VI SA/Wa 3709/25

VI SA/Wa 3709/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Fyda-Kawula /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Skarżącej D. H. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z 21 października 2025 r. D. H. (Skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zawieszenia postępowania administracyjnego.
Z uwagi na braki formalne skargi, pismem z 27 listopada 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 21 listopada 2025 r., Skarżąca została wezwana do ich uzupełnienia poprzez wskazanie swojego numeru PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie Sądu zostało doręczone na adres pełnomocnika Skarżącej 3 grudnia 2025 r. (z.p.o. – k. 20), w związku z czym termin do uzupełnienia braków upływał 10 grudnia 2025 r.
W dniu 12 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie) zostało nadane pismo, które zawierało numer PESEL Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Jak stanowi art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego obwarowane jest spełnieniem szeregu wymogów formalnych, bez spełnienia których skarga nie może być merytorycznie rozpoznana. Jednym z takich wymogów jest wskazanie w skardze numeru PESEL strony, będącej osobą fizyczną.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do wskazania numeru PESEL zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 3 grudnia 2025 r. Ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego był 10 grudnia 2025 r. Skarżąca nie uzupełniła numeru PESEL w terminie, zrobiła to dopiero 12 grudnia 2025 r., wobec czego należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi.
Na piśmie uzupełniającym braki formalne skargi widnieje data 10 grudnia
2025 r., jednakże o dacie wniesienia pisma nie decyduje data jego sporządzenia, a data nadania go w urzędzie pocztowym.
Uznać zatem należało, że Skarżąca nie uzupełniła skutecznie braku formalnego skargi, co stanowi przesłankę do jej odrzucenia.
Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.