VI SA/WA 452/24

VI SA/Wa 452/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Aneta Lemiesz
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2023 r. nr BP.502.113.2023.2065.LD5.474879 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1-3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia
2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 629) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania [...] Sp. z o.o. w G. (Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2023 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] września 2022 r. na drodze ekspresowej [...], na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował W. I., który wykonywał w chwili kontroli krajowy transport drogowy rzeczy (2 dźwigary sprężone - ładunek podzielny) na trasie [...] - [...], w imieniu i na rzecz Skarżącej. Kierowca okazał do kontroli zezwolenie kategorii IV nr [...] wydane w dniu [...] kwietnia 2022 r. na przejazd pojazdem nienormatywnym przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ważne w okresie od 4 maja 2022 r. do 4 listopada 2022 r. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli drogowej nr [...] oraz protokołem z przesłuchania świadka z dnia 6 września 2022 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: rzeczywista masa całkowita 5-osiowego pojazdu członowego wynosząca 47,75 t (bez odjęcia korekty 2%), zatem przekraczająca wartość dopuszczalną (40 t) o wartość 7,75 t, tj. o 19,38% oraz rzeczywista długość zespołu pojazdów wynosząca 27,8 m (bez odjęcia korekty 1%), zatem przekraczająca wartość dopuszczalną (16,50 m) o wartość 11,3 m, tj. o 68,48%.
W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] lutego 2022 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, w tym 5000 zł za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I oraz 3000 zł za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z wysokością kary za stwierdzone podczas kontroli naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny oraz podwójnym karaniem jej za to samo naruszenie. Zarzuciła też bezzasadne nałożenie na nią 3 kar pieniężnych (trzema decyzjami administracyjnymi) po 3000 zł każda (razem 9000 zł), za brak jednego pojazdu pilotującego kolumnę pojazdów nienormatywnych w dniu 5 września 2022 r., zamiast jednej kary pieniężnej 3000 zł.
W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i stwierdził, że pomimo, iż Skarżąca posiadała zezwolenie kategorii IV, (z uwagi na podzielność przewożonego w dniu kontroli ładunku - 2 dźwigary sprężone), to zezwolenie nie uprawniało do wykonywania przejazdu z ładunkiem podzielnym. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest bowiem możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I (art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 2 powołanej ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.
Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że pojazdy nienormatywne poruszające się w kolumnie powinny być pilotowane przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny, co wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych. W trakcie kontroli stwierdzono, że ww. pojazd członowy nie był pilotowany przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny. Obowiązek pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego jest niezależny od obowiązku uzyskania zezwolenia na ten przejazd. Obydwa wymogi są od siebie niezależne, ponieważ o obowiązku pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego decydują wyłącznie jego parametry: długość, szerokość, wysokość oraz masa całkowita.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że zgodnie z przepisami prawa następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Zarzut błędnego podwójnego ukarania za to samo naruszenie jest więc niezasadny. Skarżąca nie dostarczyła także dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z zeznań kierowcy złożonych do Protokołu z przesłuchania świadka wynika, że pojazd po załadowaniu nie był ważony, ani mierzony oraz że nikt ze strony podmiotu dokonującego załadunku nie sprawdzał parametrów pojazdu. Kierowca potwierdził, że do kontroli okazał zezwolenie kategorii IV oraz że poruszał się w kolumnie składającej się z trzech pojazdów członowych pilotowanej przez jeden pojazd marki [...] nr [...], który jechał na końcu kolumny.
W konkluzji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Poinformował Skarżącą o przysługujących jej prawach, jak i obowiązkach przywołując treść art. art. 10, art. 41, art. 73 § 1 i art. 81 k.p.a. pouczając, iż brak odpowiedzi spowoduje wydanie decyzji w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy. Z ww. uprawnienia Skarżąca nie skorzystała.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w:
- art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwie przeprowadzenie czynności kontrolnych w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, a także zaniechanie przeprowadzenia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy;
- art. 7a § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości natury faktycznej i prawnej na niekorzyść strony;
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji wszystkich istotnych faktów i dowodów, na których oparł się Organ;
- art. 189f k.p.a., poprzez niezastosowanie i nałożenie za to samo zachowanie na tę samą stronę trzech kar pieniężnych;
- art. 1, art. 9, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak zrozumiałego uzasadnienia wydanych decyzji;
- prawa materialnego, to jest:
- art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez nieumorzenie wszczętego postępowania, pomimo nałożenia przez Organ za to samo zdarzenie dwóch innych kar;
- art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez nieumorzenie wszczętego postępowania w sytuacji zbiegu okoliczności faktycznych i prawnych pomiędzy ustawami i nałożenie za to samo zdarzenie trzech kar pieniężnych;
- art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez ugruntowanie u podstaw decyzji stanu niezgodnego z prawem oraz naruszenie zasady braku podwójnej karalności tego samego czynu i dowolne działanie organu, leżące poza granicami prawa,
- art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. z 2003 r., poz. 364) i art. 50 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) w zw. z art. 9 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady podwójnej karalności czynu i działanie poza granicami prawa;
- art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w wyniku jednej kontroli można wszcząć trzy sprawy administracyjne i nałożyć trzy kary za ten sam czyn i na ten sam podmiot.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów skargi.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie powołanego kryterium i stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem z następujących powodów.
Rozpoznawana sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny, za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I oraz za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie.
Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Zgodnie zaś z treścią art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:
1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;
2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;
3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami;
4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.
Obowiązek pilotowania przejazdu pojazdem nienormatywnym na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wynika z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Z kolei zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 powołanej ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I.
Zgodnie z treścią art. 140 ab ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii II-IV. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I (art. 64 ust. 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 2 tej ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ prawidłowo więc dokonał kwalifikacji pierwszego z ocenianych naruszeń, ponieważ posiadane zezwolenie kategorii IV nie uprawniało Skarżącej do wykonywania przejazdu z ładunkiem podzielnym.
Stosownie do treści art. 2 pkt 35b ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Przewożony kontrolowanym pojazdem ładunek w postaci 2 dźwigarów sprężonych nie jest ładunkiem niepodzielnym.
Z kolei zgodnie z treścią art. 140aa ust. 1a i ust. 3a pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w przypadku braku wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Wysokość kary 3.000 zł za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie została określona w art. 140ab ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m. Zgodnie zaś z treścią § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że rzeczywista masa całkowita 5-osiowego pojazdu członowego wynosząca 47,75 t (bez odjęcia korekty 2%) przekroczyła wartość dopuszczalną (40 t) o wartość 7,75 t, tj. o 19,38%, a rzeczywista długość zespołu pojazdów wynosząca 27,8 m (bez odjęcia korekty 1%), przekroczyła wartość dopuszczalną (16,50 m) o wartość 11,3 m, tj. o 68,48%.
Ponadto, w toku postępowania przed Organem, czy też w treści skargi Skarżąca nie podważała wyników pomiarów dokonanych przez inspektorów w trakcie kontroli w dniu [...] września 2022 r., ani okoliczności braku pilotowania zespołu pojazdów, a kierujący kontrolowanym pojazdem przesłuchany w charakterze świadka potwierdził, że pojazd po załadowaniu nie był ważony, ani mierzony oraz że nikt ze strony podmiotu dokonującego załadunku nie sprawdzał parametrów pojazdu. Kierowca potwierdził również, że poruszał się w kolumnie składającej się z trzech pojazdów członowych pilotowanej przez jeden pojazd marki [...] nr [...], który jechał na końcu kolumny. Dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący braku podstaw do wszczęcia trzech spraw administracyjnych i nałożenia trzech kar za ten sam czyn i na ten sam podmiot.
Organ prawidłowo stwierdził, że pojazdy nienormatywne poruszające się w kolumnie powinny być pilotowane przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny, co wynika z treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych. W trakcie kontroli stwierdzono, że ww. pojazd członowy poruszający się w kolumnie nie był pilotowany przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny. Powyższe wynika z protokołu kontroli oraz zeznań kierującego pojazdem.
W ocenie Sądu, brak drugiego pojazdu pilotującego przejazd stanowił więc przesłankę do nałożenia kary w wysokości 3000 zł.
Jak przy tym trafnie podkreślił Organ odwoławczy, brak wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, czy przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny (który nawet przy posiadaniu zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego traktuje się jako wykonywany bez zezwolenia), nie mają żadnego wpływu na obowiązek pilotowania takiego przejazdu.
Podkreślić ponadto należy, że celem normy nakładającej na przewoźnika obowiązek pilotowania pojazdów ponadnormatywnych jest zapewnienie rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienormatywnego, co ma zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego podczas takiego przejazdu.
Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ art. 140 aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do jego treści nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.
Prawidłowo Organ już przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wezwał Skarżącą do podania okoliczności istotnych w związku z powołanym unormowaniem. Jednak w toku całego postępowania administracyjnego, jak też w skardze, Skarżąca nie przedstawiła takich okoliczności, ani dowodów je potwierdzających. W ocenie Sądu, jeśli z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikają żadne okoliczności potwierdzające dochowanie przez Skarżącą należytej staranności, czy też brak wpływu na powstanie naruszenia, to sama Skarżąca zobligowana jest takie okoliczności wykazać.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących podwójnej karalności czynu Sąd wyjaśnia, że kary wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Jej celem jest wymierzenie sankcji podmiotowi, który uczestnicząc w obrocie gospodarczym na zasadach konkurencji, przy wykonywaniu swej działalności, nie stosuje się do wymogów prawa, co może prowadzić do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. Ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się również bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji. Z kolei kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieżenie niszczeniu sieci drogowej i niebezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Nie zachodzi więc tożsamość chronionego interesu prawnego. Wymierzenie Skarżącej kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za różne czyny: nie narusza zasady ne bis in idem, ani zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP. Każde ze stwierdzonych naruszeń stanowi odrębny delikt administracyjny i każde naruszenie podlega osobnej karze na podstawie przepisów dwóch różnych ustaw, które realizują różne cele (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r.: sygn. akt II GSK 248/21 i sygn. akt. II GSK 717/21).
Z kolei regulacja art. 189f k.p.a. nie miała zastosowania w tej sprawie z uwagi na regułę kolizyjną z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.
Reasumując, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a kara pieniężna została nałożona na Skarżącą w prawidłowej wysokości. Za niezasadne Sąd uznał więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wydane w tej sprawie decyzje są zgodne z prawem i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.