VI SA/Wa 3550/24

VI SA/Wa 3550/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Dorota Brzozowska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant st. spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 23 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 23 sierpnia 2024 r., nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja:, "KNF", "organ"), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 135, dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 12 ust. 1 i 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1503 z dnia 7 października 2020 r. w sprawie europejskich dostawców usług finansowania społecznościowego dla przedsięwzięć gospodarczych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1129 i dyrektywę (UE) 2019/1937 (Dz. U. UE. L. z 2020 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie 2020/1503"), odmówiła udzielenia [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Spółka", "Skarżący"), zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego w zakresie usługi finansowania społecznościowego obejmującej: 1) ułatwianie udzielania pożyczek, 2) subemisję bez gwarancji przejęcia emisji, o której mowa w sekcji A pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, w odniesieniu do zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów dopuszczonych na potrzeby finansowania społecznościowego, wystawionych przez właścicieli projektów lub spółkę celową, oraz przyjmowanie i przekazywanie zleceń klientów, o którym mowa w pkt 1 tej sekcji, w odniesieniu do tych zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów dopuszczonych na potrzeby finansowania społecznościowego.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Strony, który wpłynął do organu 28 lipca 2023 r. Strona wniosła o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego w zakresie usługi finansowania społecznościowego obejmującej: 1) ułatwianie udzielania pożyczek, 2) subemisję bez gwarancji przejęcia emisji, o której mowa w sekcji A pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, w odniesieniu do zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów dopuszczonych na potrzeby finansowania społecznościowego, wystawionych przez właścicieli projektów lub spółkę celową, oraz przyjmowanie i przekazywanie zleceń klientów, o którym mowa w pkt 1 tej sekcji, w odniesieniu do tych zbywalnych papierów wartościowych i instrumentów dopuszczonych na potrzeby finansowania społecznościowego.
Komisja szczegółowo opisała w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powody odmowy udzielenia zezwolenia na wnioskowaną przez Stronę działalność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył w całości decyzję KNF z 23 sierpnia 2024 r., wnosząc o stwierdzenie wydania jej w całości z naruszeniem prawa.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 105 § 1 oraz art. 110 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie oświadczenia Skarżącego o cofnięciu wniosku o udzielenie Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego i nieumorzeniu postępowania w całości z uwagi na fakt, iż stało się ono bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego w zakresie usługi finansowania społecznościowego złożył do KNF, na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2020/1503, 28 lipca 2023 r. Komisja 23 sierpnia 2024 r. sporządziła zaskarżoną decyzję, która w tym samym dniu została wysłana na adres ePAUP pełnomocnika Skarżącego, tj. zgodnie ze sposobem doręczania pism w postępowaniu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wskazanym w piśmie pełnomocnika Skarżącego z 5 sierpnia 2024 r. Decyzja, jak podkreślił Skarżący, została skutecznie doręczona, tj. odebrana przez pełnomocnika Skarżącego w systemie ePUAP – 6 września 2024 r. Skarżący wskazał, że 26 sierpnia 2024 r. złożył do Komisji pismo stanowiące "oświadczenie o cofnięciu wniosku o udzielenie pozwolenia na prowadzenie działalności przez Spółkę jako dostawca usług finansowania społecznościowego.
Skarżący podkreślił, że złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku w wyniku trwających zmian w strukturze własnościowej Skarżącego, w związku z którymi uzyskanie przez Skarżącego wnioskowanego zezwolenia stało się z punktu widzenia nabywców jednostek uczestnictwa Skarżącego bezprzedmiotowe.
Skarżący wyjaśnił, że zdecydował o złożeniu oświadczenia o cofnięciu wniosku, mając na względzie również kwestie wizerunkowe gdyż wydanie negatywnej decyzji w przedmiocie uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności na rynku kapitałowym wpływa ujemnie nie tylko na wizerunek podmiotu, który takiego zezwolenia nie otrzymał, ale również na wizerunek organów właścicielskich, nadzorczych oraz zarządczych takiego podmiotu. Skarżący kierował się zasadą zaufania do władzy publicznej i znając implikacje, jakie na gruncie art. 105 § 1 K.p.a., powinno nieść złożenie oświadczenia o cofnięciu wniosku.
W ocenie Skarżącego złożenie przez niego oświadczenia o cofnięciu wniosku stanowiło zdarzenie, które sprawiło, iż odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a - tj. przedmiot sprawy - bezprzedmiotowość przedmiotowa ma miejsce wtedy, gdy przedmiot sprawy nie istnieje albo gdy był już objęty ostatecznym rozstrzygnięciem (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2024 r., III FSK 4010/21). Wniosek Skarżącego został wycofany, więc od tego momentu nie istniał przedmiot sprawy, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie Skarżącego, zgodnie z brzmieniem art. 110 § 1 K.p.a., (Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej), pomimo sporządzenia decyzji 23 sierpnia 2024 r. należy przyjąć, iż decyzja nie została wydana aż do momentu jej doręczenia Skarżącemu tj. 6 września 2024 r. i - z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 105 § 1 K.p.a. powinna zostać zmieniona w ten sposób, że sprawa administracyjna powinna zostać zakończona wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w całości.
Skarżący podniósł, że doktryna i orzecznictwo dopuszczają możliwość ingerowania organu administracji publicznej w treść decyzji przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem, również w sytuacji, gdy decyzja została już uprzednio podpisana (wyrok WSA z 15 maja 2018 r., VI SA/Wa), a związanie organu decyzją trwa do momentu ewentualnej zmiany decyzji lub jej uchylenia w oparciu o obowiązuje przepisy. Skarżący uważa, iż w przedmiotowym stanie faktycznym przyjęcie odmiennego poglądu, stanowiącego, iż z chwilą podpisania następuje wydanie decyzji, bez możliwości uwzględnienia przez organ administracji jakichkolwiek okoliczności, które objawiły się po tej dacie za nieuprawnione - okoliczności te nie stanowiły bowiem przesłanek, które mogłyby wpłynąć na merytoryczną treść decyzji (i dotyczyć zmiany w zakresie wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia, zamiast decyzji negatywnej), a przesłanki, które sprawiały, iż byt jakiejkolwiek decyzji merytorycznej w przedmiotowym postępowaniu był nieuprawniony, ponieważ postępowanie to stało się bezwzględnie bezprzedmiotowe. W ocenie Skarżącego organ administracji publicznej po sporządzeniu, podpisaniu i nadaniu decyzji nie powinien ignorować wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych jakie wystąpiły po tej dacie, jak miało to miało miejsce w opisanym stanie faktycznym.
W ocenie Skarżącego dopóki decyzja administracyjna nie została doręczona lub ogłoszona Stronie, decyzja podjęta, sporządzona i podpisana, może być zmieniana dowolną ilość razy. Byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się bowiem dopiero z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie nie zgadzając się z zarzutami skargi i stanowiskiem Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komisji odmawiająca udzielenia Spółce, zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego w zakresie usługi finansowania społecznościowego obejmującej czynności wskazane w sentencji decyzji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 12 ust. 1 i ust. 8 rozporządzenia 2020/1503, zgodnie z którymi osoba prawna, która zamierza świadczyć usługi finansowania społecznościowego, składa do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę, wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego (ust. 1). W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku właściwy organ ocenia, czy potencjalny dostawca usług finansowania społecznościowego spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, oraz wydaje w pełni uzasadnioną decyzję o udzieleniu zezwolenia lub o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego. W ocenie tej bierze się pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności usług finansowania społecznościowego, jakie zamierza świadczyć dany potencjalny dostawca usług finansowania społecznościowego. Właściwy organ może odmówić udzielenia zezwolenia, jeżeli istnieją obiektywne i możliwe do wykazania powody, aby przypuszczać, że organ zarządzający potencjalnego dostawcy usług finansowania społecznościowego mógłby stwarzać zagrożenie dla skutecznego, prawidłowego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem, dla ciągłości jego działania i dla odpowiedniego uwzględnienia interesów jego klientów oraz integralności rynku (ust. 8).
Komisja wyjaśniła, że warunkiem udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego jest: 1) spełnienie przez Wnioskodawcę wymogów rozporządzenia 2020/1503 oraz 2) brak obiektywnych i możliwych do wykazania powodów, aby przypuszczać, że organ zarządzający Wnioskodawcy, jako potencjalnego dostawcy usług finansowania społecznościowego, mógłby stwarzać zagrożenie dla skutecznego, prawidłowego i ostrożnego zarządzania Spółką, dla ciągłości jej działania i dla odpowiedniego uwzględnienia interesów jego klientów oraz integralności rynku.
Komisja stwierdziła, że analiza informacji i dokumentów przedstawionych we wniosku oraz w pismach Wnioskodawcy złożonych w toku postępowania wskazuje, że w odniesieniu do Wnioskodawcy, oba te warunki nie zostały spełnione, a w konsekwencji Wnioskodawca nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego, określonych w rozporządzeniu 2020/1503. Komisja szczegółowo i obszernie uzasadniła swoje stanowisko przedstawiając wnikliwą analizę wniosku oraz sytuacji Spółki w zakresie prawidłowego określenia ostrożnościowych środków ochrony, spełnienia określonych wymogów programu działania Spółki, ochrony inwestorów niedoświadczonych, dobrej opinii i rękojmi jedynego udziałowca Wnioskodawcy i osób z nim powiązanych, w tym wchodzących w skład Rady Nadzorczej Wnioskodawcy, właściwego zaangażowania czasowego członków zarządu Spółki oraz łączenia funkcji, posiadania przez członków zarządu wystarczającej wiedzy, umiejętności i doświadczenie, aby zarządzać Wnioskodawcą jako potencjalnym dostawcą usług finansowania społecznościowego, który zamierza świadczyć usługę ułatwiania udzielania pożyczek, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt lit. a pkt (i) rozporządzenia 2020/1503, dotychczasowej działalności Spółki oraz współpracy z Komisją w toku postępowania.
Sąd stwierdza, że ustalenia i wyjaśnienia Komisji nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie.
Sporna w sprawie jest natomiast kwestia nieuwzględnienia przez organ oświadczenia Spółki o cofnięciu wniosku, złożonego po podpisaniu przez organ zaskarżonej decyzji, ale przed jej skutecznym doręczeniem Spółce.
Sąd stwierdza, że prawidłowe jest w tej kwestii stanowisko KNF. Sąd nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem Skarżącego, że dopóki decyzja administracyjna nie została doręczona lub ogłoszona Stronie, decyzja podjęta, sporządzona i podpisana, może być zmieniana dowolną ilość razy.
Powyższa kwestia związana jest z rozróżnieniem przez ustawodawcę pojęć wydania decyzji oraz jej doręczenia.
W art. 104 § 1 K.p.a., ustawodawca zawarł normę prawną, zgodnie z którą organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W art. 109 § 1 K.p.a. ustawodawca uznał, że decyzję doręcza się stronom na piśmie, a w § 2, stwierdził, że w przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie. Z art. 110 § 1 K.p.a., wynika natomiast, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że nie można utożsamiać wydania decyzji z jej doręczeniem. Kwestia ta wielokrotnie była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, choć orzecznictwo w tej sprawie nie jest jednolite. Dominuje jednak pogląd wyrażony np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 714/05, zgodnie z którym: "Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia nie zaś doręczenia stronie. Data sporządzenia decyzji wywołuje ponadto oznaczone skutki prawne." W wyroku z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1453/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) prawidłowy jest pogląd szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji." Pogląd ten wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 14 grudnia 2009 r. sygn. II FPS 7/08, choć wskazał w uzasadnieniu, że od linii orzecznictwa wyraźnie odróżniającej datę wydania decyzji od daty jej doręczenia odbiegał wyrok z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 613/98, w myśl którego "faktyczną" datą wydania decyzji jest chwila jej doręczenia, a data wydania jest de facto datą sporządzenia decyzji – podjęcia procesowego aktu woli – przez organ podatkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej uchwale stwierdził jednak, że: "Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe jak i materialne (por. E. Frankiewicz op.cit. s.79-80)." NSA dodał, że: "(...) przypisywanie pojęciu "wydanie" szerszego, bo obejmującego także doręczenie, znaczenia prowadziłoby nie tylko do rozluźnienia w istotny sposób dyscypliny terminologiczno – pojęciowej ale i w konsekwencji do zmiany treści przepisu."
Sąd w składzie rozpoznającym skargę w niniejszej sprawie podziela powyższy dominujący pogląd, zgodnie z którym nie można utożsamiać wydania decyzji z jej doręczeniem. Z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 2162/21 za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 234/18).
Podkreślenia również wymaga, że z art. 104 § 1 K.p.a., jednoznacznie wynika, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Oznacza to zatem, że sprawa administracyjna zostaje zakończona z chwilą zaopatrzenia decyzji we wszystkie niezbędne jej elementy, określone w art. 107 § 1 k.p.a. i od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 393/19). Wydanie decyzji kończy postępowanie administracyjne, poprzez załatwienie sprawy, nie oznacza to jednak, że decyzja ta wywołuje skutki prawne względem adresata/adresatów tej decyzji. Wywołanie skutków prawnych względem adresatów decyzji administracyjnej wymaga wprowadzenia jej do obrotu prawnego poprzez uzewnętrznienie i zakomunikowanie rozstrzygnięcie zawartego w decyzji adresatowi decyzji – stronie postępowania. Zgodnie z art. 109 K.p.a. następuje to poprzez doręczenie decyzji bądź jej ogłoszenie stronom. Od momentu natomiast doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia organ, który wydał decyzję jest nią związany. Doręczenie jednak decyzji nie stanowi okoliczności, od której uzależnione jest istnienie decyzji w sensie prawnym. W ocenie Sądu wydana decyzja administracyjna, a więc podpisana przez uprawnioną osobę i posiadająca niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 K.p.a., istnieje w sensie prawnym pomimo, iż nie została wprowadzona do obrotu prawnego poprzez jej doręczenie lub ogłoszenie stronom. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 2162/21: "Data doręczenia decyzji stronie postępowania nie decyduje bowiem o wydaniu (istnieniu) tej decyzji, ale rozstrzyga w związku z treścią art. 110 § 1 kpa o momencie związania treścią decyzji organu, który ją wydał."
W ocenie Sądu powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nieprawidłowy jest pogląd, że przed doręczeniem lub ogłoszeniem, wydana decyzja może być zmieniana nawet kilkukrotnie. Należy przede wszystkim wskazać, że Skarżący nie wyjaśnił na czym miałaby polegać zmiana wydanej decyzji. W niniejszej sprawie Skarżący uznał, że organ naruszył art. 105 § 1 oraz art. 110 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie oświadczenia Skarżącego o cofnięciu wniosku o udzielenie Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności jako dostawca usług finansowania społecznościowego i nieumorzeniu postępowania w całości z uwagi na fakt, iż stało się ono bezprzedmiotowe. Skarżący jednak nie wyjaśnił jak organ powinien postąpić z decyzją odmawiającą Skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia, wydaną przed złożeniem przez Skarżącego oświadczenia o cofnięciu wniosku. Podkreślenia wymaga, że przepisy K.p.a., nie przewidują żadnego trybu zmiany wydanej decyzji przed jej skutecznym doręczeniem lub ogłoszeniem. Skoro zatem wydana decyzja administracyjna, a więc prawidłowo sporządzona i podpisana istnieje – znajduje się w aktach administracyjnych sprawy – pomimo iż nie wywiera jeszcze skutków prawnych wobec strony postępowania w związku z jej niedoręczeniem lub nieogłoszeniem, zmiana tej decyzji wiązałaby się z wydaniem kolejnej decyzji o odmiennej treści. Skoro natomiast wydana decyzja administracyjna kończy postępowania administracyjne, wydanie kolejnej decyzji w danej sprawie o odmiennej treści oznaczałoby wielokrotne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w odmienny sposób. Doręczenie stronie lub ogłoszenie stronom jednej z tych decyzji i wywołanie w ten sposób skutku związania nią organu nie zmienia faktu, że organ wydał w danej sprawie więcej niż jedno rozstrzygnięcie załatwiające sprawę. Sąd nie popiera stanowiska wyrażonego np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1453/18, zgodnie z którym: "Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji, a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która istnieje już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie (tak zwłaszcza NSA w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 367/11 i WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2081/13)." Przyjęcie stanowiska, że zasada związania decyzją rozciąga się także na okres między wydaniem decyzji, a jej doręczeniem, prowadziłoby, podobnie jak przypisywanie pojęciu "wydanie" szerszego, bo obejmującego także doręczenie, znaczenia, do rozluźnienia w istotny sposób dyscypliny terminologiczno – pojęciowej i w konsekwencji do zmiany treści przepisu – art. 110 § 1 K.p.a. Nie oznacza to jednak, że prawidłowa byłaby interpretacja, zgodnie z którą organ może wydać kilka decyzji rozstrzygających daną sprawę, spośród których doręczyłby lub ogłosił tylko jedną z nich. Wydanie bowiem decyzji kończy postępowanie w sprawie, co oznacza, że wydanie kolejnych decyzji w tej samej sprawie następowałoby poza postępowaniem administracyjnym.
Z powyższych względów Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 714/05, zgodnie z którym: "Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art.268a. k.p.a.). Nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (nie zakończone zostało postępowanie administracyjne). W postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia nie zaś doręczenia stronie. Data sporządzenia decyzji wywołuje ponadto oznaczone skutki prawne." Nie chodzi tu, w ocenie Sądu, o skutki prawne wobec strony – adresata/adresatów decyzji, kształtujące jej sytuację prawną lecz przede wszystkim o określenie dnia, według którego ocenia się stan faktyczny i prawny jako podstawę rozstrzygnięcia sprawy.
Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ uznając oświadczenie Skarżącego o cofnięciu jego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie za spóźnione – gdyż wniesione do organu po wydaniu zaskarżonej decyzji – nie naruszył art. 105 § 1 oraz art. 110 § 1 K.p.a., nie umarzając postępowania jako bezprzedmiotowego, skoro wydał już zaskarżoną decyzję.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.