VI SA/Wa 407/24

VI SA/Wa 407/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 67a par. 1 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kary pieniężnej oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2023 r. znak [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2023 r. znak [...] odmawiającą rozłożenia na raty kary pieniężnej oraz umorzenia odsetek za zwłokę.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. znak [...] Komisja Nadzoru Finansowego uchyliła w całości własną decyzję z dnia [...] grudnia 2021 r. i nałożyła na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2 160 000 zł, wobec stwierdzenia nienależytego wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2554). Decyzja ta jest ostateczna.
W decyzji z dnia [...] października 2022 r. wskazano, że karę pieniężną należy wpłacić na wskazane konto w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.
Decyzja została doręczona Stronie 27 czerwca 2022 r., zatem termin do zapłaty kary pieniężnej upłynął w dniu 11 lipca 2022 r.
Kolejno, pismem z dnia 15 marca 2023 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie ulgi poprzez:
1) rozłożenie na raty zaległej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2 385 810 zł, na którą składały się: kwota należności głównej w wysokości 2 160 000 zł oraz kwota odsetek z tytułu zwłoki liczonej od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 1 marca 2023r. w wysokości 225 794 zł, na siedem rat w wysokości 300 000 zł, a ostatnia rata w wysokości 360 000 zł; zgodnie z harmonogramem rat przedstawionym we wniosku;
2) umorzenie odsetek podatkowych z tytułu zwłoki w wysokości 16,50% liczonych od dnia 1 marca 2023 r.
W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała na ważny interes Strony, polegający na tym, że z uwagi na trudną sytuację finansową (płynnościową) jednorazowa zapłata kary administracyjnej wykluczy możliwość poprawy sytuacji finansowej Strony w dającym się przewidzieć okresie, natomiast rozłożenie płatności kary administracyjnej na raty, zgodnie z przedstawionym przez Stronę harmonogramem umożliwi bieżące ustabilizowanie trudnej sytuacji finansowej Strony na poziomie stanowiącym realną podstawę do terminowej zapłaty każdej z zaproponowanych przez Stronę rat. Strona jako dowód zaistnienia trudnej sytuacji finansowej Spółki przedstawiła raport półroczny za rok obrotowy 2022, obejmujący okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. Strona wskazała, iż zgodnie z danymi zawartymi we ww. raporcie poniosła stratę netto w wysokości
169 937 000 zł (w porównaniu do zysku na koniec 2021 r. w wysokości 88 546 000 zł). Podniosła nadto, iż występuje duże ryzyko wahania wyniku finansowego netto za poszczególne okresy sprawozdawcze, co jest związane z przyjętymi zasadami wyceny posiadanych aktywów. W ocenie Spółki aktualnie trwający okres dekoniunktury jest równoznaczny ze znacznymi spadkami posiadanego przez Stronę majątku i wprost negatywnie wpływa na niski stan środków pieniężnych w Spółce oraz jej zdolność do jednorazowego uiszczenia całości kary administracyjnej. Identyfikowany przez Spółkę niski stan środków pieniężnych na rachunku bankowym na dzień 30 czerwca 2022 r. oraz ujemne przepływy z działalności operacyjnej skutkują, w ocenie Strony, istotną niepewnością finansowo-gospodarczą, mogącą wpływać na przyjęte założenie o kontynuacji działalności. Natomiast brak możliwości rozłożenia na raty płatności kary administracyjnej stanowiłby dodatkowy czynnik, istotnie negatywnie oddziaływujący na kondycję płynnościową Spółki.
Strona odnosząc się do wniosku w przedmiocie umorzenia odsetek podatkowych z tytułu zwłoki liczonych od dnia 1 marca 2023 r. podniosła, iż wniosek o rozłożeniu kary administracyjnej na raty wiąże się nie tylko z podzieleniem na części kary administracyjnej, lecz również ustaleniem odrębnie dla każdej z tych części nowych terminów zapłaty. W ocenie Strony zasadnym jest zatem również umorzenie odsetek podatkowych z tytułu zwłoki, liczonych od dnia 1 marca 2023 r.
W uzupełnieniu złożonego wniosku, pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r., Spółka wskazała, że nieudzielenie wnioskowanej ulgi w istotny sposób wpłynie negatywnie na sytuację finansową Strony. Spółka, jako jednostka inwestycyjna, a obecnie jednostka dominująca względem podmiotów zależnych, nie prowadzi typowej działalności operacyjnej, a w konsekwencji nie wykazuje regularnych, comiesięcznych przychodów ze sprzedaży produktów lub usług. Jednocześnie Strona podniosła, iż interes Spółki związany jest nierozerwalnie także z interesem jej akcjonariuszy wyrażonym w tym, że ewentualne problemy płynnościowe w związku z koniecznością dokonania płatności jednorazowo spowodowałyby utratę pozytywnego wizerunku wśród inwestorów, potencjalny spadek ceny akcji na giełdzie czy też blokadę podstawowych działań operacyjnych realizowanych przez zarząd Spółki (np. brak regulowania pozostałych zobowiązań bieżących Spółki).
Natomiast w kontekście interesu publicznego, w ocenie Strony, należy zwrócić uwagę na fakt, że ewentualne konsekwencje jednorazowej zapłaty administracyjnych kar pieniężnych nałożonych przez Komisję na Spółkę, mogą być przesłanką do zawieszenia prowadzonej działalności przez Spółkę, konieczności zwolnienia pracowników i utraty potencjalnych wpływów podatkowych przez Skarb Państwa. Strona podnosiła również, iż nie bez znaczenia dla interesu publicznego pozostaje również ryzyko poniesienia strat przez akcjonariuszy, w tym inwestorów indywidualnych.
Decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF", "Komisja","organ") odmówiła:
1) rozłożenia kary pieniężnej nałożonej własną decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. wraz z odsetkami naliczonymi od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 1 marca 2023 r.
z tytułu zwłoki w zapłacie przedmiotowej kary pieniężnej oraz
2) umorzenia w całości odsetek za zwłokę naliczonych od dnia 1 marca 2023 r. z tytułu braku zapłaty zaległej kary pieniężnej nałożonej na Stronę ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r.
Podstawę prawną decyzji stanowił art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.) dalej: "k.p.a." w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 oraz art. 19e pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 753, ze zm.) w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), dalej "o.p.".
Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (w ustawowym terminie) wniosła Spółka, zarzucając zakwestionowanej decyzji naruszenie:
1) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak obiektywnego i pełnego rozpoznania sprawy, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji o odmowie rozłożenia na raty zapłaty kary pieniężnej nałożonej na Stronę decyzją Komisji z dnia [...] czerwca 2022 r.;
2) art. 67a o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie wykazano ważnego interesu podatnika ani ważnego interesu publicznego, podczas gdy ze złożonego wniosku oraz publicznie dostępnych dokumentów i informacji jednoznacznie wynika, że obie przesłanki zaistniały w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez udzielenie ulgi w postaci rozłożenia kary pieniężnej wraz z odsetkami, naliczonymi do dnia 1 marca 2023 r., na raty, zgodnie z harmonogramem przedstawionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzenie w całości odsetki za zwłokę naliczonych od dnia 1 marca 2023 r. z tytułu braku zapłaty przedmiotowej kary, ewentualnie zmianę zakwestionowanej decyzji w sposób uwzględniający ww. żądanie.
Ponownie rozpoznając sprawę Komisja wskazała, że ze skróconego sprawozdania finansowego Spółki za I półrocze 2023 r. oraz z dokumentów przedłożonych przez Spółkę wraz z pismem z dnia 16 października 2023 r. wynika, że w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. oraz w okresie od
1 stycznia 2023 r. do 30 września 2023 r. sytuacja finansowa Spółki uległa nieznacznej poprawie w stosunku do tej z okresu na koniec 2022 r., przy czym nadal jest niepewna i nie jest to sytuacja, którą można uznać za dobrą. Powyższy wniosek został sformułowany po analizie zawartej w sprawie dokumentacji finansowej Strony. Dalej podniosła, że udzielenie ulgi w sprawie niniejszej może nastąpić na podstawie art. 67a § 1 o.p. Z treści tego przepisu wynika, że udzielenie ulgi jest uzależnione od wykazania przesłanki interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika.
Następnie Komisja wyjaśniła, że zgromadzone dowody są wiarygodne, zaś materiał dowodowy upoważnia Komisję do rozstrzygnięcia wniosku Spółki.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komisja uznała, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 o.p. uzasadniające udzielenie Stronie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Dalej przeanalizowała wskazówki zawarte dotyczące rozumienia pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny", wyartykułowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, podnosząc że ważny interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 o.p. pojawia się m.in. jako sytuacja nadzwyczajna, przypadek losowy lub inne nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Ważny interes podatnika należy jednak oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz z uwzględnieniem związku zachodzącego między obniżeniem zdolności płatniczej, a zaistnieniem wypadków powodujących i uzasadniających brak możności zapłaty podatku. Natomiast "interes publiczny" oznacza, że za zastosowaniem wnioskowanej ulgi musi przemawiać konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy. W ten sposób kryteria oceny przesłanki interesu publicznego nabierają zobiektywizowanego charakteru.
Zdaniem Komisji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że istnieje ważny interes Strony lub interes publiczny, który uzasadniałby udzielenie Stronie żądanej ulgi. Wprawdzie, zdaniem Komisji sytuacja finansowa Strony nie jest dobra, mając na uwadze niski stan środków pieniężnych oraz ujemne przepływy pieniężne, jednakże brak stabilności sytuacji finansowej Stronie nie skutkuje automatycznym przyjęciem, żem zachodzi ważny interes Strony uzasadniający przyznanie wnioskowanych ulg. Dalej organ przenalizował sposób działania Spółki, jej majątek oraz dotychczasowe sposoby finansowania, przyjmując że Spółka nie wykazała by nieudzielenie jej wnioskowanych ulg i zapłata nałożonych kar jednorazowo wraz z odsetkami mogła skutkować przyjęciem zaistnienia po jej stronie ważnego interesu. Zdaniem Komisji wiele okoliczności podnoszonych przez Stronę opiera się wyłącznie na jej ogólnych twierdzeniach i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W szczególności Strona nie wykazała by z uwagi na niski stan środków na rachunkach bankowych, ujemne przepływy z działalności operacyjnej oraz istniejącą niepewność finansowo-gospodarczą, zapłaty kary mogła mieć wpływ na kontynuację działalności przez Spółkę.
Odnosząc się zaś do kwestii interesu publicznego, Komisja podniosła, że interes uczestników obrotu, pracowników Spółki czy Skarbu Państwa nie są wartościami nadrzędnymi. Interesy te winny być zestawione z interesem społecznym którym jest dążenie do wyeliminowania naruszeń prawa przez podmioty działające na rynku kapitałowym, w szczególności w tak istotnym obszarze jakim są obowiązki informacyjne. Zaś drogą do powyższego jest ponoszenie konsekwencji dokonanych naruszeń.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, zaskarżając ją w całości
i zarzucając jej naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 67a § 1 o.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie istnieje ważny interes podatnika (Strony) uzasadniający udzielenie Stronie żądanej ulgi;
2) art. 67a § 1 o.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie istnieje interes publiczny uzasadniający udzielenie Stronie żądanej ulgi;
3) art. 67a § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie Spółce ulgi w spłacie zobowiązań, mimo wykazania przez Spółkę przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", o których mowa we wskazanym przepisie;
II. przepisów postepowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy:
1) art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez działanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji wbrew przepisom obowiązującego prawa i wbrew okolicznościom zachodzącym w ustalonym stanie faktycznym;
2) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie oceny ustalonego stanu faktycznego w sposób dowolny a nie swobodny, a polegający na oparciu rozstrzygnięcia na wybranych elementach zgromadzonego materiału dowodowego, zamiast na jego całokształcie rozpatrywanym w sposób wyczerpujący oraz poprzez wyprowadzenie z poczynionych ustaleń faktycznych wniosków niewynikających z ustaleń możliwych do poczynienia na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ocenianego w sposób wyczerpujący;
3) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie przez KNF decyzji rażąco godzącej w interesy Spółki, mimo prawa do zachowania przez organ uznaniowości w rozstrzyganiu niniejszej sprawy, czego skutkiem było naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka podniosła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazała, że w jej ocenie organ wadliwie rozumie pojęcie "ważnego interesu podatnika". W pojęciu tym mieszczą się nie tylko sytuacje nadzwyczajne ale i normalne sytuacje ekonomiczne podatnika. Nadto Strona wskazała na swoją niekorzystną sytuację finansową. Podniosła także, że wprawdzie odnotowała za trzy kwartały 2023 r. zysk na poziomie 14 716 465,50 zł, ale jest to wyłącznie zysk księgowy, wynikający z przeszacowania posiadanego przez spółkę portfela akcji, co nie ma żadnego wpływu na płynność finansową Spółki. Istotne jest, że Spółka nie posiada środków pieniężnych w wysokości pozwalającej na uregulowanie kary. Zasób środków pieniężnych na dzień 30 września 2023 r. wyniósł 5 125,49 zł, a bieżące zobowiązania Spółki wynoszą ok. 5 000 000 zł. Spółka nie dysponuje nawet częścią kwoty, którą można byłoby przeznaczyć na zapłatę kar. Spółka nie osiąga regularnych przychodów, gdyż nie prowadzi typowej działalności operacyjnej. Ma to istotny wpływ na rachunek przepływów pieniężnych i stan środków w Spółce. Do tej pory Spółka finansowała swoją działalność operacyjną z wpływów ze sprzedaży akcji lub pożyczek od akcjonariuszy. Nadto podniosła, że karę należy uznać za zdarzenie losowe związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka zagrożona jest ryzykiem utraty płynności finansowej w związku z występowaniem ujemnego kapitału obrotowego netto oraz bardzo niskim stanem środków pieniężnych. Ważny interes strony polega na tym, że udzielenie ulgi (rozłożenie na raty) w sposób istotny przyczyni się do ustabilizowania sytuacji finansowej Spółki, a nieudzielenie ulgi będzie stanowiło zasadniczy czynnik w sposób istotnie negatywnie oddziałujący na kondycję finansową Spółki. Podniesiono także, że decyzja nie będzie miała ekonomicznego sensu także dla Komisji, gdyż po ogłoszeniu upadłości Spółki Komisja w ogóle nie otrzyma jakichkolwiek środków tytułem kary, a polskie społeczeństwo utraci silną, stabilną grupę kapitałową zajmującą kluczową pozycję w branży energii odnawialnej. Niewypłacalność Spółki będzie miała wpływ na "daleko idące perturbacje" dla spółek zależnych. Spółki te w związku z obowiązkiem zapłaty kary odniosą szkodę. Spółka nie posiada środków wystarczających na pokrycie kary i jednoczesne finansowanie spółek zależnych na dotychczasowym poziomie.
Nadto Spółka podniosła, że Komisja zawęziła pojęcie interesu publicznego do eliminacji naruszeń prawa przez podmioty rynku kapitałowego. Nie uwzględniła skutków społecznych tj. skutków decyzji na akcjonariuszy i spółki zależne. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie kont bankowych Spółki także uzasadnia przyjęcie interesu społecznego. Zaś spadek wartości akcji Spółki ma negatywny wpływ na rynek kapitałowy. W interesie społecznym jest zatem udzielenie Spółce wnioskowanych ulg. Spółka jako podmiot upadły nie będzie w stanie regulować należności podatkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania.
W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, gdyż zdaniem Sądu stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Komisji z dnia [...] listopada 2023r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2023 r. odmawiającą Spółce udzielenia wnioskowanych ulg, tj. rozłożenia kar pieniężnych nałożonych na Spółkę decyzję KNF z dnia [...] czerwca 2022 r. wraz z odsetkami naliczonymi do dnia
1 marca 2023 r., na siedem rat, oraz umorzenia w całości odsetek za zwłokę naliczonych od dnia 1 marca 2023 r. Materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej stanowił art. 67a § 1 pkt 2 i 3 o.p.
Decyzje w przedmiocie ulg mają charakter uznaniowy. Pozostawiają organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego, co nie oznacza jednak, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Organ jest zobligowany w ramach postępowania wyjaśniającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku Strony. Decyzje organu chociaż uznaniowe powinny brać pod uwagę cele jakim ma służyć rozstrzygnięcie. Ustawodawca wyznaczył zasady przyznawania ulg i umorzeń w sposób bardzo ogólny, a kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego są bardzo szerokie.
Sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem wyboru dokonanego przez organ podatkowy. Sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji, o jakiej mowa w art. 67a § 1 o.p., mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 14.06.2011 r. I SA/Gd 184/11).
Zdaniem Sądu, w realiach tej sprawy, takie okoliczności nie miały miejsca.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono w sposób wyczerpujący materiał dowodowy w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności organ oparł się nie tylko na przedłożonych przez Skarżącą informacjach, ale i dokumentach zgromadzonych z urzędu. W toku postępowania, wszczętego na wniosek, organ wzywał Skarżącego do przedłożenia dokumentów przedstawiających aktualną sytuację majątkową i finansową. Organ informował także o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z tego prawa.
Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek (pkt 2), umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3).
Postępowanie, którego przedmiotem jest udzielenie ulgi podatkowej przebiega w dwóch fazach. W pierwszej organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny.
Ustalenie, że spełniona została jedna lub obie przesłanki wskazane w art. 67a § 1 o.p. powoduje, że organ zobligowany jest dokonać wyboru, czy uwzględni wniosek i zastosuje ulgę, czy też jej zastosowania odmówi. Przepisy art. 67a § 1 o.p. nie określają przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek zastosowania ulgi. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, przy czym nie dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością.
Wykazanie istnienia przesłanek spoczywa na zobowiązanym, co oznacza, że w tym zakresie nie może on przerzucić ciężaru dowodu na organ, a to z tego względu, że wnioskodawca wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia podatku, najczęściej sam dysponuje odpowiednimi dowodami, mogącymi potwierdzić określone fakty (por. wyrok NSA z 14.09.2022 r. III FSK 538/22). Podmiot ubiegający się o ulgę ma obowiązek dostarczenia organowi wszelkich informacji wskazujących na istnienie przesłanek zastosowania ulg. W sytuacji gdy strona nie wykaże powyższego, organ może nie mieć argumentów przemawiających za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Swoboda organu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, oznacza, że może on odmówić przyznania wnioskowanych ulg. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku zebrania w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie dokonania na jego podstawie oceny sytuacji Skarżącej pod względem spełnienia przesłanek umożliwiających udzielenie ulgi podatkowej. Same zaś przesłanki - ważny interes podatnika i interes publiczny, mają charakter klauzul generalnych, których znaczenie pozostaje niedookreślone. W literaturze wskazuje się, że "interes podatnika" to pewien stan oczekiwania, określona potrzeba zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. W orzecznictwie wskazuje się zaś, że z pojęciem ważnego interesu podatnika należy wiązać okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, wyjątkowym, losowym, które uniemożliwiły spłatę zaległości podatkowej. Przy interpretacji przesłanki interesu publicznego należy natomiast uwzględnić wartości, które powinny być respektowane ze względu na potrzebę zapewnienia ładu społecznego, tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego (tak L. Etel [w:] L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 22, Tom I, Zobowiązania podatkowe, opubl. WKP 2022; por. wyrok NSA z 15.03.2024 r. I GSK 334/23).
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ dwukrotnie rozpatrzył wniosek Spółki pod kątem przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 pkt 2 i 3 o.p. i przedstawił swoją ocenę ich spełnienia. W swych rozważaniach Komisja wzięła pod uwagę przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Zauważyć jednak wymaga, że rozpatrywanie ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia należności czy rozłożenia jej na raty. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Spółki, Komisja w treści decyzji zaskarżonej przedstawiła poprawne rozumienie ww. pojęć (zob. str. 15-21 decyzji zaskarżonej). W tym zakresie organ odwołał się do szeregu orzeczeń pozwalających skonkretyzować dyrektywy kierunkowe w postaci "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Przy czym w odniesieniu do zarzutów skargi wskazać trzeba, że organ pojęciu "ważny interes podatnika" nie nadał jedynie treści w postaci nadzwyczajnych losowych przypadków z powodu których podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych, ale wskazał także na szereg okoliczności które mogą zadecydować o ziszczeniu się ww. przesłanki, odnosząc się zarówno do pozytywnych jak i negatywnych okoliczności, wynikających z dorobku judykatury, z powołaniem się na konkretne judykaty. Niewątpliwie przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Powyższe zostało przez Komisję wypełnione. Organ ustalił aktualną na datę rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA w Katowicach z 27.06.2000 I SA/Ka 1821/98) sytuację ekonomiczną Strony, w tym sposób prowadzenia przez nią działalności. W orzecznictwie aprobowane jest także stanowisko, że pojęcie "ważnego interesu podatnika" funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W związku z tym w postępowaniu wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji podatnika (zob. wyrok NSA z 10.03.2009 r. I FSK 31/08). Z treści decyzji wynika, że Komisja w sposób wszechstronny oceniła sytuację ekonomiczną Spółki, mając za podstawę materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, o czym będzie dalej mowa.
W sprawie zasadniczo stan faktyczny nie jest sporny. Bezsprzecznie Strona zobowiązana jest do zapłaty kar pieniężnych nałożonych na nią decyzją KNF z dnia [...] czerwca 2022 r. w wysokości 2 160 000 zł. Należność określona tą decyzją jest wymagalna. Stanowi ona zaległość, od której należne są odsetki za zwłokę.
Na podstawie przedłożonych przez Spółkę dokumentów oraz dokumentów pozyskanych przez Komisję z urzędu, ustalono, że sytuacja finansowa Spółki nie jest dobra. Ocena kondycji finansowej Spółki dokonana przez Komisję jest zbieżna ze stanowiskiem prezentowanym przez samą Skarżącą. W treści pism w toku postępowania administracyjnego jak i w treści skargi Strona akcentowała, że jej sytuacja finansowa nie jest korzystna. Ustalono także, że stan posiadanych przez Spółkę zasobów pieniężnych na dzień 30 września 2023 r. jest niski (wynosi niewiele ponad 5 000 zł). Nadto na podstawie skróconego sprawozdania finansowego Spółki za I półrocze 2023 r. oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego grupy kapitałowej P. za I półrocze 2023 r., rachunku zysków i strat oraz rachunku przepływów pieniężnych za okres od 1 stycznia 2023 do 30 czerwca 2023 i od
1 stycznia 2023 do 31 września 2023 r. Komisja ustaliła, że w okresie od 1 stycznia 2023 do 30 czerwca 2023 r. oraz w okresie od 1 stycznia 2023 do 30 września 2023r. sytuacja finansowa Spółki uległa nieznacznej poprawie w stosunku do tej z okresu na koniec 2022 r., przy czym nadal jest niepewna i nie jest to sytuacja, którą można uznać za dobrą. Ustalono, że: przychody finansowe były dodatnie i wynosiły za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. (+) 45 688 000 zł, natomiast za okres od
1 stycznia 2023 r. do 30 września 2023 r. (+) 20 540 523,15 zł, koszty finansowe za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. wynosiły 713 000 zł, natomiast za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2023 r. wyniosły 721 758,19 zł, stan długoterminowych aktywów finansowych Spółki na koniec I półrocza 2023 r. wyniósł 169 496 000 zł (w tym 148 111 tys. zł z tytułu udziałów i akcji oraz 21 384 000 zł z tytułu udzielonych pożyczek), natomiast na koniec 111 kwartału 2023 r. wyniósł 144 372 911,49 zł, stan krótkoterminowych aktywów finansowych Spółki na koniec I półrocza 2023 r. wyniósł 367 000 zł (w tym z tytułu akcji 315 000 zł, z tytułu pożyczek 51 000 zł oraz zgromadzone środki pieniężne 1 000 zł), natomiast na koniec III kwartału 2023 r. wyniósł 345 591,58 zł, wysokość zobowiązań krótkoterminowych Strony w okresie od 1 stycznia 2023r. do 30 czerwca 2023 r. wynosiła 4 588 000 zł, natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2023 r. wyniosła 5 005 612,09 zł, za I półrocze 2023 r. Spółka osiągnęła zysk, którego wartość netto wyniosła (+) 35 123 000 zł, natomiast za III kwartał 2023 r. Spółka odnotowała zysk netto w wysokości (+) 14 716 465,50 zł. Nadto Komisja ustaliła, że przepływy pieniężne netto były ujemne i za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. wyniosły (-) 920 000 zł oraz (-) 927 000 zł, natomiast za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 września 2023 r. były ujemne i wynosiły (-) 1 050 797,83 zł, przepływy pieniężne z działalności inwestycyjnej był dodatnie i za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. wyniosły (+) 955 000 zł, natomiast w okresie od 1 stycznia 2023r. do 30 września 2023 r. wyniosły 955 567,42 zł, przepływy pieniężne netto z działalności finansowej były ujemne i za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. wyniosły (-) 37 000 zł, natomiast za okres od 1 stycznia 2023 do 30 września 2023 były dodatnie i wyniosły 97 606,11 zł. Ustalono także, że kapitał własny emitenta uległ istotnemu podwyższeniu na koniec I półrocza 2023 r. (150 231 000 zł), na koniec III kwartału 2023 r. wyniósł 129 824 439,23 zł w porównaniu do końca 2022 r., gdzie stanowił 115 108 tys. zł.
Ustaleń tych zasadniczo Spółka nie kwestionuje. Akcentuje jednakże niski stan posiadanych środków pieniężnych i związany z tym brak środków pozwalających na zapłatę kary bez uszczerbku dla innych zobowiązań Spółki oraz ograniczone możliwości działania zarządu Spółki. Spółka podniosła bowiem, że jedynym środkiem na pozyskanie finansowania jest dezinwestycja i sprzedaż części lub całości udziałów lub akcji posiadanych w spółkach zależnych od strony.
W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że trudna sytuacja finansowa sama w sobie nie zobowiązuje organu do uwzględnienia wniosku strony i zastosowania wobec niej wnioskowanych ulg. Zatem w tym zakresie brak jest podstaw do postawienia Komisji skutecznego zarzutu naruszenia przepisów prawa. Nadto należy mieć na względzie, że przyznanie ulgi ma charakter wyjątkowy. W tym zakresie ważne jest, aby przejściowe trudności ekonomiczne były spowodowane okolicznościami noszącymi cechy czynników niezależnych od tego podmiotu i niebędących następstwem świadomie przyjętej strategii gospodarczej (por. wyrok NSA z 1.06.2023 r. III FSK 694/22). W sprawie Spółka nie prowadzi typowej działalności operacyjnej (nie sprzedaje towarów i usług), a zatem nie wykazuje regularnych przychodów, co ma istotny wpływ na rachunek przepływów pieniężnych i stan środków pieniężnych. Jak wynika z ustaleń organu wyniki finansowe Spółki ulegają wahaniom, co wynika z przyjętych zasad wyceny aktywów posiadanych przez Spółkę. Polityka rachunkowa Spółki jest świadoma, a zatem stanowisko organu, że osiągane przez Spółkę wyniki finansowe wynikają z przyjętej przez nią strategii gospodarczej, nie narusza prawa. W sprawozdaniach zarząd Spółki wskazywał na występowanie dużego ryzyka wahania wyniku finansowego za poszczególne okresy sprawozdawcze. Jak wskazano, jest to związane z przyjętymi zasadami wyceny posiadanych aktywów. Okresy koniunktury będą wiązały się ze znacznymi wzrostami posiadanego majątku, a dekoniunktury – ich spadkami (zob. k. 425 akt administracyjnych). Wobec takich ustaleń, stanowisko organu, że kwestia słabszej kondycji finansowej Strony nie przesądza o wypełnieniu przesłanki "ważnego interesu podatnika" nie można uznać za nieuzasadnionego.
Dodać przy tym trzeba, że w sprawie nie jest sporne, iż Spółka posiada znaczny majątek. Ze skróconego sprawozdania finansowego P. za I półrocze 2023r. wynika, że wartość aktywów Spółki wyniosła ok. 169 000 000 zł (str. 15 ww. sprawozdania). Natomiast grupa kapitałowa Spółki w I półroczu 2023 r. odnotowała przychody na poziomie ok. 417 000 000 zł, a zysk netto na sprzedaży ok. 1 700 000 zł (zob. półroczne skrócone skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej P. za I półrocze 2023 r.; str. 6). Wprawdzie Spółka argumentuje, że zapłata kary jednorazowo nie nastąpi bez uszczerbku dla innych zobowiązań Spółki oraz nastąpi ze szkodą dla spółek zależnych, które nie będą mogły być dofinansowane w takim stopniu jak dotychczas, lecz również te argumenty zostały ocenione przez Komisję jako niewypełniające przesłanki "ważnego interesu podatnika". Stanowisku organu w tym zakresie nie można zarzucić naruszenia prawa, zawłaszcza że – co trafnie dostrzegła Komisja – Spółka nie wykazała by jednorazowe uiszczenie kary wiązało się z niemożnością regulacji bieżących zobowiązań czy utraty pozytywnego wizerunku wśród inwestorów bądź spadku wartości akcji. W tym zakresie dostrzec nadto trzeba, że Spółka informowała w publicznie dostępnych sprawozdaniach o nałożonej na nią karze, a zatem powyższe argumenty nie wskazują na istnienie interesu publicznego. Nadto za trafne należy uznać stanowisko Komisji, że Spółka nie przedstawiła sytuacji spółek zależnych, a tylko ogólnikowo wskazała na brak możliwości wsparcia tych spółek jak dotychczas. W aktach sprawy brak jest jednakże dokumentów, które obrazowałyby sytuację spółek wymagających wsparcia Skarżącej oraz konieczności samego wsparcia. W konsekwencji Spółka nie wykazała także, by konieczność zapłaty kary jednorazowo wpłynęła niekorzystnie w sposób istotny na podmioty zależne.
Nadto stanowisko Komisji o możliwości pozyskania finansowania Spółki nie tylko ze sprzedaży posiadanych przez nią akcji i udziałów, ale i w postaci pożyczek od inwestorów znajduje oparcie w pomieszczonym w aktach administracyjnych sprawy materiale (por. np. informację zawartą na k. 571 akt administracyjnych). A zatem w tym zakresie również brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi dowolności w ustaleniach. W konsekwencji za niewadliwe należało uznać stanowisko Komisji, że Strona nie wykazała by pozyskanie finansowania na zapłatę zaległości (wraz z odsetkami) w sposób jednorazowy wiązałoby się tylko i wyłącznie z koniecznością sprzedaży aktywów. Spółka przyznaje, że wprawdzie nie posiada środków finansowych – na rachunkach widnieje niewielka kwota, ale posiada aktywa, tyle tylko że ich spieniężenie w krótkim okresie mogłoby nastąpić ze stratą – uszczerbkiem dla ich wartości. Podnoszona przez Stronę okoliczność, że na poczet zapłaty kary Spółka będzie zobowiązana do zbycia części posiadanych aktywów, tyle tylko, że poniżej ich wartości, w ocenie Sądu, sama w sobie nie stanowi okoliczności przemawiającej za wypełnieniem przesłanki z art. 67a § 1 o.p. Zauważyć należy, że oprócz ogólnych argumentów w tym zakresie Spółka nie wskazuje jakie to aktywa podlegałyby zbyciu i o jakiej szacowanej wartości. W tej sytuacji trudno przyznać rację Spółce, że nastąpiłoby to z "niepowetowaną stratą", a w konsekwencji by zapłata kary jednorazowo wraz z odsetkami mogła zachwiać podstawami działalności Spółki. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Strony, Komisja nie stwierdziła, że bez znaczenia jest zachwianie podstawą egzystencji finansowej Spółki, a ważne jest, że kara została nałożona za naruszenia dokonane przez Spółkę. Istotnie rozważając kwestię zaistnienia przesłanek z art. 67a § 1 o.p. Komisja wzięła także pod rozwagę okoliczności, w rezultacie których doszło do nałożenia kary (naruszenie obowiązków informacyjnych za lata 2016-2017), nie oznacza to jednak, że okoliczności te stanęły na przeszkodzie udzieleniu Skarżącej wnioskowanych ulg. Z treści decyzji zaskarżonej wynika, że przyjęciu braku wypełnienia przesłanek z art. 67a § 1 o.p. poprzedziła szczegółowa analiza sytuacji ekonomicznej Skarżącej.
Odnosząc się zaś do argumentu, że nałożona na Spółkę kara to zdarzenie losowe związane z prowadzoną działalnością, nieprzewidziana w prognozach finansowych oraz zaburzająca funkcjonowanie podmiotu, wskazać trzeba, że również i w tym zakresie organ się wypowiedział, wskazując że już w roku 2022 Spółka ustanowiła rezerwę na poczet zapłaty kary administracyjnej, o czym poinformowała w swoich sprawozdaniach. Nadto wniosek o udzielenie wnioskowanych ulg został złożony po ponad roku od dnia wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie nałożenia na Spółkę kar. A zatem Spółka miała czas na podjęcie kroków zmierzających do gromadzenia środków w wysokości niezbędnej do zapłaty kary. Nadto Sąd dostrzega oczywistą dolegliwość nałożonych na Skarżącą kar pieniężnych, jednakże dolegliwość ta sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie podatnika, uzasadniającym przyznanie wnioskowanej ulgi. Administracyjna kara pieniężna stanowi ingerencję w prawa majątkowe jej adresatów. Sankcja ta godzi w dobro, którym jest majątek podmiotu naruszającego obowiązki administracyjnoprawne. Z drugiej strony art. 83 Konstytucji nakłada na każdego obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym ustawodawcy przysługuje swoboda określenia sankcji związanych z niedopełnieniem tego obowiązku (por. wyrok NSA z 1.06.2023 r. III FSK 694/22).
Zdaniem Sądu prawidłowo także, jak już wyżej wskazano, organ zinterpretował i ocenił przesłankę "interesu publicznego". Zgodzić się należy z organem, że podnoszona przez Spółkę kwestia, iż zapłata kary pieniężnej wraz z odsetkami w sposób jednorazowy mogłaby skutkować rozpadem grupy czy jej likwidacją bądź zawieszeniem działalności i zwolnieniem pracowników (z akt wynika, że Spółka zatrudnia 2 pracowników) nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaś wywiedziona skarga nie dostarczyła takiej argumentacji umocowanej w tym materiale dowodowym, która pozwoliłyby na zaprzeczenie wnioskom wysnutym przez organ. Zdaniem Sądu, rozważania organu, iż Spółka nie wykazała by w związku z koniecznością uiszczenia kary jednorazowo wraz z odsetkami polskie społeczeństwo utraciło silną, stabilną grupę kapitałową z branży fotowolaiczno-militarnej, co w konsekwencji wpłynie negatywnie na końcowego odbiorcę usług świadczonych przez grupę kapitałową, należy uznać za trafne.
Nadto zgodzić się należy ze stanowiskiem Komisji, że interes Skarbu Państwa (w postaci hipotetycznych wpływów z podatków), pracowników Spółki czy akcjonariuszy, nie stanowi w każdej sytuacji interesu nadrzędnego. Winien być on bowiem wyważony przez organ. W sprawie Komisja zestawiła ww. interesy z interesem publicznym w postaci dążenia do wyeliminowania naruszeń prawa przez podmioty działające na rynku kapitałowym, w tak istotnym obszarze jak obowiązki informacyjne emitentów, dochodząc do wniosku, że w tej konkretnej sprawie przeważa interes publiczny w postaci ponoszenia konsekwencji przez podmioty dokonujące naruszeń. Mając na uwadze, że Spółka posiada znaczny majątek, możliwość pozyskania finansowania zewnętrznego i nie wykazała, by jednorazowe uiszczenie kary wraz z odsetkami w pełnej wysokości mogło skutkować zagrożeniem zakończenia prowadzonej działalności, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Komisji w tym zakresie.
Organ odniósł się także do wniosku Strony o umorzenie odsetek za zwłokę liczonych od dnia 1 marca 2023 r., stwierdzając brak przesłanek do udzielenia ulgi również i w tym zakresie. Przypomnieć należy, że domagając się umorzenia w części odsetek za zwłokę Spółka podniosła, że zasadne jest umorzenie odsetek podatkowych, gdyż w wyniku określenia nowych terminów płatności każdej z rat dojdzie do ustalenia nowych terminów ich wymagalności. W konsekwencji dojdzie do ustalenia nowego stanu prawnego, w ramach którego wymagalność każdej z rat będzie liczona od dat wskazanych w harmonogramie, a nie od daty 1 marca 2023 r. Natomiast we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka wywiodła, że umorzenie odsetek za zwłokę od ww. daty leży w interesie publicznym, gdyż odsetki te są wysokie (rocznie mogą wynieść około 350 000 zł) i może się okazać, że kara nigdy nie zostanie spłacona, bo cały czas będą spłacane odsetki.
W tym zakresie zasadnie wskazał organ na regulacje prawne przewidziane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji które muszą być zawarte w rachunkach (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 703). Zgodnie z
§ 10 tego rozporządzenia, jeżeli decyzja odmawiająca odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty zapłaty podatku albo odmawiająca odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej została doręczona podatnikowi:
1) przed upływem dwóch miesięcy od dnia wniesienia podania, odsetki za zwłokę są naliczane, począwszy od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku;
2) po upływie dwóch miesięcy od dnia wniesienia podania, dalsze odsetki za zwłokę są naliczane z wyłączeniem okresu od dnia następującego po dniu wniesienia podania do dnia doręczenia tej decyzji, włącznie z tym dniem.
W sprawie decyzja odmawiająca przyznania ww. ulg została doręczona po upływie dwóch miesięcy od dnia wniesienia podania, a zatem odliczeniu będzie podlegał okres wskazany w § 10 ww. rozporządzenia. Ponadto Komisja ustaliła, że Strona nie wykazała by nieumorzenie odsetek za zwłokę w zakreślonej części, spowodowało że kara nie będzie mogła być nigdy zaspokojona. Komisja nie stwierdziła by również i w tym zakresie, wobec znacznego majątku posiadanego przez Stronę z którego kary wraz z odsetkami mogą zostać zaspokojone, zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Nadto wskazała, że umorzenie odsetek za zwłokę w żądanej części godziłoby w interes społeczny wynikający z art. 7 k.p.a., tym bardziej, że w dniu 5 maja 2023 r. doszło do zawieszenia obrotu akcjami Spółki z uwagi na kolejne naruszenie obowiązków informacyjnych.
Podsumowując, zdaniem Sądu o istnieniu ważnego interesu podatnika nie mogą decydować jego subiektywne przekonania, lecz kryteria zobiektywizowane oparte na okolicznościach niezależnych od woli i sposobu postępowania podatnika, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Ponadto ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 o.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by przez stosowanie zasady egzekwowania podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia zarówno społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od niego. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, B. Dauter, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 67a).
Natomiast kwestia wpływu na kondycję ekonomiczną Spółki czynności podjętych w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie była badana przez Komisję, albowiem okoliczność ta po raz pierwszy została podniesiona w skardze. W tym kontekście zauważyć należy, że brak jest przeszkód w złożeniu przez podatnika ponownego wniosku o zastosowanie ulgi w sytuacji, gdy wystąpiły nowe okoliczności w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dniu podejmowania decyzji odmawiającej przyznania tej ulgi.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w sprawie Komisja nie naruszyła ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mogący skutkować wyeliminowaniem z obrotu decyzji zaskarżonej. W szczególności w sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa podniesionych w skardze, tj. art. 67a § 1 o.p. oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 80, 77 § 1 oraz 8 k.p.a. w sposób w niej opisany. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a następnie oceniony, stosownie do art. 80 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także, by sprawie został naruszony art. 7 k.p.a., zgodnie z którym "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.", bądź art. 6 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.". Naruszenia ww. przepisów Spółka upatruje w działaniu organu wbrew przepisom prawa i wbrew ustaleniom faktycznym.
W ocenie Sądu, organ nie naruszył ww. przepisów. Z treści decyzji wynika bowiem, że organ ustalił jakie normy dla potrzeb rozstrzygnięcia w tej sprawie obowiązują, przedstawił ich rozumienie. Poczynił także ustalenia faktyczne, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, a następnie dokonał subsumcji ustaleń faktycznych pod normę prawną mającą w sprawie zastosowanie.
Natomiast z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaskowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 8, opubl. WKP 2020).
Okoliczność, że organ nie podzielił stanowiska Spółki co do zasadności udzielenia jej wnioskowanych ulg, nie oznacza, że organ działał wbrew przepisom prawa, z naruszeniem zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił orzekając jak w sentencji wyroku.