VI SA/WA 3269/24

VI SA/Wa 3269/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący/
Maciej Borychowski
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1170
art. 152 (17) ust. 1, ust. 3, art. 132 (1) ust. 1-3, art. 152 (18) ust. 1, art. 152 (20), art. 152 (6a ust. 2), art. 152 (17), art. 120 ust. 1
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1233
art. 10
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j)
Dz.U.UE.L 2008 nr 299 poz 25 art. 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw  członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
Dz.U.UE.L 2015 nr 336 poz 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw  członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.), asesor WSA Maciej Borychowski, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 30 listopada 2021 roku wpłynęło do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako "Organ", "UP RP", "Urząd Patentowy") podanie C. GmbH, L., Niemcy (dalej też jako "Zgłaszający", "C." lub "Uczestnik") o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny TEC 2000 (zarejestrowane pod numerem [...]), przeznaczonego do oznaczania towarów i usług z klasy 4 obejmujących: "Oleje techniczne; Oleje przemysłowe; Oleje i tłuszcze przemysłowe, smary przemysłowe; Smary techniczne; Smary do taśm przenośnikowych zawierające środki czyszczące; Smary, przemysłowe tłuszcze, woski i płyny; Smar do klocków hamulcowych; Smar do płytek ciernych hamulca; Dodatki uszlachetniające do paliw silnikowych i smarów; Środki czyszczące do systemów paliwa, oleju, chłodzenia i mechanizmów; Środki czyszczące do układów paliwowych, olejowych i chłodzących oraz skrzyń biegów; Techniczne aerozole takie jak środki rozpuszczające rdzę, odrdzewiacze i środki czyszczące hamulce". Informacja o zgłoszeniu powyższego znaku towarowego została opublikowana w Biuletynie Urzędu Patentowego RP z dnia 28 lutego 2022 roku.
Pismem z dnia 27 maja 2022 roku (data nadania w placówce operatora pocztowego) P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżący", "P." lub "Wnoszący sprzeciw") wniosła sprzeciw wobec zgłoszenia powyższego znaku towarowego, jako podstawę prawną wskazując art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2023 roku, poz. 1170, dalej też jako "pwp"). Z kolei w ramach podstawy faktycznej sprzeciwu Skarżący wskazał na używanie przez niego w obrocie na terytorium Polski, jeszcze przed datą zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia [...], oznaczenia TEC 2000 dla oznaczania towarów w postaci chemicznych środków motoryzacyjnych, w tym dodatków do paliwa. Skarżący zaznaczył, że zakres złożonego przez niego sprzeciwu dotyczy wszystkich towarów przypisanych do spornego oznaczenia, tj. towarów z klasy 04. Skarżący podkreślił, iż prowadzi działalność w zakresie przemysłu chemicznego i petrochemicznego, oferując dodatki do paliwa, z których korzystają kierowcy, a także profesjonaliści na całym świecie, jak również inne środki chemiczne dla motoryzacji. Wyjaśnił, że nowy produkt w postaci dodatku do paliwa o nazwie TEC 2000 został pierwotnie wprowadzony na rynek brytyjski w 1994 r. i był produkowany i dystrybuowany przez spółkę prawa brytyjskiego P. (później – [...] Ltd.). Wnoszący sprzeciw podniósł, że był wyłącznym dystrybutorem produktów TEC 2000 na Polskę od roku 2017, na dowód czego przedłożył wydruk strony internetowej. Wyjaśnił, iż produkty petrochemiczne pod marką TEC 2000 są przez niego oferowane i promowane m.in. poprzez stronę internetową www.tec2000.pl, której domena została wykupiona przez Skarżącego w dniu 31 października 2016 r.. Wnoszący sprzeciw wskazał, iż w oferowanej przez niego linii produktowej znajdują się produkty takie, jak preparaty TEC 2000 Fuel Injection Cleaner oraz TEC 2000 Diesel Injection Celaner, używane do konserwacji i dokładnego oczyszczania wtryskiwaczy w silnikach benzynowych i Diesla; TEC 2000 Engine Flush - zaawansowany środek do czyszczenia wnętrza silnika z pozostałości przepracowanego oleju oraz osadów i pozostałych zanieczyszczeń znajdujących się w silniku, a przylegających do ścian bloku oraz korbowodów; TEC 2000 Oil Booster, przeznaczony do wszystkich typów silników, zmniejszający opory toczenia, smarujący elementy ruchome i wyciszający cały układ; TEC 2000 System Cleaner, przeznaczony do codziennej konserwacji silnia, wtryskiwaczy i całego układu paliwowego, TEC 2000 Radiator Stop Leak oraz Radiator Flush do płukania i zabezpieczania układu chłodzenia; TEC 2000 Induction Cleaner do czyszczenia dolotu powietrza; TEC 2000 Airco Fresher Service Spray, przeznaczony do odświeżania kabiny pojazdu. Skarżący podkreślił, iż to dzięki jego działaniom, w tym intensywnej reklamie, produkty TEC 2000 stały się znane i popularne wśród polskich konsumentów. Tym samym, zdaniem Skarżącego, działanie Zgłaszającego ma na celu wykorzystanie popularności tych produktów w Polsce i zawłaszczenie kontrahentów współpracujących ze Skarżącym poprzez przekazywanie im nieprawdziwych, wprowadzających w błąd informacji o produktach TEC 2000. Wnoszący sprzeciw w kontekście zarzucanego naruszenia jego praw majątkowych, zwrócił uwagę na okoliczność, że zgłoszone oznaczenie jest identyczne z oznaczeniem używanym na polskim rynku właśnie przez Skarżącego. Tym samym działania Uczestnika naruszają, zdaniem Skarżącego, jego prawa majątkowe, bowiem mogą one prowadzić do przejęcia rynku zbytu zbudowanego kosztem nakładów reklamowych idących w miliony złotych dokonanych przez Skarżącego na wypromowanie i dystrybucję w Polsce produktów TEC 2000, w sytuacji, w której Uczestnik nigdy wcześniej w Polsce nie sprzedawał tak oznaczonych produktów. Z uwagi na identyczność znaczeń i jednorodzajowość towarów istnieje, zdaniem Skarżącego, bardzo wysokie ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów opatrywanych zgłoszonym oznaczeniem. W sytuacji, w której Skarżący był jedynym podmiotem wprowadzającym do obrotu preparaty TEC 2000, przeciętny odbiorca takich towarów może z łatwością uznać, że produkty opatrzone zgłoszonym oznaczeniem pochodzą właśnie od Skarżącego lub powiązanego z nim gospodarczo przedsiębiorstwa. Wobec tego odbiorcy nabędą produkt Zgłaszającego, myśląc, że kupują produkt Wnoszącego sprzeciw. Takie działanie, jakiego zdaniem P. planuje dokonać C., poprzez zgłoszenie przedmiotowego oznaczenia, stanowi w ocenie Skarżącego czyn nieuczciwej konkurencji w myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z z 2022 roku, poz. 1233 ze zm., dalej też jako "uznk"), w postaci wprowadzającego w błąd oznaczenia towarów lub usług, tj. takiego (lub jego braku), które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia towaru.
Zdaniem Uczestnika z kolei, wniesiony przez Skarżącego sprzeciw jest bezpodstawny, gdyż pełnię praw do wcześniejszego znaku towarowego TEC 2000, w dacie zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia, posiada właśnie on, i to zarówno na gruncie pwp, jak i prawa autorskiego. Zgłaszający podniósł, iż to on od 1993 r. sukcesywnie zgłaszał do ochrony w Niemczech rodzinę znaków towarowych, a od 2005 r. również znak unijny. Uczestnik zaznaczył między innymi, że posiada prawa autorskie do całej rodziny znaków towarowych TEC 2000, obejmującej w szczególności niemiecki słowny znak towarowy Pro-Tec 2000 ([...]) zarejestrowany dla towarów z klasy 04, z pierwszeństwem od 2 grudnia 1993 roku na rzecz podmiotu P. (wcześniejsza nazwa Zgłaszającego - spółki C. GmbH), czy też unijny słowny znak towarowy Tec 2000 ([...]) zarejestrowany z pierwszeństwem od dnia 9 maja 2005 roku. Zgłaszający wskazał następnie, iż twórcą i właścicielem praw autorskich do całej rodziny oznaczeń Pro-Tec 2000 oraz Tec 2000 jest W. U., założyciel C. GmbH (Zgłaszającego), a obecnie Prezydent i Prezes Zarządu B. - grupy kapitałowej, w skład której wchodzi m.in. Zgłaszający. Wnoszący sprzeciw, zdaniem Zgłaszającego, nigdy nie posiadał praw autorskich do ww. znaków. Posiada je Zgłaszający w okresie od 2005 r., tj. kiedy uzyskał wyłącznie prawa do ww. znaku jako znaku unijnego. Zgłaszający podniósł, iż rodzina znaków towarowych Pro-Tec 2000 oraz Tec 2000 była zgłaszana do ochrony prawnej sukcesywnie od 1993 r., co oznacza, że znak towarowy Pro-Tec 2000 jest utrzymywany w ochronie przez 29 lat, a unijny znak towarowy Tec 2000 jest utrzymywany w ochronie przez 17 lat. Tym samym znak słowny TEC 2000 został wcześniej wprowadzony do obrotu gospodarczego przez Zgłaszającego. Ponadto Wnoszący sprzeciw nie posiada i nigdy nie posiadał praw wyłącznych do znaku towarowego TEC 2000 na terytorium Polski lub innych krajów UE. Tym samym twierdzenie, że zgłoszone oznaczenie jest identyczne z oznaczeniem używanym na polskim rynku przez Wnoszącego sprzeciw już od pięciu lat i przez to narusza Jego prawa majątkowe, jest w ocenie Uczestnika nieprawdziwe, bowiem to Zgłaszający posiada prawa wyłączne do znaku towarowego Tec 2000 jako znaku unijnego, który jest utrzymywany w ochronie przez 17 lat oraz to Zgłaszający posiada prawa autorskie do rodziny znaków towarowych Pro-Tec 2000 i Tec 2000.
W ramach repliki Skarżący podniósł, że znak o numerze [...] został wygaszony decyzją Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 maja 2022 r., przy czym decyzja ta została następnie zaskarżona przez Zgłaszającego i utrzymana w całości decyzją Izby Odwoławczej z dnia [...] stycznia 2023 r. Zatem po pierwsze, znak unijny Zgłaszającego wygasł a po drugie, dla przedmiotowego postępowania nie mają znaczenia niemieckie znaki krajowe, bowiem niniejsza sprawa dotyczy oznaczenia, które miałoby podlegać ochronie w Polsce, a nie na obszarze innych państw.
Zgłaszający z kolei podkreślił, że wbrew twierdzeniom Wnoszącego sprzeciw, jego argumentacja nie jest oparta wyłącznie na posiadaniu praw do znaku unijnego [...]; lecz opiera się ona również na wcześniejszym niemieckim znaku towarowym Pro-Tec 2000 oraz na złej wierze Skarżącego.
Finalnie Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp, oddalił w całości sprzeciw wniesiony przez Skarżącego wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego TEC 2000 przez Uczestnika. Organ podkreślił, że to do Wnoszącego sprzeciw należy zindywidualizowanie i jednoznaczne wskazanie prawa, które jest przedmiotem naruszeń związanych ze zgłoszeniem znaku towarowego, a Urząd Patentowy RP nie może w tym zakresie poszukiwać potencjalnie naruszonych dóbr i praw na dobrach osobistych, ani też domniemywać zakresu ich naruszenia. Zgodnie bowiem z art. 15220 pwp, Urząd Patentowy RP rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw.
Jak podkreślił UP RP, Skarżący, powołując się na podstawę prawną swego sprzeciwu w postaci art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, wskazał zarazem na wcześniejsze używanie przez niego w obrocie, przed datą zgłoszenia spornego znaku, oznaczenia TEC 2000 na terytorium Polski dla oznaczania towarów w postaci chemicznych środków motoryzacyjnych, w tym dodatków do paliwa. Wskazanie takie, w ocenie Urzędu Patentowego RP, należy traktować jako równoznaczne ze wskazaniem wcześniejszego prawa do oznaczenia TEC 2000, wykorzystywanego przez Wnoszącego sprzeciw do oznaczania oferowanych przez siebie towarów. Organ uznał zatem, że Wnoszący sprzeciw powołał się w istocie na tzw. niezarejestrowany znak towarowy, a zatem na prawo, którego ochrony należy poszukiwać w oparciu nie o przepisy pwp, lecz o przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W przypadku bowiem sporu między przedsiębiorcami w zakresie nieuczciwego konkurowania na rynku, prawomocne orzeczenie w tym względzie mogłoby ewentualnie być jedną z okoliczności przemawiających za złą wiarą podmiotu zgłaszającego znak towarowy, rozpatrywaną w postępowaniu zgłoszeniowym. Samo orzekanie na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - a więc właściwość rzeczowa stwierdzenia popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji – należy z kolei do sądów cywilnych. Zgodnie bowiem z art. 2 pwp, zwalczanie nieuczciwej konkurencji reguluje odrębna ustawa.
Reasumując UP RP stwierdził, że dla wskazanych przez Wnoszącego sprzeciw okoliczności, bazujących de facto na przepisach uznk, przepisy art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp nie znajdują zastosowania. Zdaniem Urzędu Patentowego RP Wnoszący sprzeciw nie wykazał, iż przysługuje mu wcześniejsze prawo majątkowe, będące prawem podmiotowym skutecznym erga omnes, które zostało naruszone przez zgłoszenie znaku słownego TEC 2000 i dlatego też sprzeciw oparty na art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp Organ w całości oddalił.
W skardze na powyższą decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2024 roku wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej także jako "k.p.a.") w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez naruszenie zasady praworządności i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez nią materiału dowodowego polegające na:
1) nieuzasadnionym pominięciu przy ocenie materiału dowodowego:
a) wydruku ze strony internetowej https://who.is/whois/tec2000.pl, stanowiącego załącznik do sprzeciwu Skarżącego z dnia 26 maja 2022 r., w którym został wskazany fakt posiadania przez niego domeny internetowej "www.tec2000.pr,
b) informacji z Krajowego Rejestru Domen świadczącej o rejestracji przez P. domeny tec-2000.pl w dniu 31 października 2016 r.
- podczas gdy uwzględnienie przez Urząd Patentowy RP treści wskazanego materiału dowodowego pozwoliłoby na uznanie naruszania przez sporne zgłoszenie prawa do tej domeny jako prawa majątkowego Skarżącego;
2) nieuzasadnionym pominięciu przy ocenie materiału dowodowego w postaci:
a) wydruku ze strony internetowej https://tec2000.pl/profilaktyka-silnika- zgrzegorzemduda oraz wydruków ze stron internetowych z serwisu www.youtube.com,
- podczas gdy uwzględnienie przez Urząd treści tych wydruków pozwoliłoby na uznanie naruszania przez sporne zgłoszenie majątku Skarżącego w postaci nakładów na reklamę jako jego prawa majątkowego;
b) braku prawidłowej analizy statusu nazwy handlowej "TEC 2000" jako elementu majątku spółki, podczas gdy dokonanie takiej analizy przez Urząd Patentowy RP pozwoliłoby na uznanie, iż nazwa handlowa stanowi prawo majątkowe spółki prawa handlowego;
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp poprzez naruszenie zasady praworządności i zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że oznaczenie TEC 2000 używane jako nazwa handlowa nie stanowi prawa majątkowego spółki prawa handlowego;
III. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 pwp polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których Urząd Patentowy RP nie uwzględnił części przedstawionego przez Skarżącego materiału dowodowego, w szczególności w postaci:
a) wydruku ze strony internetowej https://who.is/whois/tec2000.pl, stanowiącego załącznik do sprzeciwu, w którym został wskazany fakt posiadania przez Skarżącego domeny internetowej "www.tec2000.pl",
b) informacji z Krajowego Rejestru Domen świadczącej o rejestracji przez Skarżącego domeny [...] w dniu 31 października 2016 r.,
c) wydruku ze strony internetowej [...] oraz wydruków ze stron internetowych z serwisu www.youtube.com, co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe, nieprzekonywujące i nie spełnia kryteriów, o których mowa w art, 107 § 3 k.p.a.,
IV. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że używanie znaku towarowego identycznego lub łudząco podobnego do nazwy handlowej używanej przez inny podmiot nie narusza praw majątkowych tego podmiotu, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu doprowadziłaby do zastosowania względem spornego zgłoszenia ww. przepisów i wydania decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na wskazany znak towarowy.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Urzędu Patentowego RP na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.
Z kolei uczestnik postępowania, składając na rozprawie w dniu 13 marca 2025 roku załącznik do protokołu rozprawy, wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego od Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.")
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga P. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2024 r., którą to decyzją organ, w oparciu o przepis art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp, oddalił w całości jej sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego TEC 2000 przez C. GmbH, L., Niemcy, nie jest zasadna.
Otóż z dyspozycji art. 15217 ust. 1 i ust. 3 pwp wynika, że w terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego z przyczyn, o których mowa m.in. w art. 132¹ ust. 1-3 pwp, przy czym w sprzeciwie musi być wskazana w szczególności podstawa faktyczna i prawna wraz z uzasadnieniem i zakres sprzeciwu. Stronami postępowania w sprawie sprzeciwu są zgłaszający i wnoszący sprzeciw (art. 15218 ust. 1 pwp), a Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw (art. 15220 pwp). I w realiach niniejszej sprawy jest to kwestia kluczowa dla oceny prawidłowości skarżonej decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, że Skarżący jasno w swym sprzeciwie sprecyzował zarówno jego podstawę prawną, tj. art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp, jak i podstawę faktyczną, czyli wcześniejsze używanie przez niego w obrocie, przed datą zgłoszenia spornego znaku, oznaczenia TEC 2000 na terytorium Polski dla oznaczania towarów w postaci chemicznych środków motoryzacyjnych, w tym dodatków do paliwa. Tym samym to Skarżący, określając w swym sprzeciwie ramy postępowania przed Urzędem Patentowym RP, zdeterminował tym samym zakres niezbędnych ustaleń po stronie tegoż organu w świetle konieczności dokonania ich subsumpcji pod powołany w sprzeciwie przepis stanowiący jego podstawę prawną, tj. art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp, zgodnie z którym to przepisem po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Zatem zaistnienie przeszkody do udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wymagałoby łącznego spełnienia dwóch przesłanek, czyli istnienia prawa osobistego lub majątkowego po stronie Skarżącego oraz możliwość naruszenia tego prawa przez znak towarowy zgłoszony przez Uczestnika. Co istotne sam przepis art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp w żaden sposób nie statuuje pewnego swoistego, przeznaczonego wyłącznie na potrzeby pwp, katalogu praw osobistych i majątkowych, które mogą zostać naruszone przez rejestrację znaku towarowego. Tym samym przyjmuje się, sięgając między innymi do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 1061, dalej też jako "k.c."), że wśród tychże praw mieszczą się chociażby prawo do nazwiska, pseudonimu, wizerunku; prawo do nazwy zespołu muzycznego; prawo do nazwy firmy; prawo z rejestracji wzoru przemysłowego; autorskie prawa osobiste i majątkowe. Konsekwencją działania ustawodawcy w postaci celowego braku ujęcia w pwp zarówno definicji sui generis praw majątkowych i osobistych, jak i jakiejkolwiek ich egzemplifikacji, jest spoczywający na Urzędzie Patentowym RP każdorazowo, w przypadku wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego przez osobę trzecią, w oparciu o przepis art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp, obowiązek dokonania w pierwszej kolejności oceny, czy w istocie z mamy do czynienia z prawem osobistym lub majątkowym. Na gruncie niniejszej sprawy Skarżący w swym sprzeciwie jako przysługujące mu prawo majątkowe, które naruszałaby rejestracja spornego znaku, wskazał "używanie w obrocie oznaczenia TEC 2000 na terytorium Polski dla oznaczania towarów w postaci chemicznych środków motoryzacyjnych, w tym dodatków do paliwa". Zdaniem Sądu, przy takim zdefiniowaniu przez Skarżącego prawa majątkowego, które nota bene musi mieć przecież zawsze charakter podmiotowy, Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął, że w istocie Skarżący powołał się na niezarejestrowany znak towarowy. Niewątpliwie posługiwał się on bowiem, jak sam przyznaje, właśnie "oznaczeniem TEC 2000" celem identyfikacji wprowadzanych przez niego na rynek towarów. Tymczasem, jeżeli sięgniemy do definicji znaku towarowego, ujętej w art. 120 ust. 1 pwp, to widzimy, że może nim być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk (ust. 2). I w ocenie Sądu niewątpliwie używane na rynku przez Skarżącego oznaczenie "TEC 2000", mające umożliwić nabywcom sygnowanym nim towarów powiązanie ich z podmiotem je oferującym, czyli Skarżącym, w pełni odpowiada cechom znaku towarowego, który jedynie nie został zarejestrowany w oparciu o stosowne przepisy. Bezpodstawne są przy tym sformułowane w skardze zarzuty wobec UP RP odnośnie błędnego przyjęcia, że naruszanym prawem majątkowym Skarżącego, na które powoływał się on w swym sprzeciwie, było prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego, podczas, gdy w istocie Skarżący wskazał w sprzeciwie, że naruszanym przez Zgłaszającego, prawem majątkowym przysługującym Skarżącemu było prawo do nazwy handlowej "TEC 2000". Po pierwsze Skarżący w swym sprzeciwie bynajmniej nie powoływał się na naruszenie przez Zgłaszającego przysługującego mu prawa majątkowego w postaci nazwy handlowej, z odwołaniem się w tym zakresie do jakiegokolwiek zdefiniowanego wzorca normatywnego tejże nazwy handlowej, lecz, jak już wyżej wielokrotnie zaznaczono, wskazywał na "używanie w obrocie oznaczenia TEC 2000 na terytorium Polski dla oznaczania towarów w postaci chemicznych środków motoryzacyjnych, w tym dodatków do paliwa". Z uwagi na przyjętą przez Skarżącego konstrukcję sprzeciwu, w którym, oprócz przywołania przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp i powołaniu się na używanie oznaczenia TEC 2000, w ogóle nie zdefiniowano, jakie konkretnie przysługuje Skarżącemu prawo majątkowe i w oparciu o jaką podstawę prawną je wywodzi, nie sposób na etapie skargi, post factum, czynić Organowi zarzutów, co do niewłaściwego wyinterpretowania z opisu stanu faktycznego charakteru tegoż prawa majątkowego. Skoro sam Skarżący powołał się na używanie przez niego oznaczenia TEC 2000 do nakładania go na towary celem odróżnienia się od konkurencji, co wskazuje na wypełnianie przez ww. oznaczenie, roli i celów przypisanych znakom towarowym, to w pełni uzasadnioną jest konstatacja UP RP, o zakwalifikowaniu ujętego przez Skarżącego w sposób w istocie opisowy i bez odwołania się do jakiegokolwiek przepisu prawa przedmiotowego, niesprecyzowanego prawa majątkowego, jako prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego. Błędny jest przy tym sformułowany w skardze wobec UP RP zarzut nieuzasadnionego przyjęcia, że oznaczenie TEC 2000, używane jako nazwa handlowa, nie stanowi prawa majątkowego spółki prawa handlowego. Urząd Patentowy RP w ogóle bowiem nie zajmował się kwestią oceny oznaczenia TEC 2000, jako nazwy handlowej, w kontekście możliwości przypisania jej charakteru prawa majątkowego, z tej przyczyny, że Skarżący w swym sprzeciwie w żaden sposób nie wskazał, że tak też definiuje należne mu prawo majątkowe, pomijając już, że nie wskazał także jakiegokolwiek konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby, że prawo do nazwy handlowej stanowi bezwzględne prawo majątkowe skuteczne erga omnes. Co więcej, nie sposób nie zauważyć braku pewnej konsekwencji w stanowisku Skarżącego, który zarzuca jednocześnie UP RP, że niezasadnie pominął w swych rozważaniach możliwość oceny naruszenia przysługującego Skarżącemu prawa majątkowego w postaci nie tylko wspomnianej nazwy handlowej, ale także równocześnie domeny internetowej, a co więcej również nakładów poczynionych przez niego na reklamę. Tego typu zarzuty stoją wprost w sprzeczności z dyspozycją art. 15220 pwp, gdyż zmierzają w swej istocie do próby nałożenia na UP RP, pozaustawowego obowiązku jak najszerszego interpretowania niesprecyzowanych podstaw sprzeciwu, celem każdorazowego zidentyfikowania wszystkich potencjalnie naruszonych, choć nie wyeksplikowanych przez wnoszącego sprzeciw, praw majątkowych lub osobistych. Abstrahując przy tym od możliwości zakwalifikowania prawa do posługiwania się domeną internetową, jako podmiotowego prawa majątkowego, analiza treści sprzeciwu jasno wskazuje, że Skarżący nie powoływał się bynajmniej na prawo do domeny internetowej jako przysługujące mu prawo majątkowe, lecz jedynie przywoływał fakt uzyskania uprawnień do posługiwania się nią w kontekście wykazania używania na rynku oznaczenia TEC 2000. Podobnie też, celem udowodnienia faktu używania tegoż oznaczenia w obrocie, Skarżący powoływał się na poniesione przez niego w tym zakresie wydatki, nie definiując ich jednakże jako podmiotowego prawa majątkowego. W tej sytuacji bezzasadny jest zarzut pominięcia przez Urząd Patentowy RP kwestii oceny tychże nakładów jako praw majątkowych, pomijając już, czy wydatki na wypromowanie i utrzymanie oznaczenia per se mogłyby w ogóle stanowić jakiekolwiek prawo majątkowe.
Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP prawidłowo ustalił, że Skarżący w swym sprzeciwie powołał się na prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego, jako przysługujące mu prawo majątkowe naruszone spornym zgłoszeniem. W konsekwencji Urząd Patentowy RP zasadnie przyjął, że ochrony prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego Skarżący może domagać się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji a nie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej.
Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 uznk, czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich. Czynem nieuczciwej konkurencji jest również wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu mogącym wywołać skutki określone w ust. 1, chyba że zastosowanie takiego opakowania jest uzasadnione względami technicznymi (ust. 2).
Podkreślenia wymaga, że sam przepis art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie może przy tym stanowić podstawy do kreowania praw podmiotowych, osobistych lub majątkowych w rozumieniu art. 1321 ust.1 pkt 1 p.w.p., odnośnie niezarejestrowanych znaków towarowych. Samo używanie określonego oznaczenia w obrocie nie jest bynajmniej źródłem nabycia prawa wyłącznego do oznaczenia. Jak bowiem podkreślono w wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] maja 2022 r. sygn. akt [...], "przepis art. 10 u.z.n.k. spełnia funkcję uzupełniającą i alternatywną dla systemu ochrony zarejestrowanych znaków towarowych, a w zakresie funkcji uzupełniającej tworzy podstawę ochrony niezarejestrowanych znaków towarowych, uzupełniając regulacje zawarte w prawie własności przemysłowej". Podobnie w wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. sygn. akt [...], wyraźnie podkreślono, że "pod pojęciem "niezarejestrowanego znaku towarowego", należy rozumieć każde oznaczenie, niezależnie od tego, czy można przedstawić je w formie graficznej, czy też nie, jeżeli nadaje się ono do odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorcy od towarów i usług innego przedsiębiorcy. Może to być wyraz, w tym także np. imię, nazwisko czy firma; litery, cyfry, kombinacja cyfr i liter, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, melodia, sygnał dźwiękowy, znak zapachowy lub inny znak niewizualny itd. W odróżnieniu od znaków zarejestrowanych, dla których istnieje wymóg możliwości przedstawienia ich w formie graficznej, nie ma ograniczeń co do formy przedstawienia znaku niezarejestrowanego. Może to być więc każde oznaczenie, jeśli tylko nadaje się do odróżniania towarów i usług. Dla uzyskania ochrony nie jest wymagana rejestracja w Urzędzie Patentowym RP, a prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego, o charakterze podmiotowym do korzystania z oznaczenia, powstaje w wyniku używania takiego oznaczenia w obrocie. Niezarejestrowany znak towarowy pełni więc taką samą funkcję, jak znak towarowy zarejestrowany, czyli służy do odróżniania towarów i usług. Natomiast inny jest sposób powstania prawa dla obu znaków. W przypadku niezarejestrowanego znaku prawo to powstaje w wyniku używania, natomiast prawo do zarejestrowanego znaku powstaje w wyniku konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego. Ochrona znaków niezarejestrowanych, ale używanych w obrocie, najczęściej będzie się opierać na przepisach u.z.n.k., a w szczególności na art. 10".
Zatem art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, niewątpliwie uzupełnia ochronę zarejestrowanych znaków towarowych, dając możliwość ochrony przed konfuzyjnym przywłaszczeniem znaków używanych w obrocie, które nie zostały zgłoszone do rejestracji w UP RP, lecz nie jest to jednakże tryb należący do właściwości UP RP, jak też sądów administracyjnych. Na marginesie należy przy tym zauważyć, że treść przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest zgodna z dyrektywą 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015, jak i dyrektywą wcześniejszą 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 pkt b) dyrektywy 2008/95/WE każde państwo członkowskie może postanowić, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli prawa do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie zostały nabyte przed datą złożenia wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego lub datą pierwszeństwa podniesionego we wniosku o rejestrację późniejszego znaku towarowego, oraz w jakim niezarejestrowany znak towarowy lub inne oznaczenie przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego. Jak wynika, z art. 4 ust. 4 pkt c), każde państwo członkowskie może postanowić ponadto, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli używanie znaku towarowego może być zakazane w związku z istnieniem wcześniejszego prawa, o którym mowa w ust. 2 i w lit. b] niniejszego ustępu, a zwłaszcza (i) prawa do nazwiska; (ii) prawa do osobistego wizerunku; (iii] prawa autorskiego; (iii) prawa własności przemysłowej. Wskazane przepisy określają które przeszkody muszą być wprowadzone a które jedynie mogą ("każde państwo członkowskie może ponadto").
Tym samym treść przepisu art. 4 dyrektywy zawiera obligatoryjne do implementacji przeszkody do rejestracji znaku towarowego (art. 4 ust. 1 i art. 4 ust 3 dyrektywy), jak i te, które są jedynie fakultatywne (wskazane w kolejnych ustępach artykułu). Analiza przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej jednoznacznie przy tym wskazuje, iż ustawodawca polski wprowadził do ustawodawstwa krajowego tylko niektóre z dodatkowych przeszkód, tj. z tych, w zakresie których ustawodawca unijny pozostawił ustawodawcy krajowemu swobodę implementacji, ewidentnie pomijając na gruncie ustawodawstwa krajowego przeszkodę w postaci niezarejestrowanego znaku towarowego.
Co więcej ustawodawca oddzielił stosowanie tej ustawy od ustawy regulującej zwalczanie nieuczciwej konkurencji. Kwalifikacja naruszenia praw majątkowych z art 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p., analogicznie do praw osobistych, jest bowiem przeprowadzona na podstawie przepisów regulujących wcześniejsze prawo podmiotowe. Naruszenie występuje wtedy, gdy są spełnione w świetle tych przepisów wszystkie przesłanki bezprawnej ingerencji we wcześniejsze prawo podmiotowe (tak też Prawo własności przemysłowej. System Prawa Prywatnego tom 14 B, 2017, wyd. 2, Legalis).
Z powyższych względów, Sąd stwierdza, że UP RP nie naruszył art. art. 1321 ust.1 pkt 1 p.w.p., uznając, że Skarżący nie wykazał istnienia wcześniejszego prawa majątkowego należącego do niego, które mogłoby zostać naruszone poprzez udzielenie spornego prawa ochronnego.
W ocenie Sądu przy tym, w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP wyczerpująco odniósł się do tych argumentów Stron, które były istotne z punktu widzenia przedmiotu sprawy (omawiając ponadto pozostałe, w istocie irrelewantne dla sprawy na stronach od 11 do 15 zaskarżonej decyzji) i rozpatrzył sprzeciw w jego granicach, to jest w zakresie wskazanej w nim podstawy (art. 132¹ ust. 1 pkt 1 pwp) a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymaganiom określonym m.in. w art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Istotnym jest przy tym, co już podkreślono powyżej, że zakres ustaleń faktycznych i materiału dowodowego, jaki powinien był zostać w sprawie zebrany, rozpatrzony i oceniony, determinowała w tej sprawie podstawa prawna wskazana w sprzeciwie Skarżącego, to jest art. 132¹ ust. 1 pkt 1 pwp. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji .
Oczywiście bezzasadnym jest natomiast wniosek uczestnika postępowania, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego od Skarżącego, ponieważ żaden przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takiej możliwości nie przewiduje.