VI SA/WA 474/04

VI SA/Wa 474/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005r. sprawy ze skargi J. Z. na Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 474/04
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania J. Z. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 roku wydanej przez Prezydenta Miasta W. odmawiającej wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] polegającej na zmianie dotychczasowego użytku gruntowego tj. niewykazywania go jako drogi, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie obu organów działka nr [...] spełnia charakter drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /art. 8 ust. 1 ustawy/, gdyż jest gruntem faktycznie wykorzystywanym jako droga dojazdowa do więcej niż jedna nieruchomości.
Obowiązującą systematykę użytków gruntowych oraz podstawowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie określają § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38, poz. 454/. Szczegółowe zasady zaliczania gruntów do użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do ww. rozporządzenia. Zgodnie z ust. 3 pkt 7 lit. a załącznika, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 2001 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 71 z 2000 r., poz. 838/. W szczególności do tej kategorii użytków gruntowych zalicza się drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej. Skarżąca powołuje się na zapis z załącznika nr 6 zgodnie z którym grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Przepis ten, zdaniem organu, dotyczy gruntu służącego komunikacji wewnątrz jednego gospodarstwa i w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła J. Z. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez błędną jego interpretację polegającą na niezastosowaniu go w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej działka nr [...] to nieruchomość zajęta pod wewnętrzną komunikację między nieruchomościami. Nie stanowi więc drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 2001 roku o drogach publicznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli wskazanych w skardze.
Zgodnie z art. 6a ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U nr 2000 r. nr 100, poz. 1086 w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej/ służbę Geodezyjną i Kartograficzną stanowią:
1) organy nadzoru geodezyjnego i kartograficznego:
a) Główny Geodeta Kraju,
b) wojewoda wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako kierownika inspekcji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie,
2) organy administracji geodezyjnej i kartograficznej:
a) marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego w skład urzędu marszałkowskiego,
b) starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego.
2. Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Służby Geodezyjnej i Kartograficznej określone w ustawie i przepisach odrębnych.
3. Zadania organów określonych w ust. 1 pkt 2 wykonywane są jako zadania z zakresu administracji rządowej.
4. Starosta na wniosek gminy powierza wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), w drodze porozumienia, prowadzenie spraw należących do zakresu jego zadań i kompetencji, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, po spełnieniu warunków, o których mowa w ust.
5. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi sprawy powierzone na podstawie ust. 4 przy pomocy geodety gminnego wchodzącego w skład urzędu gminy.
Ustawa w przepisie art. 7b określa zadania Wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z jego brzmieniem Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego działający w imieniu wojewody wykonuje zadania niezastrzeżone na rzecz organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, a w szczególności:
1) kontroluje przestrzeganie i stosowanie przepisów ustawy, a w szczególności:
a) zgodność wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych z przepisami ustawy,
b) posiadanie uprawnień zawodowych przez osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii,
2) kontroluje działania administracji geodezyjnej i kartograficznej,
3) współdziała z Głównym Geodetą Kraju oraz organami kontroli państwowej w zakresie właściwości nadzoru geodezyjnego i kartograficznego,
4) ewidencjonuje lokalne systemy informacji o terenie oraz przechowuje kopie zabezpieczające bazy danych, w tym w szczególności bazy danych ewidencji gruntów i budynków,
5) prowadzi rejestr granic i powierzchni jednostek zasadniczego podziału terytorialnego państwa w zakresie dotyczącym województwa,
6) na wniosek starosty wyraża opinię o przygotowaniu gminy do przejęcia zadań w trybie art. 6a ust. 4.
2. W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem:
1) pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie,
2) wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
Jak więc wynika z powyższego uregulowania Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. On więc był organem uprawnionym, w niniejszej sprawie, do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. Odwołanie zostało rozpoznane przez Wojewodę [...], a więc organ nieuprawniony.
Zgodnie z art. 19 kpa przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swej właściwości. Naruszenie przy wydawaniu decyzji przez organ administracji publicznej właściwości w tym instancyjnej, powoduje jej nieważność – art. 156 § 1 pkt 1).
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów o właściwości.
W przedmiocie wykonalności uchylonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy.