy i wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Powtarzając swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r. wskazał ponadto, że zgodnie z art. 192 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo telekomunikacyjne Prezes URTiP prowadzi rejestry w zakresie ujętym w wymienionej ustawie oraz - w myśl art. 192 ust. 1 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego, które to przepisy nakładają na Prezesa URTiP wykonywanie zadań z zakresu regulacji działalności pocztowej, określonych w ustawie Prawo pocztowe - prowadzi rejestr określony w art. 20 Prawa telekomunikacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuca, iż wydane przez Prezesa URTiP postanowienie nie znajduje oparcia w ustawie a ponadto" Poczta Polska ustaliła adresata - Prezes URTiP nie".
Z uwagi na zmiany w podziale zadań i kompetencji organów administracji państwowej zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258) zniesiony został centralny organ administracji rządowej Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Stosownie do treści art. 3 cytowanej ustawy w jego miejsce utworzono centralny organ administracji rządowej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes UKE), do którego zakresu działania weszły dotychczasowe zadania i kompetencje Prezesa URTiP.
W odpowiedzi na skargę, Prezes UKE wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący wyjaśnił, że organ winien wydać zaświadczenie, że "nie posiada rejestrów, ewidencji i danych osobowych pozwalających na identyfikację osoby".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie, akt, lub inną czynność z zakresu administracji publicznej) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone postanowienie Prezesa URTiP z dnia [...] stycznia 2006 r. nie narusza przepisów prawa materialnego. Według Sądu brak jest również jakichkolwiek istotnych dla ostatecznego wyniku sprawy uchybień formalnoprawnych (proceduralnych), które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Wynika z tego, że organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu (art. 218 § 1 k.p.a. a contrario) albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W każdej z powyższych sytuacji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., I SA 80/99).
Rozpoznając zatem wniosek skarżącego z dnia [...] września 2005 r. o wydanie zaświadczenia "o istnieniu adresata – K." organ zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku konkretnego podmiotu bowiem w tym zakresie opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania, organ powinien ustalić, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalić ewentualnych ich dysponentów. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca ( por. Zbigniew R. Kmieciak, Państwo i Prawo 2004/10/58 artykuł pod tytułem "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści").
Wbrew stanowisku skarżącego należy podzielić argumenty organu, iż działa on wyłącznie na podstawie oraz w granicach prawa i w konsekwencji jego działanie jest uzależnione od tego czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane są w jego posiadaniu. Ponadto zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi lecz czynnościami faktycznymi ponieważ nie są oświadczeniami woli lecz oświadczeniami wiedzy. Jeśli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (por. Zbigniew R. Kmieciak, Państwo i Prawo 2004/10/58 artykuł pod tytułem "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści").
W tym stanie rzeczy Prezes URTiP nie dysponując odpowiednim stanem wiedzy posiadanej w oparciu o odpowiednie rejestry, ewidencję lub inne dane i chcąc działać zgodnie z obowiązującym prawem nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o treści opisanej we wniosku z dnia [...] września 2005 r.
Natomiast okoliczności podnoszone przez skarżącego w jego wielu pismach procesowych kierowanych do Sądu w toku postępowania, dotyczących przesyłki poleconej nr [...] i postępowania reklamacyjnego związanego z jej doręczaniem, w żaden sposób nie mogą przesądzać o zasadności skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..