VI SA/WA 3628/23

VI SA/Wa 3628/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Robert Żukowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 96/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 24; art. 5b ust. 1 i 2; art. 5d; art. 5e; art. 27b ust. 1; art. 13b; art. 92a ust. 1 art. 92c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 2 pkt 43;
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 180
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2016 poz 2022
par 24 ust. 1 pkt 1 i 8;
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2; art. 31 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 106 par 3; art. 133 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 18 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2023 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2023 r. nr BP.501.2144.2022.2058.WA7.374023 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 marca 2023 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – zwanej dalej: "kpa"), art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm. – zwanej dalej "utd") oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym po rozpatrzeniu odwołania [...] utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia
29 września 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 16 marca 2021 r. w [...] w [...]
funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę drogową samochodu osobowego o nr rej. [...], przeznaczonego do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazdem tym kierował M. M.. W chwili zatrzymania kontrolowanym pojazdem wykonywana była usługa przewozu pasażera, który zamówił tę usługę, korzystając z aplikacji [...]. Opłata za przewóz została naliczona w wysokości 12 zł. Na podstawie danych widniejących w aplikacji [...] funkcjonariusze Policji ustalili, że podmiotem wykonującym przewóz jest Pan T. B. (dalej zwany "Skarżącym"; prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], ze stałym miejscem wykonywania działalności administracyjnej pod określonym adresem w Wołominie) natomiast pojazd
wg danych CEP był własnością M. G. zamieszkałem w [...]. Podczas kontroli kierowca nie okazał orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca podpisał protokół kontroli, nie wnosząc do niego zastrzeżeń. W notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza przeprowadzającego ww. kontrolę wskazano m.in., iż kierowca nie okazał licencji oraz żadnej umowy świadczącej o współpracy z firmą transportową. Nadto odnotowano, iż w kontrolowanym pojeździe nie
ma żadnych oznaczeń związanych z prowadzoną działalnością. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie kontroli wynika, że poddany kontroli pojazd, nie był oznakowany ani wyposażony jako taksówka, nie posiadał lampy na dachu z napisem
TAXI oraz urządzenia spełniającego rolę taksometru ani kasy rejestrującej. Podmiotem pośredniczącym w przekazywaniu zleceń przewozu osób był przedsiębiorca [...]. Przebieg i
ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte także w protokole kontroli nr [...], notatce urzędowej, dokumentacji fotograficznej.
Pismem z 14 czerwca 2022 r. zawiadomiono [...] (zwanej dalej "Skarżącą", "Spółką") o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wobec Skarżącej jako podmiotu prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób w oparci o protokół kontroli nr [...] z dnia 16 marca 2021 r.
Decyzją z 29 września 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "WITD"), działając na podstawie art. 92a ust. 1 utd w oparci o ustalenia kontrolne zawarte w protokole [...] nałożył na Skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że przewoźnik w istocie wykonywał w tej sprawie okazjonalny przewóz osób wobec czego nie nastąpił tutaj transport drogowy taksówką. W ocenie organu kontrolowany pojazd nie był taksówką bowiem nie posiadał elementów wymaganych w pojeździe będącym taksówką. W szczególności podkreślono, że pojazd
ten nie posiadał dodatkowego światła z napisem "TAXI" i taksometru.
Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu I instancji zarzucając naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Podkreślono, iż Skarżący
nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie i nie mógł przewidzieć jego popełnienia.
W toku postępowania przed organem II instancji ustalono, m.in., iż pan T. B. na dzień kontroli tj. 16 marca 2021 r. posiadał licencję nr 20250 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 7 marca 2020 r. a do licencji tej został zgłoszony w dniu 7 marca 2020 r. pojazd o nr rej. [...].
Decyzją z dnia 6 marca 2023 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy ww. zaskarżoną decyzję organu I instancji wydaną w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, treść zarzutów Skarżącej oraz zastosowanych przepisów prawa. Organ administracyjny II instancji wyjaśnił m.in., iż stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Wyjaśnił, że T. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Dania T. B. na dzień kontroli posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 7 marca 2020 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy do której to kontrolowany pojazd był zgłoszony w dniu 4 września 2020 r. Stwierdził, że skoro poddany kontroli pojazd nie był oznakowany i wyposażony jako taksówka, to bez znaczenia pozostaje,
że przewoźnik posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. GITD obszernie wywodził, że
pośrednik powinien nie tylko zweryfikować przed udzieleniem zlecenia za pomocą aplikacji [...], czy przewoźnik posiada licencję do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale także sprawdzić, czy przypisany
do licencji pojazd spełniała warunki konstrukcyjne wymagane dla taksówki.
W ocenie organu strona za pośrednictwem swojej własnej - udostępnianej partnerom - aplikacji skierowała zlecenie przewozu do podmiotu nieuprawnionego do jego realizacji. Bowiem zleciła przewóz podmiotowi, który nie będąc taksówką nie posiadał licencji na przewóz osób samochodem osobowym, a więc nieposiadającemu właściwego uprawnienia. A dodatkowo biorąc pod uwagę, że realizowany przejazd był przewozem okazjonalnym pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, pośrednik naruszył również zakaz określony w art. 5e utd.
Organ, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu uznał je za bezzasadne. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania
art. 92c utd. Nadto wyjaśniono, iż rolą Skarżącej Spółki jako podmiotu pośredniczącego
w przekazywaniu zleceń przewozu osób zamawianych z wykorzystaniem aplikacji mobilnej powinno być takie dostosowanie tego narzędzia, by wyeliminować naruszenie obowiązujących przepisów, polegające właśnie m.in. czy to na przekazywaniu współpracującym przewoźnikom zleceń na obszar, na który nie posiadają oni
wymaganej licencji, czy też korzystają z pojazdu, który nie jest właściwy do realizacji przewozu w zakresie licencji jaką dysponują. Oczekiwania organu względem pośrednika nie są oderwane od wymagań, jakie nakłada na nie ustawodawca. Zdaniem Organu to Skarżąca próbuje zawęzić zakres swoich czynności kontrolnych do minimum. Aplikacja
i jej rozwiązania powinny być zatem tak dostosowane do obowiązujących przepisów i określonych w nich warunków przewozu zarobkowego osób, aby nie było jakichkolwiek wątpliwości w przypadku zlecenia go przewoźnikowi.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
Skarżący podniósł zarzut naruszenia :
1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.
- art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - polegające na
braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięciu
przez Organ okoliczności, czy zostało już ostatecznie zakończone postępowanie,
dotyczące odpowiedzialności przewoźnika, które dotyczy naruszenia opisanego w
protokole kontroli nr [...] z dnia 16 marca 2021 roku podczas gdy rozstrzygnięcie postępowania dotyczącego przewoźnika mogło mieć
wpływ na wynik postępowania toczącego się przeciwko Skarżącemu, gdyż ewentualna
odpowiedzialność [...] jest pochodną odpowiedzialności przewoźnika a więc
umorzenie postępowania dotyczącego przewoźnika mogło (i powinno) skutkować
umorzeniem postępowania wobec [...];
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 oraz art. 8
Kodeksu postępowania administracyjnego - polegające na utrzymaniu w mocy
decyzji organu I instancji, pomimo braku sformułowania w niej rozstrzygnięcia w
sposób jasny i precyzyjny, a jedynie poprzez odesłanie do Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje dwa różne rodzaje naruszeń tj. przekazywanie zleceń przez pośrednika podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji lub przekazywanie zleceń z naruszeniem art. 5e ustawy o transporcie drogowym, skutkujące brakiem możliwości określenia przez Stronę, za jakiego rodzaju naruszenie nałożona została kara pieniężna,
- art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5 d ustawy o transporcie, art. 5e ustawy o transporcie i art. 92a ust 1 ustawy o transporcie w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 na korzyść Skarżącego, i w efekcie nałożenie przez Inspektora kary pieniężnej, podczas
gdy w sprawie pozostawały wątpliwości prawne co do treści norm prawnych z art. 5d,
5e i art. 92 a ust 1 ustawy o transporcie w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 i wątpliwości te Organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego, co skutkowałoby umorzeniem postępowania i brakiem nałożenia kary na Skarżącego;
2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art art. 5d oraz art. 5e w zw. z art. 92a ust 1 ustawy
o transporcie drogowym w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie
drogowym, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada licencji o której
mowa w art. 5b ust 1 utd lub z naruszeniem art. 5e tej
ustawy - podczas gdy.
a) zgodnie z art. 27 b ust 1 pkt 1a ustawy o transporcie, jedynym ustawowym obowiązkiem Pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest
weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu
Pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada Licencję przewoźnika – a Skarżący wypełnił ten obowiązek;
b) Skarżący podjął współpracę z przewoźnikiem jako podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym Licencję przewoźnika
taksówką;
c) Skarżący jako pośrednik przy przewozie osób, nie został wyposażony w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej
kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez
kierowców działających na rzecz przewoźników, którym pośredniczy, zwłaszcza w
zakresie wyposażenia technicznego pojazdów czy też posiadania przez
przewoźnika ważnej licencji w toku przejazdu;
d) obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym
również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich
niezbędnego wyposażenia spoczywa na przewoźniku, który jako podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania pojazdami oraz uprawnienia do wydawania wiążących poleceń kierowcom, ma realny wpływ na ewentualne naruszenia przepisów;
e) przewoźnik posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony;
- art. 2 oraz art. 31 ust 3 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d
oraz 5e w zw. z art. 92a ust 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji, w której organ powinien odmówić ich zastosowania, ze
względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to
sprzeczność polega na:
a) wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w
ustawie, dodatkowych wymogów, takich jak obowiązek Pośrednika wdrożenia takiego systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiałby wykonanie zlecenia przewozu pojazdem odpowiednio oznakowanym oraz który zapewniałby bieżącą, skuteczną weryfikację czy podmiot, z którym Pośrednik współpracuje i któremu przekazuje zlecenia przewozu, nie narusza przepisów z zakresu transportu
drogowego, a przy tym ani ustawodawca, ani organy państwowe nie zapewniają
odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji takich zadań;
b) uznaniu odpowiedzialności Pośrednika de facto za działania przewoźnika, bez wyposażenia Pośrednika w jakiekolwiek narzędzia prawne, dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników, w tym m.in. umożliwiające weryfikację przez pośrednika czy dany pojazd został zgłoszony do licencji przewoźnika;
c) wprowadzeniu sankcji administracyjnej, stanowiącej dolegliwość
nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia;
- art. 92 c ust 1 pkt 1 Ustawy o transporcie, poprzez jego niezastosowanie i
wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, podczas gdy:
a) Skarżący nie miał wpływu na naruszenie, zaś samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżący nie mógł przewidzieć - co zostało wykazane w przedstawionym w toku postępowania pisemnym stanowisku,
zawierającym stosowne wnioski dowodowe;
b) Skarżący podjął wszelkie możliwe działania, których można było od niego racjonalnie oczekiwać, aby nie doszło do naruszenia, w tym m.in.:
I) przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem zweryfikował czy posiada on
Licencję przewoźnika w zakresie przewozu osób taksówką;
II) poinformował wszystkich przewoźników, z którymi współpracuje, o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki;
III) poinformował wszystkich przewoźników, którym pośredniczy, o konieczności
posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji
taxi, konsekwencjach niespełnienia wymagań narzuconych przez
ustawodawcę;
IV) wprowadził odpowiednie zapisy w stosownych przez Skarżącego Ogólnych Warunkach Świadczenia Usług, wymuszające stosowanie się przez
przewoźników do przepisów ustawy o transporcie drogowym;
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust 1 w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do
ustawy o transporcie drogowym polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną za w/w naruszenie, w sytuacji, w której w toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej ustaliły tylko jeden
przypadek przekazania zlecenia na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej
licencji, o której mowa w art. 5b ust 1 lub z naruszeniem art. 5e ustawy, a literalna treść opisanego w ustawie naruszenia wymaga stwierdzenia wielokrotnych (co najmniej dwóch) przypadków przekazywania zleceń.
Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z
dokumentów:
- Standardy Społeczności [...] (a); Artykuł Polskiej Agencji Prasowej "[...]
podsumowuje dotychczasowe działania podnoszące bezpieczeństwo w przejazdach" z
4 listopada 2022 roku (b) wykazujące, że [...] działa nie tylko z należytą starannością, ale nawet z największa starannością, aby zapewnić bezpieczeństwo pasażerów przy przewozach pasażerów, realizując w ten sposób cele ustawodawcy przy nowelizacji Ustawy o transporcie.
- Informacje o podmiocie NIP [...] (T. B. [...] z siedzibą w
[...] (c) Wniosek [...] o udzielenie informacji z 25 stycznia 2021 roku (d);
Odpowiedź urzędu miasta stołecznego Warszawy, [...] z 22
lutego 2021 roku (e) wykazujące, że T. B. [...] z siedzibą w [...]
posiadał Licencję przewoźnika od 23 marca 2020, a [...] należycie zweryfikował
posiadanie Licencji przewoźnika przez T. B. [...] z siedzibą w
[...].
W obszernym (łącznie 36 stron) uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął oraz uzasadnił wskazane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i
decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że nowelizacją ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustawy z dnia 16 maja 2019 r.; Dz. U. z 2019 r., poz. 1180) z dniem 1 stycznia 2020 r. wprowadzona została nowa kategoria usługi transportowej jaką jest pośrednictwo przy przewozie osób. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych.
Zgodnie z art. 4 pkt 24 u.t.d., pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:
a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.
Pośrednikami przy przewozie osób mogą zostać przedsiębiorcy, którzy przy
pomocy aplikacji mobilnych bądź innych środków komunikacji elektronicznej przekazują zlecenia przewozu osób i uzyskają stosowną w tymże zakresie licencję (art. 5b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Ponadto zgodnie z art. 5d ww. ustawy pośrednik może zlecać przewóz osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Istotna w niniejszej sprawie jest regulacja wynikająca z art. 5e u.t.d., z której wynika zakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Z powołanych przepisów wynika zatem, że działalność polegająca na pośredniczeniu przy przewozie osób może wykonywać tylko przedsiębiorca, który posiada licencję odpowiednią do charakteru realizowanych (zlecanych) przewozów, oraz
z zachowaniem obowiązków wynikających z posiadanej licencji.
Jednocześnie ustawodawca nałożył na przedsiębiorcę pośredniczącego przy przewozie osób określone obowiązki. Zgodnie z art. 27 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczące weryfikacji uprawnień przedsiębiorcy, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób.
W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne organów obu instancji, zgodnie z którymi w dniu kontroli samochodem osobowym dokonywany był w imieniu i na rzecz Przewoźnika przewóz zarobkowy pasażera, który zamówił usługę przewozową przy pomocy aplikacji [...]. Poddany kontroli pojazd nie był oznakowany
ani wyposażony jako taksówka, nie posiadał na dachu lampy z napisem TAXI oraz urządzenia spełniającego rolę taksometru ani kasy rejestrującej, co jednoznacznie potwierdza sporządzona podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Przewoźnik, na dzień kontroli posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu
drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 7 marca 2020 r. przez Prezydenta m.st Warszawy, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony 4 września 2020 r. Przewoźnik nie posiadał innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta m.st Warszawy.
Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym a skarżący
ich nie kwestionuje. Sąd stwierdza, że w świetle powyższych okoliczności faktycznych, organy obu instancji prawidłowo uznały, że spornego w niniejszej sprawie zarobkowego przewozu osoby nie można uznać za przewóz taksówką. Skarżący co prawda posiadał w dniu dokonywania spornego przewozu osoby licencję nr 20250 na wykonywanie
krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 7
marca 2020 r. przez Prezydenta m.st Warszawy, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony 4 września 2020 r., samego pojazdu jednak nie można uznać za taksówkę w rozumieniu przepisów regulujących powyższą kwestię.
Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988), taksówka jest to pojazd samochodowy,
odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z
dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209).
Wymogami uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie
oznaczenie jak również wyposażenie. Jak wynika natomiast z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała
lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego jak również wyposażenie w taksometr (pkt 1), jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu osób taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jak również wyposażenie pojazdu samochodowego, jest jednak warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany
za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji za przewóz osób taksówką. Nie można natomiast uznać przewozu osób samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz osób taksówką.
W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony oraz wyposażony
zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 1 i 8 rozporządzenia technicznego, w związku z czym wykonywany sporny przewóz osoby nie mógł być uznany za przewóz osoby taksówką,
lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to z kolei, że skarżący zlecił Przewoźnikowi przewóz okazjonalny osoby pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób
łącznie z kierowcą, a więc przewóz sprzeczny z zakazem wynikającym z art. 5e u.t.d.
Konsekwencją stwierdzonego naruszenia jest prawidłowo nałożona na
skarżącego kara administracyjna w wysokości 12 000 zł. Stosownie bowiem do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z
tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości
od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Ponadto, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy
o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 40.000,00 zł.
Mając na względzie omówioną powyżej regulację prawną oraz omówione powyżej, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne, Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione
zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 92a ust. 1 i l.p. 2.20 Załącznika nr 3
w zw. z art. 5d i art. 5e u.t.d., pomimo, że jak podnosi skarżący zgodnie z art. 27b ust. 1 punkt 1 litera a u.t.d. jedynym ustawowym obowiązkiem pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada licencję przewoźnika - a skarżący wypełnił ten obowiązek oraz że skarżący podjął współpracę z Przewoźnikiem, który był podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym licencje przewoźnika taksówką, Skarżący natomiast będący pośrednikiem nie został wyposażony w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez kierowców działających na rzecz przewoźników i obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w § 24 rozporządzenia technicznego, spoczywa na przewoźniku, nie na pośredniku. Podkreślenia wymaga, że istotnie ustawodawca na podstawie art. 27b ust. 1 u.t.d., zobowiązał przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której
mowa w art. 5b ust. 1 u.t. jednakże przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy oczywiście rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu.
Obowiązki uregulowane w art. 27b u.t.d., obciążające przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób niewątpliwie korespondują z uregulowanym w art. 5d u.t.d., obowiązkiem zlecania przez pośredników przewozów osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje. Jak zostało to już jednak wskazane, ustawodawca w art. 5e u.t.d., unormował zakaz prowadzenia pośrednictwa przy
przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Powyższy zakaz jest jednoznaczny, a jak wskazują okoliczności niniejszej sprawy, nie daje się on powiązać z obowiązkami uregulowanymi w art. 27b u.t.d. Sama zatem weryfikacja przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, nie daje gwarancji dostosowania się przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do omawianego zakazu. Posiadanie bowiem licencji
na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przez przedsiębiorcę, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, nie
gwarantuje, że zlecony przewóz zostanie wykonany taksówką, a więc pojazdem samochodowym, który jest taksówką zgodnie z art. 2 pkt 43 P.r.d. i § 24 rozporządzenia technicznego.
Z powyższego jednoznacznie wynika, że przyjęcie stanowiska skarżącego, że wypełnienie przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, obowiązku uregulowanego w art. 27b ust. 1 u.t.d., jest wystarczające dla uznania, iż przedsiębiorca ten zastosował się do zakazu z art. 5e u.t.d., skutkowałoby tym, że w
istocie art. 5e u.t.d., w ogóle nie realizowałby celu dla jakiego został unormowany, a więc nie zapobiegałby prowadzeniu pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że celem omawianej zmiany ustawy o transporcie drogowym było stworzenie jednakowych warunków prawnych dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie pośrednictwa przewozu osób, zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów oraz wprowadzenie mechanizmów umożliwiających skuteczniejszą kontrolę prawidłowości wykonywania działalności gospodarczej przez pośredników i podmioty z nimi współpracujące.
Wobec powyższego, brak jest uzasadnienia, dlaczego pośrednicy mieliby
podlegać tylko niektórym obowiązkom dotyczącym przewozu osób zwłaszcza, że
przewozy może wykonywać przedsiębiorca, który posiada licencję odpowiednią do charakteru realizowanych (zlecanych) przewozów, oraz z zachowaniem obowiązków wynikających z posiadanej licencji. Z tego też względu zdaniem Sądu, ustawodawca wprowadzając zakaz określony w art. 5e u.t.d., celowo obciążył przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób odpowiedzialnością również za
działania przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, dokonane wbrew regulacji z art. 5e u.t.d., a więc za dokonanie przewozu okazjonalnego
wykonanego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Celem tej regulacji jest wymuszenie na obu przedsiębiorcach – przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób i przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób – uregulowania
takich warunków wzajemnej współpracy gospodarczej, które będą skutkowały realizacją zleconych przewozów osób zgodnie z zakazem art. 5e u.t.d. Ustawodawca nie
unormował w tym zakresie żadnych szczegółowych obowiązków ciążących na przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób, pozostawiając w tym zakresie swobodę uregulowania tych warunków przez kontrahentów. Przestrzeganie
zatem przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób omawianego zakazu, nie musi wyłącznie oznaczać, że przedsiębiorca ten powinien dysponować takim systemem technicznym, który umożliwiałby bieżącą weryfikację czy przewoźnik z którym współpracuje, nie podejmuje się przewozu osób wbrew
omawianemu zakazowi. Skutecznym rozwiązaniem mogą się bowiem okazać w danych warunkach obrotu gospodarczego odpowiednie klauzule umowne skutkujące eliminacją
w praktyce naruszeń zakazu z art. 5e u.t.d. Kwestię tę jednak, jak zostało to już wyjaśnione, ustawodawca pozostawił w gestii współpracujących ze sobą
przedsiębiorców.
Z tych też względów, nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 7a
§ 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5d,
art. 5e i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 2.20 Załącznika nr 3 do u.t.d., na korzyść skarżącego. Z omówionych powyżej powodów powołane przez skarżącego przepisy
prawa materialnego zastosowane w sprawie w szczególności art. 5d, 5e i 92a ust. 1 u.t.d., nie rodzą obiektywnych wątpliwości co do ich interpretacji. Jest to tylko subiektywne przekonanie skarżącego, bowiem przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, zostały przez organ prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w sprawie, co zostało wcześniej wyjaśnione.
Sąd stwierdza, że organ nie naruszył w sprawie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7
i art. 77 § 1 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w
sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji
nie doszło do naruszenia zasady zaufania.
Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, opisane powyżej ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z
zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Wskazać jednocześnie należy, że odpowiedzialność skarżącego jest niezależna
od odpowiedzialności Przewoźnika i żaden przepis ustawy nie uzależnia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec pośrednika, od wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego w stosunku do przewoźnika. Postępowania te są niezależne od siebie, w związku czym stanowisko skarżącego w tej kwestii nie może stanowić skutecznego zarzutu skargi.
Przypomnieć należy, że nałożona na skarżącego kara pieniężna 12 000 zł związana jest z naruszeniem Ip. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podlega karze pieniężnej. Omawiana regulacja (Ip. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d.) nie jest "rozbita" na jednostki redakcyjne, z których jedna dotyczyłaby przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, a druga przekazywania zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d. Ustawodawca dokonał
jednolitego zapisu przedmiotowego naruszenia, a wobec tego ta właśnie regulacja (Ip.
2.20 zał. nr 3 do u.t.d.) zawiera przepis sankcyjny, a więc stanowi materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej.
Jednocześnie z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że podstawą
faktyczną nałożenia kary pieniężnej był fakt przekazywania zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób z naruszeniem art. 5e u.t.p.
W ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy art.
92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy
(w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w niniejszej sprawie dowody, nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że skarżący nie podjął właściwych działań aby zapobiec realizacji przez Przewoźnika zleconego przewozu osoby z naruszeniem zakazu z art. 5e u.t.d. Tym
samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.
W konsekwencji za bezzasadne należało również uznać zarzuty skargi naruszenia art. 2 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP. Unormowania dotyczące sankcji administracyjnych
(kar pieniężnych i niepieniężnych) stanowią formę regulacji prawnej kwestii odpowiedzialności za czyny, które nazywane są w doktrynie deliktami administracyjnymi. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za nie wykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych "mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego
prawa. Warto na marginesie zauważyć, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być
one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Choć oczywiście, aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. W ocenie Sądu zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy prawa materialnego o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 w zw. z l.p. 2.20 załącznika nr 3 u.t.d., z uwagi na to, że sankcjonuje on, jak twierdzi skarżący, przekazanie jednego, a nie co najmniej dwóch zleceń podmiotowi, który nie posiada licencji przewoźnika lub podmiotowi wykonującemu przewóz okazjonalny. W przepisie tym prawodawca użył rzeczywiście liczby mnogiej oraz czasownika w formie niedokonanej, w odniesieniu do czynności pośrednika w zakresie tego naruszenia, jednakże nie takie jest ratio legis powołanego przepisu. Zastosowanie jedynie wykładni literalnej, prowadzi do wypaczenia celów ustawy o transporcie drogowym, i bezpodstawnym różnicowaniu, sytuacji podmiotów, podlegających nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, tylko ze względu na ilość a nie rodzaj popełnionego czynu. W ocenie Sądu, aby nałożyć karę administracyjną na pośrednika na podstawie l.p. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d., nie jest konieczne przekazanie więcej niż jednego zlecenia z naruszeniem art. 5e u.t.d. Potwierdzeniem prawidłowości powyższej wykładni lp. 2.20 zał. nr 3 u.t.d. są wyniki wykładni systemowej wewnętrznej bowiem to, że w pozostałych regulacjach prawnych sformułowanych w zał. nr 3 u.t.d , używa się określeń w liczbie pojedynczej wynika z charakteru popełnianych czynów i wbrew wywodom skargi, nie wskazuje na wynikającą z nich bezwzględną regułę, że użycie liczby mnogiej w opisie czynu, pozwala na ukaranie tylko w sytuacji gdy przedsiębiorca dopuścił się co najmniej
dwóch czynów, a nie każdego z nich, skoro każdy z nich wyczerpuje dyspozycję przepisu lp.2.20 zał. nr 3 u.t.d. Ilość przekazywanych zleceń, przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą zależy od niego i może być to pojedyncze zlecenie jak i w większej liczbie, jednakże, nawet w przypadku jednego zlecenia jest to przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, w tym przypadku z naruszeniem art. 5e u.t.d.
Odnosząc się do oddalonych wniosków dowodowych wskazać należy, iż Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 § 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne,
jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia
przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest bowiem ponownie ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (zob. NSA w wyroku z 6
października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05), lecz zbadanie, czy ustalenia dokonane przez organy administracyjne, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06). Ponieważ w sprawie niniejszej w ocenie Sądu brak było wskazanych wyżej przesłanek zasadności przeprowadzenia nowego dowodu Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze.
W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a) a swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.