VI SA/WA 489/04

VI SA/Wa 489/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /sprawozdawca/
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 585/05 - Postanowienie NSA z 2006-03-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), cofnął W. B. pozwolenie na broń palną myśliwską.
Organ administracji powołując się na ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym stwierdził, iż W. B. w dniu [...] marca 2003 r. będąc po spożyciu alkoholu pozostawił broń w samochodzie bez dozoru. Broń była użyczona innemu myśliwemu, co jednak, zdaniem organu, nie zwalniało W. B. z dbania o właściwe jej zabezpieczenie. Z przesłanych do organu materiałów stanowiących podstawę dokonanych ustaleń w sprawie wynika, iż W. B. i Z. O., będąc pod wpływem alkoholu, pozostawili na podłodze w samochodzie W. B., broń należącą do nich. Samochodem kierowała znajoma obu myśliwych doprowadzając do kolizji drogowej. Kiedy następnie zatrzymała się i udała się do sklepu, obaj myśliwi także opuścili samochód pozostawiając w nim broń, którą zabezpieczyła Policja.
Odwołując się od powyższej decyzji W. B. wnosił o jej uchylenie. Skarżący powołując się na długoletni staż w Polskim Związku Łowieckim i pełnione funkcje stwierdza, iż nigdy nie prowadzono przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego lub innego. Skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu administracji twierdząc, iż broń użyczył koledze – T. G. - a więc tym samym fakt, że był pod wpływem alkoholu nie może mieć dla skarżącego negatywnych skutków, ponieważ to nie on lecz kolega opiekował się bronią, któremu, na skutek nieprawidłowego nadzoru nad użyczoną bronią, także cofnięto pozwolenie na broń.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 3 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przytaczając ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego organ podnosi, iż użyczona broń znajdowała się w samochodzie bez należytego nadzoru, ponieważ osoba, której skarżący broń użyczył także nie opiekowała się bronią. Fakt ten, w ocenie organu administracji, jest bezsporny, ponieważ Policja, która przybyła na miejsce gdzie stał samochód stwierdziła, iż skarżący stał na chodniku i był pod wpływem alkoholu, a osoby, której użyczył broni nie było i do czasu odholowania samochodu nie przybyła. Organ stwierdza, że obowiązek nadzoru nad bronią ciąży w takim samym stopniu na użyczającym, jak i na osobie, której broń użyczono, a obie te osoby z obowiązku tego się nie wywiązały. W tych warunkach organ uznał, iż skarżący zachował się skrajnie nieodpowiedzialnie, stwarzając sytuację, w której mogło dojść do utraty broni.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję W. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Skarżący dowodzi, iż użyczając broń innemu myśliwemu znalazła się ona w posiadaniu tej osoby. Zatem, zdaniem skarżącego, obowiązek pilnowania broni spoczywał na znajomym, a nie na skarżącym. Nadto skarżący podnosi, iż broń znajdowała się w samochodzie zamkniętym, przez co należy rozumieć, że była dostatecznie zabezpieczona.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia jest art. 18 oraz art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.). W myśl art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Jednocześnie w przepisie tym w ust. 5 pkt 4 wskazano, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy. Powołany przepis - art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - określa, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.
Cytowane przepisy (art. 18 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 5 pkt 4) określają dwa stany faktyczne, na podstawie których organy Policji mają obowiązek cofnąć pozwolenie na broń lub z prawa tego skorzystać mogą.
Obowiązek cofnięcia pozwolenia powstaje w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji – noszenie broni w stanie po spożyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego.
Fakultatywność natomiast zachodzi wówczas (art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy) gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń narusza zasady jej przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania określone w art. 32 ustawy o broni i amunicji.
Decyzja wydawana na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy ma charakter decyzji uznaniowej, co zobowiązuje organ administracji publicznej do wykazania dlaczego okoliczności ustalone w postępowaniu administracyjnym, do których odwołuje się w/w przepis, uzasadniają cofnięcie pozwolenia.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest okoliczność , iż obaj myśliwi, w tym skarżący, byli pod wpływem alkoholu. Okoliczność ta miała istotne znaczenie z uwagi na fakt, że spożywając alkohol skarżący nie zabezpieczył w sposób wystarczający broni, przez uniemożliwienie dostępu do niej osobom nieuprawnionych. Za takie zabezpieczenie nie można uznać formalnie sporządzonej umowy z T. G. o użyczeniu mu broni.
Broń to nie każda inna rzecz, lecz rzecz na posiadanie, której wymagane jest specjalne pozwolenie organów Policji, a nadto podlega ona szczególnej ochronie.
Stąd zastana przez Policję sytuacja, jaka miała miejsce przed sklepem w M., dowodziła co najmniej lekceważącego podejścia skarżącego do jego obowiązków jako uprawnionego do posiadania broni.
Zdaniem skarżącego, którego Sąd orzekający nie podziela, na skutek zawarcia z T. G. umowy o użyczeniu broni, skarżący zwolnił się z obowiązku nadzoru nad nią. Skarżący nie przejawiając zainteresowania faktem, że nie ma osoby, której broń użyczył, że osoba ta nie zabezpieczyła broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym, że broń ta leży w otwartym, bo nie zamkniętym na klucz samochodzie, naruszył wymienione wyżej przepisy ustawy o broni i amunicji.
W ocenie Sądu orzekającego zachowanie takie łamie, wymienione w powołanych przepisach, zasady nadzoru nad bronią, albowiem jeszcze raz należy z całą mocą podkreślić, iż broń to nie rzecz jak każda inna, lecz rzecz wymagająca szczególnego nadzoru.
Zatem nie można przyjąć za uzasadnione twierdzenie skarżącego, że z chwilą zawarcia umowy użyczenia broni, pomimo niewątpliwego postrzegania, że upoważniony do posiadania broni skutkiem zawartej umowy przejawia całkowity brak zainteresowania właściwym jej zabezpieczeniem, skarżący był zwolniony z obowiązku właściwego zabezpieczenia broni.
Z przepisów ustawy o broni i amunicji wynika dla uprawnionego do posiadania broni jednoznaczny obowiązek takiego nadzór nad bronią by nie powstała sytuacja umożliwiająca dostęp do niej osób nieupoważnionych. Dlatego przepisy ustawy, między innymi, zabraniają sprawowania nadzoru nad bronią osobie w stanie nietrzeźwym. Skarżący powinien więc zadbać, przed spożyciem alkoholu, o to by jego broń została należycie zabezpieczona.
W ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, organy administracji publicznej dokładnie wyjaśniły stan faktyczny przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego dokonując ich właściwej wykładni nie naruszając przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.