VI SA/WA 3463/24

VI SA/Wa 3463/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Marek Maliński /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 13 sierpnia 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 i 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d.), art. 2 pkt 5, 6, 10, 13, art. 16, art. 17 oraz art. 22 pkt 1 i 2 ustawy z 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1123) oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "WITD") z 28 listopada 2023 r. nr [...] o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka", "strona") kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych.
Jak wynika z akt sprawy podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na przekazywaniu zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy.
W dniu 12 grudnia 2022 r. około godziny 11:20 w W. przy [...] inspektorzy WITD poddali kontroli drogowej samochód osobowy marki S. o nr rej. [...], którym kierował Pan F. A.. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił usługę przewozową przy pomocy aplikacji "[...]" na trasie z ul. [...] na [...] w W. za kwotę 10 zł. Pasażer miał zapłacić gotówką u kierowcy po zakończonym kursie. Na podstawie faktury jaką otrzymał pasażer kontrolujący ustalili, że podmiotem wykonującym przewóz jest przedsiębiorca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] lok. [...], [...]. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z 12 grudnia 2022 r.
Pismem z 24 maja 2023 r. WITD zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.
W odpowiedzi pismem z 13 czerwca 2023 r. stanowisko w sprawie przedstawił pełnomocnik strony wnosząc o umorzenie postępowania.
Decyzją z 28 listopada 2023 r. nr [...] organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 12 000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.
W wyniku rozpoznania odwołania spółki GITD – decyzją z 13 sierpnia 2024 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.
Z materiału tego – zdaniem GITD - jednoznacznie wynika, że 12 grudnia 2022 r. około godziny 11:20 w W. przy [...] inspektorzy WITD poddali kontroli drogowej samochód osobowy marki S. o nr rej. [...], którym kierował F. A.. Kontrola została odnotowana w protokole kontroli nr [...]. Z ustaleń stwierdzonych podczas kontroli wynika, że kierowca wykonywał zarobkowy przewóz drogowy jednego pasażera, który zamówił usługę przewozową na trasie z ul. [...] na [...] w W.. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji "[...]". Realizującym usługę było przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Opłata za przewóz wyniosła 10 zł. Pasażer nie otrzymał paragonu. Poddany kontroli pojazd nie był oznaczony ani wyposażony jako taksówka. Jednocześnie kierowca nie okazał żadnych uprawnień do wykonywania przedmiotowego przewozu osób wydanych sobie ani innemu podmiotowi.
Następnie organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, że przedsiębiorca C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. P.m. [...], [...], posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 18 maja 2022 r. przez Prezydenta [...], a pojazd marki S. o nr rej. [...] nie został zgłoszony do wskazanej licencji. Jak zaznaczył organ II instancji ww. przedsiębiorca nie posiada innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Zdaniem GITD poddany kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] nie był oznakowany i wyposażony jako taksówka, a tym samym bez znaczenia pozostaje, że przewoźnik posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której nie był zgłoszony kontrolowany pojazd, gdyż w tej sytuacji wykonywany przewóz osób nie mógł być wykonywany na podstawie ww. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, nie będąc faktycznie taksówką.
Zdaniem organu, pośrednik nie zweryfikował, czy przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu podmiot wykonujący przewóz miał do tego odpowiednie uprawnienie. Tym samym w ocenie organu odwoławczego strona nie dołożyła należytej staranności działając jako przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d. Następnie GITD stwierdził, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone w przepisach Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób z 28 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 954) oraz zaznaczył, że pasażer nie otrzymał paragonu fiskalnego.
Organ odwoławczy stwierdził brak możliwości uwzględnienia twierdzeń pełnomocnika strony, że w chwili kontroli miał miejsce przewóz osób taksówką, gdyż poddany kontroli pojazd nie był w pełni wyposażony jako taksówka. Skoro kontrolowany pojazd nie był taksówką to w chwili kontroli miał miejsce przewóz okazjonalny pojazdem do 5-osób, a więc pośrednik dopuścił się naruszenia art. 5e u.t.d. Nawet gdyby przyjąć, że na podstawie licencji, którą posiada przedsiębiorca [...]Sp. z o.o. mógłby odbyć się przewóz taksówką, to tylko wówczas gdy pojazd byłby w pełni wyposażony jako taxi. Zdaniem GITD bez znaczenia pozostaje okoliczność, że przewoźnik któremu strona zleciła przewóz posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli, a także słusznie ustalił, iż strona w niniejszej sprawie podjęła bezprawne działanie pośrednictwa przy przewozie osób w sytuacji braku posiadania przez podmiot wykonujący przewóz licencji do wykonywania przewozu osób taksówką na terenie W. w chwili kontroli. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skontrolowany przewóz został zamówiony przez pasażera za pośrednictwem aplikacji "[...]" i dotyczył usługi transportowej na terenie W., a także, że przewoźnik, któremu udzielono zlecenia nie posiadał odpowiednich uprawnień do jego wykonywania, gdyż zgodnie z dokumentacją fotograficzną zlecony przejazd nie był wykonywany taksówką. W związku z tym strona – zdaniem GITD - faktycznie wykonała czynności pośrednictwa w kontrolowanym przewozie, a jednocześnie udzielając zlecenia usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji "[...]" nie zweryfikowała, czy przewoźnik drogowy posiadał odpowiednie uprawnienia i czy pojazd marki S. o nr rej. [...] był odpowiednio oznakowany i wyposażony jako taksówka (zgodnie z przesłaną licencją nr [...]). Samo posiadanie informacji, iż przewoźnik posiada licencję nr [...] udzieloną przez Prezydenta [..] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie było wystarczające. Tym samym – w ocenie GITD - zostały spełnione przesłanki określone w art. 5 d u.t.d.
Odnosząc się do podnoszonego przez stronę zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 u.t.d. w związku z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia GITD stwierdził, że z protokołu kontroli oraz materiału dowodnego w postaci zdjęć kontrolowanego pojazdu wynika, że samochód marki S. o nr rej. [...] nie posiada oznakowania jako taksówka. Poza tym, pasażer nie otrzymał paragonu tylko fakturę za wykonany przejazd.
GITD odnośnie możliwości zastosowania w sprawie 92c ust. 1 u.t.d. stwierdził, że w niniejszej sprawie pośrednik przy przewozie osób przewozu osób zlecił przewóz podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wina kierującego nie stanowi przesłanki zwalniającej stronę z odpowiedzialności. Zdaniem organu odwoławczego przedstawione przez stronę dowody (zrzut z ekranu z aplikacji, kopia prawa jazdy kierowcy) nie potwierdzają, że pośrednik wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z analizy argumentów strony i przedstawionych dowodów nie wynika – zdaniem GITD - jednoznacznie, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób zweryfikował, czy przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu podmiot wykonujący przewóz miał do tego uprawnienie. Tym samym - w ocenie organu odwoławczego - strona nie dołożyła należytej staranności działając jako przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób.
Następnie organ stwierdził, iż nie zgadza się ze stroną, że nie istnieją takie narzędzia, które pozwalałyby pośrednikowi kontrolować spełnianie przez przewoźnika każdego wymogu ustawowego dotyczącego realizowanego przewozu. Skoro aplikacja [...] ma szerokie spektrum możliwości i w oparciu o to narzędzie pośrednik świadczy swoją usługę, to strona może powinna ją tak dostosować/rozbudować, aby każdorazowo weryfikacja podmiotu wykonującego przewóz oraz pojazdu, którym będzie realizowana usługa przebiegła skutecznie, czyli bez jakichkolwiek wątpliwości i narażenia się na ewentualne kary.
W ocenie organu, wbrew stanowisku spółki, WITD prowadził postępowanie z poszanowaniem przepisów k.p.a. W sposób kompletny i prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy. Dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego
do obowiązujących przepisów prawa, a także uzasadnił swoje stanowisko.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżyła decyzję GITD z 13 sierpnia 2024 r. zarzucając:
1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 w zw. z art. 5d u.t.d., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której skarżąca nie naruszyła żadnego z obowiązków przewidzianych ww. ustawą, w szczególności:
(a) skarżąca przekazał zlecenie przewozu osób taksówką w dniu 12 grudnia 2022 r. na rzecz przedsiębiorcy – [...]sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "[...]") posiadającego licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, a więc spełnił obowiązek wynikający z art. 5d ustawy o transporcie drogowym i nie naruszył tegoż przepisu w żaden sposób;
(b) skarżąca dokonała weryfikacji [...], o której mowa w art. 27b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do 17 września 2023 r., tj. sprawdził, czy przedsiębiorca, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób taksówą przez pośrednika, posiada licencję na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym i w tym zakresie pozyskał cyfrowe odwzorowanie licencji, a więc dopełnił wszystkich, ciążących na skarżącej na mocy przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązków, a kwestie związane z prawidłowym realizowaniem przewozów pod kątem technicznym (np. oznakowanie pojazdu) obciążają [...], a nie pośrednika;
(c) a nadto wychodząc poza oczekiwania ustawodawcy (brak obowiązku w tym zakresie) i chcąc dochować należytej staranności skarżący pozyskał cyfrowe odwzorowanie prawa jazdy F. A., a więc kierowcy, który zgodnie z oświadczeniem [...] miał realizować przejazdy w imieniu [...],
(d) skarżąca zleciła wykonanie przewozu taksówką [...] posiadającemu licencję na przewóz osób taksówką nr [...] wydaną przez Prezydenta [....] i ważną do 18 maja 2037 r. wobec czego przejazd nie miał formy przejazdu okazjonalnego, o którym mowa w art. 5e ustawy o transporcie drogowym,
w sytuacji w której stwierdzone w protokole kontroli naruszenia związane są bezpośrednio z działaniami lub zaniechaniami przedsiębiorcy, któremu przewóz osób taksówką zlecono i zatrudnionego kierowcy, a skarżąca nie ma i nie ma możliwości mieć wpływu na zaistnienie tych naruszeń i tym bardziej nie może ponosić za te naruszenia odpowiedzialności;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wykonywanie przewozu taksówką z naruszeniem § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez brak jednego z wymaganych przez ww. przepis elementu np. dodatkowego światła z napisem "TAXI" powoduje, że przewóz ten stanowi już inny rodzaj transportu wymagający innej licencji, podczas gdy naruszenie warunków technicznych określonych przez § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co do np. posiadania ww. elementu nie powoduje, że przewóz traci charakter przewozu taksówką, a ewentualne uchybienia w tym zakresie mogą być oceniane w perspektywie właściwych przepisów prawa materialnego jak np. art. 96 § 1 pkt 5 ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń i to w odniesieniu do kierowcy, a nie przedsiębiorcy wykonującego transport drogowym w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób;
3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez:
(a) jego niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej na skarżącą, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody, a w szczególności pisemne wyjaśnienia złożone przez [...] w sposób jednoznaczny wskazują, że [...] nie miała wpływu na powstanie rzekomego naruszenia, a więc na wykonanie zlecenia przez zewnętrzny podmiot – [...]na podstawie licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] z ewentualnym naruszeniem sposobu oznakowania pojazdu, z uwagi na to, że [..] oraz kierowca mieli świadomość przed przyjęciem zlecenia, że jego wykonanie naruszy warunki ww. licencji, tj. że odbędzie się bez prawidłowego oznakowania i dokumentów (wypisu), a pomimo to zdecydował się na akceptację i realizację zlecenia, co stanowi o jego świadomym działaniu, na które to zachowanie wpływu nie miała [...], działając przy założeniu o uczciwości i działaniu z należytą starannością swoich kontrahentów. [...] nie ma organizacyjnych oraz faktycznych możliwości do weryfikacji tego, czy przed realizacją każdego z przewozów pojazd jest prawidłowo oznaczony, a kierowca odpowiedzialny za pojazd odpowiednio umieścił lampę "taxi" na dachu pojazdu, skoro z założenia jest ona demontowalna, a obowiązek zgłoszenia pojazdu i posiadania wypisu z licencji obciąża przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozu osób taksówką, a ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu do 17 września 2023 r. nie wymagała od pośredników weryfikacji tej okoliczności;
(b) jego niewłaściwą wykładnię i rekonstrukcję modelu standardu należytej staranności na gruncie ww. regulacji w sposób oderwany od treści przepisu i wykraczający poza możliwy do oczekiwania od przedsiębiorcy realizującego na podstawie licencji pośrednictwo przy przewozie osób standard postępowania interpretowany w oparciu o art. 355 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny i wymaganie od takiego przedsiębiorcy, aby sposób organizacji przedsiębiorstwa pośrednika w zakresie przewozu osób został zaprojektowany w sposób eliminujący jakiekolwiek naruszenia ze strony przedsiębiorców, którym z jej wykorzystaniem zlecane są usługi krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób (jego kontrahentów), podczas gdy nawet najlepsza organizacja przedsiębiorstwa pośrednika nie wyeliminuje przypadków naruszeń będących skutkiem świadomego działania przedsiębiorców, którym przekazywane są zlecenia i kierowców, za których ten przedsiębiorca otrzymujący zlecenia odpowiada, a skarżąca ma prawo prowadzić działalność gospodarczą z uwzględnieniem zasady zaufania do uczestników obrotu prawnego, w tym do swoich kontrahentów i ich pracowników lub współpracowników;
4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw.
z art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że:
(a) [...] nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność zgodności aplikacji [...] z wymogami wynikającymi z art. 13b ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy postępowanie prowadzone jest w zakresie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i jako postępowanie sankcyjne wymaga, aby ciężar dowodzenia okoliczności będących podstawą nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (brak taksometru wobec rzekomego niespełnienia wymogów wynikających z art. 13b ust. 4 ustawy o transporcie drogowym przez aplikację [..]) spoczywał na organie administracji publicznej, a nie na stronie postępowania, czego całkowitym zaprzeczeniem jest ww. wniosek organu II instancji w szczególności, że zgodnie z zawiadomieniem z 24 maja 2023 r. ww. okoliczność nie była przedmiotem badania w ramach niniejszego postępowania, o czym strona postępowania administracyjnego powinna zostać powiadomiona, jak również ta okoliczność nie była w żaden sposób badana przez organ I instancji;
(b) pojazd o numerze rejestracyjnym [...] podczas kontroli z 12 grudnia 2022 r. nie był wyposażony w taksometr, podczas gdy pojazd ten był wyposażony zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w aplikację mobilną spełniającą wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczenia opłaty za przewóz osób w tym wymagania dla kas rejestrujących mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, co znajduje potwierdzenie w załączonych do wniosku dowodowego z 9 sierpnia 2024 r. oraz do skargi:(1) decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z 22 grudnia 2020 r.; (2) umowie z 10 listopada 2021 r. zawartej pomiędzy [...] a [...] S.A.; (3) piśmie [...] S.A. z 12 kwietnia 2024 r., a brak przekazania paragonu fiskalnego klientowi nie stanowi o naruszeniu, ponieważ jest zgodne z przepisami prawa podatkowego oraz obowiązującymi Ogólnymi Warunkami dla Pasażerów ("OWU-P")
(c) przejazd w dniu 12 grudnia 2022 r. wykonany na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną [...], zlecony przez [...] z wykorzystaniem aplikacji [...] miał charakter przewozu okazjonalnego, podczas gdy taka konkluzja nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy, w tym w szczególności, że brak taksometru podczas przejazdu, w sytuacji w której kierowca korzystał z aplikacji [...], która spełnia wymogi, o których mowa w art. 13b ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i jest zintegrowana z e-kasą [...] posiadającą odpowiednią homologację, nie powoduje, że przejazd ten traci przymiot przewozu osób taksówką, wobec czego nie może być mowy o naruszeniu przez [....] l.p.2.20 Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;
5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu i brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, a nawet brak poinformowania w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o terminie załatwienia sprawy, a w konsekwencji brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia ewentualnych żądań i dowodów, zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji, w szczególności, że organ II instancji dokonał ustaleń w zakresie nieobjętym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, jak również nieobjętym decyzją organu I instancji, a mianowicie w zakresie rzekomej wadliwości aplikacji [...] w świetle wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej;
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów, tj.:
(1) dokumentu urzędowego, tj. decyzji nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2020 r. na okoliczność: potwierdzenia przez właściwy organ administracji publicznej, że kasa rejestrująca [...], z którą współdziała aplikacja [...] spełnia funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania;
(2) umowy z 10 listopada 2021 r. zawartej pomiędzy [...] S.A. a [...] sp. z o.o. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski na okoliczność: współdziałania aplikacji mobilnej [..] z kasą rejestrującą [...], która spełnia funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania;
(3) pisma [...] S.A. z 12 kwietnia 2024 r. na okoliczność: współdziałania aplikacji mobilnej [...] z kasą rejestrującą [...], która spełnia funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania.
Wskazując powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego; zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi szeroko przedstawiła swoją argumentację.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z 24 października 2024 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii prywatnej biegłego z 18 października 2024 r. w przedmiocie spełniania przez oprogramowanie [...] wymagań funkcjonalnych dla aplikacji mobilnych na okoliczność spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób.
Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe w którym podtrzymał żądania, zarzuty i wnioski skargi.
Sąd na rozprawie postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze i piśmie procesowym z 24 października 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.
Na wstępie wskazać należy, że w analogicznych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalał skargi na decyzje GITD (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 sierpnia 2024 r., VI SA/Wa 986/24; z 13 lutego 2025 r., VI SA/Wa 2207/24). Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela poglądy wyrażone we wskazanych orzeczeniach i przyjmuje je jako własne.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.
Art. 4 pkt 22 u.t.d. definiuje "obowiązki lub warunki przewozu drogowego". Z kolei z art. 4 pkt 24 u.t.d. wynika, że pośrednictwo przy przewozie osób to działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:
a. zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub
b. pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub
c. umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób
- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.
W myśl art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Art. 5d u.t.d. stanowi natomiast, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.
Wskazany art. 5b ust. 1 u.t.d. określa, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1. samochodem osobowym,
2. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3. taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Z kolei z art. 5e u.t.d. wynika, że zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Zauważyć należy, że w art. 27b u.t.d. ustawodawca określił obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, a także związane z nimi obowiązki przewoźników współpracujących z takim pośrednikiem oraz obowiązki informacyjne organów, które udzielają licencji na wykonywanie przewozów osób. W szczególności z art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż:
a. przed rozpoczęciem współpracy,
b. w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób.
Ponadto pośrednik ma obowiązek prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób, który w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką zawiera informacje dotyczące numeru licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3, oraz nazwy organu, który udzielił tej licencji (zob. art. 27b ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz art. 27b ust. 3 pkt 4 u.t.d.).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei z art. 92a ust. 3 u.t.d. wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Art. 92a ust. 7 u.t.d. w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia odsyła do załącznika nr 3 do u.t.d. Zawarty w tym załączniku przepis lp. 2.20 określa natomiast karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy.
Z przywołanych przepisów wynika, że przedsiębiorca, który na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., wykonuje pośrednictwo przy przewozie osób (zdefiniowane w art. 4 pkt 24 u.t.d.), może przekazywać zlecenia przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Pośrednik taki ma przy tym obowiązek zweryfikowania, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenie przewozu osób posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.
Podkreślić wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym rekonstrukcja treści obowiązku "weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenie przewozu osób posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1" nie może ograniczać się wyłącznie do art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d., albowiem musi również uwzględniać – co znajduje swoje uzasadnienie w argumentacji natury systemowej – znaczenie konstrukcji wynikających z art. 5d i 5e tej ustawy. Zakres obowiązku, o którym jest mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy siłą rzeczy musi odnosić się również do weryfikacji tego, czy legitymując się odpowiednią licencją, zleceniobiorca wykona przewóz osób pojazdem wpisanym do tej licencji, a co więcej, czy przewóz ten wykona pojazdem samochodowym odpowiadającym posiadanej licencji (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2024 r., II GSK 2140/23).
Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca utrzymuje, że dokonała weryfikacji, o której mowa w art. 27b ust. 1 u.t.d., tj. sprawdziła, czy przedsiębiorca, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu taksówką posiada licencję na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. W tym celu pozyskano cyfrowe odwzorowanie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej na rzecz [..] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przez Prezydenta [...]. Uzyskała również cyfrowe odwzorowanie prawa jazdy F.A. - kierowcy, który miał realizować przejazdy w imieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zdaniem skarżącej, takie działanie spółki świadczy o zrealizowaniu obowiązku wynikającego z art. 27b ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do 17 września 2023 r.
Sąd nie podziela twierdzenia strony skarżącej i wskazuje, że podjęte przez spółkę czynności nie wypełniają obowiązku zweryfikowania spełnienia przez przewoźnika, któremu przekazała zlecenie przewozu, warunków tego przewozu, w koniecznym do tego zakresie, a mianowicie w zakresie wynikającym z art. 27b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5d i art. 5e u.t.d. Rolą skarżącej, poza sprawdzeniem, czy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. posiada ważną licencję, było ustalenie, czy pojazd którym zostanie zrealizowany zlecony przewóz został wpisany do tej licencji oraz czy spełnia on warunki tej licencji. W sprawie bezsporne jest, że strona nie zweryfikowała, czy przekazane przewoźnikowi w dniu kontroli zlecenie przewozu zostanie wykonane pojazdem wpisanym do licencji oraz wypełniającym ustawową definicję taksówki. W efekcie powyższego doszło do przekazania przez przedsiębiorcę pośredniczącego w przewozie osób zlecenia przewozu przewoźnikowi, który nie dysponował odpowiednią licencją, tj. licencją, która uprawniałaby go do realizacji przekazywanego zlecenia przewozu – a to narusza art. 5d u.t.d. i skutkuje odpowiedzialnością, o której mowa w art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.
Sąd również nie podziela stanowiska skarżącej, iż do 17 września 2023 r. nie miała obowiązku dokonywać weryfikacji pojazdów, którymi realizowany jest ostatecznie przewóz osób taksówką, czy też kierowców, którzy wykonywali przewóz osób taksówką w imieniu przedsiębiorców, którym przekazano zlecenie, co zdaniem spółki, wynikać ze zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą z 26 maja 2023 r. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela argumentację z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2024 r., II GSK 530/24, a mianowicie, iż "dodanie do art. 27b ust. 1 u.t.d. nowej jednostki redakcyjnej, a mianowicie pkt 1a, który stanowi o weryfikacji obowiązku stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenie technicznego w odniesieniu do taksówek jest bowiem bez znaczenia, zarówno z punktu widzenia nakazu prowadzenia pośrednictwa wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 (art. 5d) oraz zakazu prowadzenia tego pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym
przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą (art. 5e), jak i z punktu widzenia sankcjonowania ich naruszenia. Omawiana zmiana nie znosi bowiem, ani wymienionych norm nakazu i zakazu, ani też nie uchyla karalności ich naruszenia. Co więcej, z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z art. 5d i art. 5e u.t.d. omawiana zmiana pozostaje również bez wpływu na istotę oraz treść samego obowiązku sprawdzenia spełniania koniecznych wymagań przez zleceniobiorcę. Jakkolwiek bowiem odnosi się do weryfikacji obowiązku stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenie technicznego w odniesieniu do taksówek, to jednak w świetle wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów oraz w korespondencji do nich za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że
i tak należało i należy to do szeroko rozumianego - bo determinowanego treścią regulacji prawnej wynikającej z art. 5d i art. 5e u.t.d. - zakresu "weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1". Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić,
że zakres obowiązku, o którym jest mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. siłą rzeczy musi odnosić się również do weryfikacji tego, czy legitymując się odpowiednią licencją, zleceniobiorca wykona przewóz osób pojazdem wpisanym do tej licencji, a co więcej, czy przewóz ten wykona pojazdem samochodowym odpowiadającym posiadanej licencji, a mianowicie - tak jak w rozpatrywanej sprawie - pojazdem będącym taksówką w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa, a więc innymi słowy, czy przewóz ten będzie wykonywany pojazdem samochodowym, który odpowiada posiadanej licencji oraz wynikającym z niej uprawnieniom, a co za tym idzie, czy odpowiada charakterowi oraz cechom danej usługi przewozu osób".
Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 6 u.t.d. w zw. z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2 pkt 43 p.r.d., taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru lub aplikacji mobilnej. Z akt sprawy wynika, że kontrolowany pojazd nie posiadał wyposażenia właściwego dla taksówki (§ 24 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia), co potwierdza dokumentacja fotograficzna pojazdu, sporządzona w toku kontroli, a ponadto nie został wpisany do licencji nr [...]. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom strony, wykonywany przewóz osób nie mógł być wykonywany na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, bowiem pojazd którym go wykonywano nie był taksówką. Był to natomiast przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Niewątpliwie kierując zlecenie do podmiotu nieuprawnionego pośrednik naruszył również zakaz określony w art. 5e u.t.d. Zgodzić się należy z organem, że fakt posiadania przez przewoźnika licencji na przewóz osób taksówką pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. W orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że aby dany pojazd mógł zostać uznany za taksówkę, konieczne jest zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, jak również spełnienie przez pojazd wymogów określonych w przepisach szczególnych (zob. wyroki NSA: z 20 czerwca 2024 r., II GSK 417/24 i 21 grudnia 2023 r., II GSK 665/23). Sąd podkreśla, że oznaczenia taksówki (lampa TAXI na dachu), jak też zainstalowany taksometr (albo aplikacja mobilna, o której mowa w art. 13b ustawy o transporcie drogowym) to najistotniejsze cechy odróżniające taksówkę od innego pojazdu (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2023 r., II GSK 665/23 oraz przywołany w nim wyrok WSA w Warszawie z 25 sierpnia 2023 r., VI SA/Wa 3527/23). Stwierdzenie braku jednego z ww. elementów powoduje, że pojazd nie spełnia ustawowej definicji taksówki. Taka okoliczność niewątpliwie zachodziła w niniejszej sprawie, bowiem bezspornie kontrolowany pojazd nie był wyposażony w lampę z napisem TAXI (zob. zdjęcie pojazdu – str.-4 - 5 akt administracyjnych). Opisane na etapie skargi kwestie braku w pojeździe taksometru, aplikacji mobilnej z kasą wirtualną, spełnienie przez aplikację mobilną wymagań rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób, przy bezspornej kwestii braku prawidłowego oznaczenia spornego pojazdu, same w sobie nie miały decydującego wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Przechodząc tym samym do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., Sąd wskazuje, że fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa (zob. wyroki NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07).
Stwierdzony w toku kontroli i potwierdzony korelującym materiałem
dowodowym m.in. w postaci dokumentacji fotograficznej, notatki urzędowej fakt braku oznaczenia kontrolowanego pojazdu lampą z napisem TAXI, a ponadto wynikająca z pisma organu licencyjnego z dnia 27 grudnia 2022 r. (str. 2 akt administracyjnych) okoliczność niezgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji nr [...] stanowił wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że kontrolowany przejazd nie mógł być realizowany w ramach posiadanej przez [...] Sp. z o.o. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Dlatego też tej oceny nie zmienia dodatkowa argumentacja przedstawiona w piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r.
Kwestie dotyczące rozliczenia opłaty za przewóz osób z wykorzystaniem aplikacji [...], czy też wykazania spełnienia przez aplikację [...] wymogów ustawowych, o których mowa w art. 13b ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, są irrelewantne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, bowiem jako takie nie miałaby decydującego wpływu na treść wydawanej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z 24 października 2024 r.
Co się zaś tyczy ustaleń istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego przyjętych jako podstawa zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że zostały one poczynione prawidłowo, na podstawie materiału dowodowego, który został załączony do akt. Nie ulega wątpliwości, że zlecenie skontrolowanego przewozu osób zostało przekazane przedsiębiorcy przez skarżącą. Przewóz został wykonany pojazdem, który w dacie kontroli drogowej nie był taksówką. Ze względu na okoliczności sprawy przewóz prawidłowo zakwalifikowano jako przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, jak i z wyjaśnień skarżącej wynika, że skarżąca nie zweryfikowała, czy zlecenie przewozu przekazywane przewoźnikowi w dniu kontroli drogowej zostanie wykonane w ramach licencji, która jest odpowiednia do realizacji tego przewozu, co w przypadku powoływania się na ważną licencję "taksówkową" wymagało zweryfikowania, czy wykonanie przewozu nastąpi pojazdem będącym taksówką (a więc faktycznie oznaczonym i wyposażonym jak taksówka) i wpisanym do tej licencji oraz w jej obszarowych granicach.
Sąd stwierdza, że powyższe ustalenia upoważniały organy Inspekcji Transportu Drogowego do oceny, że doszło do naruszenia przepisów u.t.d., penalizowanego w lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że skarżąca podlegała karze pieniężnej określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na okoliczność, że naruszenie, którego dopuściła się skarżąca (zagrożone w dniu wykrycia naruszenia karą w wysokości 40 000 zł) zostało stwierdzone w wyniku kontroli drogowej, to w sprawie znajdował zastosowanie art. 92a ust. 3 u.t.d., który ogranicza wysokość nakładanej kary pieniężnej do 12 000 zł. W takiej też wysokości wymierzono skarżącej karę pieniężną w tej sprawie.
W ocenie Sądu, GITD prawidłowo również uznał, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z treścią tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy do przedsiębiorcy.
Zdaniem Sądu, poczynione w sprawie ustalenia nie pozwalały na stwierdzenie, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie przypisanego jej naruszenia. Oceny tej nie mogły zmienić oświadczenia strony i dowody z dokumentów załączonych do
skargi. Podkreślenia wymaga, że zaufanie jakim spółka obdarza swoich kontrahentów nie zwalnia jej z obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że skarżąca jako organizator przedsięwzięcia biznesowego, jakim jest organizacja pośrednictwa przy przewozie osób, musi je organizować zgodnie z obowiązującym prawem. Zobowiązanie przewoźnika do przestrzegania Ogólnych Warunków Umownych (OWU-K) oraz obciążenie przewoźnika, jako strony umowy, obowiązkiem realizacji przejazdów wyłącznie z wykorzystaniem pojazdów będących taksówkami nie zwalniało strony z obowiązku weryfikacji, czy przejazd odbędzie się w zgodzie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Tym samym należało uznać, że skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia i mogła temu naruszeniu zapobiec, gdyby dokonała prawidłowej weryfikacji.
Z tego też względu, słusznie organ wskazał na niemożność zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Podsumowując, Sąd uznał, że poczynione przez organy Inspekcji Transportu Drogowego ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia na pośrednika kary pieniężnej wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Prowadząc postępowanie organ prawidłowo zatem dokonał ustalenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone
w art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.