VI SA/Wa 35/06

VI SA/Wa 35/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Sygn. powiązane
II GSK 89/07 - Wyrok NSA z 2007-07-05
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Prezes Urzędu Telekomunikacji i Poczty (dalej jako Prezes URTiP) działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 144 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.- dalej jako pt), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako P.) z dnia [...] września 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2005 r. odmawiające uwzględnienia wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dotyczącego zawieszenia postępowania, wszczętego w dniu [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia, czy na krajowym rynku dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych, występuje skuteczna konkurencja.
Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym :
Wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezesa URTiP o zawieszenie postępowania wszczętego w dniu [...] grudnia 2004 r. prowadzonego w sprawie stwierdzenia czy na krajowym rynku dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zwróciła się do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji j Konsumentów (dalej Prezes UOKiK) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie opinii Prezesa UOKiK, pozytywnie opiniującej projekt postanowienia Prezesa URTiP w sprawie stwierdzenia, że na rynku dostępu i rozpoczynania połączeń w sieciach ruchomych nie występuje skuteczna konkurencja. P. Sp. z o.o. złożyła także zażalenie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na przedmiotową opinię Prezes UOKiK.
Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Prezes URTiP odmówił uwzględnienia powyższego wniosku i zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia, czy na rynku dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach istnieje skuteczna konkurencja zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Dodatkowo zauważył, iż w prowadzonym postępowaniu strony nie występują. Zdaniem Prezesa URTiP nie zachodzą również przesłanki uzasadniające obligatoryjne zawieszenie postępowania. Stan faktyczny sprawy, a zwłaszcza wskazane przez pełnomocnika Spółki okoliczności związane z zaskarżeniem opinii Prezesa UOKiK świadczyć mogą, iż jedyną podstawą do zawieszenia postępowania mogło być występowanie w sprawie zagadnienia wstępnego. Podkreślił, że zawieszenie postępowania następuje wyłącznie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależą od uprzedniego rozpoznania zagadnienia wstępnego. Tymczasem prowadzone postępowanie kończy się wydaniem postanowienia a nie decyzji. Ponadto przepis art. 97 k.p.a. nie może być stosowany do postanowień jako nie wymieniony w art. 126 k.p.a.
W dniu [...] września 2005 r. Prezes URTiP wydał postanowienie stwierdzające, że na krajowym rynku świadczenia usług dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje konkurencja.
W dniu [...] września 2005 r. Spółka zwróciła się do Prezesa URTiP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa URTiP w całości oraz o zawieszenie prowadzonego postępowania, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] września 2005 r.
W uzasadnieniu wniosku P. wskazała w szczególności następujące argumenty:
1) Postanowienie z art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego stanowi w istocie decyzję administracyjną, gdyż nie posiada cech postanowienia wskazanych w art. 123 k.p.a. Posiada za to cechy decyzji, stanowiąc przejaw woli organu administracji publicznej o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę określonej osoby (osób). Użycie tej, czy innej nazwy nie ma znaczenia dla charakteru prawnego aktu, na co wskazuje wyrok Sądu Najwyższego z 18 października 1985 r.
2) Uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania przysługuje Spółce jako stronie postępowania. Interes prawny P., który determinuje uznanie jej za stronę, przejawia się w tym, że ustalenie, którego dokonuje Prezes URTiP w ramach postępowania, o którym mowa wart. 23 pt, determinuje nałożenie na Spółkę, po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa wart. 24 pt - obowiązków regulacyjnych. Ponadto polskiej procedurze administracyjnej nie są znane postępowania, które nie miałyby stron, a tym samym nie miałyby swoich adresatów. Podany przez Prezesa URTiP przykład postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Prezesa UOKiK na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów ma charakter wyłącznie porządkowy, a nie merytoryczny.
3) Zdaniem Spółki, Prezes URTiP błędnie uznał, że skoro art. 97 k.p.a. nie został wskazany w art. 126 k.p.a., to nie można zawiesić postępowania, które kończy się postanowieniem. Ponadto postanowienie z art. 23 ust. 3 pt w swojej istocie stanowi decyzję.
W wyniku rozpoznania złożonego przez spółkę P. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia organ – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - stwierdził, iż skarżąca spółka nie ma statusu strony w prowadzonym na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne postępowaniu, zaś postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 cyt. ustawy nie rozstrzyga ani o prawach, ani o obowiązkach P. Sp. z o.o.
Zdaniem organu argumenty P. zawarte we wniosku nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie wskazania, iż postanowienie z art. 23 ust. 3 pt stanowi w istocie decyzję administracyjną, gdyż nie posiada cech postanowienia organ wskazał na celowe użycie przez ustawodawcę pojęcia "postanowienie" a nie "decyzja".
Prezes URTiP zaznaczył, iż postanowienie z art. 23 ust. 3 pt nie warunkuje możliwości nałożenia obowiązków regulacyjnych na P.. Przedmiotowe postanowienie nie może w ogóle stanowić podstawy do nakładania obowiązków, ani przyznawania jakimkolwiek podmiotom praw. Jedyne o czym przesądza, to o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wyznaczenia określonego przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnego za podmioty posiadające znaczącą pozycję rynkową (art. 24 ust. 1 Pt). Postanowienie wydane na podstawie art. 23 ust. 3 pt nie wskazuje i nie może wskazywać, wobec których podmiotów postępowanie z art. 24 ust. 1 pt zostanie wszczęte w przyszłości. Wynika to z narzuconego w ustawie przedmiotu tego postępowania. Nie jest nim badanie określonych podmiotów, lecz jedynie analiza całościowa cech danego rynku właściwego.
Za nietrafny uznano także pogląd zawarty we wniosku, iż postępowania z art. 23 pt dotyczą zamkniętego, ściśle określonego kręgu podmiotów. O ile teza ta znajduje jeszcze uzasadnienie w odniesieniu do rynków telefonii ruchomej, o tyle zupełnie nie sprawdza się w odniesieniu do innych rynków właściwych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. (Dz. U. Nr 242, poz. 2420). Organ wskazał, iż analizie konkurencyjności, o której mowa w art. 23 pt poddanych zostało w sumie około 3 700 przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby wszystkie te podmioty posiadały status stron w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 23 pt. W ocenie organu nie ma też podstaw, aby w sposób wyjątkowy traktować rynki związane z telefonią ruchomą i uznawać, że podmioty na nich działające są stronami prowadzonych postępowań, a odmawiać takiego przymiotu setkom podmiotów, działających na pozostałych rynkach. Organ doszedł do przekonania, że argumentacja przedstawiona przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazuje, aby Prezes URTiP błędnie ocenił stan faktyczny lub prawny sprawy. Okoliczności sprawy wskazują w sposób bezsprzeczny, iż P. nie jest stroną postępowania. Okoliczności te uzasadniają odmowę zawieszenia postępowania na wniosek P. na podstawie art. 98 § 1 Kpa. Brak jest także podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. Spółka z o.o. zarzuciła organowi obrazę:
- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 23 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 z późno zm.;
- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 pt.;
- art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 pt.
W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] października 2005 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] września 2005 r.
W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, stwierdza, iż wydawany przez Prezesa URTiP akt, o którym mowa wart. 23 ust. 3 pt stanowi w istocie decyzję administracyjną. Wprawdzie w ww. przepisie określony on został jako "postanowienie", nie posiada jednak cech postanowienia wskazanych w art. 123 k.p.a. Użycie przez ustawodawcę w treści odnośnych przepisów pt terminu "postanowienie" nie może przy tym samo przez się przesądzać jeszcze charakteru podejmowanego rozstrzygnięcia (np. wyrok SN z 18.10.1985 r., II CR 320/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 158). Akt nazwany w art. 23 ust. 3 pt "postanowieniem" nie odpowiada bowiem cechom, którymi w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego muszą charakteryzować się postanowienia. Zdaniem skarżącej uczestnikami [...] rynków podlegających analizie Prezesa URTiP są w Polsce wyłącznie [...] istniejący operatorzy [...], w tym P. Potwierdza to Prezes URTiP w swym kończącym postępowanie "postanowieniu" z 19 września 2005 r., wydanym na podstawie art. 23 ust. 3 pt a zatem prowadzone przez Prezesa URTiP postępowania dotyczyło zatem zamkniętego, ściśle określonego kręgu podmiotów. W konsekwencji wynik postępowania w sprawie analizy rynku posiada prejudycjalne znaczenie na dalszych etapach regulowania rynku telekomunikacyjnego, przesądzając o możliwości skierowania do P. i innych uczestników rynku odpowiednich środków regulacyjnych. Potwierdza to zresztą sam Prezes URTiP w treści postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r. gdzie wyraźnie wskazuje na ścisły związek między prowadzonym postępowaniem a możliwością skierowania do P. oraz pozostałych dwóch uczestników rynku środków regulacyjnych. P. podtrzymała stanowisko, iż w polskiej procedurze administracyjnej nie są znane postępowania jurysdykcyjne, które nie miałyby stron, a tym samym nie są znane kończące te postępowania postanowienia, które nie miałyby swoich adresatów. Postępowanie z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie może być przyrównywane do postępowania z art. 23 pt z uwagi na występujące między tymi postępowaniami podstawowe różnice. Powyższe wskazuje, iż P. jest podmiotem, którego interesu prawnego dotyczyło postępowanie zakończone postanowieniem Prezesa URTiP z dnia 19 września 2005 r. (art. 28 k.p.a.). Tym samym obowiązkiem organu było zapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu, w tym merytoryczne rozpatrzenie wniosku P. o zawieszenie tego postępowania. Mając na uwadze, iż Prezes URTiP nie dopełnił ciążących na nim w tym zakresie obowiązków, a wręcz odmówił dopuszczenia P. do udziału w postępowaniu, wydane postanowienie w sposób rażący narusza prawo, a w szczególności art. 28 k.p.a.
Za błędny P. uznaje pogląd Prezesa URTiP, iż stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do postanowień jest sprzeczne z art. 126 k.p.a. bowiem przepis art. 97 § 1 pkt 4 dotyczy nie postanowień, ale postępowania. Ponadto, zdaniem strony, specyfika postanowienia z art. 23 ust. 3 pt, jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oraz zawierającego rozstrzygnięcie o charakterze materialnoprawnym, a nie tylko procesowym, wskazuje na konieczność choćby odpowiedniego stosowania w tym przypadku art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP nie zgodził się z argumentacją strony i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
W piśmie z dnia złożonym w dniu [...] sierpnia 2006 r. dodatkowo, prócz zarzutów podniesionych w skardze, skarżąca podniosła, iż zaskarżone postanowienie narusza ponadto:
- art. 16 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), (Dz.Urz. WE L 108/33; Dz.Urz.UE-sp 13-29-349), poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w ramach odrębnego postępowania prowadzonego bez udziału stron, zmierzającego do ustalenia czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja, podczas gdy obowiązkiem krajowego organu regulacyjnego jest prowadzenie jednego postępowania, w ramach którego rozstrzygnięte zostałyby zarówno kwestie dotyczące występowania skutecznej konkurencji na rynku właściwym, jak i kwestie związane z wyznaczeniem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw o znaczącej pozycji rynkowej oraz nałożeniem na te podmioty stosownych obowiązków regulacyjnych.
W związku z tym skarżąca wniosła o skierowanie przez Sąd w trybie art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: "TWE") pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich:
"Czy art. 16 ust. 1,2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), (Dz.Urz.WE L 108/33; Dz.Urz.UE-sp 13-29-349) dopuszczają możliwość prowadzenia przez krajowy organ regulacyjny bez udziału stron odrębnego postępowania kończącego się wydaniem postanowienia stwierdzającego czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja (art. 23 polskiego Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), które to postępowanie bezpośrednio poprzedza i warunkuje kolejne postępowanie (prowadzone już z udziałem stron) w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych."
Na poparcie swego stanowiska skarżąca powołała się na nowelizację przepisu art. 4 pt. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 23 ust. 3 Pt, "Jeżeli na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja, Prezes UKf zamyka postępowanie, o którym mowa w ust. 1, w drodze postanowienia". Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 206 ust. 2b pt, na postanowienie to przysługuje zażalenie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zdaniem strony, skoro ustawodawca wyraźnie dopuścił możliwość zaskarżenia nawet w stosunku do postanowienia uznającego analizowany rynek za dostatecznie konkurencyjny, to tym samym uznał, iż całe postępowanie w sprawie analizy rynku musi toczyć się z udziałem stron oraz musi dotyczyć ich praw i obowiązków. Powyższą argumentację strony wspiera również odwołanie do przepisów ww. dyrektywy ramowej dotyczących procedury analizy rynku (art. 16 dyrektywy ramowej). Prawo wspólnotowe ujmuje tę procedurę jako jednolite postępowanie, w którym dochodzi zarówno do ustalenia, że na danym rynku nie występuje skuteczna konkurencja, z uwagi na istnienie przedsiębiorstw posiadających znaczącą pozycję rynkową, jak i do nałożenia na te przedsiębiorstwa stosownych obowiązków regulacyjnych. Wskazuje na to chociażby tytuł artykułu 16 dyrektywy ramowej, który stanowi o jednym postępowaniu (procedurze) analizy rynku (prawodawca wspólnotowy używa tutaj liczby pojedynczej, a nie mnogiej). Potwierdza to również treść art. 16 ust. 4 dyrektywy ramowej, zgodnie z którym: "Jeżeli krajowy organ regulacyjny ustali, że na danym odnośnym rynku nie występuje efektywna konkurencja, wskaże on przedsiębiorstwa posiadające znaczną pozycję na tym rynku, zgodnie z art.14 Krajowy organ regulacyjny nałoży na takie przedsiębiorstwa stosowne specyficzne wymogi, o których mowa w ust.2 niniejszego artykułu, albo utrzyma w mocy lub zmieni dotychczas obowiązujące wymogi." Prawo wspólnotowe nie przewiduje zatem rozdzielenia procedury badania rynku na dwa oddzielne postępowania, jak to miało uprzednio miejsce w polskiej ustawie, lecz wyraźnie stanowi o jednym postępowaniu obejmującym całokształt spraw związanych z sytuacją konkurencyjną na rynku właściwym. Polskie prawo telekomunikacyjne nie zawierało zatem pierwotnie prawidłowego wdrożenia do prawa polskiego procedury analizy rynku określonej w art. 16 dyrektywy ramowej. Wadliwość polskiej regulacji dotyczącej analizy rynku usunął dopiero ustawodawca ww. nowelą do pt z 29 grudnia 2005 r. Obecnie art. 24 ust. 1 Pt stanowi wyraźnie, iż ustalenie, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja prowadzi do wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz do nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie. Nie prowadzi się już zatem dwóch odrębnych postępowań, ale jedno postępowanie, w ramach którego rozstrzygane są wszystkie powyższe kwestie. W takim postępowaniu strona ma przy tym możliwość wniesienia środka zaskarżenia dotyczącego wszystkich kwestii objętych wydawaną decyzją, a więc zarówno kwestii występowania skutecznej konkurencji, jak i wyznaczenia przedsiębiorstwa posiadającego znaczącą pozycję na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych. Wcześniejsze rozdzielenie procedury analizy rynku na dwa odrębne postępowania, z których pierwsze (art. 23 Pt) toczy się bez udziału stron i dotyczy jedynie zagadnienia występowania skutecznej konkurencji, stanowiło naruszenie art. 16 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy ramowej.
Na rozprawie przed Sądem strony potrzymały swoje stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. Spółki z .o.o. z siedzibą w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu obowiązującym w dniu rozstrzygania sprawy przez organ, niezwłocznie po wydaniu lub zmianie rozporządzenia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 (czyli rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustalającego rynki właściwe), jednak nie później niż w terminie 30 dni od wejścia w życie lub każdej zmiany rozporządzenia, Prezes URTiP, w drodze postanowienia, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.
Zgodnie z ustępem 2 art. 23 cyt. ustawy analiza rynków właściwych następuje z uwzględnieniem wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie analizy rynku i ustalania znaczącej pozycji rynkowej.
Przepis art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne stanowi z kolei, iż zamknięcie postępowania, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia, w którym Prezes URTiP stwierdza, czy na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.
Należy wskazać ponadto, iż w sytuacji, w której Prezes URTiP stwierdzi, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja, wszczyna postępowanie w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (vide: art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne).
W świetle powyższych przepisów Prawa telekomunikacyjnego należy stwierdzić, iż celem postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy, jest ustalenie jedynie, czy na analizowanym przez Prezesa URTiP rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.
Przy dokonywaniu powyższej analizy organ regulacyjny zobowiązany jest uwzględniać wspomniane w ustępie 2 art. 23 wytyczne Komisji Europejskiej.
Zamknięcie postępowania w sprawie oceny danego rynku następuje w drodze postanowienia, które stwierdza, że rynek jest skutecznie konkurencyjny, lub że nie występuje na nim skuteczna konkurencja.
Zdaniem Sądu przedmiotowe postępowanie nie ma ściśle oznaczonego adresata, zaś postanowienie wydane przez Prezesa URTiP w trybie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne nie nakłada bezpośrednio jakichkolwiek obowiązków, czy też praw na przedsiębiorców prowadzących działalność telekomunikacyjną na rynku objętym analizą organu.
Przedmiotowe postanowienie stanowi jedynie rozstrzygnięcie co do stanu konkurencyjności rynku, a więc ma ono charakter przedmiotowy i abstrakcyjny. Oznacza to, iż w tej fazie postępowania organ regulacyjny nie jest uprawniony do ustalania przedsiębiorców telekomunikacyjnych (podmiotów) o znaczącej pozycji na rynku lub stwierdzenia, że takie podmioty nie występują na analizowanym rynku, albowiem dopiero w razie stwierdzenia braku efektywnej konkurencji będzie to przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne.
W tej sytuacji należy uznać, że postanowienie przewidziane w art. 23 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. nie ma bezpośrednich adresatów, gdyż nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach lub obowiązkach konkretnych podmiotów (tak również: Stanisław Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 239). Wynik przedmiotowego postępowania zakończonego postanowieniem nie przesądza o prawach indywidualnych, gdyż nie nakłada żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje praw konkretnie wskazanym, indywidualnym operatorom telekomunikacyjnym.
Wobec takiego charakteru przedmiotowego postępowania, należy stwierdzić, iż w postępowaniu tym nie ma konkretnych stron. Status strony uzyskać można dopiero w przypadku następnego etapu, tj. w postępowaniu w sprawie wyznaczenia podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia obowiązków regulacyjnych.
W ocenie Sądu nie można wywodzić tezy, iż skarżąca spółka jest stroną postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego – uzasadniając to możliwością uznania podmiotem, który zostanie wyznaczony jako podmiot o znaczącej pozycji rynkowej i na który zostaną nałożone obowiązki regulacyjne, w postępowaniu, wszczętym w trybie art. 24 ust. 1 cyt. ustawy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z samego stwierdzenia niewystępowania skutecznej konkurencji na danym rynku zawartego w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. nie wynika jeszcze wniosek, że działający na nim przedsiębiorcy posiadają znaczącą pozycję rynkową, ani tym bardziej nie wynika, którzy operatorzy działający na tym rynku posiadają tego rodzaju pozycję i jaki jest jej charakter. Postanowienie nie kształtuje w żaden sposób praw ani obowiązków indywidualnie oznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w tym skarżącej spółki (podobnie: S. Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", s. 239).
Mając to na względzie należy uznać, iż Prezes URTiP prawidłowo odmówił skarżącej spółce uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia, czy na krajowym rynku świadczenia dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja.
Zdaniem Sądu Prezes URTIP wszechstronnie zebrał i ocenił materiał zgromadzony w sprawie, zaś w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku strony skarżącej dotyczącego skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.