VI SA/WA 4349/23

VI SA/Wa 4349/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal
Dorota Brzozowska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 645
art. 4 pkt 8, art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 4
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 106 par. 3, art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 maja 2023 r. nr ZN.WOD.4241.9.2023.3.KL w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") decyzją z 17 maja 2023 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645, z późn. zm., dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku z 18 stycznia 2023 r. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 2 stycznia 2023 r., nr [...], o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], do działki nr [...], obręb [...] w R.w celu skomunikowania planowanej budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku z 10 listopada 2022 r. Strony, o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z jezdni dodatkowej drogi ekspresowej [...] do działki nr [...], obręb [...] w R. przeznaczonej do budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, wydał odmowną decyzję z 2 stycznia 2023 r., znak [...].
Rozpatrując wniosek z 18 stycznia 2023 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, GDDKiA po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, GDDKiA stwierdził, że służą one zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej i mogą wpływać na uprawnienia właścicieli działki w swobodnym korzystaniu z jego własności.
Organ wskazał dalej, że z załączonych do akt sprawy materiałów dowodowych, tj. m.in. mapy zasadniczej w skali 1:1000 z zaznaczoną lokalizacją zjazdu, projektu stałej organizacji ruchu czy koncepcji zagospodarowania terenu, wynika, że planowany zjazd do działki nr [...] z jezdni dodatkowej usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], byłby zlokalizowany w odległości około 18 m od istniejącego zjazdu zwykłego, wspólnego do działek nr [...] i nr [...]. Jednocześnie ze zgromadzonych materiałów dowodowych wynika, że planowany jest również kolejny zjazd do sąsiedniej działki nr [...]. Wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu do ww. działek był przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, a decyzja odmowna zarządcy drogi została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i do chwili obecnej toczy się postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie.
Organ dodał, że przedłożona koncepcja zagospodarowania terenu działki nr [...]przedstawia 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi (lub naziemnymi), skomunikowanych drogą osiedlową oraz 100 miejsc parkingowych. Jak wynika z ww. planu, droga osiedlowa jest drogą "ślepą" tj. bez dalszego przejazdu, zatem ma być skomunikowana jedynie poprzez wnioskowany zjazd z jezdni dodatkowej drogi ekspresowej [...].
Organ wyjaśnił, że odcinek jezdni dodatkowej o długości około 500 m zarządzany przez GDDKiA jest kolejną jezdnią usytuowaną wzdłuż jezdni głównych drogi ekspresowej [...] po stronie lewej (północnej). Rozpatrywana jezdnia dodatkowa łączy się i stanowi przedłużenie dróg lokalnych w R.tj. ul. [...] i ul. W. i została wybudowana w celu obsługi komunikacyjnej terenów przyległych wykorzystywanych dotychczas do celów rolniczych. Charakterystyka tej jezdni jest określona w załączonej do akt sprawy części opisowej dokumentacji projektowej rozbudowy drogi ekspresowej [...]. Z opracowania tego wynika, że "drogi serwisowe" stanowiące dojazdy do pól zaprojektowano jako drogi klasy D, o prędkości projektowej 30 km/godz., przy obciążeniu ruchem "KR1", z jezdnią o szerokości 5,00 m i nawierzchnią bitumiczną. Rozpatrywana jezdnia dodatkowa została wybudowana w latach 2010 - 2012 zgodnie z ww. parametrami technicznymi odpowiednimi dla sporadycznych dojazdów ciągników i maszyn rolniczych rozwijających niewielkie prędkości i o małej masie całkowitej.
Organ stwierdził, że parametry techniczno-funkcjonalne jezdni dodatkowej nie są przystosowane do przenoszenia ruchu pojazdów ciężarowych (powyżej 3,5 tony). Zgodnie bowiem z Zarządzeniem nr 30 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 16 czerwca 2014 r. w sprawie Katalogu typowych konstrukcji nawierzchni sztywnych oraz Zarządzeniem nr 31 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 16 czerwca 2014 r. w sprawie Katalogu typowych konstrukcji nawierzchni podatnych i półsztywnych kategoria ruchu jest to pojęcie określające obciążenie drogi ruchem projektowym w zależności od sumarycznej liczby osi standardowych w okresie projektowym. Występuje siedem kategorii ruchu oznaczonych symbolami: KR1, KR2, KR3, KR4, KR5, KR6, KR7. Z czego KR1 jest przeznaczona dla ruchu lekkiego a KR7 dla ruchu bardzo ciężkiego. Konstrukcja drogi dla ruchu KR1 pod tzw. jezdnię dodatkową jest zgodnie z ww. zarządzeniami o wiele mniej restrykcyjna w stosunku do KR7. Różnice wynikają m.in. z ilości i gęstości materiałów (piasek, kruszywo etc.) oraz liczby warstw podbudowy, a także jezdni. Dlatego też kategoria ruchu KR1 jest przeznaczona wyłącznie dla pojazdów rolniczych, a nie ciężarowych.
GDDKiA wyjaśniła, że rozpatrywana jezdnia dodatkowa drogi ekspresowej [...]posiada niższe parametry techniczne niż jezdnia główna, toteż nie jest przeznaczona do przenoszenia ciężkiego ruchu kołowego. Użytkowanie zaś drogi w sposób nieodpowiedni, niewspółmierny do rodzaju nawierzchni, jaką posiada jezdnia, skutkuje powstaniem zniszczeń, zwłaszcza kolein, czyli pofałdowań wzdłużnych osi drogi. Znaczne i regularne zwiększenie ruchu pojazdów na jezdni dodatkowej, w celu dojazdu do planowanej budowy pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz poruszanie się po niej ciężkiego ruchu kołowego związanego z transportem materiałów budowlanych, czy transportem ziemi z wykopów, doprowadziłoby do zniszczenia jej nawierzchni.
Organ zwrócił uwagę, że z przedłożonej koncepcji zagospodarowania terenu wynika, że Strona zaplanowała skomunikowanie tak dużej inwestycji mieszkaniowej jedynie poprzez ruch kołowy, bowiem wnioskowany zjazd zwykły dwukierunkowy, połączony jest tylko z jezdnią osiedlową z przyległym parkingiem. Natomiast brakuje przedstawienia rozwiązania połączenia ruchu pieszego z rozpatrywaną jezdnią dodatkową. W celu bezpiecznego skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną, konieczna byłaby przebudowa jezdni dodatkowej drogi ekspresowej [...] na odcinku od ul. Z. do ul. W.. Organ dodał, że jezdnia nie posiada konstrukcji właściwej dla ruchu kołowego związanego z budową i użytkowaniem budynków, odpowiedniej szerokości, chodnika, oświetlenia, czy też zatok przy przystankach autobusowych.
Organ uznał, że wobec opisanego stanu faktycznego sprawy i w związku z treścią art. 29 ust. 4 u.d.p., ze względu na warunki określone w rozporządzeniu technicznym oraz zasady wiedzy technicznej, zarządca drogi jako organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo ruchu drogowego, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu do działki nr [...]. Zdaniem organu, w przypadku ewentualnego wydania zezwolenia, nie byłyby zachowane warunki określone w cytowanym § 7 oraz § 77 rozporządzenia, również zasady wiedzy technicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczące m.in. nośności konstrukcji (jezdni dodatkowej), bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektu, ochrony przed hałasem, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego.
Organ podkreślił, że ważnym aspektem sprawy są ustalenia dotyczące planowanej drogi publicznej przeznaczonej do obsługi komunikacyjnej terenu m.in. wnioskowanej działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta R., obręb ewidencyjny Nr [...], Uchwała nr [...] Rady Miasta R.z [...] września 2020 r. Z załączonego do akt sprawy wyrysu z 22 listopada 2022 r. z ww. miejscowego planu, wynika bowiem, że do terenu oznaczonego symbolem "4.5.44.Mu." (m.in. działka nr [...]) przylega planowana droga oznaczona symbolem "4.5.6.KD-D. Jest to droga publiczna - dojazdowa o jednej jezdni i dwóch pasach ruchu, szerokości pasa drogowego od 11 m do 16 m, z uwzględnieniem przebiegu linii rozgraniczających w istniejących granicach własności. Wyrys ten przedstawia ww. drogę dojazdową przebiegającą "po śladzie" rozpatrywanej jezdni dodatkowej.
Odnosząc się do argumentu strony postępowania zawartego we wniosku z 18 stycznia 2023 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego braku wpływu planowanej inwestycji na wzrost natężenia ruchu na jezdni dodatkowej, organ wyjaśnił, że jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, ulice: Z. i W. przy których położona jest miejska zabudowa mieszkalna połączone są wzajemnie nie tylko poprzez wąską jezdnię dodatkową, ale przede wszystkim poprzez ulice: P. i T.. Ruch lokalny związany z zabudową miejską jest realizowany również z wykorzystaniem ww. ulic, natomiast ruch związany z planowaną inwestycją nie ma alternatywnej drogi niż poprzez jezdnię dodatkową. Zatem wszystkie pojazdy związane z budową i docelowo z użytkowaniem budynków przyczynią się do wzrostu natężenia ruchu drogowego na jezdni dodatkowej, bowiem to na niej skumuluje się cały ruch przenoszony przez inwestycję.
Odnosząc się do argumentu Strony dotyczącego pozbawienia działki dostępu do drogi publicznej, organ wyjaśnił, że bezpieczny i zgodny z przepisami prawa dostęp działki nr [...] do drogi publicznej może być zrealizowany po przebudowie istniejącej jezdni dodatkowej do parametrów zgodnych z przepisami ustalonych w ww. rozporządzeniu technicznym i akcie prawa miejscowego.
Pismem z 20 czerwca 2023 r. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję GDDKiA z 17 maja 2023 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie, co doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej sprzecznej z interesem społecznym i słusznym interesem strony,
2) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący oraz niekompletne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i brak odniesienia się przez GDDKiA do części zgromadzonych dowodów skutkujące niekompletnym stanem faktycznym sprawy, który jest niezbędny do zastosowania art. 29 ust. 4 u.d.p., a przede wszystkim:
a) brak wykazania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze [...] przypadku lokalizacji wnioskowanego wjazdu,
b) pominięcie, że droga serwisowa została wybudowana sprzecznie z miejscowym planem zagospodarowania uchwalonym przez Radę Miasta R., który określa przeznaczenie działki jako tereny usługowo-produkcyjne,
c) zaniechanie sprawdzenia czy planowany zjazd spełnia wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne,
d) odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego, podczas gdy postępowanie w żaden sposób nie wykazało, że planowany zjazd nie spełnia wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne,
e) odmowie udzielenia zezwolenia z uwagi na to, że Strona posiada zjazd do drogi publicznej, podczas gdy taka okoliczność w żaden sposób nie warunkuje odmowy udzielenia zezwolenia,
f) pominięcie, że w planie zagospodarowania projektowana jezdnia dodatkowa ma te same parametry co ul. Z. 4.113.KD,
g) pominięcie, że na końcu jezdni dodatkowej od strony ulicy W.znajduje się działka nr [...]. która nigdy nie miała innego dojazdu jak przez drogę serwisową,
h) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że droga dojazdowa wykonana została z parametrami technicznymi odpowiednimi dla sporadycznych dojazdów ciągników i maszyn rolniczych o niewielkiej prędkości, w sytuacji gdy na terenie występuje zabudowa mieszkaniowa i tereny te nie były wykorzystywane rolniczo w dacie wybudowania drogi,
3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji z 2 stycznia 2023 r. w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia,
4) art. 6 K.p.a., zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP w związku art. 107 § 3 K.p.a., poprzez naruszenie granic swobodnego uznania w związku z brakiem określenia przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu skarżonej decyzji,
5) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji polegające na bezpodstawnym poparciu odmowy udzielenia zezwolenia faktem posiadania przez Skarżącego innego zjazdu publicznego, podczas gdy okoliczność ta nie stanowi wystarczającego uzasadnienia odmowy udzielania zezwolenia na zjazd, jak również ogólnikowe powołanie się na zasady bezpieczeństwa bez wyjaśnienia w jaki sposób organ ustalił, że wykonanie zjazdu zagraża bezpieczeństwu, ustalenie zwiększenia natężenia ruchu w oparciu o planowaną liczbę garaży.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzjii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W niniejszej sprawie GDDKiA odmówiła Skarżącemu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], do działki nr [...] w R..
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którymi budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 – (ust. 1). Ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony – (ust. 4).
Warunki powyższe zostały unormowane w przepisach rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518, dalej: "rozporządzenie techniczne").
Zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p., pojęcie zjazdu oznacza część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W § 54 ust. 4 rozporządzenia technicznego wyróżniono zjazdy: techniczny, awaryjny oraz zwykły, którego dotyczy niniejsza sprawa i który zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia technicznego projektuje się jako przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Ponadto, zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia technicznego, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków.
Wyjaśnienia wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., ma charakter uznaniowy, co jednak, jak szeroko wskazuje się w orzecznictwie, nie oznacza dowolności działania organu. Organ może bowiem wydać decyzję dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają - w myśl art. 7 K.p.a. - interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Niewątpliwie jednak zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Dlatego należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2711/21). W orzecznictwie przyjmuje się, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. I OSK 2936/19).
W niniejszej sprawie organ rozważył obie te kwestie, choć o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zadecydowały względy bezpieczeństwa.
Organ opisał położenie spornej działki nr [...] oraz wyjaśnił, że posiada ona aktualnie wspólny zjazd do działek nr [...] i nr [...]. Działka nr [...] usytuowana jest przy odcinku jezdni dodatkowej drogi ekspresowej [...], o długości około 500 m zarządzanym przez GDDKiA, łączącym drogi lokalne w R.tj. ul. Z. i ul. W., wybudowanym w celu obsługi komunikacyjnej terenów przyległych wykorzystywanych dotychczas do celów rolniczych. Wnioskowany natomiast przez Skarżącego zjazd wiąże się z planowaną koncepcją zagospodarowania terenu działki nr [...] poprzez wybudowanie na niej 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi (lub naziemnymi), skomunikowanych drogą osiedlową oraz 100 miejsc parkingowych.
Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, części opisowej dokumentacji projektowej rozbudowy drogi ekspresowej [...] wynika, że "drogi serwisowe" stanowiące dojazdy do pól zaprojektowano jako drogi klasy D, o prędkości projektowej 30 km/godz., przy obciążeniu ruchem "KR1", z jezdnią o szerokości 5,00 m i nawierzchnią bitumiczną. Przedmiotowa zatem jezdnia dodatkowa została wybudowana zgodnie z tymi parametrami technicznymi odpowiednimi dla sporadycznych dojazdów ciągników i maszyn rolniczych rozwijających niewielkie prędkości i o małej masie całkowitej. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa jezdnia dodatkowa nie jest przeznaczona do przenoszenia ciężkiego ruchu kołowego, natomiast znaczne i regularne zwiększenie ruchu pojazdów na jezdni dodatkowej, w celu dojazdu do planowanej budowy pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz poruszanie się po niej ciężkiego ruchu kołowego związanego z transportem materiałów budowlanych, czy transportem ziemi z wykopów, doprowadziłoby do zniszczenia jej nawierzchni. Tymczasem zgodnie z § 7 rozporządzenia technicznego, droga powinna zapewniać odpowiednie poziomy bezpieczeństwa i sprawności ruchu użytkownikom, dla których jest przeznaczona, natomiast zgodnie z § 77 rozporządzenia technicznego, stan techniczny nawierzchni przed oddaniem do użytkowania i w okresie użytkowania powinien zapewniać bezpieczeństwo i komfort ruchu przez spełnienie co najmniej warunków w zakresie: równości podłużnej, równości poprzecznej i właściwości przeciwpoślizgowych.
Należy podkreślić, że niewątpliwie, trwałe uszkodzenie nawierzchni drogi skutkuje stworzeniem warunków niebezpiecznych w ruchu drogowym na co wskazał organ stwierdzając, że kierowanie pojazdem po zniekształconej drodze może grozić nagłą zmiana toru, a wypełnione wodą po deszczu koleiny narażają pojazd na poślizg.
Organ ponadto wskazał, że z przedłożonej koncepcji zagospodarowania terenu wynika, że Strona zaplanowała skomunikowanie tak dużej inwestycji mieszkaniowej jedynie poprzez ruch kołowy, bowiem wnioskowany zjazd zwykły dwukierunkowy, połączony jest tylko z jezdnią osiedlową z przyległym parkingiem. Natomiast brakuje przedstawienia rozwiązania połączenia ruchu pieszego z rozpatrywaną jezdnią dodatkową. Jak natomiast wynika z § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia technicznego, zjazd zwykły przeznaczony jest do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. W ocenie Sądu, organ słusznie podważył przyjęcie, aby ruch pieszy tak dużej inwestycji mieszkaniowej miał być skomunikowany wspólnie z ruchem kołowym tylko przez jezdnię planowanego dwukierunkowego zjazdu o szerokości 5 m i dalej wzdłuż jezdni dodatkowej, która posiada jedynie wąskie (około 0,5 m) i nierówne pobocze żwirowe, nieodpowiednie dla pieszych, wymuszające ruch pieszych jezdnią.
W ocenie Sądu, organ w wyczerpujący sposób wykazał, że w powyższych okolicznościach zaprojektowany zjazd nie zapewnia wymaganego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ słusznie wskazał, że w celu bezpiecznego skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną, konieczna byłaby przebudowa jezdni dodatkowej drogi ekspresowej [...] na odcinku od ul. Z. do ul. W., co też przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta R., obręb ewidencyjny Nr [...], w Uchwale nr [...] Rady Miasta R. z [...] września 2020 r. Z załączonego do akt sprawy wyrysu z 22 listopada 2022 r. z ww. miejscowego planu, wynika bowiem, że do terenu oznaczonego symbolem "4.5.44.Mu." (m.in. działka nr [...]) przylega planowana droga oznaczona symbolem "4.5.6.KD-D. Jest to droga publiczna - dojazdowa o jednej jezdni i dwóch pasach ruchu, szerokości pasa drogowego od 11 m do 16 m, z uwzględnieniem przebiegu linii rozgraniczających w istniejących granicach własności. Wyrys ten przedstawia ww. drogę dojazdową przebiegającą "po śladzie" rozpatrywanej jezdni dodatkowej.
Skarżący słusznie wskazał w uzasadnieniu skargi, że odmowa zgody na lokalizację zjazdu powinna być uzasadniona warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi oraz względami bezpieczeństwa, a zatem odmowa nie może opierać się na dowolnie dobranych argumentach i nosić cechy arbitralności. W ocenie Sądu, organ wypełnił wskazany przez Skarżącego obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego istotnego z punktu widzenia zachowania wymogów bezpieczeństwa i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Dlatego, z opisanych powyżej względów nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ w zaskarżonej decyzji w ogóle nie nawiązał do norm bezpieczeństwa i konkretnych warunków technicznych, których niezachowanie mogłoby w niniejszej sprawie przesądzać o odmowie lokalizacji zjazdu. Organ bowiem, wbrew twierdzeniu Skarżącego, ustalił że zaprojektowany sporny zjazd do działki nr [...], zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, a ustaleń tych nie podważają zarzuty skargi oraz argumentacja Skarżącego podniesiona w uzasadnieniu skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ odmawiając udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej usytuowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], do działki nr [...] w R., na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., szczegółowo wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zwłaszcza bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Sąd stwierdza, że GDDKiA oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji należy uznać, że wydana w zgodzie z przepisami postępowania oraz przepisami prawa materialnego, zaskarżona decyzja nie narusza art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. Nie doszło również do naruszenia przez organ wynikającej z art. 8 K.p.a., zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ bowiem w sposób wyczerpujący wyjaśnił podstawy prawne oraz faktyczne podjętego rozstrzygnięcia i prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a."), oddalił zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, gdyż nie miały ona wpływu na wyjaśnienie istotnych wątpliwości Sądu.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.