VI SA/Wa 374/04

VI SA/Wa 374/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Dorota Wdowiak
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Wdowiak asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oddala skargę
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa po rozpatrzeniu odwołania Pana S. Z. od decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2880 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia stwierdził niedopuszczalność odwołania ze względu na uchybienie terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzja organu I instancji zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona otrzymała decyzję w dniu 21 listopada 2003 r., termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 5 grudnia 2003 r. Odwołanie zostało złożone po terminie, w dniu 8 grudnia 2003 r. (data stempla pocztowego). Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Pana S. Z. zaskarżył postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do sądu administracyjnego wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającej jego wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. Stwierdzał, iż uchybienie terminu nie jest nadmierne i nie było zawinione, gdyż przebywał w delegacji służbowej za granicą. Podnosił, iż przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu nastąpiło na skutek przemieszczenia się sypkiego towaru i nie było działaniem zamierzonym, przemieszczenie było spowodowane gwałtownym hamowaniem.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 134 kpa, na którym oparto zaskarżone postanowienie ma zastosowanie w postępowaniu wstępnym przed organem odwoławczym, który podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Czynności, które podejmuje organ odwoławczy następują we wskazanej kolejności, tj. w pierwszej kolejności organ bada dopuszczalność odwołania (z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych), następnie, po stwierdzeniu dopuszczalności wniesionego odwołania, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym terminie. Dopiero po dokonaniu powyższych czynności, o ile oczywiście nie zachodzą żadne negatywne przesłanki do rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 kpa, organ może rozpatrzyć odwołanie.
Skarżący złożył odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania, decyzję otrzymał w dniu 21 listopada 2003 r., czternastodniowy termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 5 grudnia 2003 r., trafnie organ uznał, iż wniesione odwołanie w dniu 8 grudnia 2003 r. (nadane w placówce pocztowej pod adresem organu) zostało dokonane z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzenia tego faktu i wydania postanowienia w tym zakresie. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 134 kpa mający zastosowanie w tej kwestii i uzasadnił, dlaczego złożone przez stronę odwołanie zostało złożone po terminie.
Pewnym uchybieniem organu jest stwierdzenie niedopuszczalności odwołania zamiast stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazano wyżej, stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwe dla rozstrzygnięcia w kwestii niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych, np. w przypadku zaskarżenia czynności organu administracji publicznej a nie decyzji albo z przyczyn podmiotowych, np. w przypadku złożenia odwołania przez osobę trzecią, nie będącą stroną postępowania administracyjnego.
Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wyłącza możliwość jego rozpatrzenia, zasadnie organ odwoławczy po stwierdzeniu uchybienia terminu wydał zaskarżone postanowienie.
Podnoszone dopiero w skardze przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie mają znaczenia dla oceny legalności wydanego postanowienia, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu skarżący powinien wnieść wraz ze złożonym odwołaniem. Wniosku takiego nie złożył a Sąd nie jest właściwy do jego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie mimo stwierdzonego uchybienia odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.