VI SA/Wa 327/07

VI SA/Wa 327/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska(spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] ustalającą, że M. B. uzyskała podczas egzaminu konkursowego przeprowadzonego [...] lipca 2006 r. łącznie 189 punktów, co oznaczało negatywny wynik egzaminu. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
M. B. w dniu [...] lipca 2006 r. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną działającą na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej zwaną Komisją Egzaminacyjną).
Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Komisja Egzaminacyjna ustaliła wynik egzaminu konkursowego M. B. na 189 punktów i powołując się na przepis art. 339 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm., zwanej dalej ustawa r.pr.) uznała, że wynik egzaminu konkursowego M. B. jest negatywny. M. B. złożyła odwołanie od powyższej uchwały wnosząc o uznanie, że poprawnie udzieliła odpowiedzi na pytania o numerach 58 oraz 155 i 249, a tym samym uzyskała pozytywny wynik z egzaminu konkursowego. Ponadto podniosła, że pytania nr 71, 202, 209 zostały sformułowane w sposób uniemożliwiający dokonanie wyboru jednej prawidłowej odpowiedzi, a tym samym wnioskowała o przyznanie jej po jednym punkcie za każde z tych pytań.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca podnosiła, że:
- według klucza testu w pytaniu nr 58 wskazana była jako prawidłowa, odpowiedź A, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać również odpowiedź B, którą zaznaczyła;
- według klucza testu w pytaniu nr 155 wskazana była jako prawidłowa, odpowiedź B, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać również odpowiedź C, którą zaznaczyła ;
- według klucza testu w pytaniu nr 249 prawidłowa była odpowiedź C, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać odpowiedź B, którą zaznaczyła;
- według klucza testu w pytaniu nr 71 prawidłowa była odpowiedź A, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać również odpowiedź C, którą zaznaczyła;
- według klucza testu w pytaniu 202 wskazana była jako prawidłowa, odpowiedź C, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać również odpowiedź A;
według klucza testu w pytaniu 209 wskazana była jako prawidłowa, odpowiedź A, w ocenie skarżącej jako prawidłową należało uznać również odpowiedź C, którą zaznaczyła.
Na poparcie swoich tez wskazała stanowisko doktryny oraz orzecznictwo sądów.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. ustalającą, że M. B. uzyskała podczas egzaminu konkursowego przeprowadzonego [...] lipca 2006 r. łącznie 189 punktów, co oznaczało negatywny wynik egzaminu. Jako podstawę prawną decyzji Minister wskazał art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3310 ust.2 ustawy r.pr. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, że egzamin, którego skarżąca była uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164 ze zm.). Minister uznał ponadto, iż z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej. Również uchwała Komisji podjęta została - jak wskazał organ - zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Przechodząc do merytorycznej oceny odwołania Minister Sprawiedliwości dokonał analizy zarzutów podniesionych przez M. B. dotyczących poszczególnych pytań testowych.
Minister ustosunkował się szczegółowo do zarzutów dotyczących pytań nr: 58, 155, 249, 71, 202, 209. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał jego podstawę prawną jak i powołał stosowne komentarze do kodeksów oraz orzecznictwo sądów. Organ uznał, iż zarzuty skarżącej co do wskazanych pytań są bezzasadne. Powołując się na przepisy dotyczące poruszanych w pytaniach zagadnień i komentarze do ustaw wykazał, że wskazane w kluczu odpowiedzi na kwestionowane pytania są jedynie prawidłowe, zaś zarzuty skarżącej nieuzasadnione.
Biorąc pod uwagę przedstawione stanowisko organ uznał, iż Komisja Egzaminacyjna prawidłowo ustaliła liczbę 189 punktów uzyskanych przez skarżącą zasadnie ustaliła, że wobec wymaganych 190 punktów, wynik egzaminu jest negatywny.
M. B. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucała naruszenie:
- art.339 ust.1 ustawy o r.pr. na skutek nie przyznania jej po 1 punkcie za udzielone prawidłowo odpowiedzi na pytania o numerach 58, 155, 249 ze względu na fakt, iż zostały sformułowane w sposób uniemożliwiający dokonanie wyboru jednej prawidłowej odpowiedzi, a więc niezgodnie z art. 339 ust. 1 ustawy o r.pr.;
- art. 331 ust. 3 ustawy o r.pr., na skutek nie przyznania jej po jednym punkcie za odpowiedzi na pytania o numerach 202 (z zakresu prawa postępowania egzekucyjnego administracji) oraz 209 (z zakresu prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ze względu na fakt, że naruszony art. 331 ust. 3 ustawy o r.pr. w sposób jednoznaczny określa zakres materiału przystępowania do egzaminu na aplikację radcowską, który obowiązuje kandydata;
- art. 7 i 77 § 1 KPA poprzez zaniechanie dokładnego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy;
- art. 138 § 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy uchwały Komisji Egzaminacyjnej pomimo jej oczywistej wadliwości.
Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu dotyczącą podstaw prawnych prawidłowości odpowiedzi udzielonych na pytania 58, 155, 249. Wskazała na niejasne i niezgodne z ustawą sformułowanie pytań testowych, które umożliwiało wskazanie dwóch prawidłowych odpowiedzi i poniosła, że nie może być obarczona negatywnymi konsekwencjami wadliwego opracowania testu.
Odnośnie pytań 202, 209 cytując orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz przepisy ustawy o r.pr. wywodziła, że materia tych pytań wykracza poza ustawowo określony zakres materiału, jaki winien znać zdający egzamin konkursowy na aplikacje radcowską, zatem zła odpowiedź na te pytania nie może mieć negatywnego wpływu na wynik egzaminu kandydatki, a nieuwzględnienie zarzutu powoduje, że decyzja jest wydana z naruszeniem art. 33 1 ust.3 u.r.pr.
Zarzut naruszenie przepisów procedury uzasadniała faktem, iż Minister Sprawiedliwości nie odniósł się do poglądów orzecznictwa i doktryny podniesionych w odwołaniu, a wskazujących na prawidłową interpretację przepisów, stanowiących podstawy prawne udzielania odpowiedzi na pytania testowe.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe merytoryczne stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż pytania nr 58, 155, 249 zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Organ stwierdził, że zarzut niejednoznaczności kwestionowanych pytań wynikał z ich niewłaściwego zrozumienia przez skarżącą a także często zbytniej pochopności w ich ocenie i poszukiwaniu odpowiedzi poza ich treścią. Podniósł, iż treść pytań z zakresu postępowania przed sądami administracyjnymi (209) i egzekucji w administracji (202) mieściła się w zakresie egzaminu opisanego w art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. Organ wskazał, że dokonał wnikliwej analizy zebranego materiału dowodowego i szczegółowo odniósł się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów w uzasadnieniu decyzji.
W piśmie z 12 marca 2007 r. skarżąca uzupełniła skargę wskazując, iż także pytania o numerach 207 i 208 wykraczały poza określony ustawowo zakres materiału obowiązujący kandydata ubiegającego się o przyjęcie na aplikację radcowską. Zwróciła uwagę na projekt nowelizacji ustawy o r.pr. z dnia 7 października 2006 r., w którym nadano nowe brzmienie art. 331 ust. 3 poprzez dodanie postępowania sądowoadministracyjnego jako dziedziny prawa, której znajomość będzie obowiązywała na kolejnych egzaminach. Tym samym w ocenie skarżącej Minister Sprawiedliwości przyznał, że dziedziny te dotąd nie były objęte zakresem materiału obowiązującego kandydatów na aplikację radcowską.
W piśmie zatytułowanym odpowiedź na skargę Minister Sprawiedliwości ustosunkowując się do zarzutów skarżącej podniesionych w piśmie z dnia 12 marca 2007 r. podniósł, iż podjęcie prac nad zmianami ustawy o r.pr. nie jest równoznaczne z przyznaniem, że w obowiązującym stanie prawnym brak było stosownych przepisów. Wskazał, że intencją ustawodawcy było jedynie udoskonalenie obowiązującego prawa w celu zabezpieczenia interesów osób przystępujących do egzaminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana p.p.s.a./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana w ten sposób skarga M. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 r. nie narusza przepisów prawa.
Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie związane z ustaleniem wyniku egzaminu konkursowego w ocenie Sądu jest postępowaniem administracyjnym, a orzeczenie Ministra wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania kandydata od uchwały Komisji Egzaminacyjnej jest decyzją administracyjną. Za stanowiskiem takim przemawiają następujące uregulowania ustawowe:
1/ egzamin konkursowy na aplikację radcowską regulują przepisy art. 331 - 3310 ustawy r.pr.
2/ zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy r.pr. egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych,
3/ zgodnie z art. 331 ust. 2 ustawy r.pr. Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej.
4/ zgodnie z art. 3310 ust. 1 ustawy r.pr. po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna ustala wynik kandydata w drodze uchwały i ogłasza wyniki egzaminu konkursowego.
5/ zgodnie z art. 3310 ust. 2 ustawy r.pr. od uchwały komisji egzaminacyjnej służy kandydatowi odwołanie, dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości.
Z powyższych przepisów wynika, iż komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych są organami I instancji, którym zostało zlecone wykonywanie czynności związanych z ustaleniem wyniku egzaminu. Ustalenie wyniku egzaminu następuje poprzez wydanie uchwały, która ma charakter decyzji administracyjnej, albowiem jest aktem o charakterze indywidualnym, władczym i jednostronnym, pozwalającym postępowanie konkursowe traktować, jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. O indywidualnym charakterze sprawy (ustalenie wyniku egzaminu) świadczy, iż dotyczy ona imiennie wymienionego podmiotu (kandydata) oraz jego konkretnych praw (od ustalonego wyniku egzaminu zależy jego pozycja jako osoby mającej prawo ubiegania się o wpis na listę aplikantów). Przedmiotowa uchwała zawiera także wszystkie niezbędne składniki decyzji.
Należy podkreślić, iż postępowanie egzaminacyjne jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie wpisu na listę aplikantów radcowskich. Wpis na listę aplikantów radcowskich wymaga złożenia oddzielnego wniosku i podjęcia uchwały w tym zakresie przez okręgową izbę radców prawnych zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy r.pr., a pozytywny wynik egzaminu konkursowego jest tylko jedną z przesłanek wpisu na listę aplikantów radcowskich. W tej sytuacji należy uznać, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na inne, odrębne postępowanie administracyjne w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich.
Mając powyższe na względzie przyjąć należy, iż odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 k.p.a., a orzeczenie Ministra zasadnie ma formę decyzji II instancji.
Skoro, jak wykazano wyżej postępowanie egzaminacyjne jest postępowaniem administracyjnym, a orzeczenie Ministra jest decyzją II instancji, to jej wydanie musi być poprzedzone ponownym zbadaniem sprawy administracyjnej zgodnie z wymogami kpa. Przedmiotem tej sprawy administracyjnej jest ustalenie wyniku egzaminu, a ponowne jej zbadanie w II instancji nie oznacza oczywiście ponownego przeprowadzenia egzaminu, lecz jedynie weryfikację ustaleń, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe i prawidłowości opartego na tych ustaleniach, określonego przez Komisję, wyniku egzaminu. Ocena odpowiedzi na poszczególne pytania stanowi jedynie elementy ustaleń dokonanych przez organ /Komisję Egzaminacyjną, a potem Ministra/. Prawidłowo poczynione ustalenia, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe pozwalają na niewadliwe ustalenie wyniku egzaminu. Rzeczą Sądu jest więc skontrolowanie, czy organy obu instancji /Komisja Egzaminacyjna i Minister/ oparły się na prawidłowych ustaleniach, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe. Nieprawidłowość tych ustaleń prowadzi do wadliwości ustalenia opartego na nich wyniku egzaminu. Prawidłowość ustaleń, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe jest zasadniczym elementem, na którym opiera się prawidłowe ustalenie wyniku egzaminu.
Niezgodna z prawem organizacja egzaminu konkursowego może prowadzić do uznania egzaminu za wadliwy, co może prowadzić do podważenia jego wyniku. Brak jednak podstawy prawnej do uznania, że wadliwie przeprowadzony egzamin, aby "nie krzywdzić" kandydatów może prowadzić do ustalenia, z pominięciem wadliwości udzielonych odpowiedzi, jego pozytywnego wyniku. Zważywszy powyższe uznać należy, że dobro nadrzędne jakim jest zapewnienie stosownego poziomu wiedzy kandydatów na aplikację nie pozwala w żadnej sytuacji na uznanie odpowiedzi wadliwych za prawidłowe i przyznanie za nie punktu.
Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skarżącej Sąd stoi na stanowisku, że w zakresie jego kognicji, jako sądu administracyjnego, mieści się ocena prawidłowości dokonanych przez Ministra Sprawiedliwości ustaleń, co do prawidłowości oceny udzielonych przez skarżącą odpowiedzi na pytania testowe. Tylko takie stanowisko umożliwia rzetelną i pełną ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Zatem, sąd administracyjny, choć oczywiście nie jest powołany do ponownego sprawdzania testu egzaminacyjnego, jest zobligowany do skontrolowania, czy Minister, w świetle wymogów stawianych przez kpa, należycie odniósł się do zarzutów merytorycznych sformułowanych w odwołaniu przez stronę skarżącą w zakresie ustaleń, co do poprawności odpowiedzi na poszczególne pytania testowe, gdyż tego właśnie wymaga kontrola legalności decyzji Ministra.
Należy przypomnieć, że w myśl przepisu art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, zaś kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź.
Skarżąca M. B. zarzuciła w skardze, że Minister w decyzji nieprawidłowo ustalił wynik jej egzaminu konkursowego, z uwagi na niewłaściwą ocenę odpowiedzi udzielonych na pytania nr: 58, 155 i 249. Zdaniem skarżącej na każde z tych pytań można było udzielić dwóch poprawnych odpowiedzi tj. nie tylko odpowiedzi wskazanej w teście jako prawidłowa, ale także drugiej, która uznana była w kluczu odpowiedzi jako nieprawidłowa. Udzielenie przez nią tej właśnie odpowiedzi powinno być punktowane. Skarżąca zarzuciła też, że pytania nr 202 i 209 sformułowane były w sposób uniemożliwiający udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi, a ponadto wykraczały poza zakreślony ustawą zakres materiału testowego.
Stanowisko skarżącej jest nieuzasadnione. Istotę testu wyboru, który zawiera wynikającą z ustawy informację, że tylko jedna z trzech odpowiedzi jest poprawna, stanowi okoliczność, że wszystkie proponowane do wyboru odpowiedzi mają cechy prawdopodobieństwa albo też są w części poprawne. Do zdającej, która wie, że tylko jedna odpowiedź jest poprawna, należy wybór jednej odpowiedzi najlepszej, zarazem najbardziej oczywistej i najpełniejszej. Nie jest rzeczą zdającej rozważanie, bez specjalnego polecenia w pytaniu testowym, jak powinno być, gdyby różne ustawy należycie ze sobą współgrały /jak przy pytaniu 58 dotyczącym możliwości udzielenia prokury przez osobę fizyczną/, ani rozważanie wątpliwości, co do prawidłowości obowiązujących, konkretnych uregulowań ustawowych /jak to uczyniła skarżąca w pytaniu 155 dotyczącego majątku spółdzielni/ ani czynienie samodzielnie ograniczeń zakresu odpowiedzi /jak to uczyniła skarżąca w pytaniu nr 249 dotyczącym reguł wykonywania zawodu radcy prawnego/, ani rozpatrywanie sytuacji marginalnych /jak przy pytaniu 202 dotyczącym stosowania przepisów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji/ ani też czynienie założenia, że wszystkie odpowiedzi są wadliwe /jak przy pytaniu 209 dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym na wniosek strony/. Test ze swej istoty nie pozwala na przedstawienie pełnej wiedzy kandydata, co do całokształtu zagadnień, których dotyczą pytania, nie pozwala na wskazanie sytuacji wyjątkowych i odstępstw od reguł, nie daje pola na polemikę, dyskusję czy przedstawienie wątpliwości, które przecież niejednokrotnie istnieją. Kandydatka przystępująca do egzaminu testowego te reguły zna i powinna je stosować przy rozwiązywaniu testu.
Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut niejasnego sformułowania pytań 58, 155, 249, 202 i 209, dającego możliwość udzielenia dwóch poprawnych odpowiedzi. Treść pytań jest jednoznaczna, zaś należyta znajomość zagadnień, których dotyczą, pozwala na wybór jednej poprawnej odpowiedzi. Jak już wskazano wyżej wyciągnięta przed nawias informacja, że tylko jedna odpowiedź jest poprawna, pozwala na stosunkowo łatwy wybór trafnej odpowiedzi, w szczególności jeżeli jej treść wynika wprost z przepisu ustawy, jak przy pytaniu nr 155. Wybór poprawnej odpowiedzi może zostać dokonany zarówno przez eliminację odpowiedzi oczywiście wadliwych jak i przez wskazanie odpowiedzi dobrej, w zależności od tego, który sposób jest dla zdającego łatwiejszy. Przy kwestionowanym przez skarżącą pytaniu 209 wiedza zdającej, iż sąd administracyjny nie wstrzymuje wykonania decyzji z urzędu, pozwala na wyeliminowanie odpowiedzi oczywiście nieprawidłowych i co za tym idzie wybór jednej poprawnej. W razie wątpliwości pamiętając o założeniu, że dobra jest tylko jedna odpowiedź, należało wybrać odpowiedź obejmującą najszerszy zakres sytuacji, gdyż wybranie odpowiedzi "węższej" zawsze musiało być nieprawidłowe. Taki właśnie błąd popełnia skarżąca w odpowiedziach na pytanie 249 i 202, gdzie w sposób nieuprawniony przyjęła założenie, że dwie odpowiedzi mogą być poprawne i wybrała odpowiedź o węższym zakresie.
Zważywszy powyższe stanowisko Ministra odnośnie ustalenia niepoprawności odpowiedzi udzielonych przez skarżącą na pytania 58, 155, 249, 202 i 209 jest w ocenie Sądu merytorycznie prawidłowe. Stanowisko to zostało dogłębnie i szczegółowo uzasadnione, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 kpa, zatem nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Gdy chodzi o zarzuty dotyczące wykroczenia pytań 202 i 209 poza granice materiału egzaminacyjnego zawarte w ustawie, to Sąd zastrzeżeń tych nie podzielił i uznał, że możliwe jest do zaakceptowania stanowisko Ministra, iż zarówno postępowanie egzekucyjne w administracji jak i postępowanie sądowoadministracyjne jest częścią szeroko rozumianego postępowania administracyjnego i mieści się w tematyce objętej art. 33 1 ust. 3 u.r.pr., bowiem prowadzi w istocie do rozpoznania i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a także wykonania wydanego rozstrzygnięcia. Doprecyzowanie tej kwestii w nowelizacji ustawy nie podważa prawidłowości wskazanego stanowiska. Przypomnieć jednak należy, że stanowisko odmienne i uznanie, że pytania nie mieściły się w tematyce egzaminacyjnej również nie uzasadniałoby uznania wadliwej odpowiedzi za prawidłową i przyznanie za nią punktu, nie powiększyłoby więc liczby punktów uzyskanych przez skarżącą i nie zmieniłyby wyniku egzaminu, zaś odwołanie obejmuje tylko ustalenie wyniku egzaminu.
W ocenie Sądu w sprawie niniejszej Minister wystarczająco wnikliwie zbadał prawidłowość ustaleń, co do oceny udzielonych przez skarżącą odpowiedzi na pytania testu oraz uzasadnił, dlaczego uznał negatywną ocenę udzielonych odpowiedzi za właściwą i skutkującą negatywnym wynikiem egzaminu.
Zważywszy powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.