VI SA/Wa 433/05

VI SA/Wa 433/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Olga Żurawska-Matusiak
Piotr Borowiecki
Zdzisław Romanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
III SA/Lu 122/06 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2006-04-06
II OSK 88/06 - Wyrok NSA z 2006-12-15
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Asesor Piotr Borowiecki WSA Olga Żurawska Matusiak Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2005 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. (dalej KWP) z [...] listopada 2004 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął M. U. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wydane w celu łowieckim w ilości trzech sztuk.
W świetle powołanych przepisów, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy o broni i amunicji (por. art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.
U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że M. U. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, że [...] maja 2004 r. w B. kierował samochodem marki [...], będąc w stanie nietrzeźwości (2,1 promila alkoholu we krwi), to jest o czyn z art. 178 a § 1 kodeksu karnego (dalej kk). Według tego przepisu, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Wyrokiem z dnia [...] września 2004 r. Sąd Rejonowy w K. uznał M. U. za winnego popełnienia zarzucanego mu w/w czynu i za to wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając warunkowo jej wykonanie tytułem próby na okres dwóch lat. Orzekł też m.in. zakaz prowadzenia przezeń pojazdów mechanicznych, na które wymagane są uprawnienia kat. A i T na okres trzech lat i zobowiązał go do zwrotu prawa jazdy (sprawa o sygn. akt [...]).
Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu, nie daje rękojmi bezpiecznego posiadania broni, bowiem jej zachowanie stwarza uzasadnioną obawę, że broń może być użyta niezgodnie z przeznaczeniem, to jest z naruszeniem porządku i
bezpieczeństwa publicznego. Kategoria popełnionego przez M. U. przestępstwa dyskwalifikuje go jako osobę, która mogłaby dysponować bronią.
Akceptując to stanowisko, organ odwoławczy podkreślił, iż wyliczenie w cytowanym powyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, przestępstw, których popełnienie skutkuje cofnięciem pozwolenia na broń, ma charakter przykładowy, stanowiąc wytyczną interpretacyjną dla oceny, czy określony stan faktyczny pozwala na zaliczenie danej osoby do kręgu osób, o których mowa w tym przepisie. W ocenie organu, M. U. jako osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej myśliwskiej, jak i jakiejkolwiek broni palnej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi obawy, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Od wieloletniego posiadacza broni (M. U. dysponuje bronią od 1983 r.) oczekuje się szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie porządku prawnego, a w szczególności niepopełniania przestępstw związanych z wprowadzeniem się w stan nietrzeźwości. Nadto w/w skazujący wyrok w sprawie karnej za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wiążący dla organów Policji w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy (w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2) ma bowiem charakter obligatoryjny. Rodzaj i ciężar gatunkowy popełnionego przestępstwa pozwala uznać M. U. za osobę, co do której zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Pozytywne opinie macierzystego koła łowieckiego, Związku Zawodowego Leśników Polskich oraz z miejsca pracy nie zmieniają tej oceny. Osoby karane za tego typu przestępstwa nie powinny posiadać pozwolenia na broń - przynajmniej do czasu zatarcia skazania, o ile po tym fakcie ich postępowanie będzie bez zarzutu.
W skardze na powyższą decyzję M. U. wniósł o jej uchylenie. Podniósł w szczególności, że w postępowaniu karnym przyznał się do zarzucanego czynu, okazując skruchę. Czyn ten nie miał związku z użyciem broni palnej, jak również nie był przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem decyzji. Podkreślił, że jest inżynierem leśnikiem z 26-letnim stażem zawodowym. W 1986 r. wstąpił do koła łowieckiego, a w 1996 r. uzyskał uprawnienia selekcjonerskie. Na polowaniach zbiorowych i indywidualnych zawsze przestrzegał zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią. Uczestniczył też w zawodach strzeleckich. Dotąd nie miał zdarzenia znamionującego brak odpowiedzialności i rozwagi w obchodzeniu się z bronią. Prowadzi aktywny i sportowy tryb życia. Nie ma skłonności do alkoholu. W dniu zdarzenia "reakcja jego organizmu była szczególna, a samo zdarzenie miało charakter incydentalny i nie przenosi się na dalsze życie". Zarzut braku rękojmi na bezpieczne posiadanie broni należy oddzielić od incydentu spowodowania kolizji drogowej w stanie nietrzeźwości. Skarżący uważa, że na podstawie jedynego zdarzenia (niemającego nic
wspólnego z użyciem broni) nie może być traktowany jak osoba, która zagraża bezpieczeństwu publicznemu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W świetle wyżej wskazanych kryteriów skarga podlega oddaleniu.
Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Czyn ten zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Skarżącemu – który prowadził samochód mając 2,1 promila alkoholu we krwi, co jest wskaźnikiem bardzo wysokim - Sąd Rejonowy w K. wymierzył karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres próby dwóch lat.
Przede wszystkim podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog
sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro jego zachowanie w dniu [...]maja 2004 r., wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178 a § 1 kk nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 kk, usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis kryminalizacji prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości.
W tym miejscu podnieść należy, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych na skutek nietrzeźwości właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż broń palna. Miarą osobistej odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. Inaczej odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni.
Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Bez znaczenia pozostaje akcentowana przez skarżącego okoliczność, iż prowadzenie przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwości w dniu [...] maja 2004 r. stanowi incydent, który się nie powtórzył. Organ Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń niezwłocznie po otrzymaniu z prokuratury informacji o prawomocnym skazaniu skarżącego w postępowaniu karnym. Obowiązek taki
nakłada na organ wyż. cyt. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Podnoszone przez skarżącego argumenty takie jak: nienaganna postawa jako myśliwego potwierdzona opiniami z koła łowieckiego, Związku Zawodowego Leśników Polskich, czy miejsca pracy (Nadleśnictwo B.), a także aktywny i sportowy tryb życia oraz brak skłonności do alkoholu nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji związanych ustaleniami i w/w orzeczeniem sądu powszechnego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrok jaki zapadł w sprawie karnej skarżącego pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Twierdzenie skarżącego, iż "incydent" prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości niezwiązany z użyciem broni nie może dyskwalifikować go jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów nieuzasadnione. Może co najwyżej świadczyć o niezrozumieniu przezeń podstawy, na której oparto zaskarżoną decyzję. Podstawą tą jest prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178 a § 1kk i wynikające stąd dalsze konsekwencje w zakresie oceny jego osoby w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni.
Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.