VI SA/Wa 3248/24

VI SA/Wa 3248/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2022 poz 2147 art.4,11,13,59,107,110,109
Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. z siedzibą w N. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. numer [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2023 r. numer [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 000 (dwa tysiące) zł.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] stycznia 2023 r. w miejscowości S. (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którego kierowcą był P. Z. Kontrolowanym pojazdem wykonywany był przez Skarżącą transport drogowy materiałów niebezpiecznych - przejazd próżnej nieoczyszczonej cysterny, w której ostatnim przewożonym materiałem był materiał UN 1202 olej napędowy.
W toku czynności kontrolnych ustalono, że kontrolowany pojazd-cysterna z cysterną stałą nie był zaopatrzona w tabliczkę z nazwą użytkownika lub właściciela. Takiej informacji nie było również na samej cysternie.
W oparciu o wyniki kontroli pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. zawiadomiono Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2147), tj. lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy.
Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uznając że Strona wykonywała przewóz towaru niebezpiecznego w rozumieniu przepisów ADR nieoznakowanym pojazdem - brak nazwy właściciela lub użytkownika.
Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła Spółka, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisu art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez nałożenie kary, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wskazują, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") utrzymał w całości decyzję zaskarżoną w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 643), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.1.1, 6.8.2.5,1 i 6.8.2.5.2 załącznika A do Umowy dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 891) oraz Ip. 4.1 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, odwołując się do właściwych przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i załącznika A do umowy ADR, iż na pojeździe-cysternie (na samej cysternie lub tabliczkach) winny być naniesione dane w postaci: nazwy właściciela lub użytkownika; masy własnej pojazdu-cysterny; oraz największej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu-cysterny (przepis 6.8.2.5.2). W sprawie, jak ustalono, na pojazd-cysternę będącą własnością Strony danych co do nazwy właściciela lub użytkownika nie zamieszczono.
Uwzględniając powyższe, zdaniem GITD, organ I instancji słusznie nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i Ip. 4.1 załącznika nr 1 do tej ustawy. Zgodnie z art. 59 wymienionej ustawy środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN. Jednym z przepisów regulujących oznakowanie jednostki transportowej jest przepis 6.8.2.5.1 załącznika A do umowy ADR. Przepis ten nakłada na przedsiębiorcę obowiązek zaopatrzenia cysterny w metalową tabliczkę (tabliczkę znamionową) zawierającą dane wskazane w tych przepisie. Kolejny przepis 6.8.2.5.2 załącznika A do umowy ADR określa dodatkowe dane jakie należy umieścić na tabliczce znamionowej.
Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Do popełnienia naruszenia doszło na skutek niedopełnienia obowiązków przez Stronę. Strona jako profesjonalny przewoźnik towarów niebezpiecznych powinna sprawdzić oznakowanie cysterny. Gdyby dokonała takiego sprawdzenia stwierdziłaby, że cysterna nie spełniała wszystkich wymagań umowy ADR. W odwołaniu strona także nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zwolnienia jej z odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2024 r. wniosła Strona, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego niezastosowanie wobec błędnego przyjęcia, iż nie zostały spełnione przesłanki do nienakładania kary pieniężnej, podczas gdy Strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich oraz zdarzeń i okoliczności, których Strona nie mogła przewidzieć,
- art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w związku z lp. 4.1. załącznika nr 1 do ww. ustawy, poprzez ich zastosowanie wobec błędnego przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, a Strona dokonała przewozu towaru niebezpiecznego nieoznakowanym pojazdem (brak wymaganych tablic, nalepek, znaków i napisów), w sytuacji gdy pojazd ten był poddany wymaganym badaniom technicznym oraz został dopuszczony do użytkowania, a organy kontroli dopuszczające pojazd do ruchu nie wskazały żadnego uchybienia,
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i bezpodstawne przyjęcie w zaskarżanej decyzji, skoro ani na cysternie, ani na tabliczkach umieszczonych na cysternie nie było oznakowania dotyczącego aktualnego właściciela lub użytkownika cysterny, że to Skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z umowy ADR, podczas gdy rzeczona cysterna była wówczas pojazdem nowym, niedawno odebranym od producenta, będącym w fazie testowania, i to producent, jak się okazało, nie wyposażył jej w wymaganą tabliczkę z oznaczeniem danych użytkownika, a pojazd ten był poddany uprzednio wymaganym badaniom technicznym oraz został dopuszczony do użytkowania, a organy kontroli dopuszczające pojazd do ruchu nie wskazały żadnego uchybienia.
Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie – uchylenie decyzji zaskarżonej i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Obowiązek wyposażenia pojazdu w przedmiotową tabliczkę spoczywał na producencie.
W uzasadnieniu Strona podniosła argumenty na poparcie ww. zarzutów. Wskazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia w postaci braku wyposażenia w tabliczkę z oznaczeniem nazwy użytkownika /właściciela. Strona zwróciła także uwagę, że pojazd był poddany badaniom technicznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując że zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zgłosił organ, a Spółka w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
W sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie wskazane pod pozycją lp. 4.1 załącznika do ustawy transporcie towarów niebezpiecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 643).
Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy "Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113". Art. 113 dotyczy odpowiedzialności osób dokonujących przewozu towarów niebezpiecznych pojazdami sił zbrojnych. Nie ma on zatem zastosowania w sprawie.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy (ust. 2 art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych).
Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio: wojewódzki inspektor transportu drogowego - na uczestników przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (pkt 1 ust. 4 art. 107 ww. ustawy).
Stosownie do lp. 4.1 załącznika nr 1 zawierającego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 643) lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, w zakresie przewozu drogowego do ustawy, naruszeń – w zakresie oznakowania – jest m.in. "Przewóz towaru niebezpiecznego nieoznakowanym pojazdem (brak wymaganych tablic, nalepek, znaków i napisów)". W odniesieniu do tego naruszenia wysokość kary wynosi 2 000 zł.
Załącznik A do umowy ADR zawiera rozdział 6.8.2.5 "Oznakowanie". W podrozdziale 6.8.2.5.1 wskazano jakie dane winny być naniesione na ścianki zbiornika cysterny lub na metalową tabliczkę, w którą cysterna winna być zaopatrzona. W podrozdziale 6.8.2.5.2 wyliczono dane jakie powinny być naniesione na pojeździe-cysternie (na samej cysternie lub tabliczkach). W tym zakresie umowa ADR wymienia m.in. nazwę właściciela lub użytkowania.
W stanie faktycznym sprawy bezspornie pojazd-cysterna o nr rejestracyjnym [...] nie zawierał oznakowania w postaci nazwy właściciela lub użytkowania. Ta okoliczność faktyczna została udokumentowana w protokole kontroli oraz załączonej do niego dokumentacji zdjęciowej. Nie jest także kwestionowana przez Skarżącą. Sąd przyjął zatem, że stan faktyczny sprawy w zakresie braku oznakowania na pojeździe-cysternie co do danych właściciela lub użytkownika nie budzi wątpliwości.
Wskazać przy tym trzeba, że dział 1.4 umowy ADR wskazuje na obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa. Z treści 1.4.1.1. zdanie ostatnie wynika, że uczestnicy przewozu powinni w każdym przypadku stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Zaszła zatem, co do zasady, podstawa do nałożenia na Stronę kary pieniężnej.
Zdaniem Sądu rację ma organ, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Stosownie do art. 109 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec (pkt 1), albo za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ (ust. 2 art. 109 ustawy).
Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przede wszystkim rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem to na Skarżącym jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożył on należytej staranności i nie miał wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 6.07.2017 r. VI SA/Wa 1870/16).
W sprawie takie okoliczności nie zaistniały. Bezspornie bowiem sprawdzenie przez Stronę czy pojazd-cysterna posiada wszystkie wymagane prawem oznakowania, mogłoby uchronić Stronę od popełnienia naruszenia. Zaniechanie w tym zakresie należy ocenić jako brak wymaganej staranności, co słusznie uznał organ odwoławczy. Z odpowiedzialności za popełnione naruszenie nie zwalnia Strony fakt wydania przez organ dozoru technicznego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Decyzja ta została wydana w oparciu o właściwe przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1514). Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych pojazdy, dla których ADR wymaga wydania świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych w ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów do przewozu towarów niebezpiecznych. Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze badania technicznego pojazdu, określona przepisami prawa o ruchu drogowym, okręgowa stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie o wyniku przeprowadzonego badania (ust. 2). Transportowy Dozór Techniczny dokonuje na zasadach określonych w ustawie sprawdzenia, czy nadwozie pojazdu do przewozu luzem towarów niebezpiecznych, pojazd MEMU lub cysterny spełniają postanowienia ADR, oraz sporządza protokół z przeprowadzonego badania (ust. 3). Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w dokumentach, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 3, Dyrektor TDT, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje nowe świadectwo dopuszczenia pojazdu ADR albo przedłuża ważność dotychczasowego świadectwa na okres nie dłuższy niż rok.
Z powyższego wynika zatem, że dla wydania ww. świadectwa tabliczka z danymi aktualnego właściciela lub użytkowania nie ma przesądzającego znaczenia. Celem dozoru technicznego jest bowiem zapewnienie bezpiecznego funkcjonowania urządzeń (por. art. 2 ustawy o dozorze technicznym). Stąd zarzut, że nawet organ dozoru technicznego nie zauważył braku spornych danych, nie usprawiedliwia niedochowania należytej staranności przez Spółkę w sprawdzeniu pojazdu pod kątem naniesienia wymaganych oznakowań w zakresie danych właściciela/użytkownika.
Brak jest również podstaw do przyjęcia, że skoro producent nie zamieścił odpowiedniej tabliczki na podanie danych właściciela/użytkownika (bądź z danymi właściciela/użytkownika), to Strona nie odpowiada za powstałe naruszenie.
Postanowienia zawarte w części oznaczonej 1.8.7. umowy ADR dotyczą procedur oceny zgodności, wydawania świadectwa zatwierdzenia typu i badań. Co do zasady rację ma Strona, że postanowienie umowne 1.8.7.1.1 odsyła do działów 6.2 i 6.8, stanowiąc, że "Procedury podane w rozdziale 1.8.7 należy stosować zgodnie z działami 6.2 i 6.8.". Dział 6.2 dotyczy bowiem wymagań dotyczących konstrukcji i badania m.in. naczyń ciśnieniowych, a dział 6.8 wymagań dotyczących budowy, wyposażenia, zatwierdzenia typu, badania i prób oraz znakowania cystern stałych - pojazdów-cystern. Jednakże zgodnie z postanowieniem zawartym w dziale 1.4 "Obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa", uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych, a uczestnikiem tym jest niewątpliwie Skarżąca, powinni w każdym przypadku stosować się do odpowiednich wymagań ADR.
Co do zarzutu, że pojazd był pojazdem nowym oraz iż po kontroli Strona niezwłocznie naniosła tabliczkę z wymaganymi danymi, to również i te okoliczności nie usprawiedliwiają braku wymaganych oznakowań. Skoro Spółka wykorzystywała pojazd do przewozu towarów niebezpiecznych, to jej obowiązkiem było naniesienie na niego wymaganych danych w zakresie nazwy właściciela czy użytkownika.
W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy, w zakresie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia zastosowanej normy prawnej, a to art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z lp.4.1 załącznika nr 1 do ww. ustawy, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ od oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu który zobowiązywałby Sąd do uwzględnienie skargi i uchylenia decyzji zaskarżonej, ewentualnie stwierdzenia jej nieważności. Dlatego, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi.