VI SA/Wa 3482/24

VI SA/Wa 3482/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Koncesje
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 633
artr. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 i 9
ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (T. J.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 11, art. 124 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2024 r. znak [...], sprostowane postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2024 r. w zakresie daty wydania postanowienia, wydane w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji.
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:
Pismem z dnia 31 lipca 2024 r. Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Wójta Gminy S. o uzgodnienie projektu decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie torfu z części złoża "P." z terenu działek ewidencyjnych o numerach: [...], obręb ewidencyjny P. oraz działek ewidencyjnych o numerach: [...] obręb ewidencyjny W., gmina S., powiat [...], województwo [...].
Do pisma załączono projekt decyzji.
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2024 r. Wójt Gminy S. (dalej: "organ I instancji", "Wójt Gminy") postanowił "zaopiniować negatywnie projekt decyzji udzielającej koncesji spółce W. Spółka Akcyjna (...) na wydobywanie torfu z części złoża "P." w granicach określonego w projekcie decyzji obszaru górniczego, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] obrębu ewidencyjnego P. oraz działkach ewidencyjnych o numerach: [...] obrębu ewidencyjnego W., gmina S., powiat [...], województwo [...].".
Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 23 ust. 2a pkt 1 w związku z art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 633 ze zm.) oraz art. 106 § 3 i 5 oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.".
W uzasadnieniu Wójt Gminy wskazał, że zaopiniowanie ww. projektu podyktowane jest zapisem art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, wymaga uzgodnienia z wójtem właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności. Wskazał nadto, że projektowane wykonywanie działalności na działkach nr [...] narusza sposób wykorzystywania nieruchomości ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...]. Zatem przedłożony projekt został "zaopiniowany negatywnie".
Postanowienie to zostało doręczone Marszałkowi Województwa w dniu 13 sierpnia 2024 r., a Spółce – w dniu 14 sierpnia 2024 r. (data nadania 13.08.2024 r.).
W dniu 20 sierpnia 2024 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i umorzenia postępowania. Postanowieniu temu zarzucono wydanie opinii, a nie uzgodnienia, podczas gdy przepis art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wymaga uzgodnienia oraz wydanie negatywnego rozstrzygnięcia co do całości projektu decyzji, podczas gdy w treści postanowienia Wójt Gminy wyraźnie stwierdził, że wykonywanie działalności wydobywczej co do części nieruchomości nie narusza przeznaczenia nieruchomości. Strona podniosła także, że w jej ocenie wykonywanie działalności wydobywczej na wszystkich objętych projektem decyzji terenach nie narusza sposobu wykorzystania nieruchomości określonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 i art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 106 § 3 i 5 i art. 124 k.p.a. Zgodnie z art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności: kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7. Uzyskanie zgody organu współdziałającego jest zatem jednym
z warunków wydania decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie kopalin.
Negatywne uzgodnienie projektu decyzji, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie,
jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne.
Zdaniem Kolegium organ I instancji zachował termin do uzgodnienia projektu decyzji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w związku z czym nie ma zastosowania art. 9 ust. 2 tej ustawy. Wystąpienie Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji oraz sam projekt rozstrzygnięcia zostały złożone za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 31 lipca 2024r. Postanowienie Wójta Gminy zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2024 r. oraz wysłane i doręczone Marszałkowi Województwa [...] w dniu [...] sierpnia 2024r., co potwierdza dołączone do akt sprawy Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (UPP).
Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie II OSK 3061/13, Kolegium wskazało, że ustawodawca zasadniczo uzależnił możliwość podejmowania i wykonywania działalności określonej w ustawie od przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jest to zasada. W ustępie drugim art. 7 ustawy Prawo geologiczne i
górnicze, mając na względzie potrzebę zapobieżenia sytuacjom, w których
prowadzenie działalności określonej ustawą nie byłoby możliwe ze względu na nieuchwalenie miejscowego planu, ustawodawca dopuścił prowadzenie takiej działalności także na terenach, na których nie obowiązują plany miejscowe, pod warunkiem wszakże, że działalność ta nie naruszy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium oraz w przepisach odrębnych. Treść art. 7 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze nadaje zatem studium - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - charakter normatywny w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania
i wykonywania działalności określonej tą ustawą. Postanowienia te mają ustalać
sposób wykorzystania nieruchomości. Zatem żadne inne kryterium - określone w studium - niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej.
Dalej Kolegium podniosło, że w odniesieniu do działek znajdujących się na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonych symbolem [...] i [...] oraz do działek nr [...] i [...] zlokalizowanych w studium
na terenie oznaczonym symbolem [...], nie stwierdzono by projektowana działalność naruszała ustalenia miejscowego planu oraz studium.
Jednakże obszar górniczy "P." zaprojektowany w granicach działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb P., obszar górniczy "P." zaprojektowany w granicach działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb P. oraz obszar górniczy "P." zaprojektowany w granicach działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb W., zlokalizowane są na terenach oznaczonych symbolem E - obszary ochrony ekologicznej proponowane
do pozostawienia w dotychczasowym użytkowaniu. Z treści studium wynika, że
obszary oznaczony symbolem E to obszary o wysokim udziale trwałych użytków zielonych położone w obniżeniach rzek i cieków wodnych. Na terenach E proponuje
się zachowanie dotychczasowego rolniczego użytkowania z dopuszczeniem lokalizacji obiektów gospodarki wodnej i ochrony środowiska, obiektów i urządzeń związanych z eksploatacją wód (ujęć) i ochronę wód (oczyszczalnie) oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem braku możliwości ich
trasowania lub lokalizacji poza terenami E. Zatem przeznaczenie terenów
oznaczonych symbolem E w obowiązującym na terenie Gminy S. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S.
nie przewiduje możliwości eksploatacji surowców.
Z powyższego, zdaniem Kolegium, jednoznacznie wynika, że zlokalizowanie obszaru górniczego zaprojektowanego w granicach ww. obszaru narusza sposób wykorzystywania nieruchomości ustalony w studium, stąd też zasadnym było negatywne zaopiniowanie projektu decyzji Marszałka Województwa [...].
Ustosunkowując się do treści zażalenia Kolegium wskazało, że nie budzi wątpliwości fakt, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w formie wiążącego uzgodnienia a nie opinii. Kolegium wskazało także, że brak było podstaw prawnych do pozytywnego uzgodnienia projektu koncesji przynajmniej w części tj. w odniesieniu do nieruchomości nr [...] i [...] obręb W. oraz nr [...] i [...] obręb W., ponieważ wniosek o wydanie koncesji i projekt decyzji Marszałka Województwa [...] dotyczy inwestycji jako całości.
Zaś sam brak odgórnego zakazu prowadzenia eksploatacji złóż na terenie oznaczonym symbolem E sam w sobie nie przesądza o możliwości prowadzenia takiej działalności na tym terenie. Zdaniem Kolegium eksploatacja złoża naruszałaby sposób wykorzystania nieruchomości ustalony w studium.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji. Jednocześnie Strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1) art. 124 § 2, art. 11 i art. 7 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego zredagowania uzasadnienia wydanego postanowienia i brak wyjaśnienia przesłanek, którymi
kierował się organ odwoławczy, w szczególności zaś:
- całkowite pominięcie podkreślanego przez Skarżącą faktu, że organ I instancji wydał postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii, a nie uzgodnienia;
- brak wyjaśnienia przyczyn uznania sfomułowania "zaopiniować negatywnie" jako niemającego znaczenia dla ustalenia charakteru stanowiska organu I instancji (opinii czy też uzgodnienia), co świadczy o braku należytego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy oraz naruszeniu zasady przekonywania;
2) art. 6 i art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że użyte w postanowieniu organu I instancji sformułowanie "zaopiniować negatywnie",
świadczące o wydaniu opinii w miejsce uzgodnienia, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie;
3) art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez uznanie za prawidłowe wydanie orzeczenia, w którym postanawia się "zaopiniować negatywnie" projekt decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie torfu ze złoża, podczas gdy właściwą formą współdziałania organu wynikającą z art. 23 ust. 2a pkt 1 tej ustawy nie jest opinia, lecz uzgodnienie;
4) art. 9 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że organ I instancji dokonał odmowy uzgodnienia projektu koncesji w przewidzianym na to terminie, przez co nie doszło do milczącego uzgodnienia projektu koncesji, podczas gdy organ I instancji - wydając opinię - nie dokonał uzgodnienia w przewidzianym na to terminie, przez co projekt koncesji został uzgodniony w sposób milczący;
5) art. 23 ust. 2a pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez uznanie za prawidłowe negatywnego rozstrzygnięcia organu I instancji zarówno w stosunku do terenów przeznaczonych wprost w aktach planistycznych pod wydobycie kopaliny ze złoża, jak i do terenów wprawdzie nieprzeznaczonych wprost na ten cel,
ale niezakazujących takiej działalności.
W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w sprawie właściwą formą współdziałania jest uzgodnienie, a nie opinia. Wydając opinię organ I instancji nie dokonał
uzgodnienia, zgodnie z art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w ustawowym terminie 14 dni. Doszło zatem do milczącego uzgodnienia projektu
koncesji przez organ I instancji. Jest to kluczowa kwestia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.
Dalej Strona podkreśliła oczywisty brak podstaw do wydania negatywnego rozstrzygnięcia przez organ I instancji w stosunku do terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami [...] i [...] oraz terenów oznaczonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. symbolem [...]. Zdaniem Skarżącej nie było również podstaw do odmowy uzgodnienia projektu koncesji w stosunku do pozostałych terenów, zważywszy na cele ekonomiczne określone w studium oraz brak uregulowania w studium zakazu eksploatacji złóż.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w sprawie, pod względem zgodności z prawem, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]
września 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z
dnia [...] sierpnia 2024 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji udzielającej koncesji. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7
i 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 4 ww. ustawy działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana po uzyskaniu koncesji, udzielanej przez marszałka województwa.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że pismem z dnia 31 lipca 2024 r.
Marszałek Województwa [...] wystąpił do Wójta Gminy o uzgodnienie projektu decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie torfu z części złoża "P." z terenu działek nr ewid. [...] obręb P. oraz nr ewid: [...] obręb W., gmina S., powiat [...], województwo [...]. Jako podstawę prawną wystąpienia Marszałek wskazał art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Stosownie do art. 23 ust. 2a pkt 1 ww. ustawy: "W odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej:
1) udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla,
- wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7.". Stosownie do art. 7 ust.
1 tej ustawy: "Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w
odrębnych przepisach." "W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystania nieruchomości wynikającego z planu ogólnego gminy oraz przepisów odrębnych." (ust.
2 art. 7 ustawy).
W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że powyższa regulacja w sposób niebudzący wątpliwości wprowadza zasadę, iż udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), a jedynym kryterium uzgodnienia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości, określonego w sposób przewidziany w art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.
W sprawie niniejszej organy ustaliły, że obszar górniczy P. –
P., w granicach działek nr [...] i [...], obręb W., znajduje się w
granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach oznaczonych symbolem [...] i [...] (uchwała Rady Gminy w S. nr
[...] z dnia [...] lipca 2002 r.) – tereny wydobywania naturalnych zasobów surowcowych, a zatem nie narusza przeznaczenia nieruchomości. Również i obszar górniczy P.-W. – P., w granicach działek nr [...] i [...], obręb W., nie narusza sposobu wykorzystania ustalonego w studium, gdyż znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] – granice złóż surowców naturalnych o zasobach udokumentowanych do eksploatacji w okresie kierunkowym.
Natomiast obszar górniczy w skład którego wchodzą pozostałe działki objęte projektem decyzji o udzieleniu koncesji, znajduje się poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w granicach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Rady Gminy w S.
W przypadku gdy nie ma dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przesłankę "nienaruszania sposobu wykorzystywania nieruchomości" należy odnieść do sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Konieczna jest zatem zgodność planowanego przedsięwzięcia z założeniami studium (zob. wyroki NSA z dnia: 24.07.2015 r. II OSK 3061/13;
21.09.2018 r. II GSK 515/18).
Jak wskazały organy działki nr [...], [...] (P.), [...],
(P.) oraz działki nr [...] (P. – P.), zlokalizowane są na terenach oznaczonych w studium symbolem E. Z załącznika nr 1 – wyrysu ze studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego wynika, że obszary oznaczone symbolem E to obszary ochrony ekologicznej i proponowane do pozostawienia w dotychczasowym użytkowaniu. Natomiast obszary eksploatacji złóż surowców naturalnych zostały oznaczone symbolami PE1, PE2, PE3.
Z wypisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. wynika, że rolnictwo stanowi w gminie wiodącą funkcję z uwagi na sprzyjające korzystne warunki glebowe. W odniesieniu do
obszarów oznaczonym symbolem E wskazano, iż są to obszary rolne o wysokim
udziale użytków zielonych położone w obniżeniach rzek i cieków wodnych. Na
terenach E proponuje się zachowanie dotychczasowego rolniczego użytkowania z dopuszczeniem lokalizacji obiektów gospodarki wodnej i ochrony środowiska,
obiektów i urządzeń związanych z eksploatacją wód (ujęć) i ochronę (oczyszczanie)
oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenami E.
Z powyższego wynika zatem, że na obszarach objętych studium, a
oznaczonych symbole E proponowane przeznaczenie to dotychczasowe rolnicze użytkowanie. Dopuszczono przy tym lokalizację obiektów gospodarki wodnej i ochrony środowiska, obiektów i urządzeń związanych z eksploatacją wód (ujęć) i ochronę (oczyszczanie) oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, ale pod warunkiem braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenami E. Oznacza
to, że planowana przez Skarżącą działalność polegająca na wydobywaniu torfu ze
złoża zlokalizowanego na terenie działek objętych w studium symbolem E, narusza przeznaczenie nieruchomości. Ta niezgodność powoduje, że brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia zamierzonej działalności Strony, co trafnie uznały organy orzekające w sprawie. Dlatego też wobec naruszenia zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w studium, uzgodnienie projektu koncesji stanowiłoby naruszenie przepisu art. 23 ust. 2a pkt 1 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Nie ulega bowiem wątpliwości, że użytkowanie rolnicze nie obejmuje wydobywania torfu. Tym samym zarzut naruszenia art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy poprzez uznanie przez Kolegium za prawidłowe negatywne rozstrzygnięcie nie mógł zostać uwzględniony. Dodatkowo zauważyć należy, że dla pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji ww. przepisy wymagają nienaruszania zamierzoną działalności przeznaczenia nieruchomości, a nie zakazu prowadzenia działalności, jak wywodzi Strona.
Wskazywany przez Stronę brak w studium zakazu wydobywania kopaliny na obszarze
E nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się zaś do dalszych zarzutów skargi, wskazać należy, co następuje:
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze "Jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji od współdziałania (uzgodnienia lub wyrażenia opinii) z innym organem administracji, zajmuje on stanowisko nie później
niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w terminie określonym w ust. 1, uważa się, że aprobuje przedłożony projekt rozstrzygnięcia (ust. 2 art. 9 ustawy). Przy czym termin
do zajęcia stanowiska jest zachowany, jeżeli przed upływem 14 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie organ współdziałający doręczył
postanowienie w tej sprawie lub dokonał jego wysyłki (ust. 3 art. 9 ustawy).
Termin na uzgodnienie lub wyrażenie opinii liczy się od daty doręczenia projektu rozstrzygnięcia i jest to termin zawity. Wynosi on 14 dni. Ustawodawca określił również skutki braku zajęcia przez organ stanowiska. W takiej sytuacji przyjmuje się, że organ współdziałający aprobuje przedłożony projekt.
W sprawie organ I instancji zachował czternastodniowy termin o którym mowa
w art. 9 ust. 1 powyższej ustawy. Wystąpienie Marszałka Województwa zostało wystosowane do Wójta Gminy w dniu 31 lipca 2024 r., a rozstrzygnięcie negatywne Wójta Gminy zostało doręczone Marszałkowi w dniu 13 sierpnia 2024 r. Także i Stronie doręczono postanowienie w dniu 14 sierpnia 2024 r., przy czym wyekspediowanie postanowienia do Strony nastąpiło w dniu 13 sierpnia 2024 r. (zob. data stempla pocztowego na potwierdzeniu odbioru postanowienia k. 31 akt adm.). Tym samym
brak jest podstaw do podziela stanowiska Spółki by do odmowy uzgodnienia doszło z przekroczeniem terminu. Sąd nie podzielił także stanowiska Strony by w sprawie
doszło do sytuacji o której mowa w art. 9 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze,
tj. by organ współdziałający nie zajął stanowiska i tym samym zaaprobował
przedłożony projekt rozstrzygnięcia. Zarzucając Kolegium naruszenie art. 9 ust. 2
ustawy Prawo geologiczne i górnicze Strona wskazała, że Wójt Gminy wydał opinię, o czym świadczy użyty w rozstrzygnięciu postanowienia I instancji zwrot "zaopiniować negatywnie projekt decyzji".
W sprawie postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art.
23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Akcentowana przez Stronę nieścisłość terminologiczna, tj. użycie w rozstrzygnięciu postanowienia zwrotu "zaopiniować negatywnie projekt decyzji udzielającej koncesji", nie stoi na
przeszkodzie uznaniu, że rozstrzygnięcie zostało oparte na właściwej podstawie
prawnej, jest jednoznaczne i nie pozostawia pola do odmiennej interpretacji (por.
wyrok NSA z 11.02.2021 r. II GSK 1219/20). Tym samym, zdaniem Sądu, trafnie Kolegium wskazało, że nie budzi w sprawie wątpliwości fakt, iż postanowienie organu
I instancji zostało wydane w formie wiążącego uzgodnienia. Świadczy o tym materialnoprawna podstawa jego wydania tj. art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Niewątpliwie bowiem przepis ten wymaga uzgodnienia z
wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności. A zatem, w ocenie Sądu, brak było podstaw
do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 23 ust. 2a pkt 1 ww. ustawy oraz zarzutu naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz zasad zaufania do władzy publicznej i nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw bez uzasadnionej przyczyny (art. 8 § 1 i § 2 k.p.a.). Niewątpliwie bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane
na podstawie przepisów prawa. Jak już wskazano podstawą materialnoprawną był art.
23 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 7 tej ustawy.
Natomiast nieścisłość terminologiczna w żadnym razie nie może świadczyć o
naruszeniu ww. zasad ogólnych i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu nieuzgodnienia projektu decyzji nawet w części, co do której organ I instancji wskazał, że planowana działalność Spólki nie narusza przeznaczenia lub sposobu korzystania określonego w art. 7 ustawy Prawo
geologiczne i górnicze, w ocenie Sądu rację ma Kolegium, że uzgodnieniu podlega projekt rozstrzygnięcia w kształcie przedstawionym przez właściwy organ. Organ uzgadniający nie ma możliwości modyfikacji projektu rozstrzygnięcia, a tym samym możliwości uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia jedynie w części.
W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 124 § 2 k.p.a., zgodnie
z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, gdy
wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie, w zw. z art. 7 i art. 11 k.p.a.
Podstawowym celem zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a., jest wyjaśnienie
stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. W
orzecznictwie wskazuje się, że zasadę tę narusza organ w szczególności wówczas,
gdy w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia spraw (por. wyrok NSA z 6.08.1984 r. II SA 742/84). Zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Przy czym jedną z podstawowych form realizacji zasady przekonywania jest uzasadnienie decyzji.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie narusza prawa.
W treści postanowienia Kolegium zawarło zarówno uzasadnienie faktyczne –
wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak i prawne. Kolegium wyjaśniło bowiem podstawę prawną
postanowienia, przytaczając przepisy prawa. W sposób wyczerpujący odniosło się także do zarzutów Strony zawartych w zażaleniu, w tym wyjaśniło dlaczego przyjęto,
że w sprawie organ I instancji działał w ramach uzgodnienia, a nie opinii, mimo użycia sformułowania "zaopiniować negatywnie".
W tym miejscu zauważyć należy, że czym innym jest poprawność sporządzenia uzasadnienia rozstrzygnięcia, a czym innym siła przekonywania użytych argumentów. Obowiązkiem organu jest bowiem dołożenie należytej staranności w wyjaśnieniu
stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia, a nie skuteczne przekonanie Strony o zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 16.05.2024 r. I GSK 1265/20).
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa
w stopniu umożliwiającym uwzględnienie skargi, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z
dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), w tym przepisów podniesionych w skardze. Dlatego, w oparciu o art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ww. ustawy, Sąd skargę oddalił.