VI SA/WA 4060/23

VI SA/Wa 4060/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Maliński
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 645
art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 3, art. 40
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 7,  art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi [...]S.A z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 sierpnia 2022 r., [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 5 sierpnia 2022 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 13 kwietnia 2021 r. nr [...], o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym (drogi powiatowej) al. [...] reklamy w postaci jednostronnego ekranu cyfrowego Digital na wiacie przystankowej o łącznej pow. ekspozycyjnej 1,56 m2
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że pismem z 8 grudnia 2020 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zlokalizowanie reklamy (ekran cyfrowy Digital ze zmienną ekspozycją obrazu, którego czas zmiany ekspozycji jest dłuższy niż 10 sekund) w miejscu istniejącego jednego kasetonu reklamowego w wiacie przystankowej w pasie drogowym Al. [...]o powierzchni reklamowej 1,56 m2. Pismem z 19 stycznia 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy wezwał Stronę do uzupełnienia załączonych planów sytuacyjnych do m.in. ww. wniosku, poprzez zaznaczenie (wrysowanie) dokładnych lokalizacji reklam na wiatach przystankowych. 12 marca 2021 r. Strona uzupełniła wniosek. Następnie pismem z 14 kwietnia 2021 r. Strona zaprezentowała stanowisko w sprawie.
Decyzją z 13 kwietnia 2021 r., nr [...] Prezydent m.st. Warszawy, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym (drogi powiatowej) al. [...] reklamy w postaci jednostronnego ekranu cyfrowego Digital na wiacie przystankowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 1,56 m2. Decyzję wydano na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 19 ust. 5 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm., dalej: "u.d.p.") .W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że postanowienia uchwały nr XCIV/2749/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie (dalej: "uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego") - rozdział 1 § 6 ust. 1 wykluczają możliwość zlokalizowania wnioskowanej przez stronę reklamy w postaci ekranu cyfrowego Digital ze zmienną ekspozycją obrazu o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 1,56 m2.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji SKO, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie wyjaśniło, że stosownie do treści § 6 ust. 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakazano eksponowania reklam w innej formie i w innych miejscach niż określone w pkt 2, 3, 4, 5 i 6, 2 tym w formie ekranów o zmiennej projekcji reklamowej. Kolegium podkreśliło, że jednoznaczne w swej treści zapisy planu zagospodarowania przestrzennego stanowiły podstawę do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy. Miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego o powszechnej mocy obowiązującej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi jedno z konstytucyjnie określonych źródeł lokalnie obowiązującego prawa w Polsce (art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Oznacza to, że przy wydawaniu decyzji administracyjnych jego regulacje muszą być brane pod uwagę przez wszystkie organy, gdy dotyczą rozstrzyganych kwestii. Zdaniem organu, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza eksponowania reklam na wiatach przystanków komunikacji miejskiej o maksymalnym formacie powierzchni ekspozycyjnej wynoszącym 3 m w ilości nie większej niż 4 reklamy jednostronne, jednak z wyjątkiem reklam w formie ekranów o zmiennej projekcji reklamowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z 5 sierpnia 2022 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 u.d.p., poprzez niewywiązanie się przez organ II instancji z obowiązku dokładnego zbadania stanu faktycznego oraz powtórnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela oraz ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji ( ZDM ) i w skutek tego bezpodstawne przyjęcie, jakoby reklama Skarżącego stanowiła zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy przedmiotowa reklama skierowana jest na ruch pieszy,
2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie w jakim organ II instancji uznał, że reklama Skarżącego zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i jest niezgodna z § 6.1 pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
3) art. 15 K.p.a., poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i w skutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, które stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenie przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego,
4) § 6.1 pkt 1 lit. b oraz pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne uznanie, że przepisy powyższe ponad wszelką wątpliwość zabraniają umieszczania reklamy typu Digital w przedmiotowej wiacie przystankowej o nazwie Centrum 06.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że SKO nie zebrało, ani nie rozpatrzyło w sposób całościowy, wszechstronny zgormadzonego materiału dowodowego, bowiem nie ustaliło w sposób niebudzący wątpliwości, że akurat ta reklama będzie zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Przy zastosowaniu art. 39 ust. 3 u.d.p., w tej konkretnej sytuacji, Kolegium winno rozważyć, czy rzeczywiście reklamy typu Digital której ekspozycja jest nakierowana na ruch pieszy, ma istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dopiero ustalenie istnienia tego rodzaju wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego oznacza, że organ I instancji mógł odmówić zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Skarżącego organy obu instancji nie wykazały, co należy rozumieć pod pojęciem zmiennej treści reklamowej, jaka częstotliwość zmiany treści reklamy powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a jaka nie. Przedmiotowa reklama posiada tryb zmiany treści reklamowej o częstotliwości nie mniejszej niż 10 s, a zatem nie jest to tryb zmiany mogący wpłynąć na reakcje kierowców, a przynajmniej organ nie wykazał w postępowaniu, że taki wpływ na kierowców jest. W szczególności brak jest w aktach
jakichkolwiek opinii, analiz czy ekspertyz wskazujących na negatywny wpływ nośnika na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Brak jest również danych, np. statystyk policyjnych mówiących o tym czy na ww. obszarze często odchodzi do kolizji drogowych.
Skarżący podniósł ponadto, że § 6.1 pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sposób konkretny dopuszcza umieszczenie reklam na wiatach przystanków komunikacji miejskiej o maksymalnym formacie powierzchni ekspozycyjnej wynoszącym 3m w ilości nie większej niż 4 reklamy jednostronne. Nie jest w tym przepisie zawarty zakaz, który odnosi się w jakikolwiek sposób do reklam oświetlonych, nieoświetlonych, czy też w postaci ekranu cyfrowego. Treść tego przepisu wskazuje zatem, że tego typu reklamy są także dopuszczalne, z ograniczeniem dotyczącym jedynie powierzchni ekspozycyjnej i ilościowej, które w tym przypadku zostały przez Skarżącego spełnione. Jedynie treść § 6.1 pkt 1 lit. b uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budzi wątpliwości interpretacyjne SKO, albowiem w jego przekonaniu zakaz ten obejmuje wszystkie ekrany o zmiennej projekcji reklamowej, co jest rozumowaniem błędnym. Skoro w pkt 1 wskazano, że zakazuje się eksponowania reklam z wyjątkiem tych wskazanych w pkt 2-5 i 6 to zakaz umieszczony w pkt 1 lit. b nie obejmuje swym zakresem reklam, które objęte zostały pkt 5, a w tym także reklamy Skarżącego. Poza tym w § 2 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie znajdziemy definicji reklamy o zmiennej projekcji reklamowej, a tym samym nie wiadomo dokładnie o jaki zakres i częstotliwość tej zmienności chodzi. To wszystko, zdaniem Skarżącego, rodzi uzasadnione wątpliwości interpretacyjne, które jednak powinny być rozstrzygane na korzyść Strony.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W przedmiotowej sprawie organy odmówiły Skarżącemu wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym (drogi powiatowej) al. [...] reklamy w postaci jednostronnego ekranu cyfrowego Digital na wiacie przystankowej o łącznej pow. ekspozycyjnej 1,56 m2. Faktyczną podstawę odmowy stanowiły w istocie forma spornej reklamy oraz regulacje prawa miejscowego – uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 (u.d.p.) w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.
Zgodnie zatem z art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przez Skarżącego wniosku, pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pewne odstępstwo od tego kategorycznego zakazu zostało uregulowane w art. 39 ust. 3 u.d.p., z którego wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym m.in. reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, przy czym nie dotyczy to sytuacji jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W takiej bowiem sytuacji, jak wynika z art. 39 ust. 3 pkt 2 u.d.p., organ odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam.
Z powyższej zatem regulacji jednoznacznie wynika, że umieszczenie w pasie drogowy reklamy jest możliwe za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, wyłącznie w sytuacjach, gdy ich umieszczenie w pasie drogowym, nie będzie powodować niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenia jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wówczas – gdy umieszczenie reklamy w pasie drogowym nie będzie powodować niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenia jej trwałości, lub nie będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego – decyzja dotycząca zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy, ma charakter uznaniowy. Brak zatem okoliczności w postaci niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenia jej trwałości, lub zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez umieszczenie reklamy w pasie drogowym, nie oznacza obligatoryjnej zgody zarządcy drogi na takie zajęcie pasa drogowego. Szczegóły wydania takiego zezwolenia, opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz ewentualne kary pieniężne reguluje art. 40 u.d.p. Zajęcie pasa drogowego jest zatem możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Dotyczy to również, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., umieszczenia w pasie drogowym reklam. Jak wynika z art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną, zgodnie z regulacją art. 40 ust. 12 u.d.p.
W niniejszej sprawie podstawą odmowy lokalizacji w pasie drogowym spornej reklamy nie stanowiło ewentualne niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, czy też zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, na skutek umieszczenia spornej reklamy na wiacie przystankowej, lecz regulacje prawa miejscowego – uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez SKO art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 u.d.p., art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a., które Skarżący wiąże z nieustaleniem przez organy obu instancji czy lokalizacja spornej reklamy na wiacie przystankowej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i w istocie błędne przyjęcie, że taka lokalizacja tej reklamy zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Skoro to nie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego było podstawą odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie organy obu instancji nie były zobligowane do wykazania takiego niebezpieczeństwa w przypadku omawianej lokalizacji spornej reklamy.
Organy obu instancji, jako okoliczność uzasadniającą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie, powołały zapisy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się umieszczanie reklam na wiatach przystanków komunikacji miejskiej o maksymalnym formacie powierzchni ekspozycyjnej wynoszącym 3m w ilości nie większej niż 4 reklamy jednostronne. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie realizacji reklam i szyldów na obszarze planu z wyjątkiem terenu 4.U, zakazuje się eksponowania reklam w innej formie i w innych miejscach niż określone w pkt 2, 3, 4, 5 i 6, w tym w formie ekranów o zmiennej projekcji reklamowej. Powyższa regulacja dokładnie wskazuje jaka forma i miejsca umieszczania reklam jest dozwolona. Są to formy i miejsca wymienione w § 6 ust. 1 w pkt 2, 3, 4, 5 (który dotyczy właśnie wiat) i 6 omawianej uchwały. Pozostałe miejsca i formy w tym formy wymienione w § 6 ust. 1 lit. a-f ( w tym w lit. b dotyczącej ekranów o zmiennej projekcji reklamowej), omawianej uchwały, są zakazane. Z przytoczonej zatem regulacji (§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 5), jednoznacznie wynika, że dopuszcza się umieszczanie reklam na wiatach przystanków komunikacji miejskiej o maksymalnym formacie powierzchni ekspozycyjnej wynoszącym 3m w ilości nie większej niż 4 reklamy jednostronne, jednak nie w formie ekranów o zmiennej projekcji reklamowej. Regulacja ta jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości, które należałoby interpretować na korzyść Skarżącego.
W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały powyższe przepisy (§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 5 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi w tym zakresie. Powyżej omówiona regulacja uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi w zdaniem Sądu, uzasadnioną podstawę odmowy zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym (drogi powiatowej) al. [...] reklamy w postaci jednostronnego ekranu cyfrowego Digital, stanowiącej reklamę o zmiennej projekcji reklamowej, na wiacie przystankowej o łącznej pow. ekspozycyjnej 1,56 m2.
Powyższa regulacja wyznaczyła zakres postępowania dowodowego, które przede wszystkim obejmowało lokalizację spornej reklamy i jej formę, którą organ prawidłowo ustalił na podstawie materiałów przedstawionych przez Skarżącego, jako reklamę o zmiennej projekcji reklamowej. Zakresem postępowania dowodowego w niniejszej sprawie nie była objęta zatem kwestia bezpieczeństwa ruchu drogowego związana z lokalizacją spornej reklamy. Oczywiście wystąpienie zagrożenia dla
bezpieczeństwa ruchu drogowego związanego z lokalizacją spornej reklamy, obligowałoby zarządcę drogi, w świetle art. 39 ust. 3 pkt 2 u.d.p., do odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym spornej reklamy, bez względu na treść przepisów uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z powyższych względów Sąd uznał, że organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy odmowy zezwolenia na przedmiotową lokalizację spornej reklamy w pasie drogowym, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady przekonywania unormowanej w art. 11 K.p.a. Kolegium również, zgodnie z art. 15 K.p.a., całościowo rozpoznało ponownie sprawę w drugiej instancji, której zakres ustaleń faktycznych określała omówiona powyżej regulacja uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie takiego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji wyroku.