VI SA/Wa 423/08

VI SA/Wa 423/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-05-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Olga Żurawska-Matusiak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1107/08 - Wyrok NSA z 2009-07-30
II GZ 237/08 - Postanowienie NSA z 2008-10-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145  1 ust. 1a, 152, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej G. C. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 423/08
UZASADNIENIE
Pani G. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 roku w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Podczas kontroli drogowej w dniu [...] września 2007 roku inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał w R. [...] zespól pojazdów złożony z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był Pan S. S. zaś transport drogowy rzeczy wykonywało dwóch przedsiębiorców. Pan A. C. oraz G. C.
W trakcie kontroli kierowca przedstawił wypis nr 7 z licencji nr [...], który został wydany przedsiębiorcy A. C. [...], nie posiadał natomiast wypisu z licencji uprawniającego Panią G. C. do wykonywania transportu Drogowego rzeczy.
W trakcie postępowania organ wystąpił do Urzędu Miasta w Ł. o informację, czy ww. przedsiębiorcy udzielono licencji.
Z udzielonej odpowiedzi wynikało, że Pani G. C. nie ubiegała się o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
W związku z powyższym Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 roku nałożył na Panią G. C. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w oparciu o art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 roku, Nr 125 poz. 874 z późn. zm.)
Od powyższej decyzji A. C. i G. C. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wskazując w nim, iż organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżący powołali się na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2006 roku, której kserokopię załączyli, zgodnie z którą zmieniona została nazwa przedsiębiorcy w licencji nr [...] na [...]. Zdaniem odwołujących się na podstawie tej licencji spółka wykonywała transport drogowy w dobrej wierze, albowiem wymienieni w niej zostali zarówno A. C. jak i G. C.
Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając wyrażony w niej pogląd, że każdy ze wspólników, działający w ramach spółki cywilnej prowadzącej działalność gospodarczą dotyczącą transportu drogowego rzeczy powinien legitymować się udzieloną licencją na wykonywanie takiego transportu. Organ II instancji powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 roku, wydany w sprawie VI SA/Wa 120/06.
W skardze na decyzję z dnia [...] grudnia 2007 roku Pani G. C. wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie zasad ogólnych sprecyzowanych w rozdziale 3 – art. 6, 7, 8 a także art. 75, 76, 77 kpa.
Według jej oceny organ II instancji w sposób nieuprawniony dokonał oceny dokumentu urzędowego w postaci licencji na wykonywanie transportu drogowego, sporządzonego w przepisowej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania. Z licencji wynika bezspornie, że [...] mają prawo wykonywać transport drogowy. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z poglądem prawnym samego Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wyrażonym w piśmie z dnia 20 lipca 2007 roku, którego kserokopię załączyła skarżąca. Pani G. C. podniosła ponadto, że stanowisko zajęte przez organ II instancji jest także sprzeczne z orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 26 kwietnia 2006 roku wydany w sprawie VI SA/Wa 263/06 lex nr 221771, wyrok z dnia 19 lipca 2006 roku w sprawie VI SA/Wa 916/06 lex nr 243047, wyrok z dnia 5 września 2006 roku w sprawie VI SA/Wa 594/06 lex nr 255919).
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z bezspornego stanu faktycznego w sprawie wynika, iż poddany kontroli w dniu [...] września 2007 roku pojazd należał do G. C. i A. C. prowadzących działalność transportową w ramach spółki cywilnej, przy czym wypis z licencji transportowej figurował na [...] czyli dotyczył jednego ze wspólników spółki. Powstaje więc do rozwiązania problem prawny sprowadzający się do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy w danej sytuacji wystarczy jedna licencja wydana na jednego z wspólników spółki cywilnej, czy też każdy ze wspólników powinien posiadać oddzielną licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.
W orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przeważył pogląd, z którym Sąd w niniejszym składzie się zgadza, iż licencja udzielona przedsiębiorcy – wspólnikowi spółki cywilnej, spełniającemu warunki ustawowe do otrzymania licencji na wykonywanie transportu drogowego uprawnia wszystkich wspólników – do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego – prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego. Posiadanie licencji przez jednego ze wspólników spółki cywilnej uprawnia go do podjęcia, w formie spółki, wspólnej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy (patrz. m.in. wyrok z dnia 19 lipca 2006 roku, VI SA/Wa 916/06, wyrok z dnia 17 maja 2006 roku, VI SA/Wa 620/06, wyrok z dnia 5 września 2006 roku, VI SA/Wa 594/06, wyrok z dnia 23 sierpnia 2006 roku, VI SA/Wa 554/06, wyrok z dnia 10 kwietnia 2006 roku, VI SA/Wa 263/06). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 roku Nr 173 poz. 1807 ze zm.) za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Powyższa ustawa w art. 75 ust. 3 stanowi, że uzyskanie licencji wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonych w przepisach m.in. ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
W momencie powstania spółki cywilnej jej wspólnicy nie są już tylko przedsiębiorcami. Są przedsiębiorcami, wspólnikami spółki cywilnej. Posiadają odrębne wpisy w ewidencji działalności gospodarczej, ale są to wpisy o określonej treści zawierające informacje o istnieniu spółki. To spółka posiada numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji podatkowej NIP, niezależny od numerów NIP poszczególnych wspólników.
W tym stanie rzeczy licencja udzielona przedsiębiorcy – wspólnikowi spółki cywilnej, spełniającemu warunki ustawowe do otrzymania licencji uprawnia wszystkich wspólników do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego i prowadzenia transportu drogowego.
Z przedstawioną wyżej linią orzecznictwa zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawach I OSK 1087/06, I OSK 1203/06, I OSK 1137/06. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby Pani G. C. w dniu 13 września 2007 roku wykonywała transport drogowy przewozu rzeczy. Transport ten był realizowany przez A. C., legitymującego się odpowiednią licencją przy pomocy kierowcy przez niego zatrudnionego. W tej sytuacji przypisywanie Pani G. C. zarzutu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tylko z tego powodu, że pozostaje wspólniczką A. C., z którym prowadzi działalność gospodarczą, zorganizowaną w formie spółki cywilnej, nie znajduje uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji jako naruszające prawo materialne przez błędną jego interpretację.
W przedmiocie wykonalności uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach Sąd oparł na art. 200 p.p.s.a.