VI SA/Wa 447/24

VI SA/Wa 447/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorota Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja z [...] czerwca 2023 r. nr [...], którą Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskie (dalej także: "Urząd Patentowy", "UP", "Organ"), działający w trybie postępowania spornego, na podstawie art. 164 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 286 ze zm., dalej: "Pwp") unieważnił na wniosek T.- [...] sp. z o.o. sp. k z siedzibą w K. (dalej także: "Wnioskodawca", "Spółka") prawo ochronne na sporny znak towarowy słowny "T.- [...]" o nr [...], udzielone na rzecz T. P. zamieszkałego w Warszawie (dalej także: "Uprawniony", "Skarżący"), uznając, iż został on zgłoszony do ochrony w złej wierze (dalej: "zaskarżona decyzja").
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 164 Pwp oraz art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 256 ust. 2 Pwp.
Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następujących okolicznościach faktycznych oraz stanie prawnym.
W dniu [...] grudnia 2022 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek T.- [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy T.- [...] o numerze [...] udzielonego na rzecz T. P. zamieszkałego w K.. Znak ten został przeznaczony do oznaczania usług z klasyfikacji nicejskiej, z klasy 36: organizowanie finansowania projektów budowlanych; usługi finansowania; pożyczki (finansowanie); pożyczki ratalne; pożyczanie pod zastaw; zarządzanie nieruchomością; pośrednictwo w obrocie nieruchomościami; organizowanie wynajmu nieruchomości; doradztwo w sprawach finansowych; inwestycje finansowe; sponsorowanie finansowe; transakcje finansowe i 37: usługi budowlane; usługi instalacyjne; usługi związane z wykonywaniem budynków; usługi przedsiębiorstw specjalizujących się pracami w zakresie budownictwa; usługi związane z naprawami, tj. usługi przywracające obiekt do stanu używalności po jego zużyciu uszkodzeniu, pogorszeniu się jakości lub częściowym uszkodzeniu (restauracja istniejących budynków lub innych uszkodzonych obiektów, które mają być przywrócone do stanu pierwotnego); usługi związane z utrzymaniem i konserwacją obiektów w ich pierwotnym stanie, bez zmiany jakichkolwiek ich cech; budowa i naprawa magazynów; budownictwo; czyszczenie budynków od wewnątrz; czyszczenie budynków od zewnątrz; konsultacje budowlane; montaż instalacji na placach budowy; usługi doradztwa budowlanego; wynajem sprzętu budowlanego. Wnioskodawca podniósł, jest spółką handlową prowadzącą działalność gospodarczą, przede wszystkim w zakresie świadczenia usług budowalnych, a także usług powiązanych z usługami budowalnymi, takich jak wynajem sprzętu budowalnego oraz usługi finansowe, zwłaszcza związane z finansowaniem inwestycji budowalnych.
Wnioskodawca wskazał, iż prowadzi działalność pod firmą "T.- [...]" od 2011 r. Pierwotnie działał w formie spółki komandytowo-akcyjnej, a od 2013 r. jako spółka komandytowa. Wcześniej działalność ta była prowadzona począwszy od 2007 r. przez obecnego komplementariusza Wnioskodawcy, tj. T.- [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod taką samą firmą.
Wspólnikami Wnioskodawcy są: T.- [...] sp. z o.o. (komplementariusz), TK spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (komandytariusz) oraz A. P. (komandytariusz). W sensie ekonomicznym właścicielem wnioskodawcy jest A. P. - posiada po 95% udziałów w pozostałych dwóch wspólnikach będących spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością.
Wnioskodawca wskazał, iż działa nieprzerwanie od 2011 roku pod firmą "T.- [...]". Firma ta jest używana we wszelkich aspektach działalności Wnioskodawcy, w tym w szczególności na stronie internetowej zarządzanej przez Wnioskodawcę, w ofertach składanych przez Wnioskodawcę, w korespondencji elektronicznej, w umowach z kontrahentami, czy też na fakturach wystawianych przez Wnioskodawcę, a także przez inne podmioty - za zgodą Wnioskodawcy - w związku z ich współpracą z wnioskodawcą.
Z akt sprawy wynika, że Uprawniony jest mężem A. P.. Uprawniony był zatrudniony w T.- [...] sp. z o. o. na stanowisku prezesa zarządu i w okresie od 30 października 2007 r. do 31 grudnia 2021 r. zajmował to stanowisko. Uprawniony jest również mniejszościowym wspólnikiem jednego z komandytariuszy wnioskodawcy – T.- [...] sp. z o.o., dysponującym 5% udziałów w jej kapitale zakładowym.
Wnioskodawca wskazał, że T. P., działając jako prezes zarządu T.- [...] sp. z o.o., podejmował szereg działań ze szkodą dla Wnioskodawcy. T. P. dążył do wyprowadzenia istotnych składników majątkowych wnioskodawcy do kontrolowanych przez siebie spółek, a jednocześnie utworzył konkurencyjną spółkę, która w zamyśle Uprawnionego miał przejąć działalność prowadzoną dotychczas przez Wnioskodawcę. W schemat postępowania T. P. wpisuje się także fakt dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego.
Na przestrzeni 2022 r. Wnioskodawca oraz Uprawniony prowadzili rozmowy mające na celu ugodowe zakończenie powstałego konfliktu. Strony ustaliły również, że T. P. "zwróci" Wnioskodawcy znaki towarowe, które zarejestrował na siebie. Ostatecznie do tego jednak nie doszło. T. P. odstąpił od dalszych rozmów i oświadczył Wnioskodawcy, że rozpoczyna działania zmierzające do przejęcia biznesu Spółki, w tym jej pracowników i kontrahentów. T. P. podjął rozmowy z kontrahentami Wnioskodawcy, zaczął również przekonywać kluczowych pracowników Wnioskodawcy, aby przeszli do jego nowej spółki.
Wnioskodawca zarzucił, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało przyznane z naruszeniem art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp, ponieważ istnieje wcześniejsze prawo w postaci prawa do firmy Wnioskodawcy, a używanie spornego znaku towarowego będzie naruszało to prawo. Prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało także przyznane z naruszeniem art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp, ponieważ został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze.
Spółka wskazała, iż uprawniony jako osoba działająca jako prezes zarządu Wnioskodawcy i pracownik jego komplementariusza miał ustawowy obowiązek prowadzenia spraw Wnioskodawcy, reprezentowania go oraz dbania o jego interesy. Stosunek zaufania między Wnioskodawcą a Uprawnionym był więc z natury rzeczy szczególnie silny. Pełnienie funkcji prezesa zarządu oznaczało również świadomość Uprawnionego pod jaką firmą działa Wnioskodawca. Miał on więc pełną wiedzę, że prawo do korzystania z firmy "T. [...]" przysługuje Wnioskodawcy a nie Uprawnionemu jako osobie prywatnej. Spółka we wniosku o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego wskazała ponadto, że zgodnie z art. 100 § 2 pkt 4 Kodeksu pracy, do podstawowych obowiązków pracownika należy dbanie o dobro zakładu pracy oraz chronienie jego mienia. Dokonując jako osoba fizyczna zgłoszenia znaku towarowego - identycznego z firmą zarządzanego przez siebie podmiotu, Uprawniony naruszył wspomniane wyżej obowiązki ustawowe, obowiązki wynikające z umowy o pracę, dobre obyczaje oraz interesy Wnioskodawcy.
Uprawniony wezwaniem z dnia [...] listopada 2022 r. zażądał zaprzestania naruszania przez Wnioskodawcę spornego znaku towarowego, co miałoby nastąpić poprzez zaniechanie używania firmy Wnioskodawcy w terminie do dnia 31 grudnia 2022 r. W tym piśmie Uprawniony wskazał również, że pozostaje otwarty na zawarcie umowy licencyjnej na korzystanie ze znaku towarowego. Wiadomością SMS z dnia [...] listopada 2022 r. wysłaną do M. K. - prezesa zarządu T. [...] sp. z o. o. skonkretyzował swoją ofertę, żądając kwoty 3.000.000,00 zł rocznie z tytułu udzielenia stosownej licencji.
W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie znaku, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r., Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. T. P. wskazał, że znacząca część uzasadnienia wniosku jest zasadzona na konflikcie natury osobistej. Uprawniony i A. P. pozostają w związku małżeńskim, w stosunku do którego aktualnie prowadzone jest postępowanie sądowe w sprawie jego rozwiązania poprzez rozwód. Konflikt ten w istocie występuje, jednakże z powodów zależnych od A. P., która nie dopełniła poczynionych pomiędzy małżonkami wiele lat temu ustaleń, przeniósł się on na sprawy i relacje majątkowe, w tym dotyczące praw właścicielskich do spółek prawa handlowego, utworzonych pierwotnie w 2007 r. przez T. P. wspólnie z ojcem K. P..
Uprawniony podniósł, że zarówno powstanie spółek tworzących następnie grupę spółek pod wspólnym "szyldem" Grupa TK, jak i idea nazwy, wykorzystującej powtarzający się człon "TK" oraz "T.- [...]" jest powiązane wyłącznie z Uprawnionym i jego ojcem K. P..
K. P. wskazał, że ojciec Uprawnionego K.P. prowadził od lat 80-tych minionego wieku firmę budowlaną pod nazwą Zakład Remontowo - Budowlany K. P.. W firmie K. P. zatrudniony był Uprawniony oraz jego siostra K. P. (aktualne nazwisko M.). W dniu [...] czerwca 2007 r., założona została spółka z o. o. pod firmą "T.- [...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (umowa spółki Rep. A Nr [...]). Jej wspólnikami zostali K. P. oraz Ł. P., zaś prezesem zarządu T. P. (Uprawniony). W dniu [...] października 2007 r. T.- [...] sp. z o. o. zarejestrowana została w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Z przedłożonego stanowiska wynika, że inicjatywa utworzenia tej spółki pochodziła od T. P.. Zgodnie z koncepcją Uprawnionego utworzone zostały spółki, których zakresy działalności rozdzielono: T.- [...] sp. z o. o., jako firma wykonująca roboty ogólnobudowlane; T. Instalacje sp. z o. o., jako firma zajmująca się infrastrukturą techniczną i instalacjami oraz T. - Sprzęt Sp. z o. o., jako firma zapewniająca sprzęt budowlany. Wraz z siostrą i szwagrem J. M. Uprawniony ustalił, że wspólnie z nimi prowadzona będzie firma T. Instalacje sp. z o. o.
Uprawniony wskazał, że do dzisiaj na stronie internetowej Wnioskodawcy www. [...].com.pl w zakładce "o nas" znajduje się informacja, w której Wnioskodawca odwołuje się do wieloletniego doświadczenia, sięgającego roku 1989. W związku z powodzeniem koncepcji Uprawnionego na utworzenie grupy spółek, kiedy w roku 2011 ich sytuacja gospodarcza się ustabilizowała i ugruntowała na rynku robót budowlanych i usług budowlanych, ojciec Uprawnionego postanowił wycofać się z działalności tych spółek. Ze względu jednak na osobistą sytuację uprawnionego w tamtym czasie udziały w spółkach nie mogły zostać przeniesione przez K. P. na Uprawnionego. Uzgodniono wówczas rodzinnie, że udziały przeniesione zostaną na żonę Uprawnionego A. P. oraz częściowo na szwagra J. M.. Jednocześnie pomiędzy Uprawnionym a A.P. doszło do ustalenia, że rozwiązanie to ma charakter tymczasowy i po wyjaśnieniu się sytuacji uprawnionego A. P. udziały w spółkach przeniesie na uprawnionego.
Uprawniony wskazał, że spółka T.- [...] sp. z o. o. od początku jej powstania, zarządzana była przez T. P., który podobnie jak ojciec, również rozpoczął działalność w branży budowlanej. Docelowo więc wszystkie spółki z utworzonej grupy, którą określono jako GRUPA T., miały stanowić własność T. P. z udziałem J. M..
W związku z rozwojem działalności grupy T. tworzone były kolejne spółki, z których niektóre w firmach otrzymywały oznaczenie "TK". Tak w 2011 r. powstała spółka pod firmą T.- [...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowo - Akcyjna, która pod koniec 2013 r. została przekształcona w T.- [...] Sp. z o.o. Spółkę Komandytową (Wnioskodawcę).
K. P. wskazał, iż to nie Wnioskodawca zbudował renomę marki "T.- [...]", lecz Uprawniony oraz członkowie jego rodziny, dzięki poczynionym nakładom finansowym, poświęconej pracy, kontaktom gospodarczym oraz posiadanej wiedzy. W związku z tym, że przez blisko dekadę nic nie zapowiadało konfliktu między małżonkami, uprawniony nie domagał się od małżonki zwrotnego przeniesienia na niego udziałów w spółkach. Kiedy jednak doszło do konfliktu małżeńskiego A. P. odmówiła zwrotnego przeniesienia udziałów na Uprawnionego, wywołując tym samym nieporozumienie na tej płaszczyźnie. W związku z tym, że kolejne miesiące od zaognienia się konfliktu nie przyniosły polubownego rozwiązania Uprawniony zmuszony został do podjęcia działań mających na celu zabezpieczenie jego interesów majątkowych, w tym praw własności intelektualnej, a także dóbr majątkowych, obejmujących wypracowaną renomę i rozpoznawalną markę T.- [...] oraz Grupa T..
W piśmie z dnia [...] czerwca 2023 r. Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2023 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "T.- [...]" o numerze [...] udzielony na rzecz T. P..
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, iż w myśl przepisu art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze w celu uzyskania ochrony. Odwołując się do orzecznictwa i doktryny UP wskazał, że zła wiara najogólniej ujmując obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków. Przyjmuje się, że "w złej wierze jest ten, kto powołując się na określone prawo lub stosunek prawny wie, że prawo to (stosunek prawny) nie istnieje albo wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w tym przedmiocie nie można uznać w okolicznościach konkretnego przypadku, za usprawiedliwiony" (E. Nowińska, M. du Vall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga Pamiątkowa z Okazji 85-lecia Ochrony Własności Przemysłowej w Polsce). O działaniu w złej wierze świadczą takie zdarzenia, które w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż dokonane zgłoszenie spornego znaku było nieuczciwe "zarówno w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców" R. Skubisz "Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze (wybrane problemy)" w/:/ Księga pamiątkowa Profesora Maksymiliana Pazdana, Wyd. Zakamycze 2005 r., str. 1339 i następ.). Urząd Patentowy podkreślił, że zgodnie z art. 7 kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary, należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, a zatem obowiązek udowodnienia złej wiary zgłaszającego spoczywa na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego prawa.
UP wskazał jednocześnie, że na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej dla oceny zgodności udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z przepisami prawa miarodajny jest dzień zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w Urzędzie Patentowym.
Urząd Patentowy wskazał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż zgłoszenie przedmiotowego znaku towarowego nastąpiło z naruszeniem art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy Pwp. Uzasadniając rozstrzygnięcie UP zauważył, że w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, tj. w dniu [...] marca 2021 r., T. P. był zatrudniony w T.- [...] sp. z o.o., która jest komplementariuszem T.- [...] sp. z o.o. Sp.k. na stanowisku prezesa zarządu. Stanowisko to zajmował w okresie od 30 października 2007 r. do 31 grudnia 2021 r. Urząd Patentowy uznał tym samym, że Uprawnionego łączył z obiema wyżej wymienionymi spółkami szczególny stosunek zaufania, z którym wiąże się lojalność wobec tych spółek. Miał on ustawowy obowiązek prowadzenia spraw tych spółek, reprezentowania ich oraz dbania o ich interesy. Pełnienie funkcji prezesa zarządu oznaczało również świadomość Uprawnionego pod jakimi firmami działają te spółki w obrocie gospodarczym. Zdaniem UP o naganności postępowania Uprawnionego świadczą nie tylko okoliczności jakie miały miejsce w okresie kiedy pełnił on funkcję prezesa T.- [...] sp. z o.o., ale także okoliczności, które miały miejsce po zakończeniu pełnienia przez niego tej funkcji, a mianowicie wystąpienie z pismem z dnia [...] listopada 2022 r. do Wnioskodawcy z żądaniem zaprzestania naruszania znaku towarowego – w terminie do dnia [...] grudnia 2022 r. W piśmie tym Uprawniony wskazał również, że pozostaje otwarty na zawarcie umowy licencyjnej na korzystanie z tego znaku towarowego, uszczegółowiając w wiadomości SMS, że żąda kwoty 3.000.000,00 zł rocznie z tytułu udzielenia stosownej licencji W ocenie Urzędu Patentowego tym działaniem Uprawniony potwierdził, iż jego zamiarem, w związku ze zgłoszeniem znaku towarowego, było szkodzenie interesom ww. spółek poprzez zablokowanie korzystania z oznaczenia T.- [...] za pomocą znaku towarowego, a także wykorzystanie znaku towarowego w celach spekulacyjnych.
Odnosząc się do argumentacji Uprawnionego UP wskazał, że na odmienną ocenę co do zgłoszenia spornego znaku w złej wierze nie mogły wpłynąć okoliczności związane z utworzeniem T.- [...] sp. z o.o. i powstaniem nazwy T.- [...]. W ocenie Urzędu Patentowego materiał dowodowy wskazuje, że założycielem T.- [...] sp. z o. o był K. P.. T. P. pełnił jedynie funkcję prezesa zarządu tej spółki. Z faktu pełnienia tej funkcji, niezależnie od tego w jakim stopniu Uprawniony przyczynił się do sukcesu tej spółki i spółki Wnioskodawcy, nie nabył on jakiegokolwiek uprawnienia do firmy i oznaczeń, jakimi posługują się te spółki. Ponadto, oznaczenie słowne T.-. [...], jako krótka jednostka słowna, nie jest utworem i jako takie nie podlega ochronie prawno-autorskiej, dlatego też nawet gdyby uznać, że pomysłodawcą tego oznaczenia jest Uprawniony nie przysługują mu z tego tytułu żadne prawa.
Podsumowując, UP stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zgłoszenie do ochrony przez T. P. spornego znaku było nieuczciwe i zostało dokonane w złej wierze.
Odnosząc się do zgłoszonych przez Uprawnionego wniosków dowodowych, tj. dopuszczenie dowodu z zeznań świadków J. M., K. M., K. P., T. J., Ł. K. i M. O. – na okoliczności wskazane w pismach procesowych UP wyjaśnił, że dla oceny zgodności udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z przepisami prawa miarodajny jest dzień zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w Urzędzie Patentowym – w rozpatrywanej sprawie [...] marca 2021 r.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w okresie tym uprawniony był zatrudniony w spółce T.- [...] sp. z o.o. Z faktu pełnienia funkcji prezesa zarządu, niezależnie od tego w jakim stopniu uprawniony przyczynił się do sukcesu tej spółki i spółki wnioskodawcy, nie nabył on jakiegokolwiek uprawnienia do firmy i oznaczeń, jakimi posługują się te spółki. Natomiast oznaczenie słowne T.- [...] nie podlega ochronie prawno-autorskiej. Wobec powyższego, okoliczności, na które mieliby zeznawać zawnioskowani świadkowie, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia zasadności podnoszonych przez wnioskodawcę zarzutów.
Z kolei odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Uprawnionego Urząd Patentowy uzasadnił, iż w realiach niniejszej sprawy prowadzenie przedmiotowego dowodu było zbędne. Zdaniem Urzędu Patentowego dowód z przesłuchania strony ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas gdy po zgromadzeniu dowodów pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. Zgodnie bowiem z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Tymczasem, Organ istotne dla sprawy okoliczności ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Urząd Patentowy wyjaśnił ponadto, ze nie analizował pozostałych zarzutów wskazanych we wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego, uznając że stwierdzenie zasadności przesłanki z art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy Pwp jest wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w całości.
Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Uprawniony wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego z dnia 27 czerwca 2023 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 256 Pwp, polegające na pominięciu dowodów zgłoszonych przez Skarżącego w toku postępowania przed Kolegium Orzekającym UPRP, w szczególności dowodów z zeznań świadków, które zmierzały do ustalenia całokształtu okoliczności towarzyszących zgłoszeniu przez Skarżącego Znaku Towarowego do ochrony oraz rzeczywistej motywacji, jaką kierował się Skarżący dokonując tej czynności, a w konsekwencji wydanie decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia, pomimo braku zebrania całości materiału dowodowego mającego znaczenie w sprawie i dla rozstrzygnięcia, a w dalszej konsekwencji naruszenie,
2) art. 7 k.c., polegające na bezpodstawnym uznaniu, że okoliczności wskazane przez Wnioskodawcę wystarczały do uznania, że obaleniu uległo domniemanie dobrej wiary Skarżącego jako zgłaszającego Znak Towarowy do ochrony,
3) art. 164 ust. 1 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp, polegające na błędnym uznaniu przez Organ administracji, że wobec zgłoszenia przez Skarżącego Znaku Towarowego do ochrony w złej wierze zachodzą przesłanki do unieważnienia prawa ochronnego, udzielonego Skarżącemu.
Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto Skarżący, na podstawie art. 106 § 3 PPSA, wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, a to:
a. wydruku informacji z CEIDG dotyczącej Skarżącego, jako przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T.- [...] T. P. - w celu wykazania okoliczności, że zgłoszenia oznaczenia "T.- [...]" do ochrony jako znaku towarowego Skarżący nie dokonał w złej wierze, w szczególności w celu zablokowania korzystania z tego oznaczenia przez Wnioskodawcę jako znaku towarowego czy też w celach spekulacyjnych, lecz w celu ochrony własnych praw i interesów i zapewnienia legalnego korzystania z oznaczenia "T.- [...]" w podjętej przez Skarżącego indywidualnie działalności gospodarczej w sektorze budowlanym,
b. informacji z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącej Wnioskodawcy (KRS: 0000492064) - w celu wykazania okoliczności, że po wydaniu przez Organ administracji decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. Wnioskodawca dokonał zmiany firmy na "T.- [...]" Sp. z o.o. Spółka Komandytowa, co jednoznacznie świadczy o tym, że wbrew twierdzeniom wniosku o unieważnienie prawa ochronnego przysługującego Skarżącemu nie jest związany z oznaczeniem "T.- [...]", nie zamierza korzystać z niego w obrocie w tym także jako znaku towarowego, jak również, że aktualnie nie zachodzą żadne podstawy do przyjęcia, że przyznanie Skarżącemu prawa ochronnego na znak towarowy "T.- [...]" prowadzi do naruszenia jakichkolwiek praw lub interesów Wnioskodawcy,
c. wydruku informacji z e-wyszukiwarki Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących zgłoszenia do ochrony przez Wnioskodawcę znaków towarowych słowno - graficznych "T.- [...]" (zgłoszenie Z.562538 i Z.562537) - w celu wykazania okoliczności, że wbrew twierdzeniom wniosku o unieważnienie prawa ochronnego przysługującego Skarżącemu nie jest związany z oznaczeniem "T.- [...]", nie zamierza korzystać z niego w obrocie w tym także jako znaku towarowego, jak również, że aktualnie nie zachodzą żadne podstawy do przyjęcia, że przyznanie Skarżącemu prawa ochronnego na znak towarowy "T.- [...]" prowadzi do naruszenia jakichkolwiek praw lub interesów Wnioskodawcy,
d. kopii wniosku A. P. (ekonomicznego właściciela Wnioskodawcy) z dnia [...] marca 2021 r. do Sądu Rejestrowego KRS w K. o dokonanie z urzędu wykreślenia Skarżącego jako Prezesa Zarządu T.- [...] Sp. z o. o. oraz kopii wniosku A. P. z dnia [...] marca 2021 r. do Sądu Rejestrowego KRS w K. o ustanowienie kuratora dla spółki T.- [...] Sp. z o. o. - w celu wykazania okoliczności, że zgłoszenia do ochrony oznaczenia "T.- [...]" Skarżący dokonał po tym, jak A. P., określająca się jako "ekonomiczny właściciel" Wnioskodawcy oraz jego komplementariusza T.- [...] Sp. z o. o., w związku z trwającym konfliktem małżeńskim ze Skarżącym, podjęła działania mające no celu pozbawienie go funkcji Prezesa Zarządy T.- [...] Sp. z o. o. oraz możliwości sprawowania zarządu spółką T.- [...] Sp. z o. o. Spółka Komandytowa i de facto spółami grupy Grupa T[...]; że zgłoszenia oznaczenia " T.- [...]" do ochrony Skarżący dokonał w celu ochrony jego praw i interesów i zapewnienia sobie możliwości legalnego korzystania z tego oznaczenia w podejmowanej działalności gospodarczej wobec "wyrzucenia" go przez A. P. ze spółek Grupy T., które utworzył wspólnie z ojcem i bratem i którymi przez kilkanaście lat zarządzał, przyczyniając się do ich rozwoju i pomnożenia majątków.
W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął podniesione zarzuty.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. pełnomocnik uczestnika, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 r. pełnomocnik uczestnika wniósł o oddalenie skargi oraz wniosków dowodowych w niej zawartych.
Sąd na rozprawie postanowił oddalić wnioski dowodowe, jako nieistotne dla rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie ocenia natomiast decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 359, dalej: "P.p.s.a.").
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przyjmując kryteria wynikające z przepisów ww. ustaw Sąd w składzie rozpoznającym stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub prawa procesowego w takim stopniu, że jest uzasadniona jej eliminacja z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Urzędu Patentowego z [...] czerwca 2023 r. nr [...], mocą której zostało unieważnione, na wniosek T.- [...] sp. z o.o. sp. k., prawo ochronne na znak towarowy "T.- [...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz Uprawnionego.
W stanie faktycznym sprawy UP ustalił, że zgłoszenie spornego znaku do ochrony przez Uprawnionego nosiło znamiona złej wiary, w związku z powyższym istniały podstawy unieważnienia udzielonej uprzednio ochrony.
Zgodnie z podstawą prawną zgłoszonego wniosku o unieważnienie, którą Organ był związany przy rozpatrzeniu sprawy był art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp oraz art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp. Organ w pierwszej kolejności, z powołaniem się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej również: "NSA") z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 883/11, że "ustalenie przesłanki zarejestrowania znaku w złej wierze, jako najdalej idącej przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, czyni bezprzedmiotowym badanie innych okoliczności, a także poszukiwanie przesłanek egzoneracyjnych, wyłączających możliwość unieważnienia prawa do znaku z uwagi na odpowiedni upływ czasu".
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę zgadza się z tym stanowiskiem, tym samym wykazanie złej wiary czyniło bezprzedmiotowym ocenę przesłanki naruszenia prawa osobistego lub majątkowego osoby trzeciej – jako podstawy unieważnienia (art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp).
Zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp., nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które zostało zgłoszone w złej wierze. Norma ta została skonstruowana w sposób negatywny i oznacza zakaz zgłaszania znaku towarowego w złej wierze. Sąd zauważa, że kluczowym elementem konstrukcyjnym omawianej normy jest zwrot "w złej wierze". Pojęcia złej wiary nie definiują ani przepisy unijne, ani Prawo własności przemysłowej. W związku z tym ukształtowało się bogate orzecznictwo w tej materii. W orzecznictwie unijnym podkreśla się, że do celu badania istnienia złej wiary zgłaszającego należy uwzględniać wszelkie istotne czynniki, właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności, po pierwsze, okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego lub usługi identycznej lub do złudzenia podobnej do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji, po drugie, zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią oraz, po trzecie, stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji (H. Fedorowicz [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Warszawa 2021, art. 129(1).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA 3856/01, przywołując "System prawa cywilnego. Część ogólna." S. Grzybowskiego, Wrocław 1985 r. stwierdził, że w złej wierze jest ten kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwione. Można także stwierdzić, że zła wiara to świadomość niezgodności danego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym lub brak takiej świadomości wskutek niedbalstwa. Jednocześnie zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest to kwestią subiektywnej oceny osoby działającej, ale też kwestią obiektywnych zdarzeń. Przy świadomości istnienia przeszkód rejestracji lub wcześniejszego używania znaku przez inną osobę muszą towarzyszyć tym zdarzeniom inne, dodatkowe okoliczności.
Z kolei w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2871/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w najnowszym orzecznictwie podnosi się, że zła wiara to nie tylko świadomość niezgodnego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym, brak takiej świadomości, który jest wynikiem niedbalstwa, ale również nieuczciwe zgłoszenie znaku towarowego. Zła wiara nie jest uzależniona od subiektywnego stanu osoby działającej, ale w zakres tego pojęcia należy przyjąć także obiektywnie zdarzenia i okoliczności. Chodzi tutaj o takie zdarzenia, które w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż dokonane zgłoszenie spornego znaku było nieuczciwe "zarówno w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców". Okoliczność, że dokonujący zgłoszenia wie, że na chwilę zgłoszenia inny podmiot używa identycznego lub podobnego oznaczenia, oczywiście nie wystarcza sama w sobie do tego, aby wykazać istnienie złej wiary dokonującego takie zgłoszenie. Aby wykazać istnienie złej wiary po stronie zgłaszającego, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki występujące w danej sprawie, a istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji.
Do celów oceny ewentualnej złej wiary należy zbadać zamiary zgłaszającego znak towarowy, które można wywieść z obiektywnych okoliczności i jego konkretnych działań, roli lub stanowiska, wiedzy, jaką posiadał na temat używania wcześniejszego oznaczenia, stosunków, jakie utrzymywał z wnioskującym o unieważnienie prawa do znaku, wynikających z umów lub które pojawiły się przed lub po zawarciu umów, istnienia wzajemnych obowiązków lub zobowiązań, w tym obowiązku lojalności i uczciwości wynikłego z umocowania do reprezentacji spółki lub z funkcji kierowniczych, które były sprawowane lub nadal są sprawowane w ramach przedsiębiorstwa wnioskującego o unieważnienie oraz, bardziej ogólnie, wszystkich obiektywnych sytuacji dotyczących konfliktu interesów, w jakich działał zgłaszający znak towarowy. Aby dokonać oceny, czy zgłaszający jest w złej wierze, należy w szczególności rozpatrzyć, czy zamierza on używać zgłoszony znak towarowy. Zamiar uniemożliwienia wprowadzenia danego towaru do obrotu może w pewnych okolicznościach stanowić o złej wierze zgłaszającego. Jest tak zwłaszcza w wypadku, gdy okazuje się później, że zgłaszający zarejestrował oznaczenie jako unijny znak towarowy bez zamiaru używania go, wyłącznie po to, by uniemożliwić osobie trzeciej wejście na rynek (wyrok Sądu UE z 8.05.2014 r., T-327/12, Simca Europe, Simca, pkt 37, EU:T:2014:240).
W decyzji OHIM z [...] października 2000 r. w sprawie znaku towarowego B. [...] ([...]), decyzja z [...] sierpnia 2003 r. w sprawie znaku towarowego E. [...] ([...]), podkreślono, że muszą zaistnieć okoliczności wskazujące, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców. Do okoliczności takich może należeć zgłoszenie znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez osobę dysponującą tym znakiem, a zatem z zamiarem przejęcia pozycji danego znaku towarowego. Ponadto, okolicznością taką może być zgłoszenie w celach spekulacyjnych, gdy wcześniej nie występuje używanie znaku przez inny podmiot, lecz zgłaszający liczy na potencjalne zainteresowanie znakiem. Zgłoszenie takie może być zatem połączone z zamiarem zaoferowania go - już po udzieleniu prawa - innym podmiotom. Niejednokrotnie przyjmuje się, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce, gdy uprawniony zgłosił znak w innym celu niż jego używanie np.: w celu wymuszenia ustępstw finansowych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2011 r., sygn. II GSK 1011/09 przyjął, że: "Nie odstępując od zasady, iż ewentualny brak przesłanek do rejestracji znaku towarowego ocenia się na dzień jego zgłoszenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przy ocenie przesłanki złej wiary istotna jest chronologia zdarzeń, w tym zaistniałych już po dacie rejestracji, które będą wskazywały na zamiar zgłaszającego znak towarowy".
Sąd zwraca równie z uwagę, że w powoływanym wielokrotnie w doktrynie wyroku Trybunału w sprawie C. [...], który został wydany na podstawie przepisów rozporządzenia nr 207/2009 i dotyczył zgłoszenia w złej wierze wspólnotowego znaku towarowego stwierdzono, że ze względu na to, że brak jest definicji złej wiary zarówno w dyrektywie 2008/95/WE, jak i w polskiej ustawie - Prawo własności przemysłowej, należy jej szukać w orzecznictwie i doktrynie. W sposób najbardziej wszechstronny zinterpretowano pojęcie złej wiary. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości uznał, że w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego należy uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji znaku towarowego, a przede wszystkim:
1) okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji dla towarów identycznych lub do złudzenia podobnych,
2) zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią,
3) stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji (wyrok ETS z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C. [...] & [...] A. przeciwko F. H. [...], [...], EU:C:2009:361, pkt 53).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę wskazuje, iż działanie Uprawnionego przy rejestracji znaku "T.- [...]" nacechowane było znamionami złej wiary. Na wywiedzenie takiego wniosku pozwala całokształt dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych oraz sekwencja zdarzeń po dokonanej rejestracji. Tomasz Pasek ochronę na znak towarowy "T.- [...]" uzyskał od dnia [...] marca 2021 r., na podstawie decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2021 r. Co istotne, w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego Uprawniony był zatrudniony w T.- [...] sp. z o.o., która jest komplementariuszem T.- [...] sp. z o.o. Sp.k. na stanowisku prezesa zarządu. Stanowisko to zajmował w okresie od 30 października 2007 r. do 31 grudnia 2021 r. (vide: akta administracyjne 191 – 197 i 24). W związku z czym, Uprawniony jako prezes zarządu, poza obowiązkiem prowadzenia spraw spółki oraz reprezentacji, posiadał również pełną świadomość jakimi firmami w obrocie gospodarczym działają zarządzane przez Uprawnionego spółki.
Tym samym, w ocenie Sądu, T. P. posiadał pełną wiedzę wykorzystywania w obrocie gospodarczym przez Wnioskodawcę spornego znaku. Natomiast wiedza w tym zakresie powinna w świadomości Uprawnionego wzbudzić refleksję ewentualnych konsekwencji oraz roszczeń Wnioskodawcy w zakresie zgłoszonego znaku towarowego.
Zdaniem Sądu także późniejsze zachowanie Uprawnionego, tj. po uzyskaniu ochrony na znak "T.- [...]" utwierdza w przekonaniu zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że K. P. pismem z dnia [...] listopada 2021 r. zatytułowanym "Pismo informacyjne" kierowanym do A. P. (tom 3 akt administracyjnych), w którym Uprawniony nakreślił sytuację spółki T.- [...] sp. z o.o. sp.k. oraz jej ewentualną przyszłość – utratę płynności finansowej, a w konsekwencji upadłość, w przypadku braku zgody A. P. na sprzedaż jej udziałów w spółkach na rzecz T. P.. Nadto, zdaniem Sądu złą wiarę przy rejestracji spornego znaku potwierdzają również okoliczności po zaprzestaniu przez Uprawnionego pełnienia funkcji prezesa zarządu. Pismem z dnia z dnia [...] listopada 2022 r. (k. 7 akt administracyjnych) Uprawniony zwrócił się do Wnioskodawcy z żądaniem zaprzestania naruszania znaku towarowego w terminie do dnia 31 grudnia 2022 r. W piśmie tym uprawniony wskazał również, że pozostaje otwarty na zawarcie umowy licencyjnej na korzystanie z tego znaku towarowego, przy czym w odpowiedzi na SMS prezesa zarządu T.- [...] Sp. z o.o. żądał kwoty 3.000.000,00 zł rocznie z tytułu udzielenia stosownej licencji.
Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę UP oceniając motywy działania T. P. prawidłowo przyjął, iż jego celem, w związku ze zgłoszeniem znaku towarowego, było szkodzenie interesom ww. spółek poprzez zablokowanie korzystania z oznaczenia T.- [...] za pomocą znaku towarowego, a także wykorzystanie znaku towarowego w celach uniemożliwienia przez Uprawnionego dalszego używania tego oznaczenia przez Wnioskodawcę lub czerpania korzyści finansowych. W ocenie Sądu działanie zarejestrowanie przez Uprawnionego uzyskanie ochrony na znak towarowy "T.- [...]" stanowi ewidentny przykład działania w złej wierze. Zgłoszenie znaku towarowego przez T. P. nastąpiło pomimo Jego wiedzy w zakresie wykorzystywania spornego znaku przez Wnioskodawcę. Zła wiara Uprawnionego przejawiała się również w działaniach podejmowanych po uzyskaniu ochrony, które należało ocenić jako naganne z punktu widzenia zasad uczciwości.
Sąd wskazuje, że na cel działania zgłaszającego jako istotny czynnik oceny występowania złej wiary wskazuje również R. Skubisz, wyróżniając trzy formy zjawiskowe zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Pierwszą z nich, zdaniem powołanego autora, jest sytuacja, w której znak narusza przepisy o bezwzględnych przeszkodach rejestracji, co ma miejsce wtedy, gdy zgłaszający wiedział lub powinien był wiedzieć, że istnieją przeszkody rejestracji znaku. Jednakże wskazany przypadek nie może być kwalifikowany jako zgłoszenie w złej wierze, skoro zgłoszenie znaku w złej wierze zostało uregulowane jako odrębna przeszkoda w stosunku do innych przeszkód rejestracji. Po drugie, ze zgłoszeniem znaku w złej wierze mamy do czynienia, gdy znak zgłaszany jest w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez inną osobę dysponującą znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku. Trzecią formą zjawiskową zgłoszenia znaku w złej wierze, zdaniem R. Skubisza, jest zgłoszenie znaku w celach spekulacyjnych, co jest zachowaniem zbliżonym do wymienionego wcześniej zgłoszenia "blokującego", z tą różnicą, że w przypadku zgłoszenia w celach spekulacyjnych nie występuje wcześniejsze używanie znaku przez innego przedsiębiorcę - R. Skubisz, Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze (wybrane problemy) (w:) L. Ogiegło, W. Popiołek, M. Szpunar (red.), Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa Profesora Maksymiliana Pazdana, Warszawa 2005, s. 1344-1345) (vide: LEX, Komentarz do art. 131 ustawy - P.w.p., autor - Joanna Sitko).
W podobnym duchu wypowiada się judykatura, przyjmując, że "Kryterium decydującym, świadczącym o złej lub dobrej wierze uprawnionego, jest całokształt okoliczności dotyczący stanu świadomości uprawnionego w dacie zgłoszenia spornego znaku. Tylko zła wiara istniejąca w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji jest podstawą do jego unieważnienia, bowiem tylko wtedy można mówić o istnieniu negatywnej przestanki rejestracyjnej. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu zablokowania zgłoszenia lub zablokowania używania oznaczenia podmiotowi używającemu to oznaczenie na rynku, bądź wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. O złej wierze można mówić także wtedy, gdy zgłoszenie znaku nastąpiło w celach spekulacyjnych bez zamiaru używania znaku, a po to, by uzyskać korzyści od podmiotu posiadającego znak" (vide - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia października 2015 r., sygn. akt: II GSK 1912/14, a także przywołany w nim wyrok z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 912/1221).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi przypadek szeroko opisywany w doktrynie i judykaturze i przywołany przez Sąd rozpoznający sprawę. Uprawniony z uwagi na pełnienie funkcji prezesa zarządu wiedział, iż sporny znak od kilkunastu lat był wykorzystywany przez Wnioskodawcę. Ponadto zostało ustalone, iż zamiarem rejestracji spornego znaku było uniemożliwienie przez Uprawnionego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią. Natomiast za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy należało uznać argumentację Skarżącego dotyczącą jego osobistych starań w zakresie budowania marki T.- [...] oraz ustaleń dotyczących przejęcia przez Skarżącego wszystkich spółek z grupy "T.". Podkreślić raz jeszcze wypada, że miarodajne przy ocenie złej wiary (przy zgłoszeniu znaku towarowego) są okoliczności istniejące w dacie zgłoszenia znaku do ochrony.
W związku z powyższym, Sąd w całości uznał za bezzasadne podniesione przez Skarżącego zarzuty, zarówno w sferze prawa procesowego: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). W niniejszej sprawie Organ z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przeprowadził postępowanie dowodowe, a zgromadzony materiał poddał swobodnej ocenie. W ocenie Sądu nie było potrzeby dopuszczania zgłaszanych przez Uprawnionego dowodów, bowiem jak wyjaśnił Organ istotne dla rozstrzygnięcia ustalenia zostały poczynione w oparciu o dokumenty. Dowody z przesłuchania świadków oraz Uprawnionego były nieistotne dla rozpoznania sprawy bowiem miały wykazać związek T. P. z budowaniem szeroko rozumianej działalności gospodarczej pod nazwa T.- [...] lub T.. Natomiast, jak trafnie wskazał Organ istnienie złej wiary bada się na dzień zgłoszenia znaku towarowego do ochrony. Stanowisko Organ zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo poczynione przez Urząd Patentowy ustalenia dały podstawę zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp i unieważnienie udzielonej ochrony na znak towarowy T.- [...], albowiem Uprawniony zgłoszenia do ochrony znaku T.- [...] dokonał w złej wierze.
W związku z powyższym, za niezasadne należało również uznać zarzutu naruszenia prawa materialnego pod postacią art. 7 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.) oraz art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp.
Sąd postanowił również oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd po analizie zgłoszonych wniosków dowodowych doszedł do wniosku, iż w sprawie nie było istotnych wątpliwości. Ponadto wnioskowane przez Skarżącego dowody w żadnej mierze nie prowadziły do wykazania, iż w momencie składania wniosku o udzielenia prawa ochronnego, tj. w dniu [...] marca 2021 r. jego działanie nie nosiło znamion złej wiary.
Nie stwierdzając zatem, aby Organ naruszył prawo materialne, bądź procedurę administracyjną w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nie stwierdzając innych naruszeń, które należało wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jak w sentencji wyroku.
Wszystkie wyroki krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .