VI SA/Wa 353/04

VI SA/Wa 353/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi N.V.T. z Indonezji na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia nowych odbitek znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
U Z A S A D N I E I E N I E
W dniu [...] lipca 1996r. pod nr [...] firma N.V.T. z Indonezji dokonała zgłoszenia znaku słowno-graficznego opisanego jako etykieta: na złotym tle o fakturze prążkowej brązowy stylizowany napis "M."; poniżej na tle czerwonego, prostokątnego pola obwiedzionego złotą linią, wykonany złotą linią rysunek okrętu z rozwiniętymi żaglami – w klasie 34 obejmującej papierosy, tytoń, artykuły dla palących, popielniczki, bibułki do papierosów, filtry, cygara, zapałki i zapalniczki.
Pismem z dnia [...] listopada 1998r. Urząd Patentowy poinformował, że zgłoszony znak jest podobny w rozumieniu do art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz.U.Nr 5, poz.17) do zarejestrowanego pod nr [...] z pierwszeństwem od 8 grudnia 1994r. znaku towarowego M. przeznaczonego do oznaczania papierosów na rzecz R. S.A. Pismo to wysłane zostało do zgłaszającego i pełnomocnika uprawnionego ze znaku - ze wskazaniem terminu do zajęcia stanowiska.
Rzecznik patentowy reprezentujący R. S.A. w dniu [...] lutego 1999r. złożył sprzeciw, który wraz z wezwaniem do wypowiedzenia się Urząd Patentowy RP przesłał zgłaszającemu.
Zgłaszający w piśmie złożonym [...] czerwca 1999r. wyeliminował ze znaku brązowy stylizowany napis "M." – jako sporny element słowny, powołując się na niezmieniony układ elementów graficznych i barwnych, które w etykiecie stanowią największą część opakowania i złożył nowe odbitki.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 1999 r. Urząd Patentowy RP odmówił przyjęcia nowych odbitek znaku towarowego słowno-graficznego M. zgłoszonego w dniu [...] lipca 1996 r. Powołując się na art. 42 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 z zm.) Urząd Patentowy RP uznał, iż w tej sprawie zmiany zaproponowane przez zgłaszającego już po wniesieniu podania o zgłoszeniu znaku do rejestracji stanowią niedopuszczalną zmianę istoty zgłoszonego znaku.
Od powyższego postanowienia Firma N.V.T. z Indonezji w dniu [...] sierpnia 1999 r. wniosła zażalenie, które na podstawie art. 318 ust. 3 w związku z art. 317 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) rozpatrzone zostało w Urzędzie Patentowym w Izbie Odwoławczej w trybie przepisów o ponownym rozpatrzeniu sprawy. W piśmie z dnia [...].10.1999r. stanowiącym uzasadnienie zażalenia podnosiła, iż znak towarowy [...] przed dokonaną zmianą był znakiem słowno-graficznym przedstawiającym etykietę; występował w nim jeden element słowny "M." oraz rozbudowana grafika i zastosowano w nim także charakterystyczne barwy: złotą i czerwoną. Po dokonanej zmianie istota znaku nie uległa zmianie, nadal przedstawia on etykietę, także część graficzna i kolorystyka nie uległy żadnym zmianom. Wyeliminowano jedynie słowo "M.", co nie było wynikiem rozmyślenia się, czy niezdecydowania, lecz reakcją na kolizję, na którą zwrócił uwagę Urząd Patentowy RP. Fakt kwalifikacji znaku jako słownego bądź słowno-graficznego nie przesądza w żadnym przypadku o "istocie" znaku, w rozumieniu art. 42 ustawy o znakach towarowych. "Istota znaku" w rozumieniu tego przepisu to ogólnie pojęty charakter znaku powodujący, że w przypadku zmiany tak rozumianej "istoty" pomiędzy znakiem sprzed zmiany i po zmianie zerwana zostaje ciągłość, podobieństwo, brak jest pomiędzy nimi pokrewieństwa, które to przesłanki nie występują w przedmiotowym znaku po wykreśleniu z niego słowa "M.", a zatem zmiana nie kreuje powstania zupełnie innego znaku towarowego. Ponadto powołał się na dwa znaki, które uzyskały rejestracje w podobnych okolicznościach: rejestracja nr [...] "S." i rejestracja nr [...] początkowo zgłoszona jako słowno-graficzna, z której ostatecznie wyeliminowano element słowny "E."
Postanowieniem z dnia [...] października 2001 r. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.
Od postanowienia z dnia [...] października 2001 r. Firma N.V.T. z Indonezji wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2002 r. stwierdził nieważność postanowienia – po pierwsze dlatego, że zaskarżone postanowienie Izby Odwoławczej chociaż zostało wydane w trzyosobowym zespole orzekającym, to podpisane zostało jedynie przez przewodniczącego zespołu, a po drugie - że w wydaniu zaskarżonego postanowienia brała udział osoba, która wcześniej rozpatrywała tę sprawę w Urzędzie Patentowym RP jako ekspert wydając postanowienie z dnia [...] lipca 1999 r. W obu przypadkach nastąpiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 277 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 107 § 1 kpa i art. 24 § 1 pkt 5 kpa.
Od powyższego wyroku Prezes Urzędu Patentowego wniósł rewizję nadzwyczajną zarzucając rażące naruszenie prawa przez błędną jego wykładnię wskazanych w wyroku przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Według rewidującego Izba Odwoławcza nie jest odrębnym organem kolegialnym wyposażonym w kompetencje do wzruszenia decyzji (także postanowień) Urzędu Patentowego, a w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nową decyzję (postanowienie) wydaje Urząd Patentowy. Z tego względu podpisanie jej jednoosobowo przez osobę uprawnioną do wydania decyzji (postanowień) w imieniu Urzędu Patentowego nie narusza art. 107 § 1 kpa. Jeżeli Urząd Patentowy jako centralny organ administracji rządowej rozpoznaje ponownie sprawę w postępowaniu będącym formą samokontroli (art. 127 § 3 kpa), to nie ma postępowania instancyjnego uzasadniającego zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 kpa.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2003r. sygn. III RN 72/02 oddalił rewizję nadzwyczajną. Podniósł, że swymi zarzutami nie objęła ona ustalonych w zaskarżonym wyroku okoliczności faktycznych, wobec tego ustaleniami tymi Sąd Najwyższy jest związany (por. art. 39311 § 2 KPC odpowiednio stosowany). Na tle tych bezspornych ustaleń, po rozpatrzeniu dwóch stanowisk w sprawie - czy postanowienie wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy może być podpisane tylko przez przewodniczącego zespołu orzekającego i w sprawie - czy w skład zespołu orzekającego może wchodzić osoba która wcześniej rozpoznawała tę sprawę wydając w imieniu Urzędu Patentowego postanowienie Sąd Najwyższy podzielił racje wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego RP utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. Stwierdziła, iż wyeliminowanie ze zgłoszonego znaku towarowego słowno-graficznego wyróżniającego elementu "M." stanowi zmianę jego istoty. Element słowny "M." posiadał formę graficzną - stylizowany napis oraz brązową barwę i stanowił część grafiki. Ze względu na miejsce umieszczenia i proporcje w stosunku do pozostałych elementów znaku, był elementem wyeksponowanym, zwracającym przede wszystkim uwagę odbiorcy. Z tego względu usunięcie ze znaku słowno-graficznego "M." wyeksponowanego i wyróżniającego elementu słownego "M." doprowadziło do powstania innego znaku w zakresie elementów wyróżniających go, a tym samym do zmiany istoty zgłoszonego znaku - niedopuszczalnej w świetle art. 42 ustawy o znakach towarowych.
Odnosząc się do powołanej przez zgłaszającego praktyki Urzędu Patentowego RP w zakresie wskazanych w zażaleniu znaków słowno-graficznych, które w trakcie postępowania zostały zmienione w znaki tylko graficzne, które uzyskały ochronę po dokonaniu modyfikacji – stwierdził, że wskazane przykłady nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Urząd Patentowy wskazywał nadto, że każde zgłoszenie znaku towarowego poddaje indywidualnej ocenie, w jego konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach.
W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie N.V.T. z Indonezji domagało się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu: obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 42 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.); naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa).
Skarżący wskazywał jak uprzednio w zażaleniu, że przepis art. 42 ustawy o znakach towarowych pozwala na zastosowaną przez niego procedurę, ponieważ zgłoszony znak towarowy przed dokonaną zmianą był znakiem słowno-graficznym przedstawiającym etykietę z występującym jednym elementem słownym M. (pogrubionymi wersalikami) oraz rozbudowaną grafiką o dominujących cechach wyróżniających i charakterystycznych barwach (prostokątna etykieta w kolorze złotym o fakturze prążkowanej, z centralnie umieszczonym prostokątnym czerwonym polem i wpisanym w nie złotą linią żaglowcem), zaś po dokonanej zmianie istota przedmiotowego znaku nie uległa zmianie; niezmiennie przedstawia on etykietę, gdzie część graficzna i kolorystyka zastosowana w znaku nie uległy żadnym zmianom. Wywodził, że ze znaku wyeliminowano jedynie słowo M., przy czym usunięcie ze znaku tego słowa było reakcją na kolizję z wcześniej zarejestrowanym znakiem, na którą zwrócił uwagę Urząd Patentowy RP. Ponadto twierdził, że głównym elementem wyróżniającym znaków towarowych w formie etykiety jest ich grafika i kolorystyka, zatem modyfikacja znaku towarowego M. nie spowodowała zmiany jego istoty nawet jeśli słowo to przedstawione było w formie stylizowanego napisu w kolorze brązowym.
Zdaniem skarżącego etykieta stanowi główny element opakowania papierosów. W takich znakach generalnie zasadniczym elementem wyróżniającym i przyciągającym uwagę nabywcy są elementy graficzne i barwa opakowania, które to elementy w przedmiotowym znaku są bardzo charakterystyczne i samoistnie stanowią znak towarowy.
Z kolei stosowany przez Urząd Patentowy RP podział na rodzaje znaków towarowych ma znaczenie pomocnicze i nie wynika bezpośrednio z brzmienia ustawy o znakach towarowych. Kwalifikacja znaku jako słownego, bądź słowno-graficznego czy graficznego nie przesądza w żadnym przypadku o "istocie" znaku w rozumieniu art. 42 ustawy o znakach towarowych. "Istota znaku" w rozumieniu tego przepisu to ogólnie pojęty charakter znaku powodujący, że w przypadku zmiany tak rozumianej "istoty" pomiędzy znakiem sprzed zmiany i po zmianie zerwana zostaje ciągłość, podobieństwo, brak jest pomiędzy nimi pokrewieństwa, a zatem zmiana kreuje powstanie zupełnie innego znaku towarowego. Tego rodzaju przesłanki nie występują w przedmiotowym znaku po wykreśleniu z niego słowa M. Po wyeliminowaniu tego elementu nie powstał inny znak w zakresie elementów wyróżniających i nie została zmieniona jego istota. Pozostawione w nim elementy graficzne i kolorystyczne są dominujące i na nie w pierwszej kolejności zwraca uwagę nabywca postrzegający znak jako całość – zwłaszcza, że znak stanowi etykietę. Odmowa przyjęcia nowych odbitek, a w konsekwencji odmowa udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy zmodyfikowany w sposób nie zmieniający istoty znaku, pozbawi Skarżącego pierwszeństwa ze zgłoszenia nr [...], nabytego na podstawie art. 11 ustawy o znakach towarowych. Strona powołała się na pogląd, że uzasadnieniem dla zmiany pierwotnie wskazanej formy przedstawieniowej może być podobieństwo do innego znaku ( U. Promińska "Ustawa o znakach towarowych. Komentarz", Warszawa 1998r.), jak i dotychczasową praktykę Urzędu Patentowego RP, który dopuszczał tego rodzaju modyfikacje. Przykładowo zaprezentował znaki, które uzyskały rejestrację w analogicznych okolicznościach, po dokonaniu nawet bardziej radykalnych modyfikacji - odmowa przyjęcia nowych odbitek znaku stanowi naruszenie przepisu art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi.
Skarżący zarzucił, że w przypadku jego znaku Urząd Patentowy RP bardziej rygorystycznie zastosował się do przepisu art. 42 powołanej ustawy, niż w przypadku innych podmiotów. Zgodnie z zasadą równości obywateli wobec prawa w takim samym stanie faktycznym powinny zapadać decyzje administracyjne tej samej treści, w przeciwnym razie stanowi to naruszenie określonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, co następuje m.in. przez równe traktowanie podmiotów wobec prawa. Ponadto organ nie wskazał jakie konkretne uwarunkowania i odniesienia spowodowały tak różną praktykę w analogicznych sprawach.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podnosił, że interpretacja art. 42 u.z.t. została dokonana prawidłowo, a przepis jest normą procesową stanowiącą konsekwencje unormowań materialnoprawnych w zakresie instytucji pierwszeństwa do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 11 i art. 12 ustawy o znakach towarowych. Zamieszczony w znaku słowno-graficznym element słowny "M." posiadał formę graficzną (stylizowany napis) jak również barwę (brąz), a tym samym był on częścią grafiki, a ze względu na miejsce umieszczenia, proporcje w stosunku do pozostałych elementów zawartych w przedmiotowym znaku, był to element wyeksponowany, na który przede wszystkim odbiorca zwróci uwagę. Usunięcie go doprowadziło do powstania innego znaku w zakresie elementów wyróżniających go, a tym samym do zmiany istoty zgłoszonego znaku - niedopuszczalnej w świetle cyt. przepisu. Za nietrafne uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa) oparty na przykładach przytoczonych przez zgłaszającego co do znaków towarowych, które uzyskały ochronę po dokonaniu modyfikacji znaku - uzasadniał tym, że art. 42 ustawy o znakach towarowych nie precyzuje, co należy do istoty znaku, która nie podlega zmianie. Pozostawia rozstrzygnięcie w tym zakresie organowi stosującego prawo, a Urząd Patentowy każde zgłoszenie znaku towarowego poddaje indywidualnej ocenie, czyli w każdej sprawie indywidualnie bada wpływ dokonanych w znaku zmian na jego istotę.
Fakt, iż w swojej dotychczasowej praktyce dopuszczał możliwość dokonania zmian w znaku nie może przemawiać za innym rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie dopuszczalna jest zmiana zgłoszonego znaku w trakcie postępowania, ale przepis ogranicza jej dopuszczalność poprzez stwierdzenie, że nie może prowadzić do zmiany istoty znaku. Dlatego w każdej sprawie poddana zostaje indywidualnej ocenie i zarzut bardziej rygorystycznego zastosowania przepisu art. 42 u.z.t., niż w przypadku innych podmiotów jest bezpodstawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, że zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Wobec tego przepisami stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji w dniu [...] lipca 1996r. pod nr [...] są przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1998 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.).
Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 z 20.09.2002r.), stąd rolą Sądu jest skontrolowanie, czy decyzja Urzędu Patentowego odpowiada prawu, czy też narusza art. 42 ustawy o znakach towarowych, co zarzuca jej Skarżący.
Analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 42 ustawy o znakach towarowych stanowi, że po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony.
Żeby dokonać prawidłowej oceny ustawowego pojęcia istoty znaku należało poddać to pojęcie analizie opartej o zasady wskazane w rozdziale II ustawy o znakach towarowych.
Badanie oznaczenia zgłoszonego do ochrony w charakterze znaku towarowego obejmuje dwa etapy. W pierwszym etapie - in abstracto – organ dokonał oceny zdolności odróżniania tj. ustalał, czy oznaczenie może być znakiem towarowym w oparciu o definicję znaku towarowego i katalog oznaczeń uznanych za te, które mogą być znakami towarowymi; czyli czy oznaczenie nadaje się do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów tego samego rodzaju innego przedsiębiorstwa z punktu widzenia jego abstrakcyjnej zdolności odróżniania towarów. Zarówno wyraz, rysunek, kompozycja kolorystyczna jak i zestawienie tych elementów mają taką zdolność odróżniania ( art. 4 u.z.t.).
Dla oceny istoty znaku ważne jest, że zgłoszony w klasie 34 znak słowno-graficzny opisany został jako etykieta w sposób następujący: na złotym tle o fakturze prążkowej brązowy stylizowany napis "M."; poniżej na tle czerwonego, prostokątnego pola obwiedzionego złotą linią, wykonany złotą linią rysunek okrętu z rozwiniętymi żaglami.
Ustalenie, że tak zgłoszone oznaczenie może być znakiem towarowym, otworzyło następny etap, w którym badane były przeszkody ochrony (rejestracji) znaku towarowego.
Badanie zdolności odróżniającej (dynstynktywności) znaku towarowego jest zawsze badaniem in concreto (art. 7 u.z.t). Pozostałe przeszkody ochrony określone zostały w art. 8 i 9 u.z.t. - przepisach wyraźnie wskazujących na przesłanki niedopuszczalności rejestracji.
O takiej niedopuszczalności zachodzącej na podstawie art. 9 ust.1 pkt 1 u.z.t. organ poinformował zarówno zgłaszającego jak i uprawnionego ze znaku. Reakcją uprawnionego do ochrony było złożenie sprzeciwu, a reakcją zgłaszającego na sprzeciw - była zmiana znaku.
Przepis art. 42 umożliwia zmianę w ramach tego samego podania, ale pod warunkiem, że nie zmieni się jego istota.
W ocenie Sądu Urząd Patentowy w zaskarżonym postanowieniu dokonał prawidłowej oceny charakteru zmian dokonanych w znaku Skarżącego - analizując materiał dowodowy na gruncie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia tj. art. 42 u.z.t..
Należy przyznać rację Skarżącemu, że uzasadnieniem dla zmiany pierwotnie wskazanej formy zgłoszenia może być podobieństwo do innego znaku, ale przedstawiony na nowej odbitce zakres dokonanej zmiany – w ramach tego podania - kreuje powstanie zupełnie innego znaku towarowego.
I tak usunięcie ze znaku słowno-graficznego całego elementu słownego "M.", który był wyeksponowany - poprzez umieszczenie wielkimi literami w górnej części etykiety i wyróżniający - poprzez własną barwę (brąz) i graficzną stylizację liter, doprowadziło do powstania innego znaku w zakresie całości wyróżniających go elementów. Skarżący pominął, że zgłoszoną zmianą wyeliminował tym samym z zastrzeżonych kolorów brąz, jako najciemniejszą barwę dotychczasowej grafiki, i doprowadził do zmiany opisanego w zgłoszeniu układu pozostałych elementów graficznych, które w podaniu usytuowane były poprzez określenie poniżej. Skutkiem tego określenia zastrzeżone tło czerwonego, prostokątnego pola obwiedzionego złotą linią i wykonany złotą linią rysunek okrętu z rozwiniętymi żaglami – usytuowane były "poniżej", tj. swoją podstawą sięgały wspólnie ze złotym prążkowanym tłem - dolnej podstawy etykiety. Przede wszystkim jednak po dokonanej zmianie - czerwone, prostokątne pole z rysunkiem okrętu znalazło się powyżej linii podstawy – w centralnej części etykiety i zostało d o o k o ł a otoczone złotym prążkowym polem. Zmieniona odbitka – po usunięciu elementu słownego graficznie różniła się także od pierwotnego opisu tym, że prostokątne, czerwone pole obwiedzione dotychczas złotą linią, zostało obwiedzione drugą, czerwoną linią. Czerwonymi liniami została oznaczona góra etykiety i jej dolna część (podstawa).
Twierdzenie skarżącego na rozprawie, iż prostokąt koloru czerwonego od początku umieszczony był centralnie, a różnica w grafice polega na tym, iż pierwotnie zgłoszona etykieta została obcięta wobec wymogu odpowiedniego rozmiaru odbitek – nie może być wzięte pod uwagę, ponieważ pierwotnie złożona odbitka znaku jest zgodna z jego opisem.
W zaskarżonym postanowieniu organ skupił się na istocie znaku, jego wyeliminowanej części słownej, wywierającej wpływ na odmienność grafiki przedstawionej na nowej odbitce, co było niedopuszczalne w świetle art. 42 ustawy o znakach towarowych. Dopuszczalne są korekty znaku nie mające znaczenia dla jego tożsamości. Dopuszczalność tych zmian powinna być interpretowana rygorystycznie, ponieważ w każdym czasie osoba ubiegająca się o zarejestrowanie znaku może wnieść odrębne zgłoszenie (...str.240 R.Skubisz "Prawo znaków towarowych" Komentarz, W-wa 1997r.)
Wskazane przez Skarżącego przykłady znaków, które uzyskały ochronę po dokonaniu "nawet bardziej radykalnych modyfikacji" – nie oznaczają w ocenie Sądu zarówno spraw o takim samym stanie faktycznym, wymagającym – dla stabilności orzecznictwa, by zapadały decyzje administracyjne tej samej treści, ani tym bardziej nie oznaczają naruszenia zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP, czy też naruszenia określonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Nie można podzielić zarzutu zastosowania różnej praktyki "w analogicznych sprawach", bowiem oprócz pewnych cech podobieństwa nie są one analogiczne, a w każdej z tych spraw przeprowadzono indywidualnie postępowanie administracyjne. Przedstawione przez Skarżącego porównanie jest dużym uproszczeniem na użytek poparcia swojego stanowiska w sprawie o innym stanie faktycznym.
Z powyższych względów zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270) skargę należało oddalić.