VI SA/Wa 3265/24

VI SA/Wa 3265/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...] Minister Aktywów Państwowych (dalej także: "Organ". "Minister"), na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych", "u.o.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Z. [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: "organ I instancji") z [...] stycznia 2024 r. nr [...] nakazującej dokonanie niezwłocznej rejestracji dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982,00 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] listopada 2019 r. została wykonana kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie pod adresem: ul. [...], 48-300 N., zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez D. M. działalności gospodarczej pod firmą: ZESPÓŁ [...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności A. K. (recepcjonistki). W trakcie kontroli w obiekcie ujawniono 31 odbiorników telewizyjnych różnych marek, znajdujących się w pokojach. Zgodnie z oświadczeniem osoby uczestniczącej w kontroli odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i dołączona do nich była antena naziemna. Ponadto, na podstawie ustnego oświadczenia A. K. ustalono, że okres używania odbiorników w tym obiekcie wynosił "od 2017 roku". Z kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez A. K.. Do protokołu załączono także oświadczenie A. K. z dnia [...] listopada 2019 r., zgodnie z którym w zajmowanym przez Stronę obiekcie "P." [...] - HOTEL (dalej: HOTEL "[...]") znajduje się 31 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zgodnie z oświadczeniem uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe: "Brak możliwości wejścia na pokoje, pokoje zajęte przez gości".
W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. Strona zakwestionowała wiedzę A. K. (z którą zawarła umowę zlecenia obejmującą archiwizację dokumentów) w przedmiocie kontroli.
Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań.
Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] listopada 2020 r., organ I instancji wydał decyzję Nr [...], nakazującą niezwłoczne dokonanie rejestracji trzydziestu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie trzydziestu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21111,00 zł.
W dniu [...] listopada 2020 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. Oświadczyła, że osoba uczestnicząca w kontroli nie miała wiedzy na temat wyposażenia pokoi hotelowych (była z nią zawarta umowa zlecenia, obejmująca archiwizację dokumentów po sezonie wakacyjnym), w związku z czym podczas kontroli podała błędną liczbę odbiorników telewizyjnych (Strona potwierdziła obecność 10 odbiorników) oraz pokoi hotelowych (zgodnie z oświadczeniami Strony używanych było tylko 10 pokoi). Strona oświadczyła ponadto, że w obiekcie poza okresem letnim część turystyczna jest zamknięta, a w dniu kontroli zajętych było 15% miejsc noclegowych. W wyłączonej części turystycznej w pokojach prowadzone były remonty, a odbiorniki zakupione w sezonie wakacyjnym znajdowały się w magazynie hotelowym. Strona podkreśliła, że w hotelu podłączona jest telewizja kablowa, dostarczana do 10 odbiorników, a nie (jak podała A. K.) telewizja naziemna.
W dniu [...] lutego 2021 r. Minister Aktywów Państwowych wydał decyzję Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Ministra przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien dokonać jednoznacznych ustaleń co do liczby i okresu używania odbiorników w kontrolowanym obiekcie oraz wyjaśnić, w jakim charakterze A. K. przebywała w miejscu kontroli.
Wykonując dyspozycje Organu zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. organ I instancji wezwał Stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień i przekazania dokumentów dotyczących: (i) informacji, od kiedy Strona prowadzi H. "[...]" oraz jaka jest liczba pokoi i miejsc noclegowych w tym obiekcie; (ii) aktualnego adresu A. K. i funkcji pełnionej przez nią w dniu kontroli (w tym przekazanie kserokopii umowy z nią zawartej wraz z zakresem obowiązków); (iii) liczby posiadanych odbiorników oraz sposobu dostarczania sygnału telewizyjnego (poprzez przekazanie faktur zakupu odbiorników oraz ewentualnie umowy dotyczącej odbioru programów telewizyjnych, informacji o instalacji odbiorników i ich ewentualnego demontażu); (iv) remontu pokoi (z podanie terminu remontu i liczby remontowanych pokoi, danych podmiotu wykonującego remont); (v) informacji o terminach prowadzonej przez Stronę działalności sezonowej.
W dniu [...] czerwca 2021 r. Strona dokonała rejestracji dwudziestu odbiorników telewizyjnych używanych w H. "[...]".
Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Strona poinformowała, że w lipcu 2017 r. przeszła na emeryturę i od tego czasu działalnością formalnie zajmował się jej mąż, a następnie (po notarialnym przejęciu spadku po ojcu) - córka, która w dniu [...] czerwca 2021 r. zarejestrowała 20 odbiorników telewizyjnych. Do pisma Strona załączyła m.in. dokumenty potwierdzające nabycie praw emerytalnych, dokumenty poświadczające zmianę prawa własności H. "[...]", diagram obłożenia pokoi hotelowych, dokumenty potwierdzające rejestrację w dniu [...] czerwca 2021 r. 20 odbiorników telewizyjnych oraz kserokopię umowy nr [...], zawartej w dniu [...] lutego 2020 r. pomiędzy Stroną a Przedsiębiorstwem [...] "[...]" J. F. na wykonanie w terminie od [...] marca 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. remontu elewacji H. "[...]".
Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. (przekazanym za pośrednictwem platformy ePUAP) oraz ponownie przekazanym w dniu [...] stycznia 2022 r., Strona wyjaśniła, że w dniu kontroli w H." [...]" gotowe do wynajmu lub faktycznie wynajęte były 23 pokoje (wynajęte 13 pokoi, w tym 3 pokoje bez odbiorników telewizyjnych). Oświadczyła, że nie zna aktualnego adresu ani numeru PESEL uczestniczącej w kontroli A. K.. Ponownie wyjaśniła, że A. K. w dniu kontroli jedynie archiwizowała dane recepcji po sezonie turystycznym, zgodnie z umową zlecenia z dnia [...] listopada 2019 r. Strona oświadczyła, że w dniu kontroli odbiorniki telewizyjne umożliwiające natychmiastowy odbiór programu znajdowały się tylko w 10 pokojach. Podważyła wiarygodność oświadczeń A. K. i oświadczyła, że w dniu kontroli możliwe było skontrolowanie 13 pokoi, które nie były wynajęte (i nie znajdowały się w nich odbiorniki telewizyjne). W załączeniu przekazała kopie "Diagramu obłożenia pokoi hotelowych P.", wykazu pobytu gości hotelowych (1 strona - wykaz z czwartku 7 listopada 2019 r.), umowy abonenckiej dotyczącej dostarczania sygnału telewizyjnego wraz z aneksem, umowy zlecenia zawartej z A. K., zestawienie nakładów i inwestycji za okres od [...] stycznia 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. Ponadto przy piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. przekazała kopie umów osób odpowiedzialnych za prace remontowo-budowlane oraz faktur za usługę dostarczania sygnału telewizji kablowej do 10 odbiorników telewizyjnych z października, listopada i grudnia 2019 r.
Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. pełnomocnik Strony przekazał umowę o pracę Y. R.. Organ I instancji uzyskał również wyjaśnienia od A. K., która poinformowała, że nie pamięta szczegółów związanych z pracą w H. "[...]". Wyjaśniła, że wykonywała wówczas przede wszystkim prace związane z archiwizacją dokumentów.
Na podstawie informacji udzielonej przy piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Kultury, Sportu i Turystyki ustalono, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. H. "[...]" uzyskał potwierdzenie zaszeregowania do rodzaju Hotel i kategorii 3 gwiazdki. Podczas kontroli obiektu związanej z uzyskaniem potwierdzenia do rodzaju i kategorii stwierdzono, że obiekt posiadał 25 pokoi w tym: 6 pokoi 1-osobowych, 18 pokoi 2-osobowych i 1 pokój 3-osobowy. Ponadto podczas kontroli problemowych w ww. obiekcie w latach 2007-2019 stwierdzono, że: (i) w 2007 r. obiekt posiadał 28 pokoi, w tym 5 jednoosobowych, 20 dwuosobowych, 3 trzyosobowe; (ii) w 2010 r. obiekt posiadał 28 pokoi, w tym 5 jednoosobowych, 20 dwuosobowych, 3 trzyosobowe; (iii) w 2013 r. obiekt posiadał 28 pokoi, w tym 5 jednoosobowych, 2 dwuosobowych, 3 trzyosobowe; (iv) w 2016 r. obiekt posiadał 26 pokoi, w tym 6 jednoosobowych i 20 dwuosobowych; (v) w 2019 r. obiekt posiadał 22 pokoje, w tym 5 jednoosobowych, 15 dwuosobowych, 2 trzyosobowe.
Każdy skontrolowany ww. okresie pokój hotelowy wyposażony był w odbiornik telewizyjny. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. uchylił dla ww. obiektu zaszeregowanie do rodzaju i kategorii oraz wykreślił obiekt z Ewidencji Obiektów Hotelarskich prowadzonych Marszałka Województwa [...].
W dniu [...] grudnia 2022 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydał decyzję Nr [...], w której nakazał dokonanie niezwłoczne rejestracji dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych orz ustalił opłatę za używanie dwudziestu dwóch odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982,00 zł.
W dniu [...] grudnia 2022 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r., wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. a także art. 7 w zw. z art. 68 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt. 4 i 6 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 i 4 oraz art. 5 ust 3 ustawy o opłatach abonamentowych.
Organ w dniu [...] kwietnia 2023 r. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Minister Aktywów Państwowych zauważył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przede wszystkim powinien zbadać, czy stan wyposażenia hotelu ustalony przez Marszałka Województwa [...] podczas okresowej kontroli przeprowadzonej w dniach 15 i 22 lutego 2019 r. nie zmienił się przed dniem kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników rtv, przeprowadzonej w dniu 7 listopada 2019 r.
Pismem z dnia [...] maja 2023 r wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia stosownych dokumentów i informacji, tj.: (i) czy rejestracja 10 odbiorników telewizyjnych i 20 odbiorników radiofonicznych dokonana przez Stronę w dniu 29 marca 1996 r. w Urzędzie Pocztowym Nysa 1 dotyczyła odbiorników rtv w obiekcie przy ul. [...] w N.; (ii) co działo się z 22 odbiornikami telewizyjnymi w okresie pomiędzy 15 i 22 lutego 2019 r. (kiedy zostały ujawnione podczas kontroli okresowej prowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]) a datą przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników rtv, tj. [...] listopada 2019 r. W przypadku zbycia odbiorników organ I instancji poprosił o przedstawienie dowodu ich zbycia; (iii) przedstawienie dokumentacji potwierdzającej, że w dniu [...] listopada 2019 r. w kontrolowanym obiekcie prowadzony był remont pokoi hotelowych, który spowodował odłączenie odbiorników telewizyjnych umieszczonych w tych pokojach.
Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. Strona w odpowiedzi na wezwanie organu wyjaśniła, że nie może udzielić informacji odnośnie rejestracji odbiorników w dniu [...] marca 1996 r., gdyż nie posiada żadnych dokumentów w tej sprawie. Ponadto podniosła, że podczas kontroli z Wojewódzkiego Urzędu Marszałkowskiego w lutym 2019 r. sprawdzone było tylko 6 pokoi "[...]" i nie wie na jakiej podstawie uznano, że [...] pokoje były wyposażone w odbiorniki. Dodała, że nie sprzedała odbiorników, lecz usunęła je z pokoi, gdyż po przejściu z telewizji analogowej na cyfrową w latach 2011-2015 okazały się bezużyteczne. Wskazała, że przedstawiła już dokumentację dotyczącą remontów pokoi w 2019 r. oraz poinformowała, iż remonty i modernizacje trwają cały czas. W części turystycznej pokoje Economy nie posiadają telewizorów. Podkreśliła, że prowadzi działalność od 1994 r. i zawsze wnosiła opłaty abonamentowe. Przejście na telewizję cyfrową spowodowało, że przez kilka lat zdołała doposażyć w telewizory kilka pokoi, a z recepcji wypożyczała laptopy. W lipcu 2021 r. po najważniejszych remontach zarejestrowała 20 odbiorników telewizyjnych.
Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Sportu i Turystyki potwierdził informacje podane w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r., dotycząc terminów kontroli przeprowadzonych przez ww. urząd, oraz treść protokołu z czynności kontrolnych prowadzonych w obiekcie w dniach 15 i 22 lutego 2019 r.
Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] stycznia 2024 r., organ I instancji wydał decyzję Nr [...], nakazującą dokonanie niezwłoczne rejestracji dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982,00
W dniu [...] lutego 2024 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2024 r. Nr [...], w którym zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie wadliwie przeprowadzonego postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ ze wskazaniem czynności koniecznych do przeprowadzenia w sprawie. Decyzji organu I instancji zarzuciła: (i) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust 2 i 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności błędne uznanie za prawidłowe i zastosowanie domniemania faktycznego jako podstawy domniemania prawnego wynikającego z art. 2 ust. 2 i 4 ww. ustawy, w sytuacji gdy domniemanie używania odbiorników w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu wymaga stwierdzenia faktu posiadania niezarejestrowanych odbiorników, ich liczby oraz stanu technicznego; (ii) naruszenie art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez: -niezastosowane się organu do wytycznych wskazanych w decyzji Ministra Aktywów Państwowych Nr [...] z dnia 21 kwietnia 2023 r., poprzez ograniczenie się do skierowania kilku wezwań do wskazanych osób, które pozostały bez odpowiedzi, co powoduje iż wszystkie zarzuty odnośnie poprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r. pozostają aktualne w stosunku do przedmiotowej decyzji, - przerzucenie odpowiedzialności za przeprowadzenie postępowania dowodowego na Stronę, która wielokrotnie informowała, iż nie posiada dokumentacji żądanej przez organ, ze względu na upływ czasu (od wszczęcia postępowania upłynęło 5 lat) i zmiany w zarządzie podmiotu (śmierć męża Strony i likwidacja jego biura), - obarczenie Strony negatywnymi skutkami niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i zastosowanie zasady odpowiedzialności Strony za negatywny dla niej wynik sprawy w sytuacji, kiedy niedające się usunąć wątpliwości organu winny być interpretowane na korzyść strony, - ograniczenie postępowania dowodowego do odebrania oświadczenia od Pani A. K., nie mającej dostatecznej wiedzy w przedmiocie kontroli, co zostało ustalone w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, - zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony, - zaniechanie dokonania oględzin "domniemanych" odbiorników telewizyjnych, - zaniechanie przeprowadzenia kontroli korygującej, bądź przeprowadzenia innych dowodów, w sytuacji wadliwie przeprowadzonych czynności kontrolnych a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Strona posiadała niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co skutkowało wydaniem decyzji przez organ I instancji; (iii) naruszenie art. 7 w zw. z art. 68 k.p.a. poprzez: - błędne przyjęcie, że wadliwie przeprowadzona kontrola, w wyniku której został sporządzony wadliwy protokół, obrazuje rzeczywisty stan rzeczy (ogólne stwierdzenia w protokole, brak istotnych informacji, podpisu osoby upoważnionej na protokole powoduje, że nie spełnia on wymogów stawianych takim dokumentom), - błędne przyznanie większej mocy dowodowej protokołu, wynikającej z faktu podpisania przez przedstawiciela kontrolowanego podmiotu, co w tej sprawie zgodnie z treścią protokołu kontroli nie miało miejsca, gdyż Pani A. K. nie odmówiła złożenia podpisu, ale od początku wskazywała brak upoważnienia do uczestniczenia w czynnościach; (iv) naruszenie prawa materialnego (art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a.), poprzez brak wskazania w decyzji podstawy prawnej naliczenia opłaty oraz brak w uzasadnieniu faktycznym i prawnym wyjaśnienia sposobu jej naliczenia; organ ograniczył się do wskazania w pkt 2 zaskarżonej decyzji działania matematycznego, na podstawie którego została obliczona wysokość opłaty, bez wskazania podstawy prawnej jej naliczenia.
W dniu [...] lipca Minister Aktywów Państwowych wydał zaskarżoną decyzję.
Organ przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Rozważył również podniesione przez Stronę zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] stycznia 2024 r., uznając je za niezasadne. Organ wskazał, że istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie są wyjaśnienia Dyrektora Departamentu Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. znak: [...]oraz w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. [...], które potwierdzają bez wątpliwości, że w dniach 15 i 22 lutego 2019 r. Strona posiadała 22 pokoje hotelowe, z których każdy wyposażony był w odbiornik telewizyjny. Ustalenie to dokonane zostało w ramach przeprowadzonej z urzędu okresowej kontroli obiektów hotelarskich w zakresie spełniania wymagań co do wyposażenia i zakresu świadczonych usług, o której mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia a Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2166). Minister Aktywów Państwowych podkreślił, że pomimo wielokrotnych wezwań Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, aby ustalona wówczas liczba odbiorników zmieniła się przed dniem przeprowadzenia kontroli rejestracji odbiorników radiowo telewizyjnych. Biorąc pod uwagę ww. wyjaśnienia Dyrektora Departamentu Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], oraz brak jakichkolwiek dowodów wskazujących na zmianę w powyższym zakresie, należało uznać za dowiedzione, że Strona w dniu kontroli posiadała 22 niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ nie zgodził się również z zarzutem, iż w decyzji Dyrektora [...] S.A. z dnia [...] stycznia 2024 r. Nr [...] nie została podana podstawa prawna naliczenia opłaty nałożonej na Stronę. Minister podkreślił, że w decyzji tej jednoznacznie wskazano, że opłata naliczona została zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, który odsyła w tym zakresie do art. 5 ust. 3 tejże ustawy. Artykuł ten stanowi, iż w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiowo telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1013) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi łącznie 14 982 zł (30 x 22,70 zł x 22). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez organ I instancji.
Z rozstrzygnięciem Ministra Aktywów Państwowych nie zgodziła się Skarżąca, wnosząc do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w warszawie skargę, zaskarżając decyzje z dnia [...] lipca 2024 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
I. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 2 i 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności przez błędne uznanie za prawidłowe i zastosowania domniemania faktycznego jako podstawy domniemania prawnego wynikającego z art. 2 ust. 2 i 4 u.o.a., w sytuacji gdy powołane domniemanie używania odbiorników w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, wymaga pozytywnego stwierdzenia przez organ faktu posiadania nie zarejestrowanych odbiorników, ich liczby oraz odpowiedniego stanu technicznego, aby możliwe było zastosowanie opłaty podwyższonej;
II .naruszenie art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez:
• nie zastosowane się organu do wytycznych wskazanych w decyzji Ministra Aktywów Państwowych nr [...]z dnia [...] kwietnia 2023r, uchylającej poprzednią decyzję organu i nakazującą przeprowadzenie określonych czynności i ograniczenie się organu do skierowania kilku wezwań do wskazanych osób, które pozostały bez odpowiedzi, co powoduje iż wszystkie zarzuty odnośnie poprzednio wydanej decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r. kolejno wydanej decyzji z dnia [...] stycznia 2024r i tej obecnie zaskarżonej pozostają aktualne,
• niedopuszczalne przerzucenie przez organ odpowiedzialności za przeprowadzenie postępowania dowodowego na stronę , która jak już wielokrotnie informowała organ , iż nie jest w posiadaniu dokumentacji żądanej przez organ, mając na uwadze zarówno upływ czasu (od wszczęcia postępowania upłynęło już 5 lat), jak i wskazywane przez stronę zmiany w zarządzie podmiotu (śmierć męża strony i likwidacja jego biura) które to zdarzenia w sposób jednoznaczny uniemożliwiają zgromadzenie i dostarczenie materiału dowodowego organowi przez stronę,
• obarczenie strony negatywnymi skutkami niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przy wydaniu pierwszej decyzji wymiarowej i zastosowanie zasady odpowiedzialności strony za negatywny dla niej wynik sprawy w sytuacji kiedy niedające się usunąć wątpliwości organu winny być interpretowane na korzyść strony,
• ograniczenie postępowania dowodowego do odebrania oświadczenia od A. K., niebędącej ani stroną postępowania, ani osobą upoważnioną przez stronę, ani też świadkiem lecz osobą niemającą dostatecznych informacji w przedmiocie złożonego oświadczenia, co organ zdołał ustalić w toku dwukrotnie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego,
• zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania,
• zaniechanie dokonania oględzin odbiorników telewizyjnych, podczas przeprowadzonej kontroli przez organ,
• zaniechanie przeprowadzenia kontroli korygującej, bądź przeprowadzenia innych do wodo w, w sytuacji w której na skutek wadliwie przeprowadzonych czynności kontrolnych w trakcie pierwotnej kontroli błędnie ustalono, że skarżący posiadał niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rejestrację odbiorników oraz nakładającej opłatę w wysokości 14 982,00 zł;
III. naruszenie art. 7 w zw. z art, 68 k.p.a. poprzez:
• błędne przyjęcie, że wadliwie przeprowadzona kontrola, w wyniku której został sporządzony wadliwy protokół, stanowi rzeczywisty stan rzeczy, - ogólne stwierdzenia zawarte w protokole, brak istotnych informacji, podpisu osoby upoważnionej w protokole powoduje, że nie spełnia on wymogów stawianych takim dokumentom i czyni tym samym wysoce wątpliwymi ustalenia w nim zawarte,
• błędne przyznanie większej mocy dowodowej protokołu, wynikającej z faktu podpisania przez przedstawiciela kontrolowanego podmiotu, co w tej sprawie zgodnie z treścią protokołu kontroli nie miało miejsca, gdyż - jak wyraźnie zaznaczono w protokole – A. K. wprawdzie nie odmówiła złożenia podpisu a od początku wskazywała brak upoważnienia; do uczestniczenia w czynnościach.
Formułując powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie wadliwie przeprowadzonego postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ ze wskazaniem czynności koniecznych do przeprowadzenia w sprawie.
W uzasadnieniu decyzji Skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. Skarżąca podniosła, że w przedmiotowym postępowaniu organ uznał za wystarczające domniemanie wynikające ze złożonego oświadczenia osoby znajdującej się w czasie kontroli na recepcji, iż obiekt pozostaje wyposażony we wskazaną liczbę odbiorników telewizyjnych i są one gotowe do natychmiastowego odbioru. Ponadto jak wskazuje organ zasięgnięto opinii Urzędu Marszałkowskiego w kwestii wyposażenia pokoi hotelowych w odbiorniki telewizyjne. Takie domniemanie organu pozostaje w ocenie skarżącej niedopuszczalne, bowiem zadaniem kontrolerów był sprawdzenie czy odbiorniki znajdujące się w pokojach hotelowych (dostępnych do kontroli) mogą zostać natychmiast użyte i są wykorzystywane przez ich posiadacza. W ocenie Skarżącej stan faktyczny pozostawał odmienny, w części pokoje hotelowe pozostawały w remoncie co wymuszało usunięcie z nich wszelkich sprzętów w części pozostawały wynajęte a w części pustych pokoi znajdowały się odbiorniki nie mniej jednak nie nadające się do natychmiastowego użycia bowiem nie były wyposażone w nakładki umożliwiające ich działanie a tym samym odbiór jakichkolwiek programów telewizyjnych.
W ocenie Skarżącej organ w toku postępowania nie wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym niewłaściwie zebranym w toku kontroli, nie dokonując jego wszechstronnej oceny oraz nie uzasadnił swojego stanowiska wyrażonego w spornej decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżąca poinformowana o wniosku Organu, nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy (k. 21 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z poźn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Ministra Aktywów Państwowych, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Dyrektora [...] S.A. z dnia [...] stycznia 2024 r., nie naruszają prawa.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Ministra Aktywów Państwowych, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] S.A., nakazująca dokonanie niezwłoczne rejestracji dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982,00 zł.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do rozsądzenia czy zasadnie na Stronę został nałożony obowiązek rejestracji dwóch odbiorników telewizyjnych oraz ustalenie opłaty za używanie dwudziestu dwóch odbiorników telewizyjnych. W ocenie Strony organy nie ustaliły, że Skarżąca była posiadaczem określonej w decyzji liczby odbiorników telewizyjnych. Tym samym nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i nałożenia określonych obowiązków.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym. Art. 5 ust. 1 stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania tych obowiązków są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że posiadanie odbiornika stanowi domniemanie faktu jego używania - co z kolei stanowi postawę obowiązku jego rejestracji (art. 5 ust.1) oraz uiszczania opłat abonamentowych (art. 2 ust. 1) - to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że dla nakazania rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych wystarczające jest ich posiadania w stanie - co stanowi element koniecznych ustaleń - umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2138/15), a w konsekwencji wniosek, że obalenie domniemania ich używania nie może być uznane za skuteczne w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że znajdujące się w posiadaniu strony odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II GSK 633/15).
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2019 r. dotyczyła realizacji obowiązku rejestracji odbiorników radiowo telewizyjnych. Sąd dostrzega, że pierwotnie w protokole kontroli ustalono, iż w obiekcie należącym do Skarżącej, tj. H. "[...]" było 31 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustne oświadczenie w tym zakresie złożył zastany w kontrolowanej jednostce pracownik, tj. A. K. – recepcjonistka, która podpisała protokół z przeprowadzonej kontroli, notatkę do załącznika do protokołu oraz złożyła oświadczenie (k. 380 – 383 akt administracyjnych). W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Stanowi ona natomiast podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej [...]S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 320/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1554/14).
Prowadząc postępowanie administracyjne organ I instancji z urzędu oraz po uzyskaniu stanowiska Skarżącej prowadził czynności dowodowe. W tym zakresie, na podstawie informacji pozyskanych z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Departament Kultury, Sportu i Turystyki (pismo z dnia [...] lutego 2022 r. i 31 lipca 2023 r. (k. 204 i 67 akt administracyjnych) organ I instancji ustalił liczbę pokoi oraz odpowiadającą im liczbę odbiorników telewizyjnych. Zgodnie bowiem z informacją przekazaną przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] z dnia [...] lutego 2022 r., w latach 2007 – 2019 ww. organ przeprowadzał w H. "[...]" kontrole problemowe na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Z przywołanych wyżej pism wynika, że podczas kontroli (w dniach [...] i [...] lutego 2019 r.) w obiekcie było 22 pokoje i w każdym pokoju był odbiornik telewizyjny.
Strona nie obaliła dokonanych przez organy ustaleń. Skarżąca w odpowiedzi na wezwania organu I instancji przekazała m.in. zawartą z "[...]" J. F. umowę na wykonanie w terminie od [...] marca 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. remontu elewacji H. "[...]". Wyjaśniła, że na dzień kontroli gotowe do wynajmu lub faktycznie wynajęte były 23 pokoje. Organ podjął również próbę uzyskania wyjaśnień od byłych pracowników Strony, tj. od Y. R. oraz od Z. S. oraz W. K. – kierownika hotelu. Jednak bez rezultatów. Skarżąca również nie obaliła ustaleń poczynionych przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] odnośnie dokonanych ustaleń w zakresie ilości pokoi i odbiorników w 2019 r. w ilości 22. Także wskazany przez Skarżącą dostawca sygnału abonenckiego, tj. s.c. [...]. A. D., J. P. nie odpowiedzieli na wezwanie organu I instancji odnośnie ilości odbiorników telewizyjnych znajdujących się w H. "[...]", do których był dostarczany sygnał telewizji.
W ocenie Sądu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy podjęły wszelkie możliwe środki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei oceniony całościowo materiał dowodowy doprowadził organy do prawidłowych wniosków w zakresie liczby odbiorników telewizyjnych używanych przez Stronę w H. "[...]". Należy bowiem zauważyć, że Strona nie przedstawiła dowodu, że w kontrolowanym obiekcie, w dniu [...] listopada 2019 r. prowadzony był remont pokoi hotelowych i konieczne było usuniecie odbiorników telewizyjnych z tych pokoi. Strona podejmując próbę wykazania prowadzenia prac remontowych przedstawiła umowę z podmiotem zewnętrznym na remont elewacji H. "[...]" w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. Organ I instancji pomimo podjętych wysiłków nie uzyskał wyjaśnień od pracowników H. "[...]", tj. konserwatorów: Z. S. i Y. R. - oraz kierownika hotelu – W. K.. Wszystkie te wezwania pozostały bez odpowiedzi, o czym Strona była informowana, jednak Skarżąca nie podjęła żadnych wysiłków, aby powyższe osoby udzieliły organowi I instancji wyjaśnień, które mogły okazać się materiałem dowodowym, działającym na jej korzyść.
Sąd zauważa, że inicjatywa dowodowa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 7 k.p.a., spoczywa na organie administracji publicznej, ale zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych obowiązek ten nie zwalnia stron postępowania z czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i inicjowania przeprowadzenia określonych środków dowodowych (wyrok NSA z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 2116/21). Organy realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5191/21). Podkreślić w tym miejscu trzeba, że wyrażona w art. 77 § 1 k.p.a. zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania dowodowego lub ograniczać się do negowania ustaleń organu odnośnie dokonanych ustaleń. W orzecznictwie niejednokrotnie wskazano, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, dlatego na stronie spoczywa ciężar udowodnienia konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (zob. np. wyrok NSA z 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1452/20).
Za niezasadny w ocenie Sądu jest również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 68 k.p.a. Jak już wyżej Sąd wskazał kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV stanowi podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej [...] S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej. Niemniej jednak nie oznacza to, że brak jest możliwości modyfikacji dokonanych ustaleń w toku kontroli. Sąd zgadza się z Ministrem, że w protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli obrazujące stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Złożone przez osobę uczestniczącą w kontroli oświadczenie wiedzy, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, jest dopuszczalne. Sąd zauważa, że złożone przez A. K., w toku kontroli H. "[...]", nie zostały potwierdzone.
Organ podejmując inicjatywę dowodową ustalił, że w dacie kontroli w ww. obiekcie było 22 pokoje wyposażone w odbiorniki telewizyjne i od tej liczby ustalił opłatę za ich uzywanie. Wskazana pierwotnie liczba 31 odbiorników nie została potwierdzona. Tym samym Sąd nie znajduje uzasadnienia dla twierdzenia Strony, że podstawą nałożenia obowiązku oraz opłaty opisanej w sentencji zaskarżonej decyzji były "wadliwa kontrola" i "błędne przyznanie większej mocy dowodowej protokołu".
Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na Skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Nie naruszyły dozwolonych ram swobodnej oceny dowodów ani też zasady zaufania obywateli do organu. Niezasadny jest zatem, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.
W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że w przypadku, w którym oględziny odbiorników telewizyjnych są niemożliwe w związku z zajmowaniem przez gości pokoi, w których znajdują się te odbiorniki, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli (vide: protokół kontroli i oświadczenie – k. 380 – 383 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, że skoro w dacie kontroli w pokojach zajmowanych przez gości znajdowały się odbiorniki telewizyjne, to nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika, że jeżeli w wyposażeniu pokoju hotelowego, w tym przypadku pensjonatu, znajduje się odbiornik telewizyjny lub radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to by mógł być używany przez jego gościa (por. wyroki NSA z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 729/16, z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 5004/16 i z 17 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 1716/17).
Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego pod postacią art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a., polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.