VI SA/Wa 324/07

VI SA/Wa 324/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Sygn. powiązane
II GSK 394/07 - Wyrok NSA z 2008-03-06
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację notarialną 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania M. S. od uchwały nr [...] Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Izby Notarialnej w [...] z 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 71k § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.
Rozstrzygnięcia obydwu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
M. S. w dniu [...] lipca 2006 r. przystąpił do egzaminu konkursowego na aplikację notarialną przed Komisją Egzaminacyjną do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Izby Notarialnej w [...].
Uchwałą nr [...] z Komisja Egzaminacyjna stwierdziła, że M. S. uzyskał z testu kwalifikacyjnego 188 (sto osiemdziesiąt osiem) punktów, wobec czego otrzymał negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację notarialną.
W dniu [...] lipca 2006 r. M. S. złożył odwołanie od powyższej uchwały, zwracając się o ponowne przeliczenie i zwiększenie liczby uzyskanych przez niego punktów z powodu błędnego ustalenia wyniku egzaminu i niezaliczeniu jako prawidłowych odpowiedzi w pytaniach nr 26, 42, 149, 156, 172 oraz 249.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, iż po wnikliwej analizie akt osobowych skarżącego, zwłaszcza zawartego w nich testu i karty odpowiedzi oraz całości dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem stwierdzono, iż egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy - Prawo o notariacie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu konkursowego i notarialnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 258, poz. 2168 z późn. zm.).
Minister nie uznał zarzutu błędnego ustalenia wyniku egzaminu poprzez niezaliczenie jako prawidłowych odpowiedzi udzielonych przez skarżącego na pytania nr 26, 42, 149, 156, 172, 249, wykazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż na w/w pytania poprawną była jedynie odpowiedź znajdująca się w tzw. kluczu odpowiedzi, a odpowiedzi udzielone przez skarżącego były błędne.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję M. S. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy równoczesnym wskazaniu organowi wydającemu decyzje terminu załatwienia sprawy zgodnie z k.p.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przypisanych.
Ponadto wnoszący skargę przedmiotowej decyzji zarzucił :
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. § 2 ust. 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 roku, w sprawie pytań na egzamin konkursowy na aplikację notarialną poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, iż podstawę prawną pytania mogą stanowić poglądy doktryny;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 71k § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie, polegającą na jego pominięciu przy rozpatrywaniu sprawy, poprzez stwierdzenie przez organ wydający decyzję o poprawności odpowiedzi na pytanie 26;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 394 § 1 k.c. w zw. z art. 390 § 3 k.c. poprzez jego pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy, w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 42;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 45 k.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację przy rozpoznawaniu sprawy, w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 149;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 101 § 3 k.r.o. w zw. z art. 97 § 1 k. r. o. poprzez jego niezastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy, w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 156;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację przy rozpoznawaniu sprawy, w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 172;
obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 75 ustawy Prawo o notariacie poprzez jego niewłaściwą interpretację przy rozpoznawaniu sprawy, w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 249.
Skarżący kwestionując przedmiotowe pytania z egzaminu konkursowego na aplikację notarialną przeprowadzonego w dniu [...] lipca 2006 roku przedstawił następującą argumentację.
Odnośnie pytania nr 26 mającego następującą postać:
"Umowa przenosząca własność rzeczy, zawarta przez osobę nie będącą jej właścicielem:
A. jest nieważna,
B. jest ważna, o ile nabywca działał w dobrej wierze,
C. jest ważna, ale bezskuteczna."
Skarżący zakreślił, jako prawidłową odpowiedź B. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej ds. aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą C, tj.: jest ważna, ale bezskuteczna.
Zdaniem skarżącego, mając na uwadze § 2 ust. 2 oraz §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 roku, w sprawie pytań na egzamin konkursowy na aplikację notarialną, należy uznać, iż każde z pytań testowych na egzaminie konkursowym na aplikację notarialną powinno mieć podstawę prawną.
Jako podstawę odpowiedzi na w/w pytanie, wskazano art. 58, art. 155 i art. 556 § 2 k.c. Skarżący podniósł, iż brak jest konkretnej podstawy prawnej w prawie polskim do uznania odpowiedzi C za prawidłową. Podstawy takiej należałoby szukać w rzymskiej paremii nemo plus iuris in alium transferre potest, quam ipse habet. Na potwierdzenie takiego stanowiska powołał orzecznictwo SN:
"Jest niewątpliwe, że w polskim ustawodawstwie cywilnym obowiązuje, aczkolwiek tylko w formie nie pisanej, ogólna zasada, że nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw aniżeli jemu przysługuje, a to w myśl rzymskiej paremii: nemo plus iuris in alium transferre potest, quam ipse habet. - Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 30 marca 1992 r. III CZP 18/92."
Umowa dotycząca zbycia rzeczy dokonana przez osobę nie będącą jej właścicielem nie jest bezwzględnie nieważna. Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 27/96.
Zdaniem wnoszącego skargę brak jest konkretnego przepisu będącego podstawą prawną odpowiedzi na pytanie numer 26 i podniósł, iż z takim twierdzeniem zgodził się de facto organ wydający decyzję który przyjął jednak, iż podstawę prawną może w tym wypadku stanowić sam pogląd doktryny.
Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący podnosząc, iż określenie postawy prawnej oznacza przepis prawa.
W stosunku do pytania numer 26 skarżący podniósł również zarzut nieprawidłowego sformułowania odpowiedzi.
Skarżący uznał, iż poprawna odpowiedź na pytanie numer 26, powinna brzmieć następująco: nie jest bezwzględnie nieważna, lecz jest bezskuteczna, jeżeli konkretny przepis prawa nie przyznaje jej skuteczności prawnej.
Jego zdaniem w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie odniesiono się do powyższego zarzutu. Zauważono jedynie, iż pytanie było sformułowane jednoznacznie czego nie kwestionował skarżący.
Podniesione okoliczności przemawiają za słusznością twierdzenia, iż odpowiedź na powołane pytanie nie była prawidłowa. Oznacza to, iż został naruszony art. 71j. § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie w myśl którego każde z pytań na egzaminie konkursowym na aplikacje notarialną powinno mieć prawidłową odpowiedź.
Odnośnie pytania nr 42 mającego następującą postać:
"Roszczenie o zwrot podwójnego zadatku, wręczonego przy zawarciu umowy przedwstępnej, nie związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, wynikające z uchylenia się od zawarcia umowy przyrzeczonej przez stronę, której wręczono zadatek, przedawnia się w terminie:
A. jednego roku, od dnia w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta,
B. dziesięciu lat, od dnia w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta,
C. jednego roku, od dnia w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta,
jednak nie później niż dziesięciu lat, od wręczenia zadatku."
Skarżący zakreślił, jako prawidłową, odpowiedź B. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej ds. aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą A, tj.: jednego roku, od dnia w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta. Jako podstawę prawną wskazano art. 390 § 3 k.c.
Zdaniem skarżącego, istnieją wątpliwości, odnośnie odpowiedzi na powyżej wskazane pytanie. Zgodnie bowiem z Wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 04 grudnia 1973 r. III CRN 281/73 Roczny termin przedawnienia przewidziany w art. 390 k.c. odnosi się tylko do tych roszczeń z umowy przedwstępnej, które zostały wyraźnie w tym przepisie wymienione. Nie odnosi się on do żądania zwrotu podwójnego zadatku, wręczonego przy zawarciu umowy przedwstępnej; roszczenie to podlega przedawnieniu dziesięcioletniemu.
Podkreślił, iż należy zauważyć, iż przedmiotowy wyrok zapadł przed nowelizacją z roku 2003, dotyczącą m.in. przepisu art. 390 § 3 k.c. Nie jest on jednak uznawany za nieaktualny.
Wskazał na treść przepisu art. 394 § 1 k.c, w myśl którego w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju, zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron, druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej.
W związku z powyższym, w przypadku nieuregulowania kwestii zadatku w umowie przedwstępnej, jego późniejsze dochodzenie można uznać jako dochodzenie roszczenia nie wynikającego z umowy przedwstępnej lecz mającego podstawę prawną w powołanym wyżej art. 394 § 1 k.c. Przedawnienie roszczenia z tego przepisu jest natomiast dziesięcioletnie.
Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie odniesiono się do treści art. 394 § 1 k.c. W tym zakresie pozostawiono odwołanie skarżącego bez rozpoznania.
Odnośnie pytania nr 149 mającego następującą postać:
"Jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione, natomiast stanowisko pracy poprzednio zajmowane przez zwolnionego pracownika jest już zajęte przez inną, nowozatrudnioną osobę:
A. sąd zasądza odszkodowanie, zamiast przywrócić pracownika do pracy,
B. sąd przywraca pracownika do pracy na innym stanowisku równorzędnym,
C. sąd przywraca pracownika do pracy na poprzednim stanowisku."
Skarżący, jako prawidłową, zakreślił odpowiedź A. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą C, tj.: sąd przywraca pracownika do pracy na poprzednim stanowisku. Jako podstawę prawną wskazano art. 45 k.p.
Zdaniem skarżącego, tak sformułowane pytanie, było nieprecyzyjne. Nie zawiera ono bowiem określenia żądania pracownika. Sąd bowiem zgodnie z treścią art. 45§1 k.p. - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Tak więc, sąd związany jest żądaniem pracownika, które to, w niniejszym pytaniu, nie zostało ujawnione.
Skarżący uważa, iż pytanie było nieprecyzyjne również dlatego, że brakuje w nim określenia okoliczności czy termin wypowiedzenia uległ już zakończeniu, a więc czy umowa uległa już rozwiązaniu.
Kwestia ta ma podstawowe znaczenie do tego jakie orzeczenie wyda sąd pracy. Stosownie do żądania pracownika, sąd orzeka bowiem o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
Podkreślił, iż podniesione powyżej twierdzenia nie zostały wzięte pod uwagę w skarżonej decyzji. Powołano się w niej na orzeczenie SN z 17 lutego 1998 r. sygn. akt PKN 572/97 zgodnie z którym w którym wyrażony został pogląd, iż zatrudnienie nowego pracownika w miejsce zwolnionego z pracy nie jest wystarczające do uznania, że przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe (art. 45 § 2 k.p).
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż skarżący nie kwestionował twierdzenia iż zatrudnienie nowego pracownika w miejsce zwolnionego z pracy nie jest wystarczające do uznania, że przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. Jednak sformułowanie pytania nie określało ani żądania pracownika ani określenia okoliczności czy termin wypowiedzenia uległ już zakończeniu, a więc czy umowa uległa już rozwiązaniu w skutek czego pytanie było nieprecyzyjne. Organ wydający decyzje nie wziął tych zarzutów pod uwagę tym samym błędnie interpretując art. 45 k.p.
Odnośnie pytanie numer 156 mającego następującą postać:
"Dokonanie przez jednego z rodziców czynności dotyczących zarządu majątkiem dziecka:
A. wymaga zgody drugiego z rodziców,
B. każdy z rodziców może dokonywać tych czynności samodzielnie,
niezależnie od stanowiska drugiego z rodziców,
C. każdy z rodziców może dokonywać tych czynności samodzielnie, chyba
ze drugi z rodziców sprzeciwia się czynności."
Skarżący zakreślił, jako prawidłową, odpowiedź A. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą C, tj.: każdy z rodziców może dokonywać tych czynności samodzielnie, chyba że drugi z rodziców sprzeciwia się czynności. Jako podstawę prawną wskazano art. 97 § 1 k. r. o.
Zdaniem skarżącego, niniejsze pytanie było nieprecyzyjne, z racji nie wskazania w nim czy czynności, dotyczące zarządu majątkiem dziecka, przekraczają zwykły zarząd czy też nie.
Zgodnie bowiem z art. 101 § 3 k.r.o., rodzice nie mogą, bez zezwolenia sądu opiekuńczego, dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na wykonywanie takich czynności przez dziecko. Natomiast czynności nie przekraczające zwykłego zarządu, uznać należy za mieszczące się w pojęciu władzy rodzicielskiej.
Tak więc, nie określenie w pytaniu jakiego rodzaju zarządu majątkiem dziecka miały dotyczyć czynności rodzica, czyniło niemożliwym udzielenia odpowiedzi na to pytanie.
Organ wydający decyzję, rozpoznając odwołanie uznał, iż treść art. 101 § 3 k.r.o. pozostaje poza treścią pytania. Z czym nie zgadza się skarżący.
Odnośnie pytania numer 172 mającego następującą postać:
"Decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana, na czas dłuższy niż dwa lata, a to oznacza:
A. wygaśnięcie z mocy prawa pozwolenia na budowę,
B. konieczność wydania przez właściwy organ decyzji o stwierdzeniu
wygaśnięcia pozwolenia na budowę,
C. konieczność wydania przez właściwy organ decyzji o uchyleniu decyzji
pozwalającej na budowę."
Skarżący zakreślił, jako prawidłową, odpowiedź A. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą B, tj.: konieczność wydania przez właściwy organ decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną wskazano art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 162§1 pkt 1 k.p.a. i art. 162§3 k.p.a..
Zgodnie z cytowanym przepisem art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana, na czas dłuższy niż dwa lata.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 162 k. p. a., konieczne jest wydanie przez właściwy organ decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia na budowę.
Odnośnie pytania numer 249 mającego następującą postać:
"Organizację aplikacji notarialnej określa:
A. Minister Sprawiedliwości,
B. Krajowa Rada Notarialna,
C. rada izby notarialnej."
Skarżący zakreślił, jako prawidłową, odpowiedź B. Prawidłowa zaś odpowiedź, wg Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości, zapisana była pod literą A, tj.: Minister Sprawiedliwości.
Jako podstawę prawną wskazano art. 75 ustawy Prawo o notariacie.
Zdaniem skarżącego, żadna z powyższych odpowiedzi nie może być uznana za w pełni prawdziwą. Odwołujący, powyższy wniosek wywodzi z treści art. 75 prawa o notariacie, w myśl którego Minister Sprawiedliwości, po uzgodnieniu z Krajową Radą Notarialną, określi, w drodze rozporządzenia, organizację aplikacji notarialnej.
Zgodnie z powyższym, prawidłowa odpowiedź na niniejsze pytanie powinna brzmieć: Minister Sprawiedliwości, po uzgodnieniu z Krajową Radą Notarialną. Bezspornie brak jest takiej odpowiedzi.
Podkreślił, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji podniesiono, iż zarzut skarżącego polegał na tym, iż odpowiedź nie cytuje całego przepisu art. 75 prawa o notariacie. Takie założenie pozwoliło organowi wydającemu decyzje wskazać iż zdający powinien wykorzystać zasady logicznego myślenia i wnioskowania przy odpowiedzi na omawiane pytanie.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, poparte jest ono bowiem błędną interpretacją art. 75 prawa o notariacie. W sytuacji bowiem gdyby do tak samo sformułowanego pytania zakreślone byłyby odpowiedzi:
Organizację aplikacji notarialnej określa:
A. Minister Sprawiedliwości,
B. Minister Sprawiedliwości w uzgodnieniu z Krajową Radą Notarialna.
To odpowiedź A, a więc uznana za organ wydający skarżoną decyzję za prawidłową, byłaby odpowiedzią błędną. W związku z tym uznać należy iż interpretacja art. 75 prawa o notariacie dokonana przez organ wydający skarżoną decyzję była błędna i skrócona.
Zdaniem skarżącego podniesione zarzuty uzasadniają uchylenie skarżonej decyzji. Z racji tego, iż wydając decyzję organ nie stosował się do terminów załatwienia sprawy wynikających z Kodeksu Postępowania Administracyjnego uznając, iż go nie obowiązują, zasadny jest wniosek aby w przypadku uznania niniejszej skargi za
zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny zakreślił termin do załatwienia sprawy zgodnie z k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wcześniejsze stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Generalnie Sąd podziela stanowisko organu odpierające zarzuty skarżącego z tym, iż nie podziela argumentacji przedstawionej przy pytaniach 42 i 172.
Mając na uwadze § 2 ust. 2 oraz §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 roku, w sprawie pytań na egzamin konkursowy na aplikację notarialną, należy uznać, iż każde z pytań testowych na egzaminie konkursowym na aplikację notarialną powinno budzić wątpliwości zdających i mieć podstawę prawną.
Należy zauważyć, iż nie można zasadniczo przenieść własności rzeczy cudzej. Obowiązuje naturalna, generalna zasada nemo plus iuris in alium transferre potest, quam ipse habet. Skuteczność przeniesienia własności zależy więc od tego, czy zbywane prawo przysługuje osobie dokonującej rozporządzenia. Naruszenie in concreto tej zasady powoduje, że zawarta umowa nie przenosi własności. Legitymację materialną do rozporządzenia rzeczą posiada jej właściciel. Jego uprawnienie do rozporządzania rzeczą jest elementem treści prawa własności (art. 140 k.c.). Należy zwrócić wrócić uwagę na tezę niepublikowanego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1983 r. (I CR 362/83), według której "zgodnie z utrwalonym poglądem w dobrej wierze w rozumieniu art. 169 k.c. jest taki nabywca, który jest przekonany, że nabywa własność od osoby uprawnionej, przy czym to jego przekonanie jest usprawiedliwione konkretnymi okolicznościami. Oznacza to, że dobrą wiarę wyłącza niedołożenie należytej staranności w celu zbadania, czy zbywca jest rzeczywiście osobą uprawnioną do rozporządzenia zbywaną rzeczą. Nabywca nie ma oczywiście obowiązku przeprowadzania z reguły odpowiednich badań, ale powinien je przedsięwziąć, gdy szczególne okoliczności nasuwają wątpliwości co do uprawnień zbywcy". Z przepisu art. 169 k.c. wynika, że "jedną z przesłanek, której spełnienie decyduje o jego zastosowaniu, jest dobra wiara nabywcy".
W ocenie Sądu nie można także odmówić racji organowi ale przy tak skonstruowanym pytaniu 26 wskazującej w zdaniu po przecinku na dobrą wiarę nabywcy można wnioskować, że chodzi tu o instytucję opisaną w art. 169 k.c. a nie zasadę wynikającą z art. 556 § 2 k.c., która traktuje o odpowiedzialności za wadę. W myśl art. 556 § 2 k.c. rzecz ma wadę prawną, jeżeli stanowi własność osoby trzeciej lub jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej. Postawione pytanie stanowi natomiast o przenoszeniu własności rzeczy a nie odpowiedzialności za wady. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu możliwe jest również uznanie za prawidłową odpowiedź B.
W odniesieniu do pytania 172 należy wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji jest, powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych, w tym wypadku zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 751). Art. 162 k.p.a. stanowi element informacyjny [o tyle], iż właściwy organ administracji korzysta z tego przepisu, natomiast właściwa podstawa prawna do wydania decyzji weryfikacyjnej musi znajdować się w przepisie prawa materialnego i to właśnie ten będzie określał sytuacje i warunki, na jakich będzie ona możliwa do przeprowadzenia. Jedynym właściwym trybem rozstrzygnięcia kwestii dalszego obowiązywania decyzji powinien być tryb określony w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., na podstawie którego właściwy organ administracji publicznej orzeka "stwierdzenie jej wygaśnięcia". Obecnie obowiązująca ustawa prawo budowlane, wymieniając przesłanki (nierozpoczęcie budowy przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna oraz przerwanie budowy na czas dłuższy niż dwa lata), przyjęła konieczność - stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przez właściwy organ. Zgodnie z art. 162 § 3 k.p.a. takie stwierdzenie następuje w drodze decyzji administracyjnej niemniej jednak decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji ma charakter aktu deklaratoryjnego, jako że wywołuje skutki prawne ex tunc, czyli wstecz, od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji tak więc jeżeli w trakcie postępowania potwierdzą się przesłanki wygaśnięcia decyzji, które już zaistniały to organ właściwy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie innej decyzji. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu możliwe jest również uznanie za prawidłową odpowiedź A niemniej jednak konieczne jest wydanie decyzji potwierdzającej fakt.
W odniesieniu do pytania 172 należy wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji jest, powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych, w tym wypadku zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 751). Art. 162 k.p.a. stanowi element informacyjny [o tyle], iż właściwy organ administracji korzysta z tego przepisu, natomiast właściwa podstawa prawna do wydania decyzji weryfikacyjnej musi znajdować się w przepisie prawa materialnego i to właśnie ten będzie określał sytuacje i warunki, na jakich będzie ona możliwa do przeprowadzenia. Jedynym właściwym trybem rozstrzygnięcia kwestii dalszego obowiązywania decyzji powinien być tryb określony w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., na podstawie którego właściwy organ administracji publicznej orzeka "stwierdzenie jej wygaśnięcia". Obecnie obowiązująca ustawa prawo budowlane, wymieniając przesłanki (nierozpoczęcie budowy przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna oraz przerwanie budowy na czas dłuższy niż dwa lata), przyjęła konieczność - stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przez właściwy organ. Zgodnie z art. 162 § 3 k.p.a. takie stwierdzenie następuje w drodze decyzji administracyjnej niemniej jednak decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji ma charakter aktu deklaratoryjnego, jako że wywołuje skutki prawne ex tunc, czyli wstecz, od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji tak więc jeżeli w trakcie postępowania potwierdzą się przesłanki wygaśnięcia decyzji, które już zaistniały to organ właściwy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie innej decyzji. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu możliwe jest również uznanie za prawidłową odpowiedź A niemniej jednak konieczne jest wydanie decyzji potwierdzającej fakt.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W myśl art. 77 § l k.p.a. winny również w sposób wyczerpujący ustalić stan faktyczny, rozpatrując cały materiał dowodowy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów przewidzianych powyższymi przepisami, jak również wymogów przewidzianych w art. 107 ( 3 k.p.a..
Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi