VI SA/Wa 464/19

VI SA/Wa 464/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 52/20 - Wyrok NSA z 2023-03-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 22; art. 4 pkt 7; art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g; art. 22a ust. 1 pkt 1 i pkt 2;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2017 poz 1983
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 6; art. 7; art. 8; art. 77; art. 80; art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (dalej "MW[...]"), którą udzielono F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Uczestnik") zezwolenie do [...] grudnia 2018 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L.–K.-K.-R. przez L.-C.-K.-K.-T.-R..
Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1257), dalej "k.p.a." oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570).
W maju 2018 r. Uczestnik wystąpił do MW[...] o udzielenie na jego rzecz, na okres 1 roku, zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na linii L.-K.-R. (dalej "Zezwolenie"). Do wniosku załączono m.in. kopię posiadanego przez siebie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; wykaz przystanków i godzin odjazdów środków transportowych; długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach i odległości między przystankami; kursy oraz proponowany rozkład jazdy, uwzględniający liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; potwierdzenie uzgodnień zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanych z ich właścicielami lub zarządzającymi; zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; cennik opłaty uwzględniający także bilety ulgowe; wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc w każdym z nich, którymi zamierza wykonywać przewozy wraz z oświadczeniami buspartnerów, że na podstawie wiążących ich z nim umów Partnerstwa autokarowego, do jego bezpośredniej dyspozycji udostępniają wskazane pojazdy.
W czerwcu 2018 r. Marszałek, działając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 1g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r, poz. 2200 ze zm.), dalej "u.t.d.", w trybie art. 106 k.p.a., wystąpił do MW[...] województw: [...], [...],[...] oraz [...] o uzgodnienie wydania żądanego przez Uczestnika zezwolenia.
Marszałkowie ww. województw, postanowieniami z czerwca 2018 r., uzgodnili wydanie Zezwolenia.
Dnia [...] czerwca 2018 r. S. z siedzibą w L. (dalej "Skarżący"), na zasadzie art. 31 § 1 ust. 2 k.p.a., powołując się na interes społeczny, wystąpiło do Marszałka o dopuszczenie go do udziału w niniejszym postępowaniu celem sprawowania nad jego przebiegiem i działaniami organów racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej. Podniósł także, że "podejmie czynności aby wykazać lub wykluczyć zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz wpływu na rentowność porównywalnych usług kolejowych".
MW[...] dopuścił Skarżącego do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym wydania Uczestnikowi Zezwolenia.
Pismem z 20 lipca 2018 r. Skarżący wskazał, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie sprawy i tym samym wydanie Zezwolenia. Odwołując się do art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. stwierdził, że projektowana linia będzie stanowić zagrożenie dla już istniejących linii regularnych. Nadto, w jego ocenie, Uczestnik wnioskując o wydanie Zezwolenia nie dowiódł, że rzeczywiście dysponuje 154 autobusami. Nie jest bowiem wystarczającym załączenie przez niego do akt "oświadczeń buspartnerów". Kwestia ilości pojazdów winna zostać zweryfikowana przez organ, poprzez ustalenie czy zostały zawarte umowy "Partnerstwa autokarowego".
Skarżący poinformował, że wniósł o wznowienie postępowania toczonego przez Marszałka Województwa [...] w zakresie uzgodnienia wydania Zezwolenia, jak również wniósł zażalenie od uzgodnienia do właściwego SKO.
MW[...] ostatecznie udzielił Uczestnikowi Zezwolenia na wykonywanie przez rok , tj. do 31 grudnia 2018 r., regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej : L.-K.-K.-R. przez L.-C.-K.-K.-T.-R..
W odrębnym piśmie, z uwagi na sformalizowaną formę Zezwolenia (druk), Marszałek wyjaśnił, że:
• na przedmiotowej linii nie są wykonywane przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym;
• na tej linii nie będzie prowadzona sprzedaży biletów w autobusach. Odprawa pasażerów odbywać się będzie jedynie na dworcach, na podstawie wcześniej wykupionych biletów. Uczestnik nie będzie zatem "ścigać się z innymi przewoźnikami w celu przejęcia oczekujących pasażerów";
• art. 22a ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie zobowiązuje do wykonywania przewozów jedynie pojazdami będącymi własnością posiadającego zezwolenie i zgłoszonymi do licencji. Nadmienił przy tym, że zakres art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. nie podlega jego ocenie na etapie wydawania zezwolenia, ale w momencie ewentualnej kontroli przedsiębiorcy;
• nie może odnieść się do zarzutów dotyczących postępowań uzgodnieniowych, gdyż nie on je prowadził.
Skarżący, z zachowaniem trybu i terminu, odwołał się od Zezwolenia zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.:
1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. poprzez wydanie Zezwolenia bez przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego tj. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:
a. bez dokonania rzetelnego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, przede wszystkim w zakresie możliwości wystąpienia zagrożenia finansowego (pod względem rentowności);
b. ograniczenia tego sprawdzenia wyłącznie do ustalenia czy na planowanej linii, pomiędzy planowanymi przystankami, istnieją linie regularne, dla których powstanie nowego połączenia stanowić może zagrożenie, o jakim mowa w tym przepisie;
2. art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d. poprzez brak zweryfikowania jednego z obligatoryjnych załączników wniosku o udzielenie Zezwolenia tj.:
a. wydania Zezwolenia pomimo, że Uczestnik do licencji wspólnotowej i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada zgłoszony tylko jeden pojazd, a nie 154 pojazdy, o których mowa w wniosku o wydanie Zezwolenia;
b. sprawdzenia czy podmioty ("buspartnerzy"), które oświadczyły, że udostępnią Uczestnikowi pojazdy faktycznie nimi dysponują oraz czy pomiędzy Uczestnikiem a tymi podmiotami zostały zawarte umowy "Partnerstwa autokarowego";
3. art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie Zezwolenia pomimo tego, że wniósł zażalenie oraz wniosek o wznowienie postępowania w jednym z postępowań uzgodnieniowych, a w takiej sytuacji organ był zobowiązany ustalić czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 k.p.a., czy strony brały w nich udział i czy składały zażalenia lub nadzwyczajne środki zaskarżenia na wydane postanowienia oraz jak zakończyły się te postępowania.
Skarżący wniósł o uchylenie Zezwolenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. SKO na wstępie powołało, że stosownie do przepisu art. 22a ust.1 u.t.d. odmowa udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym następuje, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji; natomiast można odmówić udzielenia lub zmiany takiego zezwolenia w przypadkach: gdy zostanie wykazane, że projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników; gdy zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych; gdy wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
SKO przypomniało także, że do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się:
1. kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;
2. proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;
3. schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;
4. potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi;
5. zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;
6. cennik;
7. wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.
Mając na uwadze powyższe, ponownie analizując sprawę, SKO uznało, że Uczestnik spełnił wymogi do uzyskania wnioskowanego Zezwolenia, bowiem:
• jest on w stanie świadczyć usługi przewozów, będące przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;
• załączony przez niego rozkład jazdy uwzględnia przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej, odległości między przystankami, kursy, liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy. W aktach znajduje się także schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;
• przedłożył do akt: stosowne umowy na korzystanie z obiektów dworcowych i przystanków; zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; cennik opłat za przejazdy; wykazy pojazdów, którymi zamierza wykonywać przewozy, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc.
Organ wskazał także, że wnioskowana linia L.-K.-K.-R. została pozytywnie uzgodniona z Marszałkami Województw przez, które ma ona przebiegać. W sprawie nie zachodzi obawa, by linia ta mogła stanowić zagrożenie dla istniejących już linii, w tym pod względem rentowności, bowiem na linii tej nie są wykonywane przewozy regularne osób w krajowym transporcie drogowym. Nadto odległości pomiędzy przystankami są znaczne - wynoszą od 75 do 130 km, a odprawa pasażerów odbywać się ma na dworcach autobusowych, gdzie zabierani będą pasażerowie, którzy mieli wcześniej wykupione bilety. Wobec tego Uczestnik, jako przewoźnik, nie będzie miał powodów, aby ścigać się z innymi przewoźnikami w celu przejęcia oczekujących pasażerów.
Odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego kwestii liczby pojazdów SKO wskazało, że w aktach znajdują się stosowne ich wykazy, z określeniem liczby samych pojazdów oraz liczby miejsc, którymi Uczestnik zamierza wykonywać przewozy. Podniósł przy tym, że ustawodawca nie zastrzegł, aby musiały to być wyłącznie pojazdy będące własnością przewoźnika. Przepis wskazuje bowiem, że chodzi o pojazdy będące w bezpośredniej jego dyspozycji, a więc także te, którymi dysponuje na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności.
Odnosząc się do wniesionego przez Skarżącego zażalenia na postanowienie uzgadniające udzielenie Zezwolenia SKO podało, że stwierdzono wniesienie go z uchybieniem terminu.
Skarżący – S. z siedzibą w L., z zachowaniem trybu i terminu, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, zarzucił naruszenie:
1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.) poprzez wydanie Zezwolenia bez przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego tj.:
a. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:
i. bez dokonania rzetelnego sprawdzenia czy projektowana linia będzie stanowić zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, przede wszystkim w zakresie możliwości wystąpienia zagrożenia finansowego (pod względem rentowności);
ii. ograniczenia tego sprawdzenia wyłącznie do ustalenia czy na przedmiotowej linii są wykonywane przewozy regularne, bez dokonania ustaleń czy na planowanej linii, pomiędzy planowanymi przystankami (na liniach stycznych), istnieją linie regularne, dla których powstanie nowego połączenia stanowić może zagrożenie, o jakim mowa w tym przepisie;
2. art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d. poprzez:
a. brak zweryfikowania jednego z obligatoryjnych załączników wniosku o udzielenie Zezwolenia i wydanie go pomimo, że Uczestnik do licencji wspólnotowej i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgłosił tylko jeden pojazd, a nie 154 pojazdy, o których mowa w sprawie;
b. brak weryfikacji czy podmioty ("buspartnerzy"), które oświadczyły, że udostępnią Uczestnikowi określone pojazdy, faktycznie nimi dysponują, i czy pomiędzy tymi podmiotami a Uczestnikiem zostały zawarte umowy "Partnerstwa autokarowego". Zarzucił, że samo załączenie przez Uczestnika oświadczeń buspartnerów nie czyni zadość wymogowi dowiedzenia dysponowania pojazdami;
3. art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez udzielenie Zezwolenia pomimo, że:
a. informował o prowadzonym postępowaniu zażaleniowym w zakresie uzgodnienia Zezwolenia przez Marszałka Województwa [...];
b. na ostateczne postanowienie stwierdzające złożenie ww. zażalenia z uchybienie terminu wniósł do WSA w Rzeszowie skargę i sprawa jest w toku;
c. informował, że [...]7 listopada 2018 r. zostało wznowione postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez Marszałka Województwa [...], które nie zostało na dzień dzisiejszy zakończone.
SKO w odpowiedzi na skargę, wnosząc o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Uczestnik – F. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z 31 lipca 2019 r. Skarżący powtórzył argumentację dotychczas zaprezentowaną i dodatkowo zarzucił, że w sprawie nie zbadano – nie wynika to z akt, czy Zezwolenie ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z linią Uczestnika. Na tą okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych enumeratywnie dokumentów.
Na rozprawie przed Sądem, która odbyła się 8 sierpnia 2019 r., Skarżący zgłosił kolejny wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. pisma Ministra Infrastruktury z 26 lipca 2019 r., a to na okoliczność zasad wykonywania transportu drogowego i odmowy wydawania zezwoleń.
Sąd na rozprawie postanowił nie uwzględniać wniosków dowodowych Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sprawując kontrolę legalności decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej ani wad kwalifikowanych, ani też uchybień przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeń prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".
W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do tej oceny przepisów prawa materialnego. W sposób prawidłowy i dostateczny wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest logiczna i wyczerpująca.
Istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości wydania na rzecz Uczestnika Zezwolenia, a to w świetle wymogów określonych w art. 22 u.t.d. Ustawa o transporcie drogowym wskazuje bowiem, że zasadą jest wydawanie zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych przy zachowaniu wymogów określonych w jej art. 22.
Zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1983).
Art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. wymaga do wykonywania przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.
Ze sprawy wynika, że powyższy wymóg - uzgodnienia wnioskowanego przez Uczestnika Zezwolenia, został wykonany. Czterej Marszałkowie Województw, przez teren których linia będzie przebiegać, pozytywnie uzgodnili wnioskowane Zezwolenie. Postanowienia w tych przedmiotach zostały wydane [...], [...], [...] i [...] czerwca 2018 r., a dopuszczenie Skarżącego do udziału w niniejszym postępowaniu nastąpiło 28 czerwca 2018 r.
W powyższym zakresie należy odnotować, że tylko w jednym z nich, tj. w postępowaniu uzgodnieniowym Marszałka Województwa [...], Skarżący wniósł zażalenie oraz wniosek o jego wznowienie. Jak sam Skarżący podał zażalenie owo, z przyczyn procesowych, nie odniosło skutku. W kwestii wznowienia Marszałek wydał zaś [...] sierpnia 2018 r. postanowienie odmowne.
W tym miejscu Sąd pragnie zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 196/19, oddalił skargę Skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe Marszałka Województwa [...] w zakresie Zezwolenia Uczestnika. Rzeszowski Sąd wskazał, że "W kontrolowanym postępowaniu skarżące Stowarzyszenie nie brało udziału. Zostało dopuszczone do postępowania prowadzonego przed Marszałkiem Województwa [...] postanowieniem tegoż organu z dnia [...] czerwca 2018 r. Z kolei Marszalek Województwa [...] postanowienie uzgadniające wydał tego samego dnia, tj. [...] marca 2018 r., a doręczył je jedynie Marszałkowi Województwa [...] dnia [...] czerwca 2018 r. oraz F. Sp. z o.o. dnia [...] lipca 2018 r. (w dacie wydania tego postanowienia Marszałek Województwa [...] nie miał wiedzy o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu).
Ostatnim zatem dniem do wniesienia zażalenia był 10 lipca 2018 r. (licząc od najpóźniejszego doręczenia postanowienia Marszałka Województwa [...]). Stowarzyszenie zażalenie złożyło 20 lipca 2018 r.
Jak już wyżej zaznaczono strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie (zażalenie) w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania (zażalenia), lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 505/08).
W związku z powyższym, skoro Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym przed Marszałkiem Województwa [...] i nie doręczono mu postanowienia tegoż organu, ewentualny termin do złożenia zażalenia upłynął wraz z upływem terminu dla strony postępowania Spółki F..
Zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest zgodne z prawem."
Sąd stwierdza, że istotnie Uczestnik do wniosku o wydanie Zezwolenia dołączył wymagane prawem dokumenty, tj.: kopię posiadanego przez siebie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; wykaz przystanków i godzin odjazdów środków transportowych; długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach i odległości między przystankami; kursy oraz proponowany rozkład jazdy, uwzględniający liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; potwierdzenie uzgodnień zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanych z ich właścicielami lub zarządzającymi; zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; cennik opłaty uwzględniający także bilety ulgowe; wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc w każdym z nich, którymi zamierza wykonywać przewozy wraz z oświadczeniami buspartnerów, że na podstawie wiążących ich z Uczestnikiem umów Partnerstwa autokarowego, do jego bezpośredniej dyspozycji udostępniają wskazane pojazdy.
Rację ma SKO, że obligatoryjna odmowa wydania zezwolenia, o jakie ubiegał się Uczestnik, zgodnie z art. 22a ust. 1 u.t.d., nastąpić może tylko w przypadku wymienionym w jego pkt 1 u.t.d. tj., gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Odmowa fakultatywna zaś ziści się wówczas, gdy - stosownie do art. 22a ust.1 pkt 2 u.t.d., zostanie wykazane, że: projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników (ppkt a), lub/i gdy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych (ppkt b), lub/i gdy wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (ppkt d).
Mając na uwadze akta sprawy oraz wymogi ustawowe Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom Skarżącego, organy dokonały prawidłowej oceny dowodów, że Uczestnik spełnił powyżej wymienione wymogi prawne warunkujące uzyskanie przez niego żądanego Zezwolenia. Wykazał on bowiem, że jest w stanie świadczyć usługi, będące przedmiotem wniosku, korzystając przy tym z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Wykazał wszak, że 154 pojazdy podane we wniosku są w jego dyspozycji, a to na podstawie, wiążących go z buspartnerami, umów "Partnerstwa autokarowego", co z kolei dowiedziono oświadczeniami poszczególnych buspartnerów. Sąd zauważa przy tym, że owe oświadczenia w żaden sposób nie zostały w toku postępowania zakwestionowane. W sprawie brak jest także dowodów na to, by Uczestnik rzeczywiście nie był w stanie świadczyć usług przy pomocy ww. pojazdów.
Prawidłowo SKO oceniło także to, że pozostawione w bezpośredniej dyspozycji Uczestnika pojazdy, nie muszą stanowić jego własności, ani być wpisane do jego licencji. Skoro na mocy stosownych oświadczeń buspartnerów a są to firmy transportowe - wykazano, że użyczają swoje pojazdy do bezpośredniej dyspozycji Uczestnika, to nie ma powodów, aby nie przyjąć ich za dowody w sprawie na okoliczność dowiedzenia ziszczenia się obligatoryjnej przesłanki z art. 22a ust. 1 u.t.d. Sąd podkreśla, że Skarżący nie podstawił w toku postepowania żadnych okoliczności, a tym bardziej dowodów, z których wynikałoby, że buspartnerzy nie dysponowali pojazdami, które zadeklarowali do dyspozycji Uczestnika.
Podobnie nie zostały uwiarygodnione podstawy do fakultatywnej odmowy wydania żądanego Zezwolenia, tj. w interesie społecznym. Skarżący nie przestawił żadnych dowodów, symulacji, czy opinii na okoliczność uwiarygodnienia konkretnych zarzutów przeciwko udzieleniu Zezwolenia, co uniemożliwiało danie wiary samym jego twierdzeniom. Skarżący, działając w niniejszym postępowaniu na prawach strony, zaprzeczając uprawnieniom Uczestnika do uzyskania Zezwolenia, nie wykazał, nawet nie uprawdopodobnił, na żadnym etapie, by Uczestnik rzeczywiście nie spełnił któregoś z wymogów uzyskania Zezwolenia, czy to obligatoryjnego, czy fakultatywnego (uznaniowego). Co więcej, podnoszone na etapie postępowania administracyjnego i w skardze zarzuty są tożsame.
Zdaniem Sądu nie wystarczy sama obecność czynnika społecznego w postępowaniu, którym jest Skarżący, by skutecznie zakwestionować uprawnienie Uczestnika do uzyskania Zezwolenia. Dla odmowy wydania Zezwolenia, czy to obligatoryjnej, czy uznaniowej, nie jest wystarczające gołosłowne postawienie zarzutów co do zagrożenia dla istniejących już linii i powołanie się na ujemny wpływ na rentowność działalności pozostałych przewoźników. Sprzeciwianie się prawu prowadzenia danej działalności przez innego przedsiębiorcę nie może wynikać jedynie z obawy przed konkurencją, skoro konkurencja wymusza pozytywne skutki dla pasażerów - społeczne, w postaci np. podniesienia poziomu usług, czy obniżenia cen biletów. Skoro przyczyny odmowy udzielenia Zezwolenia są wyliczone enumeratywnie w ustawie, to Skarżący, chcąc obalić twierdzenia o ich spełnieniu przez Uczestnika, winien był zgromadzić i złożyć na to odpowiednie dowody, przedstawić przykłady, a już co najmniej uprawdopodobnić zasadność postawionych zarzutów.
W ocenie Sądu, SKO właściwie ustaliło, że na projektowanej przez Uczestnika linii nie są wykonywane żadne przewozy. Skarżący nie wykazał, by było przeciwnie. Co więcej, odnosząc się do linii odcinkowo stycznych, SKO zwrócił uwagę na znaczne odległości pomiędzy przystankami, wynoszące od 75 do 130 km.
Reasumując Sąd stwierdza, że skarga ma charakter polemiczny. SKO nie miało żadnych podstaw faktycznych i prawnych by skutecznie odmówić Uczestnikowi dochodzonego uprawnienia i zakwestionować złożone do uzyskania żądanego Zezwolenia dowody. Rozstrzygnięcie prawa nie narusza.
Zdaniem Sądu, SKO, jako organ odwoławczy, prawidłowo oceniło, że brak było przyczyn odmowy wydania Zezwolenia wynikających z art. 22a ust. 1 u.t.d,, czego domagał się Skarżący. Dokonana przez SKO ocena, prawidłowo i wyczerpująco zgromadzonych, dowodów i subsumpcja norm prawa materialnego do tak ustalonego stan faktyczny nie budzą zastrzeżeń. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, by projektowana linia stanowić miała zagrożenie dla już istniejących linii, skoro na tej linii takowych nie ma. Nadto należy zauważyć, że zarówno co do tego, by wydanie Zezwolenia ujemnie mogło wpłynąć na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, jak i nie, w sprawie nie wykazano, by Uczestnik nie przestrzegał warunków określonych w posiadanych już zezwoleniach lub wykonywał przewozy niezgodnie z posiadanymi zezwoleniami, a jak wiadomo, co sam Skarżący podniósł, Uczestnik uzyskał już ponad 40 zezwoleń.
Skoro żadna z przesłanek odmowy wydania Zezwolenia, czy to obligatoryjna, czy to fakultatywne, nie ziściły się, nie było podstaw niewydania żądanego przez Uczestnika Zezwolenia. Co więcej, należy podkreślić, że wymienione w art. 22a ust. 1 u.t.d. przesłanki należy interpretować ściśle, a przewidziana w jego ppkt. a reglamentacja działalności służyć ma przeciwdziałaniu niekontrolowanej, niszczącej konkurencji, nie zaś nadmiernemu jej ograniczaniu. Nie do przyjęcia jest teza, że jakakolwiek konkurencja jest równoznaczna z takim zagrożeniem (por. wyrok NSA z 17 marca 2008r. sygn. akt II GSK 69/08, CBOSA).
Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do podważenia skarżonych decyzji. Organy rozpoznając wniosek Uczestnika zgromadziły w sprawie, w sposób prawidłowi i wystarczający, dowody, na podstawie których ustaliły rzeczywisty jej stan faktyczny. Tym samym nie doszło w toku postępowania do naruszenia, zarzucanych w skardze, przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 czy art. 80 k.p.a. SKO wydając skarżoną decyzję prawidłowo wskazało jej podstawę prawną i faktyczną, a także w sposób wyczerpujący, logiczny uzasadniło swoje stanowisko, wypełniając tym samym wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.