VI SA/Wa 409/04

VI SA/Wa 409/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Dorota Wdowiak
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Skarżony organ
Inspektor Inspekcji Handlowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania – skarżącego – E. I. od pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lipca 2000 r. Nr [...], w którym zawarto decyzję administracyjną, o obowiązku wpłaty do budżetu państwa kwoty 21008,38 zł stanowiącej 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży 16 750 szt. pustaków ściennych żużlobetonowych wprowadzonych do obrotu z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji:
1. postanowił uchylić w całości zaskarżoną decyzję zawartą w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej;
2. stwierdzić, iż nastąpiło przedawnienie 3 - letniego terminu wymierzenia sankcji ekonomicznej, określonego w art. 26 ust 3 ustawy o badaniach i certyfikacji i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczonych tym znakiem lub nie spełniających innych wymagań, a także za wykonanie usług nie spełniających odpowiednich wymagań;
3. umorzyć postępowanie I instancji w sprawie.
Organ ustalił, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] czerwca oraz [...] lipca 2000 r. przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] w firmie "I." w W., przy ul. [...], stwierdzono sprzedaż 16750 szt. pustaków ściennych żużlobetonowych, o wartości 21 008,38 zł., bez posiadania ważnego certyfikatu na znak bezpieczeństwa, tj. z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji. W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2000 r. skierowano do Urzędu Skarbowego w [...] pismo o stwierdzonych uchybieniach oraz o ilości i wartości zakwestionowanych wyrobów.
Pismem z dnia [...] lipca 2000 r. poinformowano skarżącego o skierowaniu do urzędu skarbowego powyższego zawiadomienia oraz o obowiązku wpłaty do budżetu państwa sankcji ekonomicznej wynikającym z art. 26 ust. l ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, tj. kwoty 21 008,38 zł., stanowiącej 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów.
Pouczono też stronę o prawie do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Strona skarżąca w dniu [...] lipca 2000 r. wniosła do Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej odwołanie podnosząc, iż zakwestionowane wyroby sprzedawane były tylko i wyłącznie na indywidualne zamówienia klientów, którym wraz z dostawą towaru przekazywano stosowne pisemne deklaracje potwierdzające spełnianie przez wyrób wymogów bezpieczeństwa pracy i użytkowania oraz ochrony życia, zdrowia i środowiska. Ponadto wskazała na swoją ciężką sytuację materialną i zdrowotną.
W dniu [...] września 2000 r. Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność ww. odwołania, uzasadniając swoje stanowisko twierdzeniem, iż organy Inspekcji Handlowej, nie są uprawnione do orzekania w przedmiocie określenia, bądź ustalenia wysokości sankcji za wprowadzenie do obrotu wyrobów z naruszeniem ustawy o badaniach i certyfikacji w drodze decyzji administracyjnej.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z występującymi w orzecznictwie sądowym rozbieżnościami, co do tego "czy stwierdzenie uchybień o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji oraz określenie wartości i ilości wyrobów i usług, których te uchybienia dotyczą - następuje tylko w protokole z kontroli przeprowadzonej przez organ upoważniony do kontrolowania działalności przedsiębiorcy, stanowiącym czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 16 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, czy też konieczne jest również wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej?" skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił do Prezesa NSA o rozpoznanie sprawy przez skład siedmiu sędziów.
Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 września 2003 r. sygn. akt OPS 2/03 stwierdził, iż ilość i wartość wyrobów i usług, których dotyczą uchybienia wymienione w art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji, organ Inspekcji Handlowej określa w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 27 ust. l ustawy o badaniach i certyfikacji.
W wyniku tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2003r. (sygn.akt IV SA 3835/03) uchylił postanowienie Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej i zobowiązał do rozpoznania odwołania skarżącego.
Rozpoznając sprawę Główny Inspektor Inspekcji Handlowej uznał, że z dniem [...] czerwca 2003 r. upłynął określony w art. 26 ust. 3 ustawy o badaniach i certyfikacji 3 letni termin przedawnienia wymierzania sankcji ekonomicznej i w związku z tym należało stwierdzić, iż nastąpiło przedawnienie tego terminu.
Zdaniem Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej w Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, z uwagi na zaistniałe przedawnienie, nie jest możliwe ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji i wydanie decyzji w przedmiocie określenia ilości i wartości zakwestionowanych wyrobów wprowadzonych do obrotu z naruszeniem ustawy o badaniach i certyfikacji, po uprzednim rozstrzygnięciu przez organ statystyczny sporu co do grupowania SWW kwestionowanych wyrobów W związku z tym należało umorzyć postępowanie I instancji.
Skargę na tę decyzję wniósł skarżący i dotyczyła ona decyzji w części objętej pkt 2 decyzji oraz uzasadnienia zarzucając:
I/ brak uwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonej części decyzji:
1) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nie właściwe wykonanie przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, poprzez stwierdzenie uchybień, o których mowa w art. 26 w/w ustawy oraz określenie ilości i wartości wyrobów i usług, nie w drodze decyzji administracyjnej,
2) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w postaci wydania przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] orzeczenia bez uzyskania uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wstępnego przez inny organ - tu Główny Urząd Statystyczny,
II/ zawarcie w pkt 2 zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia nieznanego ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, a więc z obrazą przepisu art. 138 k.p.a.
Przedstawiając powyższe uchybienia wnosił o :
1) uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji m.in. celem wykonania opinii prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z dnia 28 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 3855/03, co do dalszego postępowania w sprawie,
2) zasądzenie od Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Podnosząc powyższe wskazał, że organ II instancji wskazał jako podstawę uchylenia decyzji organu l instancji upływ okresu przedawnienia do ustalenia sankcji ekonomicznej. Zdaniem skarżącego wyłączną podstawą uchylenia decyzji organu l instancji winno być :
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nie właściwe wykonanie przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, poprzez stwierdzenie uchybień, o których mowa w art. 26 w/w ustawy oraz określenie ilości i wartości wyrobów i usług nie w drodze decyzji administracyjnej oraz,
2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w postaci wydania przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w [...] orzeczenia bez uzyskania uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wstępnego przez inny organ - tu Główny Urząd Statystyczny.
Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pominął w/w podstawy uchylenia decyzji organu I instancji pomimo pełnej świadomości wyżej opisanych naruszeń prawa dokonanych przez organ I instancji. Brak uwzględnienia wskazanych podstaw uchylenia skutkować może uznaniem, iż wyłączną przyczyną uchylenia sankcji ekonomicznej wobec skarżącego był upływ okresu przedawnienia, zaś naruszenia prawa przez organ l instancji nie miały wpływu na to uchylenie. Zaskarżone brzmienie uzasadnienia decyzji organu II instancji w swej obecnej treści sugeruje zdaniem skarżącego, iż działania podjęte przez organ I instancji (powiadomienie pismem z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] Urzędu Skarbowego w [...]) było prawidłowe i uzasadnione uchybieniami skarżącego w zakresie produkcji i sprzedaży pustaków. Zdaniem skarżącego, twierdzenia pisma z dnia [...] lipca 2000 r. organu I instancji dotknięte były wadami (w postaci braku uzgodnienia z Głównym Urzędem Statystycznym klasyfikowania produktów skarżącego - pustaków - do określonego grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), uniemożliwiającymi ustalenie, czy skarżący przy produkcji i sprzedaży pustaków dopuścił się (bądź nie) naruszenia przepisów ustawy o badaniach i certyfikacji. W przekonaniu skarżącego brak uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) stanowić mógłby ponadto, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym tym bardziej stanowić winien podstawę uchylenia decyzji dotkniętej w/w wadą.
Zdaniem skarżącego wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 3855/03 co do dalszego postępowania były wiążące dla organu II instancji. Zaskarżona część orzeczenia organu odwoławczego nie uwzględnia powyższych wytycznych, o czym świadczy uchylenie decyzji organu I instancji z powodu przedawnienia (a nie z przyczyn wskazanych w w/w wyroku). Zdaniem skarżącego brak uwzględnienia naruszeń prawa w uzasadnieniu decyzji organu II instancji skutkować może brakiem możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przez skarżącego przed sądami powszechnymi.
Według skarżącego do naruszenia art. 138 k.p.a. doszło poprzez zamieszczenie w oprotestowanej decyzji rozstrzygnięcia odnoszącego się do przedawnienia obowiązku nałożenia sankcji ekonomicznej. Katalog rozstrzygnięć władczych organu odwoławczego ma charakter zamknięty i nie podlega wykładni rozszerzającej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził przedawnienie powinności zapłaty sankcji ekonomicznej, a więc znalazło się tam rozstrzygnięcie nie mające odpowiednika w art. 138 k.p.a. Powyższa norma prawna nie pozostawia organowi orzekającemu swobody w kształtowaniu treści decyzji. Kategoryczne brzmienie art. 138 k.p.a. uzasadnia wniosek, że w drodze zabiegów interpretacyjnych nie można wprowadzać do decyzji administracyjnej rozstrzygnięć dodatkowych, nie wynikających bezpośrednio z samego przepisu. W tym stanie rzeczy organ II
instancji - w przekonaniu skarżącego - zamieścił rozstrzygnięcie nie znane ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego. Ze względu na podniesione kwestie wniesienie skargi jest w ocenie skarżącego celowe i uzasadnione.
Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wnosił o oddalenie skargi i podniósł, że zarzut dotyczący braku decyzji administracyjnej jest niesłuszny, gdyż organ I Instancji określił w piśmie skierowanym do przedsiębiorcy na podstawie art. 27 ust. l ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji ilość i wartość wyrobów, których dotyczą uchybienia wymienione w art. 26 ust. l powołanej ustawy o łaniach i certyfikacji i zobowiązał przedsiębiorcę do wpłaty sankcji wynikającej z przepisu art. 26 ust. l, nadając tym samym przedmiotowemu pismu walor decyzji administracyjnej. Odnosząc się do drugiego zarzutu, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak uwzględnienia naruszenia prawa, które dawałoby stronie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego należy zwrócić uwagę, iż właśnie ze względu na brak wyjaśnienia kwestii dotyczącej klasyfikacji zakwestionowanych wyrobów do określonego grupowania SWW, orzeczenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej zostało uchylone, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż powyższe uchybienie organu I instancji mogłoby zostać naprawione w drodze nowego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji gdyby w sprawie nie upłynął określony w art. 26 ust. 3 ustawy o badaniach i certyfikacji 3 letni termin wymierzania sankcji ekonomicznej. W tym stanie rzeczy zdaniem organu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez organ statystyczny stało się bezprzedmiotowe, gdyż w związku z przedawnieniem ww. terminu nie jest możliwe ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji i wydanie decyzji w przedmiocie określenia ilości i wartości kwestionowanych wyrobów wprowadzonych do obrotu z naruszeniem ustawy o daniach i certyfikacji.
Zdaniem organu wpływ określonego w art. 26 ust. 3 ustawy o badaniach i certyfikacji terminu przedawnienia, był podstawą do umorzenia sprawy w I instancji. Natomiast nie był podstawą do uchylenia orzeczenia [...] WIIH.
W pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji znalazło się rozstrzygnięcie o sierdzeniu przedawnienia terminu wymierzenia sankcji ekonomicznej, do czego podstawą prawną jest ww. przepis art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.
Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 4 poz. 25 ze zm.), art. 27 ust. l w związku z art. 26 ust. l i 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250, ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczonych tym znakiem lub nie spełniających innych wymagań, a także za wykonanie usług nie spełniających odpowiednich wymagań (Dz. U. Nr 55, poz. 661) oraz przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Zgodnie z przepisem art. 26 ust.1. ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczaniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania
prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu, jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów. Przepis ust.3 cytowanego artykułu wskazuje, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, tryb stosowania sankcji, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz okres, za jaki sankcja może być wymierzona, ale nie dłuższy niż 3 lata.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami doktryny decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja pierwszoinstancyjna, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym. Nie budzi zatem wątpliwości to, iż organ drugiej instancji rozpatrując po raz drugi całą sprawę administracyjną, ma kompetencje do wydania nowej decyzji merytorycznej - na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w momencie jej wydania.
Powyższe zatem oznacza, że obowiązkiem nie tylko organu pierwszej instancji ale i organu odwoławczego jest badanie, czy w dacie rozpatrzenia sprawy nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania, skoro przedawnienie to powoduje, wygaśnięcie zobowiązania.
Należy zatem stwierdzić, że organ II instancji prowadzący postępowanie z chwilą stwierdzenia, iż spełniona została dyspozycja przepisu art. 26 ust. 3 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji, zobowiązany jest do przerwania tegoż postępowania, jako że brak jest podstawy prawnej do wydawania decyzji dotyczących przedawnionych praw i obowiązków.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję po wygaśnięciu zobowiązania prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji i prawidłowo posłużył się instytucją umorzenia postępowania, gdyż stało się ono z powodu przedawnienia bezprzedmiotowe.
Należy zauważyć, iż podnoszone przez skarżącego ewentualne uchybienie organu I instancji nie mogły zostać "naprawione" w drodze nowego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji gdyż w sprawie upłynął określony w art. 26 ust. 3 ustawy o badaniach i certyfikacji 3 letni termin wymierzania sankcji ekonomicznej.
W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu całe postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż w związku z przedawnieniem ww. terminu nie jest możliwe ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji i wydanie decyzji w przedmiocie określenia ilości i wartości kwestionowanych wyrobów wprowadzonych do obrotu z naruszeniem ustawy o daniach i certyfikacji.
W ocenie Sądu niezasadne, są twierdzenia skarżącego powołującego się na "opinię prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2003r. sygn.akt. IV SA 3855/03 co dalszego postępowania", z którego wywodzi, wiążące zalecenia dla organu, które to organ miał uwzględnić w toku
postępowania. Dalej skarżący wywodzi, iż te wiążące "wytyczne" nie zostały uwzględnione przez organ. Postępowanie sądowe, na które powołuje się skarżący dotyczyło dopuszczalności odwołania od postanowienia Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2003r. sygn.akt. IV SA 3855/03 uchylił zaskarżone postanowienie i powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003r. sygn.akt OPS 2/03 stwierdził, że "...Główny Inspektor Inspekcji Handlowej będzie zobowiązany do rozpoznania odwołania wniesionego przez stronę skarżącą od orzeczenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej...".
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ z przyczyn wskazanych powyżej wydał prawidłową decyzję.
Należy podzielić stanowisko skarżącego, iż organ w pkt 2 zaskarżonej decyzji niezasadnie opisał przyczyny umorzenia, które powinny były znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Sąd nie podziela jednak argumentów skarżącego, iż taki zapis może niwelować prawidłową decyzję administracyjną. Zgodnie z przepisem art.145 §1 pkt.1 lit.a i c ustawy o p.p.s.a., naruszenia prawa czy to materialnego czy też procesowego winny mieć wpływ na wynik sprawy a w przypadku prawa procesowego powinny być istotne. Zdaniem Sądu pomimo redakcyjnego błędu w komparycji decyzji nie miało to wpływu na wynik sprawy.
Zaskarżoną decyzją wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję organu I instancji a więc analizowanie jej pod kątem naruszenia prawa materialnego nie powinno być przeprowadzane. Z podobnych powodów podanych wyżej nie można podzielić stanowiska skarżącego dotyczącego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.