VI SA/Wa 3949/24

VI SA/Wa 3949/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Danuta Szydłowska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2024 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego M. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") decyzją z 2 października 2024 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku z 20 maja 2024 r. M. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 25 kwietnia 2024 r., nr [...], o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z dodatkowej jezdni drogi krajowej nr [...] (łącznik [...] z [...]) do działki nr [...], obr. [...] w J. (Gmina B.).
W uzasadnieniu decyzji I instancji organ wyjaśnił, że wnioskiem z 22 lutego 2024 r. (uzupełnionego za pismem z 19 marca 2024 r.) właściciel działki Nr [...] w J. zwrócił się do organu o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z dodatkowej jezdni drogi krajowej Nr [...] do swojej nieruchomości. We wniosku poinformowano, iż zjazd miałby stanowić obsługę komunikacyjną działki wykorzystywanej rolniczo, a docelowo budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Rozpatrując ponownie sprawę GDDKiA, utrzymując w mocy odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego, wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że z wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie wynika, że działka nr [...], położona w J., gmina B., jest obecnie wykorzystywana na cele rolnicze, a po utworzeniu zjazdu sposób jej wykorzystania ulegnie zmianie polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, własność działki nr [...] została wpisana na rzecz Strony.
GDDKiA wskazała następnie, że jezdnia dodatkowa drogi krajowej nr [...] została zaprojektowana i wybudowana przez zarządcę drogi krajowej nr [...]o konstrukcji nawierzchni dostosowanej do aktualnego na czas realizacji stanu zagospodarowania terenów przyległych. W niniejszej sprawie były i nadal są to w większości tereny niezabudowane o przeznaczeniu rolnym, tak więc parametry techniczne obecnie istniejącej jezdni dodatkowej nie przewidują poprowadzenia przez nią większego ruchu niż sporadyczny dojazd do sąsiadujących z nią nieruchomości. Z uwagi na ww. przeznaczenie jezdni została ona wybudowana jako droga z nawierzchnią składającą się z: 5 cm warstwy ścieralnej, 7 cm warstwy wiążącej, 20 cm podbudowy zasadniczej i 25 cm warstwy mrozochronnej, przewidzianą dla kategorii ruchu KR2. Jej parametry techniczne nie pozwalają zatem na przenoszenie dużego natężenia ruchu i nie są przystosowane do przenoszenia ruchu pojazdów ciężarowych (powyżej 3,5 tony). Znaczne zwiększenie tego ruchu oraz poruszanie się po niej ciężkich pojazdów (np. przy budowie planowanej inwestycji) doprowadziłoby bowiem do zniszczenia jej nawierzchni. Czym innym jest sporadyczny (kilka razy w roku) ruch ciężkich maszyn rolniczych, a czym innym codzienny ruch samochodów osobowych i kilka razy w tygodniu ruch większych pojazdów dostarczających materiały do budowy inwestycji, ale także zapewniających obsługę taką jak wywóz śmieci czy nieczystości.
Organ wyjaśnił, że występuje siedem kategorii ruchu oznaczonych symbolami: KR1, KR2, KR3, KR4, KR5, KR6, KR7. Z czego KR1 jest przeznaczona dla ruchu lekkiego a KR7 dla ruchu bardzo ciężkiego. Konstrukcja drogi dla ruchu KR2 pod tzw. jezdnię dodatkową jest znacząco mniej restrykcyjna niż dla ruchu KR7. Różnice wynikają m.in. z ilości i gęstości materiałów (piaski, kruszywa etc.) oraz liczby warstw podbudowy, a także jezdni. Dlatego KR2 jest przeznaczona wyłącznie dla pojazdów rolniczych i bardzo małego natężenia ruchu a nie dużego lub średniego natężenia ruchu. Zwiększenie natężenia tego ruchu i dopuszczenie ruchu cięższych pojazdów czyli ruchu jaki nie był założony przy budowie tej jezdni doprowadzi do jej uszkodzenia i degradacji a potencjalnie do jej zniszczenia.
Odnosząc się do wskazania Strony, że w odległości 5 metrów od wnioskowanego zjazdu znajduje się zjazd do działki nr [...], a także w odległości około 300 metrów od wnioskowanego zjazdu zlokalizowany jest zjazd na działkę nr [...] służący obsłudze komunikacyjnej budynku znajdującego się na działce nr [...], GDDKiA wskazała, że z informacji uzyskanych z Oddziału GDDKiA w Krakowie wynika, iż organ nie wydał do tej pory żadnej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z przedmiotowej jezdni dodatkowej. Istniejące zjazdy powstały na etapie budowy tej jezdni. Natomiast na ewentualne zjazdy powstałe później organ nie wyrażał zgody. A zatem argument Strony jest niezasadny.
Organ podkreślił, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi gminnej (ul. K.), przez którą może być zapewniona obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji. Odnosząc się natomiast do wskazania Strony, że kształt działki nr [...] nie zapewnia prawidłowego dojazdu do nieruchomości, ponieważ w części północnej jej szerokość w niektórych miejscach jest węższa niż 3 metry, organ podniósł, że jak wynika z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej: "rozporządzenie techniczne") szerokość jezdni stanowiącej dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych nie może być mniejsza niż 3 metry. Jednakże wskazał, że działka nr [...] położona w J. powstała z podziału działki pierwotnej nr [...]. W kompetencje zarządcy drogi nie wchodzi sprawdzanie poprawności podziału działki w odniesieniu do innych przepisów, np. ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Ponadto organ zauważył, że zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia technicznego, szerokość pasa ruchu dla dróg klasy D standardowo wynosi 2,50 m, a w trudnych warunkach dopuszcza się szerokość 2,25 m. Jak natomiast wynika z pomiarów z Geoportalu działka nr [...] w najwęższym miejscu ma szerokość około 2,7 m.
Organ dodał, że w celu zapewnienia prawidłowego dojazdu do planowanej inwestycji wnioskodawca może również wykorzystać już istniejące zjazdy z drogi gminnej do działek sąsiednich nr [...] lub nr [...] w wyniku zawarcia porozumienia z właścicielami ww. działek i stroną niniejszego postępowania. W przypadku braku porozumienia, służebność można ustanowić poprzez wystąpienie z roszczeniem o jej ustanowienie w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny - Dz.U. z 2024 r. poz. 1061).
Reasumując GDDKiA zauważył, że jako organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz zobowiązany do przeciwdziałania niszczeniu dróg nie może wyrazić zgody na zlokalizowanie na zarządzanej przez siebie drodze takich zjazdów, które będą prowadziły do zniszczenia nawierzchni tej drogi. W tym przypadku nastąpiłoby to przez zwiększenie natężenia ruchu oraz przejazdy pojazdów ciężkich (niezbędnych do budowy planowanej inwestycji oraz zapewniających jej obsługę), które to okoliczności nie były przewidziane przy planowaniu i budowie omawianej jezdni zbudowanej jako droga o parametrach właściwych dla dojazdu do terenów w większości rolnych. Tym samym GDDKiA uznał, że nie może wyrazić zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu zwykłego z drogi dodatkowej drogi krajowej nr [...]. Organ podkreśli, że jego stanowisko jest tym bardziej zasadne, iż działka nr [...] posiada dostęp do drogi gminnej, z której może zostać zapewniona jej obsługa komunikacyjna.
Pismem z 31 października 2024 r. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję GDDKiA z 2 października 2024 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 80 i art. 77 § 1 i 4 K.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i reguł postępowania dowodowego polegającej na przyjęciu, iż ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że:
1) przedmiotowa jezdnia dodatkowa zapewnia komunikację dla terenów w większości niezabudowanych o przeznaczeniu rolnym w sytuacji, gdy stanowi poprzez połączenie z drogami gminnymi stanowi komunikację dla terenów zabudowanych licznymi budynkami mieszkalnymi i o innym przeznaczeniu,
2) na nieruchomości, której dotyczy zjazd rozpoczęto budowę, do której to będą dojeżdżać samochody ciężkie pomimo zakazu istniejącego na drodze zakazu ruchu powyżej 2,5 t, co zaś zniszczy jezdnie dodatkową - jako głównej przesłanki odmowy,
3) postulowany zjazd będzie miał negatywny wpływ na bezpieczeństwo na jezdni dodatkowej, pomimo iż obowiązuje na niej strefowe ograniczenie prędkości do 40 km/h postulowany zjazd nie jest na łuku ani zakręcie,
4) zachodzą przesłanki z art. 29 ust. 4 u.d.p.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzjii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W niniejszej sprawie GDDKiA odmówiła Skarżącemu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni dodatkowej usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], do działki nr [...], obr. [...] w J. (Gmina B.).
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., zgodnie z którymi budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 – (ust. 1). Ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony – (ust. 4).
Warunki powyższe zostały unormowane w przepisach rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518, dalej: "rozporządzenie techniczne").
Zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p., pojęcie zjazdu oznacza część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W § 54 ust. 4 rozporządzenia technicznego wyróżniono zjazdy: techniczny, awaryjny oraz zwykły, którego dotyczy niniejsza sprawa i który zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia technicznego projektuje się jako przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Ponadto, zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia technicznego, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków.
Wyjaśnienia wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., ma charakter uznaniowy, co jednak, jak szeroko wskazuje się w orzecznictwie, nie oznacza dowolności działania organu. Organ może bowiem wydać decyzję dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają - w myśl art. 7 K.p.a. - interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Niewątpliwie jednak zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Dlatego należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2711/21). W orzecznictwie przyjmuje się, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. I OSK 2936/19). Wskazania również wymaga, że w przypadku konfliktu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy co do zasady przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem indywidualnym wnioskodawcy. Jednak zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym organ obowiązany jest wykazać należycie przeprowadzaną analizą zgromadzonego (i wyczerpującego) materiału dowodowego ponieważ dopiero wówczas możliwe jest dokładne wyważenie interesu społecznego z interesem indywidualnym strony.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, organ jednak nie spełnił powyższych wymogów ponieważ dokonana przez niego ocena zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez lokalizację wnioskowanego przez Skarżącego zjazdu oraz ocena dotycząca możliwości zniszczenia nawierzchni jezdni dodatkowej w związku z lokalizacja spornego zjazdu, jest niepełna i w pewnym zakresie również niespójna.
W niniejszej sprawie organ wskazał, że sporna działka nr [...] posiada dostęp do drogi gminnej (ul. K.), Skarżący jednak podniósł w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze, że kształt działki nr [...] nie zapewnia prawidłowego dojazdu do nieruchomości, ponieważ w części północnej jej szerokość w niektórych miejscach jest węższa niż 3 metry. Organ wskazał również na możliwość wykorzystania już istniejących zjazdów z drogi gminnej do działek sąsiednich nr [...] lub nr [...] w wyniku zawarcia porozumienia z właścicielami ww. działek i stroną niniejszego postępowania, ewentualnie w wyniku ustanowienia służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym.
W ocenie Sądu powyższe wskazania organu stanowiłyby zasadne rozwiązanie spornej kwestii, w sytuacji, w której organ wykazałby istnienie uzasadnionych przeciwskazań w udzieleniu zezwolenia na lokalizację wnioskowanego przez Skarżącego zjazdu. W tej kwestii organ w uzasadnieniu decyzji I instancji wskazał, że wnioskowany zjazd stwarzałby dodatkowy punkt kolizji na drodze oraz, że powstanie planowanego zjazdu miałoby istotny wpływ na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze. Organ jednak poza zawarciem w uzasadnieniu decyzji I instancji powyższych stwierdzeń w żaden sposób nie wykazał ich zasadności. W uzasadnieniu natomiast zaskarżonej decyzji organ podniósł, że jezdnia dodatkowa drogi krajowej nr [...]została zaprojektowana i wybudowana przez zarządcę drogi krajowej nr [...] o konstrukcji nawierzchni dostosowanej do aktualnego na czas realizacji stanu zagospodarowania terenów przyległych, a więc w większości terenów niezabudowanych o przeznaczeniu rolnym. Jest to więc jezdnia przewidziana dla kategorii ruchu KR2, której parametry techniczne (dokładnie opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez GDDKiA), nie przewidują poprowadzenia przez nią większego ruchu niż sporadyczny dojazd do sąsiadujących z nią nieruchomości. Organ wskazał, że sporna działka nr [...] jest obecnie wykorzystywana na cele rolnicze, a po utworzeniu zjazdu sposób jej wykorzystania ulegnie zmianie polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co doprowadzi do znacznego zwiększenia ruchu jezdni dodatkowej oraz poruszania się po niej ciężkich pojazdów (np. przy budowie planowanej inwestycji) i w efekcie do zniszczenia jej nawierzchni. Organ podkreślił, że czym innym jest sporadyczny (kilka razy w roku) ruch ciężkich maszyn rolniczych, a czym innym codzienny ruch samochodów osobowych i kilka razy w tygodniu ruch większych pojazdów dostarczających materiały do budowy inwestycji, ale także zapewniających obsługę taką jak wywóz śmieci czy nieczystości.
Należy podkreślić, że niewątpliwie, trwałe uszkodzenie nawierzchni drogi skutkuje stworzeniem warunków niebezpiecznych w ruchu drogowym, a warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi oraz względy bezpieczeństwa mogą uzasadniać odmowę zgody na lokalizację zjazdu. Zwraca jednak uwagę wskazanie organu, że większość terenów przyległych do przedmiotowej jezdni dodatkowej stanowią tereny niezabudowane o przeznaczeniu rolnym. Twierdzenie zatem organu w uzasadnieniu decyzji I instancji, że wnioskowany zjazd stwarzałby dodatkowy punkt kolizji na drodze oraz, że powstanie planowanego zjazdu miałoby istotny wpływ na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze nie znajduje potwierdzenia w opisanych przez organ okolicznościach dotyczących charakteru większości nieruchomości przyległych do jezdni dodatkowej. Ponadto stwierdzenie organu, że zmiana rolnego charakteru wykorzystania działki nr [...] po utworzeniu spornego zjazdu i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, doprowadzi do znacznego zwiększenia ruchu jezdni dodatkowej oraz poruszania się po niej ciężkich pojazdów przy budowie planowanej inwestycji, w ogóle nie uwzględnia podnoszonej przez Skarżącego okoliczności obowiązywania na przedmiotowej jezdni dodatkowej zakazu wjazdu pojazdów powyżej 2,5 tony. Oznacza to, że ustalenie faktyczne organu dotyczące znacznego zwiększenia ruchu na spornej jezdni dodatkowej oraz poruszania się po niej ciężkich pojazdów w związku z budową na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ma charakter dowolny. Dowolny charakter ma także powiązanie przez organ niszczenia nawierzchni jezdni przez pojazdy zapewniające obsługę wywozu śmieci, czy nieczystości z działki nr [....] po utworzeniu spornego zjazdu i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, skoro taka obsługa wywozu śmieci, czy nieczystości jest wykonywana odnośnie innych zabudowanych działek przylegających do spornej jezdni dodatkowej i mogłaby ona w związku z tym objąć również budynek wybudowany na spornej działce, bez zwiększenia natężenia ruchu pojazdów wykonujących tę obsługę.
W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., organ orzekając w sprawie nie wyjaśnił bowiem w sposób pełny jej istotnych okoliczności i nie przedstawił przekonującej argumentacji, mającej przemawiać za wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że decyzje uznaniowe wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, tymczasem w niniejszej sprawie organ odwołał się do ogólnej argumentacji, która skutkuje dowolnymi ustaleniami faktycznymi, a nie ustaleniami mieszczącymi się w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Z tych względów Sąd oceniając zaskarżoną decyzję uznał, że nie została ona poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.
Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego, organ uwzględni powyższą ocenę prawną Sądu i wynikające z niej wskazania, co do dalszego postępowania, dokonując szczegółowej analizy sytuacji związanej z bezpieczeństwem ruchu drogowego na danym odcinku jezdni dodatkowej w związku z lokalizacją wnioskowanego przez Skarżącego zjazdu zwykłego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika – 480 zł plus 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz uiszczonej opłaty od skargi –200 zł.