VI SA/Wa 453/06

VI SA/Wa 453/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska
Jolanta Królikowska-Przewłoka /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Jagielska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. R. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].01.2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. R., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w łącznej kwocie 1.900 zł w tym 1.500 zł za wykonywanie krajowego transportu drogowego bez zezwolenia na przewóz odpadów innych niż niebezpieczne, 250 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy i 150 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Wskutek wniesionego przez M. R. odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1
i § 2 kpa podjął w dniu [...].04.2005 r. decyzję, mocą której uchylił w/w decyzję
w zakresie nałożenia kary pieniężnej 1.500 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (pkt 1), a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy (pkt 2). Uwzględniając odwołanie w powyższym zakresie Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż organ I instancji nie ustalił, jaka jest prawidłowa klasyfikacja przewożonych odpadów i w aktach brak jest dokumentu przewozowego, który świadczyłyby o rodzaju transportowanych odpadów,
a powyższe ustalenie ma, zdaniem organu, istotny wpływ na zaklasyfikowanie naruszenia, a tym samym na wysokość wymierzonej kary.
Decyzją z dnia [...].08.2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w/w decyzję w mocy w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia ponownie stwierdzając, iż na posiadaczu odpadu, ciąży obowiązek uzyskania wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne, a takim zezwoleniem M. R. będący posiadaczem przewożonych odpadów nie dysponował.
W odwołaniu od tej decyzji M. R. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołującego decyzja jest wadliwa, bo organ
I instancji bez przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego
i wyjaśniającego błędnie ustalił, że jego firma zajmuje się działalnością gospodarczą w zakresie zbierania i transportu odpadów i wobec tego nie mają w sprawie zastosowania przepisy ustawy o odpadach.
Decyzją z dnia [...].12.2005 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i jego ocenę prawną zaistniałego stanu rzeczy.
W skardze na tę decyzję M. R. wniósł o ponowne rozpatrzenie.
W jego ocenie, w/w decyzja narusza prawo, bo nie miał on obowiązku posiadania zezwolenia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł
o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, co w sprawie wymaga szczególnego podkreślenia, Sąd rozstrzyga
w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny zwanej dalej p.p.s.a.).
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z innych jednak przyczyn niż wskazane w skardze. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, naruszają bowiem prawo w sposób rażący.
Art. 15 kpa statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z tą zasadą od decyzji organu I instancji przysługuje stronie odwołanie do organu bezpośrednio wyższego stopnia. Stosownie do art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której zaskarżoną decyzja utrzymuje w mocy albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję narusza postępowanie pierwszej instancji albo narusza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może też, wobec treści art. 138 § 2 kpa, uchylić zaskarżoną decyzję w całości przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcia sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub
w znacznej części.
W takim też trybie Główny Inspektor Transportu Drogowego działając jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...].04.2005 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].01.2005 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W tej zatem części w/w decyzja organu
I instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ ten stosownie do obowiązujących reguł procedury administracyjnej winien, ponownie rozpatrzyć sprawę w tym zakresie i wydać zgodnie z art. 104 kpa stosowną decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wbrew obowiązującej procedurze i z rażącym jej naruszeniem, takiej decyzji jednak nie podjął.
Decyzja tego organu z dnia [...].08.2005 r. nie ma bowiem znamion decyzji, do której wydania organ był uprawniony i zobowiązany. Organ I instancji nie rozstrzygnął sprawy co do istoty tylko podjął decyzję utrzymującą w mocy swoją decyzję w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł, która to decyzja w powyższym zakresie została, jak wyżej wskazano, uchylona czyli w obrocie prawnym już nie funkcjonowała. Organ odwołał się w podstawie prawnej decyzji do art. 138 § 2 kpa, który to przepis nie daje organowi I instancji uprawnień do wydania tego rodzaju decyzji. Przepis ten daje bowiem wskazane nim uprawnienie uchylenia zaskarżonej decyzji organowi odwoławczemu, którym w tym przypadku jest Główny Inspektor Transportu Drogowego i ten organ uprawniony jest do kontroli decyzji organu I instancji. Wydając decyzję w trybie art. 138 § 2 kpa organ I instancji naruszył przepis ten w sposób rażący dokonując kontroli własnej decyzji, której już w obrocie nie było. Tym samym więc decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tego stanu rzeczy nie zmienia okoliczność, iż w uzasadnieniu jest mowa o ponownym rozpoznaniu sprawy. Stanowi ona o kolejnej wadliwości wskazującej na niespójność rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Organ II instancji rozpoznając odwołanie skarżącego od w/w decyzji nie dostrzegł powyższych wadliwości podejmując zaskarżoną decyzję także naruszył prawo w sposób rażący.
W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku, w pkt 2 stosownie do art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.