VI SA/Wa 431/04

VI SA/Wa 431/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA spr. Protokolant: Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] października 2003r. Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w [...], 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2003r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w [...] wymierzył Panu J. C. karę pieniężną w kwocie 2000 zł. za to, że prowadząc działalność w ramach firmy PHP "R." w dniu [...].09.2003r. magazynował w celu sprzedaży organizmy morskie, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych. W uzasadnieniu decyzji podał między innymi, że kontrola przeprowadzona w sklepie firmy PHP "R." [...] B., [...] wykazała, że Pan J. C. będąc właścicielem sklepu dokonywał magazynowania i sprzedaży dorszy, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych.
Podczas kontroli dnia [...].09.2003 r. o godzinie 12:00 dokonano pomiarów 35 szt. dorszy patroszonych bez głów. Stwierdzono 25 szt. dorszy, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych, co stanowi 71,4 % ryby niewymiarowej. Średni wymiar wszystkich mierzonych dorszy ( patroszonych bez głowy ) wynosił 25,83 cm ( wg wskaźnika Morskiego Instytutu Rybackiego w [...] dla wymiarowego dorsza o długości 38 cm długość tuszek wynosi 29,64 cm ). Magazynowanie w celu sprzedaży ryb niewymiarowych stanowi naruszenie art. 30 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim ( Dz. U. Nr 129, poz. 1441 z dnia 12 listopada 2001 r. z późniejszymi zmianami ), która mówi że zabrania się wyładowywania na ląd, wprowadzania do obrotu, magazynowania i transportu organizmów morskich złowionych lub skupionych z naruszeniem art. 29 ust. 1.
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30.04.2002 w sprawie gatunków organizmów morskich dla których ustala się okresy lub wymiary ochronne ( Dz. U. Nr. 55 poz. 487 z dnia 14.05.2002 r. z późniejszymi zmianami ( rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2002 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie gatunków organizmów morskich dla których ustanawia się okresy, lub wymiary ochronne (Dz. U. Nr.237 poz. 2017 z dnia 30.12.2002)). Ustanowiło w § 1 ust. 1 pkt 2 wymiary ochronne dla dorsza ( Gadus morhua L. ) — 38 cm.
W związku z powyższym na mocy § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Robactwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o wykonywaniu rybołówstwa morskiego ( Dz. U. Nr 116, poz. 1006 z 25 lipca 2002 r.), które mówi, że wysokość kary pieniężnej za naruszenia o których mowa w art. 76 ust. 1 ustawy, wynosi za: poławianie w morzu, skup, wprowadzanie do obrotu, magazynowanie, wyładowywanie i transport organizmów morskich, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych -od 2000 zł do 41000 zł., nałożono na J. C. karę 2000 zł.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan J. C. W odwołaniu zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie mu czynnego udziału w sprawie oraz art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie morskim, w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o wykonywaniu rybołówstwa morskiego, polegające na bezzasadnym przyjęciu tezy o magazynowaniu w celu sprzedaży organizmów morskich, które nie przekroczyły wymiarów ochronnych. Skarżący zarzucił również nieprawidłowy sposób wykonywania pomiaru długości ryb, twierdząc, że dokonywano pomiaru tusz dorsza, a następnie według teoretycznych, nieznanych odwołującemu się wyliczeń ustalono średni wymiar tusz dorsza.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że odnosząc się do zarzutu podniesionego przez odwołującego się należy podkreślić, że wskaźniki dotyczące zależności pomiędzy długością tuszy dorsza a długością całkowitą są opracowane przez Morski Instytut Rybacki w [...] na podstawie prowadzonych badań. Wskaźnik ten dla cięcia skośnego wynosi 29,6 cm. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że cięcie tusz dorszy wykonane było prawidłowo, dlatego też prawidłowe było zastosowanie ww. wskaźnika.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 70 ust. 7 ustawy o rybołówstwie morskim, kontrolowany podmiot może w terminie 7 dni od dnia zakończenia kontroli, wnieść do właściwego okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego zastrzeżenia, co do sposobu przeprowadzenia kontroli oraz ustaleń zawartych w protokole. Odwołujący się nie wniósł zastrzeżeń w ww. trybie.
Zgodnie z art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie morskim, kto narusza przepisy o wykonywaniu rybołówstwa morskiego przez poławianie w morzu. skup. wprowadzanie do obrotu, magazynowanie, wyładowywanie i transport organizmów morskich, które nie przekroczyły ustanowionych dla nich wymiarów ochronnych podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o wykonywaniu rybołówstwa morskiego (Dz. U. Nr 116, poz. 1006) wysokość kary pieniężnej za naruszenie ww. art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie morskim wynosi od 2000 do 41000 zł.
Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić, że Pan J. C. będąc właścicielem sklepu dokonywał magazynowania i sprzedaży dorszy, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych, co stanowi naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rybołówstwie morskim. Wymierzona kara jest współmierna do popełnionego wykroczenia.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Pan J. C., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 10 kpa, 76 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. Nr 129, poz. 1441 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o wykonywaniu rybołówstwa marskiego (Dz. U. Nr 116, poz. 1006) polegający na bezzasadnym przyjęciu tezy o magazynowaniu w celu sprzedaży organizmów morskich, które nie przekroczyły ustalonych wymiarów ochronnych.
W uzasadnieniu skarżący podał, że rozpoznając przedstawioną przez niego argumentację podniesioną w odwołaniu, organ II- giej instancji praktycznie nie odniósł się do podniesionych w nim zarzutów odnośnie prawidłowości dokonania pomiaru ryb (dorszy). A mianowicie faktu, że w trakcie postępowania w wyniku przeprowadzonych oględzin i pomiarów ryb znajdujących się w ladach chłodniczych stwierdzono na podstawie teoretycznych wyliczeń, nie normowanych prawem, magazynowanie 25 sztuk dorszy. Zgodnie bowiem z zapisem § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 kwietnia 200lr w sprawie gatunków organizmów morskich, dla których ustanawia się okresy lub wymiary ochronne (Dz. U, Nr 55 poz. 487 z późn. zmianami) wymiar ochronny ryby ustala się mierząc długość ryby w stanie świeżym, od początku jej głowy do końca płetwy ogonowej. W konkretnym przypadku przy pomocy nie legalizowanej taśmy mierniczej dokonano pomiaru wszystkich tusz dorszy, a następnie posługując się teoretycznymi wyliczeniami dokonano ustaleń według których średni wymiar 25 tusz dorszy ustalony teoretycznie wyniósł o 3,81 cm mniej od przyjętej teoretycznie wymiarowej tuszy. Obowiązujące przepisy nie normują kwestii zależności długości tuszy od długości całej ryby, a konkretnie dorsza odpowiadającej wymiarowi ochronnemu 38 cm. Brak jest przepisu wskazującego w tym wypadku na długość samej tuszy. Organ zatem posłużył się bliżej nie znanymi mi metodami oceniając sprzedawane przeze mnie tusze dorszy odpowiadały wymiarowi ochronnemu 38 cm. Mierzący nie może więc ponosić konsekwencji związanej z faktem braku w tym zakresie przepisów. W toku pomiarów nie okazano aby taśma używana przez kontrolerów posiadała świadectwo legalizacji potwierdzone przez Urząd Miar i Wag. Mając przy tym na uwadze stosunkowo niewielką różnicę między długością tuszy odpowiadającą wymiarowi ochronnemu, a przeciętną długością tusz zakwestionowanych, nie można mieć pewności, że poczynione w toku kontroli ustalenia były prawidłowe. Wprawdzie w toku kontroli skarżący nie podnosił żadnych zastrzeżeń, jednakże nie ma to w jego ocenie znaczenia skoro brak jest przepisów jednoznacznie ustalających wymiar ryby w zależności od długości jej tuszy.
Co prawda mocą przywołanego przepisu art. 70 ust. 7 o rybołówstwie morskim skarżący, mógł w terminie 7 dni od daty przeprowadzenia kontroli złożyć swoje zastrzeżenia, to jednak o takiej możliwości nie został w ogóle poinformowany. W niczym nie zmienia to faktu, że jako drobnemu detaliście wymierzono mu wysoką grzywnę bez umożliwienia przewidzianej prawem weryfikacji sposobu kontroli, przez co ewidentnie pozbawiony został możliwości czynnego udziału w sprawie - zgodnie z art. 10 §1 k.p.a.
Odrębnym zagadnieniem zaś jest sama możliwość wymierzenia kary na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 17 lipca 2002r w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o wykonywaniu rybołówstwa morskiego (Dz. U. Nr 116 poz. 1006) w oparciu o delegację ustawową wynikającą z przepisów ustawy z dnia 6 września 200lr o rybołówstwie morskim (Dz. U. Nr 129 poz. 1441 z późn. zmianami).Przepis bowiem art. 1 ustawy stanowi, że ustawa określa zasady wykonywania działalności w zakresie rybołówstwa morskiego w tym sposób zarządzania i racjonalnego wykorzystania zasobów morza oraz zasady wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa morskiego. Pod pojęciem zaś " wprowadzanie do obrotu " - zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 12 rozumie się " wyładunek, transport i magazynowanie na lądzie do czasu przeniesienia po raz pierwszy prawa własności, z wyłączeniem przeładunku ze statku na statek morski ", Skoro zatem jako detalista dokonując w sposób wtórny nabycia prawa własności ryb morskich (od hurtownika) nie dokonuje czynności polegającej na magazynowaniu ryb - w rozumieniu cyt. ustawy z dn. 6 września 200lr o rybołówstwie morskim - to nie może skarżący odpowiadać karnie z mocy art. 76 ust. pkt 2 ustawy za tzw. "magazynowanie w celu sprzedaży" gdyż tego rodzaju zachowanie nie jest przeanalizowane przez ustawodawcę. Oba organy stosując wobec niego wynikającą z rozporządzenia sankcję w postaci kary pieniężnej dokonały w sposób rozszerzający wykładni pojęcia "magazynowanie" utożsamiając pojęcie to z pojęciem "sprzedawanie" czym się zawodowo zajmuje. Ponieważ sprzedaż detaliczna ryb morskich swoim zakresem nie jest regulowana sankcyjnie, ani też zresztą w jakikolwiek inny sposób ustawą o rybołówstwie morskim, to w oparciu o jej przepisy skarżący nie może ponosić odpowiedzialności jako sprzedawca detaliczny.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przywołano między innymi następujące argumenty.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy o rybołówstwie morskim zabrania się połowu w morzu lub skupu organizmów morskich, które nie przekroczyły ustanowionych dla nich wymiarów ochronnych. Zgodnie zaś z art. 30 tej samej ustawy, zabrania się wyładowywania na ląd, wprowadzania do obrotu, magazynowania i transportu organizmów morskich złowionych lub skupionych z naruszeniem art. 29 ust. 1 ustawy.
Stosownie do § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie gatunków organizmów morskich, dla których ustanawia się okresy lub wymiary ochronne (Dz. U. Nr 55, poz. 487 oraz Nr 237, poz. 2017) ustanawia się wymiar ochronny dla dorsza (Gadus morhua L.) wynoszący 38 cm.
Wskaźniki dotyczące zależności pomiędzy długością tuszy a długością całkowitą dorsza są opracowane przez Morski Instytut Rybacki w [...] na podstawie prowadzonych badań. Wskaźnik ten dla cięcia skośnego wynosi 29,6 cm. W toku postępowania ustalono, że cięcie tusz dorszy wykonane było prawidłowo, dlatego też zastosowano ww. wskaźnik.
Zgodnie z art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002r. Nr 181, poz. 1514), kto narusza przepisy o wykonywaniu rybołówstwa morskiego przez poławianie w morzu, skup, wprowadzanie do obrotu, magazynowanie, wyładowywanie i transport organizmów morskich, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Stosownie zaś do art. 68 pkt 5 ustawy o rybołówstwie morskim w czasie wykonywania czynności służbowych inspektor rybołówstwa morskiego jest uprawnimy do kontroli pomieszczeń statków, magazynów, przetwórni i innych pomieszczeń służących do przechowywania organizmów morskich na lądzie.
Kontrola punktów handlowych mieści się w zakresie działania rybołówstwa morskiego. Potwierdzają to również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie trybu i sposobu współdziałania inspektorów rybołówstwa morskiego z organami Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, Policji, Straży Granicznej oraz z terenowymi organ administracji morskiej (Dz. U. Nr 104 poz. 964) - wydane na podstawie art. 67 ust 4 ustawy o rybołówstwie morskim (§ 4 pkt 1 lit. b oraz § 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, gdzie wymienia się magazyny, hurtownie, zakłady przetwórstwa, punkty sprzedaży detalicznej i hurtowni, punkty i lokale gastronomiczne oraz inne pomieszczenia służące do przetwarzania organizmów morskich).
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedstawionej sprawie stwierdzono, że Pan J. C., będąc właścicielem sklepu dokonywał magazynowania i sprzedaży dorszy, które nie przekroczyły ustalonych dla nich wymiarów ochronnych, co stanowi naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rybołówstwie morskim.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Powyższą sprawę organy administracji rybołówstwa morskiego prowadziły w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (na co wskazują między innymi art. 64 i 77 ustawy z dnia 6 września 2001r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. Nr 129, poz. 1441 ze zm.).
Wydając decyzję w niniejszej sprawie organy administracji zarówno pierwszej jak i drugiej instancji działały w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a wiec były związane rygorami powyższego postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza m.in., że organy administracji są obowiązane m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa).Mają obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Organ jest obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań (art. 10 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.
Postępowanie w niniejszej sprawie rozpoczęło się od kontroli przeprowadzonej w sklepie skarżącego w dniu [...] września 2003r. Z kontroli tej został sporządzony protokół, a następnie została wydana decyzja administracyjna nakładająca na skarżącego karę pieniężną.
W niniejszej sprawie organ administracji rybołówstwa morskiego dopuścił się szeregu istotnych naruszeń procedury administracyjnej.
Po pierwsze Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego nie wydał postanowienia w trybie art. 61 kpa o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Po drugie dopuścił się naruszenia fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji organ nie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po trzecie naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa).
Wydaje się, że Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w [...] miał świadomość naruszenia art. 10 kpa, gdyż w piśmie z dnia [...] listopada 2003r., skierowanym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił, że inspektorzy podczas przeprowadzonej kontroli poinformował ustnie Pana C. o jego prawie do wniesienia uwag do protokołu w terminie 7 dni. Powyższa informacja nie została jednak ujawniona w protokole, a skarżący jej zaprzecza, tak więc zdaniem składu orzekanego trudno uznać ja za udowodnioną.
Tego typu naruszenia postępowania zdaniem składu orzekającego mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Podobne stanowisko zostało wyrażone w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 10 stycznia 2002r. sygn. akt V SA 1227/01 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.
W innym wyroku z dnia 5 kwietnia 2001r. sygn. akt II SA 1095/00 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że
1. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa.
2. Realizacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest wprowadzenie warunku, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną.
Warunkiem tym jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu.
Na koniec należy wyjaśnić, że stan faktyczny przyjęty w uzasadnieniu obu decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w protokole kontrolnym podpisanym przez skarżącego. Z protokołu nie wynika jaki był sposób cięcia tusz dorsza. W uzasadnieniu decyzji podaje się, że przyjęto współczynnik dla cięcia skośnego, który to wskaźnik został opracowany przez Morski Instytut Rybacki w [...], brak jednak wyjaśnienia dlaczego przyjęto właśnie ten wskaźnik, a nie wskaźnik OIRM w [...], co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez Sąd w tym zakresie. Jak wynika z § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 55, poz. 487) wymiar ochronny, o którym mowa w ust. 1 ustala się, mierząc długość ryby, w stanie świeżym, od początku jej głowy do końca płetwy ogonowej. Z akt administracyjnych nie wynika w jakim stanie były magazynowane tusze dorsza, czy były one świeże, czy też mrożone, co mogło mieć istotny wpływ na pomiar tusz. Ze skargi wynika, że tusze były przechowywane w ladach chłodniczych. Brak powyższych ustaleń w protokole kontroli również uniemożliwia kontrolę Sądu w tym zakresie. Procedując po raz kolejny organ winien wyjaśnić w jaki sposób oblicza długość tusz dorsza, dlaczego przyjmuje taki rodzaj cięcia dla tych tusz oraz zapewnić stronie czynny udział w sprawie zgodnie z dyspozycją art. 10 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O nie wykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 223 § 2 p.p.s.a.