VI SA/Wa 48/04

VI SA/Wa 48/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Jolanta Królikowska-Przewłoka
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 896/05 - Wyrok NSA z 2006-06-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004r. sprawy ze skargi J. A. na z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U Nr 53, poz. 549, z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a., cofnięto p.J. A. wydane dnia [...] kwietnia 1994 r.pozwolenie na broń myśliwską.W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż dyspozycja wspomnianego art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o skreśleniu zainteresowanego z listy członków. W związku z tym uznano, że ustały okoliczności faktyczne uzasadniające posiadanie przez zainteresowanego pozwolenia na broń myśliwską.
Odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji złożył p. J. A. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu stwierdził, że przyczyną skreślenia go z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego było niezapłacenie składek członkowskich za rok 2003, które w dacie złożenia odwołania zostały już przez niego uiszczone. Zapłacenie składek spowodowało, zdaniem skarżącego, że decyzja cofająca pozwolenie na broń myśliwską stała się bezprzedmiotowa, gdyż ustała przyczyna , z powodu której została ona wydana.
Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przywołano art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, w którym określono cele, w jakich może być wydane pozwolenie na dany rodzaj broni; o wydawaniu pozwoleń na broń w celach łowieckich stanowi pkt 2 powołanego przepisu. Broń myśliwską może posiadać każda osoba, która udokumentuje swoje członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim – pod warunkiem, że nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni. Przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego jest wymogiem wynikającym z ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 147, poz. 713, z późn. zm.), z której wynika, że uprawnienie do wykonywania polowań przysługuje wyłącznie członkom Polskiego Związku Łowieckiego. W tym przypadku przynależność do Związku jest jedną z okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ze względu na fakt utraty członkowstwa Polskiego Związku Łowieckiego organ I instancji słusznie cofnął przedmiotowe pozwolenie w oparciu o art. 18 ust. 2 powołanej ustawy. Bezspornie ustały bowiem okoliczności faktyczne, które zadecydowały w przeszłości o jego wydaniu. Z materiału dowodowego wynika, że strona mimo pisemnych upomnień nie uregulowała wszystkich swoich zobowiązań pieniężnych wobec Koła Łowieckiego, wynoszących 630 zł. Zarząd Okręgowy PZŁ w [...] wystosował do strony pismo informujące, że w celu ewentualnego przywrócenia członkowstwa w Związku winna ona złożyć odwołanie do Okręgowej Rady Łowieckiej uzasadniając powód niedotrzymania terminu wpłaty składki oraz uregulować zaległości w Kole Łowieckim. Ze względu na fakt nieuregulowania powyższych zaległości nie ustała przyczyna cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła strona wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu skargi, nie odnosząc się do konkretnych okoliczności sprawy podniesiono, że zaskarżone decyzje naruszają fundamentalne zasady rządzące postępowaniem administracyjnym, określone w K.p.a., których przestrzeganie jest także obowiązkiem organów Policji, a w szczególności art. 7 oraz art. 10 § 1 K.p.a..Zdaniem skarżącego organy Policji nie przeprowadziły więc kompletnego postępowania wyjaśniającego oraz nie zapewniły stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, organ II instancji podkreślił, że okolicznością, która przesądziła o wycofaniu stronie pozwolenia na broń było skreślenie zainteresowanego z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego. Tymczasem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie wynika, że do wykonywania polowania uprawnia m.in. członkowstwo Polskiego Związku Łowieckiego. A więc przynależność do Związku warunkuje uzyskanie a następnie posiadanie pozwolenia na broń palna myśliwską. Skoro więc skarżący tę przynależność utracił, ustały okoliczności faktyczne pozwalające na dalsze posiadanie broni. Tym samym wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji miały zatem podstawę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską.
Odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wyjaśniono, że w zawiadomieniu z dnia [...] września 2003 r. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń poinformowano stronę o przysługującej jej z mocy tego właśnie przepisu uprawnieniach. Jest faktem, że organ nie wyznaczył stronie terminu, do którego mogła zapoznać się z aktami sprawy, ale swoją decyzje wydał po upływie prawie miesiąca od dnia odebrania przez stronę zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W tym czasie strona nie wykazała żadnej inicjatywy by skorzystać z przysługujących jej uprawnień, nie skarżyła się też na naruszenie swoich praw w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W tej sytuacji trudno mówić o naruszeniu praw strony w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. W wyniku skreślenia z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego (w następstwie niezapłacenia zaległych składek), o czym powiadomiono organy Policji, organy te wydały i utrzymały w mocy decyzję o cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Strona w odwołaniu twierdziła, że wobec zapłacenia przez nią zaległych składek decyzja organu I instancji stała się bezprzedmiotowa, a w skardze podniosła zarzuty proceduralne naruszenia w szczególności art.7 i 10 § 1 K.p.a., tzn. braku dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego sprawy oraz uniemożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu.
Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U Nr 53, poz. 549, z późn. zm.) pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach łowieckich. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie do wykonywania polowania uprawnia dowód członkowstwa Polskiego Związku Łowieckiego potwierdzający uzyskanie odpowiednich uprawnień oraz pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej lub inny dokument uprawniający do jej posiadania. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 5 powołanej ustawy z 1999 r. o broni i amunicji Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz powiadamiania tych organów o wykluczeniu wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia. Tak więc przynależność do Związku warunkuje uzyskanie a następnie posiadanie pozwolenia na broń palna myśliwską. Skoro więc skarżący tę przynależność utracił, ustały okoliczności faktyczne pozwalające na dalsze posiadanie broni. Tym samym wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji i organy Policji miały podstawę do cofnięcia stronie w formie określonej w art. 20 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, pozwolenia na broń palną myśliwską.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z 1995 r. Polski Związek Łowiecki posiada osobowość prawną, a nadzór nad jego działalnością sprawuje minister właściwy do spraw środowiska (ust. 3). Na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji organy Policji uzyskały niejako drugostronnie – poprzez nałożenie takiego obowiązku na Polski Związek Łowiecki – uprawnienie do otrzymywania aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo z użyciem broni własnej oraz informacji o wykluczeniu członków tej organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia. Organów Policji co do zasady nie interesują powody tego wykluczenia – zwłaszcza jeżeli mają charakter wewnątrzorganizacyjny, związany np. z niepłaceniem składek członkowskich. Dla organów Policji informacja ta stanowi natomiast przesłankę przewidzianą w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Innymi słowy, informacja ta potwierdza, że w określonym przypadku ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń i pozwolenie to może być cofnięte w drodze decyzji administracyjnej. Wobec literalnego brzmienia art. 18 ust. 2 ustawy z 1999 r. decyzja taka ma charakter uznaniowy, choć to uznanie wyraźnie ogranicza reglamentacyjny charakter samej ustawy oraz związek pozwolenia na broń z określonym celem jej wydania; w tej sytuacji ustanie celu wydania broni wyraźnie rzutuje na sens utrzymywania w mocy odpowiedniego pozwolenia.
Jest oczywiste, że organy Policji nie są ani uprawnione, ani zobowiązane do badania przyczyn wykluczenia członków Polskiego Związku Łowieckiego z szeregów tej organizacji, mającej całkowicie odrębny byt prawny i pozostającej poza nadzorem Policji. Z tego punktu widzenia zarzut skarżącego, że decyzja organu I instancji stała się bezprzedmiotowa z powodu zapłacenia przez stronę zaległych składek członkowskich, jest w całości bezzasadny. Kwestia składek członkowskich jest w całości sprawą wewnątrzorganizacyjną, którą skarżący powinien załatwić z odpowiednim Kołem Myśliwskim . Dla organów Policji istotna jest natomiast sama informacja o wykluczeniu z Polskiego Związku Łowieckiego, stanowiąca zdarzenie prawne uruchamiające procedurę cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.
Za bezprzedmiotowy należy również uznać podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art.7 i 10 § 1 K.p.a. Mimo bowiem uchybień co do wyznaczenia stronie terminu, do którego mogła zapoznać się z aktami sprawy, (organ sam to przyznał), jest faktem , że strona miała prawie miesiąc na zapoznanie się z aktami sprawy i nie wykazała w tym czasie strona żadnej inicjatywy by skorzystać z przysługujących jej uprawnień, nie skarżyła się też na naruszenie swoich praw w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Trudno więc uznać ten zarzut za uzasadniony i mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.