VI SA/Wa 3588/24

VI SA/Wa 3588/24 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.3, 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 716
art.49 ust.1
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na czynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie odmowy doręczenia informacji wydanej w toku postępowania o zatwierdzenie taryfy dla energii elektrycznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej – [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi
Uzasadnienie
[...] S.A. z siedzibą w [...],(dalej "skarżąca") wniosła skargę na czynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej "organ") w przedmiocie odmowy doręczenia informacji wydanej w toku postępowania o zatwierdzenie taryfy dla energii elektrycznej (dalej "Informacja").
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że Informacja o którą doręczenie wnosi skarżąca, jest czynnością administracyjno-techniczną, tj. działaniem organu o charakterze technicznym wynikającym z ustawy, którego nie można zakwalifikować jako aktu lub czynności administracji publicznej, podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zdaniem organu, przekazanie przez Prezesa URE informacji do ZRSA nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach Skarżącej. Skutek przedstawienia informacji ZRSA - tj. wstrzymanie wypłat rekompensat ma charakter tymczasowy. ZRSA nie ma możliwości weryfikacji otrzymanej od Prezesa URE informacji ani uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Jedyną "dopuszczalną reakcją" ZRSA jest wstrzymanie wypłaty rekompensat. Ocena zasadności tego wstrzymania dokona się "pośrednio" poprzez ocenę zasadności decyzji administracyjnej Prezesa URE kończącej postępowanie z wniosku o zatwierdzenie taryfy Skarżącego. Przepisy Ustawy nie wymagają przy tym, aby Prezes URE informował przedsiębiorstwo o zamiarze przekazania ZRSA powyższej informacji ani aby pouczał o skutkach tej czynności. Wbrew twierdzeniom skargi, okoliczność kierowania do przedsiębiorcy wezwań o korektę taryfy w sposób oczywisty świadczy o tym, że taryfa zawiera braki, od których usunięcia zależy jej zatwierdzenie. Jest to utrwalona, długoletnia praktyka Organu, akceptowana przez Sądy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Przedmiotem skargi jest czynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w postępowaniu w sprawie wniosku o zatwierdzenie taryfy dla energii elektrycznej na okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. tj. pismo Prezesa URE z dnia 28 sierpnia 2024 r.
Pismem powyższym Organ, odpowiadając na pismo skarżącej z dnia 29 lipca 2024 r. "o doręczenie orzeczenia Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (...) wydanego w toku postępowania (...) o zatwierdzenie taryfy dla energii elektrycznej (...) no podstawie którego ZRSA wstrzymał wobec [...] wypłatę Rekompensaty za maj 2024 r. w związku z informacją Prezesa URE z 11 lipca 2024 r." wyjaśnił skarżącej, że informacja której udostępnienia domagała się od Organu stanowi czynność administracyjno-techniczną, której nie można zakwalifikować jako rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz.935 zwanej dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje kognicję w sprawach skarg wskazanych w § 2 cytowanego przepisu, tj. skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych
w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a Ppsa). Na podstawie art. 3 § 3 cyt. ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z art. 51a ust. 1 pkt 2) Ustawy z 7 października 2022 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. poz. 859 - dalej "Ustawa o bonie energetycznym") przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną na potrzeby odbiorców uprawnionych, wykonujące zadania sprzedawcy z urzędu, zwolnione z obowiązku przedkładania taryf do zatwierdzenia zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266 - dalej "Prawo energetyczne"), zostały zobowiązane do wystąpienia do Prezesa URE z wnioskiem o zatwierdzenie albo zmianę taryfy dla energii elektrycznej dla tych odbiorców na okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2025 r. w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie Ustawy o bonie energetycznym, czyli do dnia 20 czerwca 2024 r. Przepis w tym zakresie dotyczy skarżącej.
Natomiast na podstawie art. 51a ust. 3 Ustawy z 7 października 2022 r. ZRSA wstrzymuje wypłatę rekompensat po otrzymaniu informacji od Prezesa URE o niezłożeniu wniosku przez zobowiązane przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w art. 51a ust. 1 Ustawy z 7 października 2022 r. lub nieuzupełnieniu takiego wniosku w terminie lub w przypadku, gdy złożony przez przedsiębiorstwo energetyczne wniosek o zatwierdzenie taryfy posiada braki formalne lub merytoryczne uniemożliwiające zatwierdzenie taryfy, pomimo wezwania przedsiębiorstwa energetycznego przez Prezesa URE do złożenia wniosku w terminie lub jego uzupełnienia.
Z treści powyższego przepisu wynika, jak słusznie wskazał organ, że w przypadku uzupełnienia przez zobowiązane przedsiębiorstwo energetyczne wniosku o zatwierdzenie taryfy na żądanie Prezesa URE w ten sposób, iż nadal zawiera braki formalne lub merytoryczne uniemożliwiające zatwierdzenie taryfy na zasadach ogólnych - Prezes URE zobowiązany jest niezwłocznie poinformować o tym fakcie Zarządcę Rozliczeń S.A. Przepis powyższy nie precyzuje formy przekazania tej informacji. Nie pozostawia także żadnej możliwości oceny tej informacji (jej kwestionowania lub uzupełniania) przez ZRSA ani przez przedsiębiorstwo. Wyraźnie natomiast wskazuje, że jest to informacja przekazywana tylko ZRSA.
W rozpoznawanej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, że przekazanie przez Prezesa URE informacji do ZRSA nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącej, nie jest też żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ponieważ nie jest decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3.
Dlatego też kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania w/w aktu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można uznać, że informacja której wydania domaga się skarżąca jest aktem określonym w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a.tj. innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W doktrynie prezentowany jest, podzielany przez Sąd pogląd, że przedmiot skargi przewidzianej w powołanym artykule zakreślają, występujące łącznie, następujące elementy :
a) akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art.3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,
b) akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,
c) akt lub czynność musi mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,
e) akt lub czynność musi być skierowane do indywidualnych podmiotów,
f) akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. (Tadeusz Woś, Hanna Krysiak – Molczyk, Marta Romańska : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 59 – 60).
Zdaniem Sądu informacja o którą wnosi skarżąca, nie spełnia wszystkich powyższych przesłanek, a co za tym idzie nie może być uznana za akt lub czynność, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Pomiędzy bowiem ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem danego obowiązku, a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z prawa istnieć musi ścisły związek.
W ocenie Sądu sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem.
Rozpatrując w tym kontekście przedmiotową czynność, stwierdzić należy, że przekazanie przez Prezesa URE informacji do ZRSA nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach Skarżącej. Podkreślenia wymaga, że skutek przedstawienia informacji ZRSA - tj. wstrzymanie wypłat rekompensat ma charakter tymczasowy. ZRSA nie ma możliwości weryfikacji otrzymanej od Prezesa URE informacji ani uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Jedyną "dopuszczalną reakcją" ZRSA jest wstrzymanie wypłaty rekompensat. Ocena zasadności tego wstrzymania dokona się "pośrednio" poprzez ocenę zasadności decyzji administracyjnej Prezesa URE kończącej postępowanie z wniosku o zatwierdzenie taryfy skarżącej, więc czynność ta jest tylko etapem postępowania mającego na celu skonkretyzowanie obowiązków i uprawnień skarżącej w ostatecznej decyzji, zatwierdzającej bądź odmawiającej zatwierdzenia przedmiotowej taryfy, wydanej przez Prezesa URE. Przedmiotowe postępowanie należy traktować jako etap postępowania zmierzający do zatwierdzenia taryfy dla energii elektrycznej na okres 1 lipca 2024 r., do 31 grudnia 2025 r.
Strona niezadowolona z treści rozstrzygnięcia, po wyczerpaniu stosownego trybu odwoławczego, nabędzie uprawnienie do wniesienia skargi na wydaną w powyższym trybie decyzję kończącą postępowanie i nakładającą na stronę konkretne obowiązki. W treści skargi będzie mogła podnieść zarzuty odnoszące się do prawidłowości całego postępowania administracyjnego, w tym także dotyczące przedmiotowej informacji.
Sąd podziela stanowisko organu, iż przedmiotowa Informacja jest czynnością administracyjno-techniczną, tj. działaniem organu o charakterze technicznym wynikającym z ustawy, której nie można zakwalifikować jako aktu lub czynności administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
W zakresie zwrotu kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.