VI SA/Wa 3227/13

VI SA/Wa 3227/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Wdowiak
Grzegorz Nowecki
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 2601/14 - Wyrok NSA z 2016-04-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 312
par. 15 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do  gier
Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
art. 18 ust. 3, art. 23 ust. 1a
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian dotyczących dołączenia do akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier na automatach o niskich wygranych. oddala skargę
Uzasadnienie
F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca lub spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2013 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] odmawiające zatwierdzenia zmian dotyczących dołączenia do akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego
w: B., w którym gry urządza skarżąca, Informacji uzupełniającej z [...] stycznia 2013 r. do Opinii technicznej [...] wraz z Uzupełnieniem Nr [...] z [...] października 2012 r. dla automatu A. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749; dalej O.p.) w zw. z art. 65, art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy
z 27 sierpnia 2009 r. – o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.; dalej u.s.c.).
W dniu [...] lutego 2013 r. do Urzędu Celnego w C. wpłynęło zgłoszenie skarżącej Nr [...], dotyczące dołączenia do akt weryfikacyjnych opisanego wyżej punktu gier na automatach Informacji uzupełniającej z [...] stycznia 2013 r. do Opinii technicznej Nr [...] wraz z Uzupełnieniem Nr [...] z [...] października 2012 r. dla automatu A.
W dniu [...] marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. przeprowadził w punkcie gier urzędowe sprawdzenie, którego ustalenia zostały zawarte w protokole. Stwierdzono w nim, że przedłożona Informacja uzupełniająca do Opinii technicznej z [...] stycznia 2012 r. nie została wydana po przebadaniu automatu [...], lecz automatu o tej samej nazwie, lecz innym numerze [...], a ponadto nie ma formy określonej w § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r. poz. 312 – dalej rozporządzenie MF z 9 marca 2012 r.). Również przedłożone Uzupełnienie do ważnej Opinii technicznej Nr [...] w zakresie art. 18 ust. 3 oraz art. 23 ust. 1a ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h.) nie odnosi się do przedmiotowego automatu o niskich wygranych.
Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wyznaczył stronie termin do spełnienia warunków i środków określonych w art. 34 ust. 1 u.s.c.
W odpowiedzi strona stwierdziła, że automat spełniał warunek określony
w przepisie art. 18 ust. 3 u.g.h. w dniu jego wejścia w życie oraz wniosła
o sprawdzenie w trakcie urzędowego sprawdzenia stanu plomb zabezpieczających założonych na automat pod kątem ich zgodności z Opinią techniczną
Nr [...].
W piśmie z [...] maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wskazał, że dokument o nazwie Informacja uzupełniająca do Opinii technicznej Nr [...], a także Uzupełnienie nr [...] z dnia [...] października 2012 r. do ważnej opinii technicznej Nr [...] nie dotyczy eksploatowanego w ww. punkcie gier automatu A. Jednocześnie zaznaczył, że w trakcie przeprowadzania urzędowego sprawdzenia funkcjonariusze nie negowali zapisów opinii technicznej Nr [...] dotyczących m. in. programu gry, w który wyposażony jest automat. Jednocześnie stwierdzono, że plomby są nienaruszone i zgodne z opinią techniczną.
W dniu [...] maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. przeprowadził powtórne urzędowe sprawdzenie, którego wyniki utrwalił w protokole. Podtrzymał swoje wcześniej zajęte stanowisko dotyczące kwestii braku udokumentowania spełnienia przez ww. automat warunku określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h.
Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w C. odmówił zatwierdzenia zmian dotyczących dołączenia do akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier Informacji uzupełniającej z [...] stycznia 2013 r. do Opinii technicznej Nr [...] wraz z Uzupełnieniem Nr [...] z [...] października 2012 r. z uwagi na fakt, że dokumenty te nie dotyczą automatu A., eksploatowanego w punkcie gier.
Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie:
- art. 9 ust. 1 ustawy z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134. poz. 779; dalej ustawa zmieniająca) oraz § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż ww. przepisy mają zastosowanie do automatów zarejestrowanych przed dniem 14 lipca 2011 r., które od początku spełniały wymogi art. 18 ust. 3 u.g.h.;
- art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 65 u.s.c. poprzez nierozważenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego
i nieuwzględnienie, iż przedmiotowy automat od początku swojego istnienia spełnia warunek art. 18 ust. 3 u.g.h., nawet wówczas, kiedy ten przepis nie obowiązywał, a zatem nie dotyczy go regulacja zawarta w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.;
- art. 64 ust. 7 w związku z art. 64 ust. 2 pkt 3 u.g.h. oraz § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 grudnia 2009 r. – w sprawie urzędowego sprawdzenia (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. , poz. 417; dalej rozporządzenie MF z 14 grudnia 2013 r.).
W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia
w całości i zatwierdzenie zmian akt weryfikacyjnych punktu gier lub uchylenie
w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z [...] września 2013 r. Nr [...]Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił zasady przeprowadzania urzędowego sprawdzenia oraz podkreślił, że w przypadku podmiotów uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych urzędowe sprawdzenie przeprowadza się w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. lokalu handlowym, usługowym lub gastronomicznym, w którym usytuowany został punkt gier na automatach o niskich wygranych. Wskazał, że w trakcie urzędowego sprawdzenia w miejscu usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych właściwy organ Służby Celnej - naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo dla lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych - dokonuje sprawdzenia stosownie do § 9 rozporządzenia MF z 14 grudnia 2009 r.:
1. zgodności zgłoszenia i załączonej dokumentacji ze stanem faktycznym;
2. zgodności lokalizacji miejsca prowadzenia działalności oraz jego oznakowania z warunkami określonymi w przepisach odrębnych;
3. prawidłowości oznaczenia automatów o niskich wygranych w sposób trwały
i w widocznym miejscu;
4. prawidłowości nałożenia i stanu plomb zabezpieczających.
Organ powołał także treść § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MF z 14 grudnia 2009 r. oraz wyjaśnił, że ustawą zmieniającą został wprowadzony przepis art. 18 ust. 3 u.g.h. zgodnie z którym w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Zaznaczył także, że stosownie do art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej dostosowanie eksploatowanych automatów do gier oraz automatów o niskich wygranych do przedmiotowego wymogu powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia jej w życie, tj. do 14 stycznia 2012 r.
Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia organ stwierdził, że dokonana przez organ I instancji wykładnia art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 O.p., art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej oraz § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. jest prawidłowa. Wyjaśnił, że teoretyczna wypłacalność automatu do gier o niskich wygranych, ustawiona programowo na poziomie 94% nie zwalnia strony z obowiązku przedłożenia właściwego potwierdzenia spełnienia przez automat warunku określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h. dla każdej gry. Na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok WSA w Warszawie z 29 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2592/12. Podkreślił, że organ słusznie nie uznał przedłożonej informacji z uwagi na fakt, że nie spełnia ona wymogu określonego w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.,
a zatem nie może stanowić podstawy potwierdzenia, że automat o niskich wygranych spełnia warunek, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h.
Organ odwoławczy zaznaczył także, że potwierdzenie to winno mieć formę uzupełnienia do opinii jednostki badającej, która stanowiła podstawę rejestracji automatu. Dodał także, że w toku postępowania nie negowano opinii technicznej Nr [...] dotyczącej m. in. programu gry, w który wyposażony jest automat oraz stwierdzono, iż plomby zabezpieczające jednostki badającej są nienaruszone
i zgodne z zapisami zawartymi w tej opinii.
Pismem z [...] października 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej
w W. z [...] września 2013 r. zarzucając organowi:
1. naruszenie art. 124 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219, art. 239 oraz art. 235 O.p.
w zw. z art. 65 u.s.c. poprzez brak uzasadnienia prawnego spełniającego wymagania zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p., co polegało na:
a. braku wskazania przez organ odwoławczy podstawy prawnej (konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu prawnego) określającej warunek lub środek określony w art. 33 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 u.s.c., który zdaniem organu nie został przez skarżącą zapewniony, co mogłoby uzasadniać odmowę zatwierdzenia zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych w drodze postanowienia, a w konsekwencji utrzymanie go w mocy przez organ odwoławczy,
b. braku wyjaśnienia znaczenia przepisu art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h) u.s.c., poprzez podanie jego wykładni przy jednoczesnym odniesieniu do wynikającego ze zgromadzonego w sytuacji gołosłownego stwierdzenia w postanowieniu organu I instancji, że odmowa zatwierdzenia zmian w aktach weryfikacyjnych nastąpiła z powodu rzekomego niezapewnienia warunku art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h) u.s.c., podczas gdy z materiał dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, jakoby w ogóle wystąpiło jakiekolwiek zdarzenie związane ze stanem lub działaniem urządzeń do gier objętych kontrolą mogących mieć wpływ na urządzenie gier;
2. naruszenie § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej w zw. z art. 18 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 65 u.s.c. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że potwierdzenie zgodności automatu zarejestrowanego i eksploatowanego przed 14 lipca 2011 r. oraz po tej dacie z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h. w sytuacji, gdy w grach na tym automacie od początku istnienia (nawet przed 14 lipca 2011 r.) zaprogramowana wartość wygranych wynosiła co najmniej 75% kwot wpłaconych stawek, co przesądza o braku konieczności jego dostosowania do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h., wymaga potwierdzenia przez jednostkę badającą w uzupełnieniu do opinii w formie przewidzianej w § 15 rozporządzenia MF
z 9 marca 2012 r., podczas gdy przepis ten reguluje jedynie sposób udokumentowania dostosowania automatów do wymogów art. 18 ust. 3 u.g.h., czyli dotyczy tylko takich zarejestrowanych automatów, które w okresie przed 14 stycznia 2012 r. nie były zgodne z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h., natomiast obowiązujące przepisy prawa nie regulują w sposób szczególny sposobu dowodzenia, że dany zarejestrowany automat nie wymagał dostosowania do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h., wobec spełniania jego wymogów nawet przed wprowadzeniem tego przepisu do porządku prawnego, wobec czego do dowodzenia takiej okoliczności ma zastosowanie ogólna reguła dowodowa z art. 180 § 1 O.p., mająca w postępowaniu w sprawie urzędowego sprawdzenia odpowiednie zastosowanie w związku z art. 65 u.s.c.;
3. naruszenie art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na odmowie przyznania mocy dowodowej na okoliczność spełniania przez kontrolowany automat wymogów art. 18 ust. 3 u.g.h. bez podwyższania w nim zaprogramowanej wartości wygranych
(tj. "dostosowania"), takim łącznie ocenianymi dowodom, jak:
a. opinia techniczna jednostki badającej z badania poprzedzającego rejestrację kontrolowanego automatu;
b. wydaną przez Wyższą Szkołę [...] informację uzupełniającą do opinii technicznej z badania poprzedzającego rejestrację;
c. protokołu z urzędowego sprawdzenia (zwłaszcza w zakresie potwierdzenia
w nim, iż plomby jednostki badającej na podzespołach kontrolowanego automatu są nienaruszone) - z których łącznie wynika, że w kontrolowany automat ma konstrukcję oraz zainstalowany program gier gwarantujących spełnienie m.in. wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h. bez konieczności uprzedniego jego dostosowania do wymogu tego przepisu, tj. podwyższania zaprogramowanej wartości wygranych z poziomu niższego niż 75% kwot wpłaconych stawek, do wymaganego tym przepisem poziomu "co najmniej 75%", wobec tego, iż w automacie tym od początku istnienia parametr z art. 18 ust. 3 u.g.h. był spełniony, nawet przed wprowadzeniem tego przepisu do porządku prawnego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] czerwca 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że z opinii z badania poprzedzającego rejestrację kontrolowanego automatu (opinii Nr [...]) wynika, że objęte nią automaty (w tym kontrolowany automat) w dacie badania miały zainstalowany program gier A., a więc taki, której zgodnie z Informacją uzupełniającą WSI w Łodzi gwarantuje spełnienie wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h.
Dodała, że poza sporem jest, że w związku z badaniem poprzedzającym rejestrację jednostka P. założyła m.in. na podzespołach kontrolowanego automatu plomby zabezpieczające. Rolą tych plomb jest zabezpieczenie przed zmianami konstrukcyjnymi w automacie, w tym zmianą oprogramowania, co polega na tym, że zmiany konstrukcyjne wpływające na przebieg gier, lub też modyfikacja obramowania, wymaga zdjęcia tych plomb, zaś warunkiem dalszej eksploatacji automatu po ich zerwaniu jest ponowne uzupełniające przebadanie automatu przez upoważnioną jednostkę badającą i nałożenie przez nią plomb zabezpieczających.
Zdaniem skarżącej, z zestawienia Informacji uzupełniającej i opinii technicznej z badania poprzedzającego rejestrację wynika, że warunkiem uznania, że kontrolowany automat spełnia wymogi art. 18 ust. 3 u.g.h. jest ustalenie, że stan kontrolowanego automatu jest zgodny z jego stanem stwierdzonym w opinii technicznej z badania poprzedzającego rejestrację, w szczególności program automatu nie uległ zmianie. Powyższe zdaniem skarżącej wymaga ustalenia, czy na automacie są założone plomby zabezpieczające jednostki badającej zgodne z opinią techniczną z badania poprzedzającego rejestrację i czy są one nienaruszone. Stwierdziła, że taka czynność dowodowa została dokonana przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w C. w toku urzędowego sprawdzenia, a z protokołu z urzędowego sprawdzenia wynika, że w kontrolowanym automacie, zgodnie z opinią techniczną z badania poprzedzającego rejestrację, plomby zabezpieczające na podzespołach tego automatu są nienaruszone.
W ocenie strony potwierdza to brak zmian konstrukcyjnych i oprogramowania automatu, a w konsekwencji prowadzi do wniosku, że kontrolowany automat spełnia wymogi art. 18 ust. 3 u.g.h.
Wobec powyższego skarżąca zakwestionowała żądanie organu co do przedłożenia do akt weryfikacyjnych uzupełnienia do opinii w formie przewidzianej
w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., dotyczącego kontrolowanego automatu. Zarzucając zaś zaskarżonemu postanowieniu brak uzasadnienia prawnego podkreśliła, że nie jest dla niej jasne jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy wadliwe, jej zdaniem, postanowienie organu
I instancji o odmowie zatwierdzenia zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych. Braki te, jak wywodziła, naruszają art. 210 § 4 i art. 124 O.p. i dyskwalifikują samoistnie zaskarżone postanowienie, co uzasadnia jego uchylenie.
Podkreślając, że utrzymane w mocy postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 64 ust. 7 u.s.c. - skarżąca zaznaczyła, że postanowienie wydane na tej podstawie poprzedza urzędowe sprawdzenie, o którym mowa
w art. 64 ust. 2 pkt 3 u.s.c. - w celu ustalenia spełniania warunków, o których mowa w art. 64 ust. 1 u.s.c., tj. w celu ustalenia, czy podmiot podlegający urzędowemu sprawdzeniu zapewnił warunki i środki, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 u.s.c.
Zdaniem skarżącej, systemowa wykładnia art. 64 ust. 1, ust. 2 pkt. 3, ust. 4, 6
i 7 u.s.c. prowadzi do wniosku, że po pierwsze jeżeli w urzędowym sprawdzeniu,
o jakim mowa w art. 64 ust. 2 pkt 3 u.s.c., ustalone jest, że podmiot zapewnił warunki i środki, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 u.s.c., to organ na podstawie art. 64 ust. 7 u.s.c. wydaje "pozytywne" postanowienie (o zatwierdzeniu zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych), a po drugie - jeżeli w urzędowym sprawdzeniu,
o jakim mowa w art. 64 ust. 2 pkt 3 u.s.c. ustalone jest, że podmiot nie zapewnił któregokolwiek z warunków i środków, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 u.s.c., to organ na podstawie art. 64 ust. 7 u.s.c. wydaje "negatywne" postanowienie (o odmowie zatwierdzenia zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych).
Skarżąca wskazywała, że przepisy art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 pkt. 3 i art. 64 ust. 1 u.s.c. określają materialnoprawne przesłanki za pozytywnym lub negatywnym rozstrzygnięciem w formie przewidzianej w art. 64 ust. 7 u.s.c., a wymogiem formalnym uzasadnienia postanowienia o odmowie zatwierdzenia zmian w aktach weryfikacyjnych jest przytoczenie konkretnej jednostki redakcyjnej art. 33 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 u.s.c. (punkt, litera, tiret, itp.) określającej warunek lub środek, który zdaniem organu nie został przez podmiot zapewniony
(tj. "przytoczenie przepisów prawa") oraz podanie wykładni konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów określających niezapewnione przez podmiot, zdaniem organu, warunki i środki (tj. "wyjaśnienie podstawy prawnej"). W ocenie skarżącej, postanowienie o odmowie zatwierdzenia zmian w aktach weryfikacyjnych (czy to wydane w pierwszej, czy w drugiej instancji) nie zawierające powyższych elementów nie spełnia wymagań art. 210 § 4 O.p.
Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, nie przytacza w ogóle, żadnej jednostki redakcyjnej przepisów art. 33 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 u.s.c. określającej warunek lub środek, którego rzekome niezapewnienie uzasadniałoby utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie zatwierdzenia zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych. Z jego treści nie da się wywnioskować, czy odmowa zatwierdzenia zmian w aktach weryfikacyjnych była zasadna wobec np. niezapewnienia warunku lub środka z art. 33 ust. 1 pkt 6,
art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. d u.s.c., czy innego warunku lub środka określonego
w poszczególnych jednostkach redakcyjnych przepisów art. 33 ust. 1 i/lub
art. 34 ust. 1 ustawy. Brak przytoczenia pełnej podstawy materialnoprawnej, jak skarżąca wskazywała, uniemożliwia kategoryczną weryfikację legalności zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, zarówno przez nią jak i sąd administracyjny.
Jednocześnie skarżąca zauważyła, że organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia podał, że nie zapewniła ona warunku określonego
w art. 34 ust. 1 pkt. 2 lit. h) u.s.c., jednak nie podał takiej wykładni wskazanego przepisu, z której wynikałoby, że warunek określony w nim nie został zapewniony.
W dalszych wywodach skarżąca przytoczyła treść art. 34 ust. 1 pkt. 2 lit. h) u.s.c. oraz wytypowała na jego podstawie stany faktyczne, w których należy zapewnić taki warunek i w ramach nich wyodrębnić takie stany faktyczne świadczące o jego zapewnieniu lub niezapewnieniu, jak również można wytypować stany faktyczne, w których warunek z art. 34 ust. 1 pkt. 2 lit. h) u.s.c. w ogóle nie ma zastosowania. Następnie skarżąca wskazała na zdarzenia, w których jej zdaniem znajduje zastosowanie warunek z art. 34 ust. 1 pkt. 2 lit. h) u.s.c., wyjaśniła na czym polega niezapewnienie tego warunku, a także wymieniła sytuacje, w których powołany przepis nie znajduje zastosowania, co skutkuje brakiem podstaw do ustalenia niezapewnienia warunku z art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h) u.s.c. w razie braku zgłoszenia takiego zdarzenia (lub faktu braku wystąpienia zdarzenia) naczelnikowi urzędu celnego.
Zdaniem skarżącej stan faktyczny niniejszej sprawy potwierdza, że nie wystąpiło żadne zdarzenie związane ze stanem lub działaniem urządzenia do gier podlegającego kontroli, mogące mieć wpływ na urządzanie gier, bowiem kontrolowany automat jest w takim samym stanie prawnym jak w dacie jego badania poprzedzającego rejestrację i rejestracji, tj. nie dokonywano w nim zmian, a nadto jest sprawny.
Skarżąca zarzucała, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie przedstawił ani jednego dowodu na okoliczność wystąpienia zdarzenia związanego ze stanem lub działaniem kontrolowanego automatu, które mogłoby mieć wpływ na urządzanie gier, a organ odwoławczy nie przedstawił prawnego i faktycznego uzasadnienia utrzymania w mocy postanowienia organu
I instancji, z którego wynikałoby, że skarżąca nie zapewniła warunku z art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h) u.s.c.. Nie zgodziła się z organami obu instancji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w odniesieniu do kontrolowanego automatu miała ona obwiązek pozyskać i złożyć do akt weryfikacyjnych uzupełnienie do opinii, o jakim mowa
w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.
Zarzuciła, że wnioski organów wynikają z rażąco błędnej wykładni § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. oraz art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej. Przypomniała, że przepis art. 18 ust. 3 u.g.h. wszedł w życie z dniem 14 lipca
2011 r., co oznacza, że wszystkie automaty rejestrowane od dnia 14 lipca 2011 r. powinny spełniać wymogi art. 18 ust. 3 u.g.h., a automaty zarejestrowane przed tym dniem mogły, ale nie musiały go spełniać.
Zdaniem skarżącej nie budzi jakichkolwiek wątpliwości fakt, że dostosowanie automatu do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h. może polegać tylko i wyłącznie na modyfikacji oprogramowania automatu polegającej na podwyższeniu zaprogramowanej wartości wygranych z poziomu niższego niż 75% kwot wpłaconych stawek, do wymaganego od dnia 14 lipca 2011 r. przepisem art. 18 ust. 3 u.g.h. poziomu "co najmniej 75%" kwot wpłaconych stawek. Jeżeli jednak przed 14 lipca 2011 r. automat spełniał wymogi art. 18 ust. 3 u.g.h., to nie ma potrzeby dostosowywania automatu do wymogów przedmiotowego przepisu. Skarżąca jednocześnie podkreśliła, że z art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że art. 9 ust. 1 tej ustawy ma zastosowanie również do automatów do gier o niskich wygranych, co oznacza, że do 14 stycznia 2012 r. wszystkie automaty do gier i automaty do gier
o niskich wygranych powinny spełniać wymóg art. 18 ust. 3 u.g.h.
Wywodziła, że do dnia 10 kwietnia 2012 r. nie istniały w przepisach prawa powszechnie obowiązującego regulacje precyzyjnie stanowiące, w jaki sposób podmioty eksploatujące automaty powinny udokumentować zgodność tych automatów z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h. lub też udokumentować dostosowanie do tego wymogu, takich automatów, które wcześniej tego wymogu nie spełniały.
W konsekwencji bez wątpienia obie te alternatywne okoliczności, tj.: zgodność automatu z art. 18 ust. 3 u.g.h. lub dostosowanie wcześniej niezgodnego automatu do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h. w terminie do 14 stycznia 2012 r. mogły być w jej ocenie dowiedzione w postępowaniach przed organami, wszelkimi niesprzecznymi
z prawem środkami dowodowymi, co wynika z art. 180 § 1 O.p.
Podniosła także, że w rozporządzeniu MF z 9 marca 2012 r., które weszło
w życie 10 kwietnia 2012 r. powyższa kwestia dowodowa - na zasadzie lex specialis - została uregulowana jedynie częściowo w § 15, tj. odnosząc się wyłącznie do sposobu udokumentowania realizacji obowiązku z art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej
w stosunku do takich automatów, które musiały być dostosowane do wymogu,
o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h. i tylko taka zmiana (dostosowanie) automatu wymagała potwierdzenia przez jednostkę badającą. W ocenie skarżącej, wskazany przepis bez wątpienia nie ma zastosowania do automatów, które nie musiały być dostosowane do art. 18 ust. 3 u.g.h., bowiem odpowiadały wymogom tego przepisu przed 14 lipca 2011 r.
Jeżeli natomiast dany, eksploatowany przed 14 lipca 2011 r., automat od początku miał zaprogramowaną wartość wygranych w wysokości 75% kwot wpłaconych stawek, lub wyższą, czyli nie wymagał dostosowania do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h. – to w ocenie skarżącej można wykazywać jego zgodność w wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h. bez konieczności dostosowania, dowolnymi niesprzecznymi
z prawem środkami dowodowymi, stosownie do art. 180 § 1 O.p. Do takich dowodów w ocenie skarżącej zaliczyć można zarówno opinie czy informacje upoważnionych jednostek badających, jak również opinie innych biegłych z zakresu automatów do gier, czy też dokumentacja techniczna automatów pozyskana od producenta, czy też protokoły z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Służby Celnej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 191 O.p. – skarżąca wskazała na wadliwą, jej zdaniem, ocenę zgromadzonego materiału, przekraczającą granice swobodnej oceny dowodów, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania, co mogło być konsekwencją błędnej wykładni przepisów prawa. Skarżąca ponownie podkreśliła, że zgodność automatu zarejestrowanego przed 14 lipca 2011 r.
z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h, bez potrzeby dostosowywania do tego wymogu, może być dowodzona każdym niesprzecznym z prawem środkiem dowodowym, zgodnie z art. 180 § 1 O.p. Wyłącznie natomiast dostosowanie automatu do wymogu art. 18 ust. 3 u.g.h. dokumentuje się w sposób przewidziany w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację
i wniósł o oddalenie skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć,
a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadza się w pierwszej kolejności do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca jako podmiot prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych eksploatując automaty - dopuszczone do gier w czasie obowiązywania ustawy z 29 lipca 1992 r.
o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) – obowiązany był dostosować automat do gier o nazwie A. do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h, co związane jest z drugim zarzutem sformułowanym w skardze.
W ocenie Sądu, stanowisko organu zasługuje na uwzględnienie mimo, że trudno dopatrzeć się w argumentacji prawnej wskazania podstawy prawnej mającej zastosowanie, a taka podstawa istnieje.
Od dnia 19 października 2009 r. działalność gospodarcza w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych uregulowana została przepisami ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z przepisem art. 129 tej ustawy działalność w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów ww. ustawy o grach
i zakładach wzajemnych.
Jednakże kwestia dalszej eksploatacji automatów i urządzeń do gier uregulowana została, wbrew zarzutom skarżącej, materią ustawową, a mianowicie ustawą zmieniającą, która w art. 9 stanowi, że podmioty prowadzące działalność
w zakresie gier na automatach są obowiązane dostosować automaty eksploatowane w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 1). Przepis art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się również do podmiotów prowadzących na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia, działalność w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach oraz w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Do automatów i automatów o niskich wygranych eksploatowanych przez te podmioty w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ust. 1 (ust. 2).
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że przepis ten odnosi się wprost do sytuacji skarżącej spółki. Oznacza to, że stan sprawy odpowiada powyższej normie ustawy. Przekładając powyższe na ustalony w sprawie stan faktyczny należy stwierdzić, że w dacie złożenia wniosku - 14 lutego 2013 r. skarżąca była już po terminie określonym w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, czyli przedmiotowy automat powinien być dostosowany do wymogów art. 18 ust. 1 u.g.h. Przepis ten stanowi, że w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych składek.
Tryb realizacji powyższego obowiązku określa powołany § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. Rozporządzenie weszło w życie przed złożeniem wniosku przez stronę, stąd zasadnie organ powołał się na jego obowiązywanie.
Odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia, dlaczego organ pierwszej instancji zastosował przepis art. 34 ust. 1 pkt 2 lit. h) u.s.c., powołując się na fakt niespełnienia tego warunku podczas, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że w ogóle wystąpiło jakiekolwiek zdarzenie związane ze stanem lub działaniem urządzeń do gier objętych kontrolą mogące mieć wpływ na urządzanie gier należy ponieść, że dokument w postaci uzupełnienia do opinii jednostki badającej jest niezbędny do sprawnego przeprowadzenia kontroli. Sąd zgadza się z oceną organu, że dokument ten potwierdza spełnienie przez automat
o niskich wygranych warunku określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h., a zatem ma wpływ na urządzanie gier.
W ocenie Sądu, w zaskarżonych postanowieniach oba organy zasadnie wskazywały, że skarżąca nie przedstawiła właściwego uzupełnienia do opinii technicznej w zakresie zgłaszanych zmian, powołując się na § 15 ust. 1 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., a tym samym miały rację oceniając, że dołączony dokument z badania automatu o innym numerze fabrycznym nie może stanowić potwierdzenia, że przedmiotowy automat, eksploatowany w ww. punkcie gier, spełnia warunek 18 ust. 3 u.g.h.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej odnośnie sposobu dokumentowania dostosowania automatów do wymogów z art. 18 ust. 3 u.g.h., należy wskazać, że skoro rejestracja automatu do gier (w tym o niskich wygranych) wymaga opinii jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów (do wydania opinii niezbędne jest przeprowadzenie badania technicznego, zgodnie z § 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.), a sprawdzenie, czy automat spełnia warunki ustawowe wymaga badania sprawdzającego wyłącznie przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów (art. 23b i art. 23f u.g.h), to także uzasadnione jest uregulowanie rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., ujęte w § 15 i § 16.
Przepis § 15 ust. 1 ww. aktu stanowi, że dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h. wymaga potwierdzenia przez jednostkę badającą, które wyraża się w uzupełnieniu do opinii (ust. 2). Elementy konieczne opinii wymienia § 1 ust. 3 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., a § 2 ww. aktu wymaga uprzedniego przeprowadzenia badania technicznego automatu lub urządzenia do gier. Z kolei § 16 ww. rozporządzenia wymienia dodatkowe elementy, które powinna zawierać opinia i uzupełnienie opinii dotyczące automatów do gier o niskich wygranych.
Przywołane regulacje są skutkiem rozwiązań zawartych w art. 18 ust. 3 u.g.h.
i art. 9 ustawy zmieniającej i nie kolidują z uregulowaniem art. 11 ustawy zmieniającej, który odnosi się do ważności poświadczeń rejestracji.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ prawidłowo odmówił zatwierdzenia zmian polegających na dołączeniu do akt weryfikacyjnych pomocniczych przedmiotowego punktu gier Informacji uzupełniającej do Opinii technicznej
Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. oraz Uzupełnienia do ważnej Opinii technicznej Nr [...] w zakresie art. 18 ust. 3 oraz art. 23 ust. 1a u.g.h. z upoważnienia Ministra Finansów Nr [...] z [...] października 2012 r. dla automatu A., bowiem dokonane przez skarżącą zgłoszenie nie spełniało wymogów obowiązującego w tym zakresie prawa. Dokument ten nie został wydany po przebadaniu przedmiotowego automatu A. eksploatowanego w ww. punkcie gier, lecz po przebadaniu automatu o tej samej nazwie A., ale o innym numerze fabrycznym, tj. [...]. Z tego powodu nie mogło zostać uznane jako właściwe uzupełnienie opinii w rozumieniu § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., dlatego organ odmówił - na tej podstawie - dokonania zmiany akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier na automatach o niskich wygranych.
Na marginesie tej sprawy należy także zauważyć, że dostosowanie eksploatowanych automatów do gier oraz automatów o niskich wygranych do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h., zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Tym samym podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązane były do dostosowania eksploatowanych automatów do dnia 14 stycznia 2012 r. Sposób udokumentowania obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 3 u.g.h. uregulowany został w § 15 ust. 1 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ww. ustawy wymaga potwierdzenia jednostki badającej. Według dyspozycji
§ 15 ust. 2 ww. rozporządzenia potwierdzenie wyraża się w uzupełnieniu do opinii,
w terminie nieprzekraczalnym 40 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia tj. do dnia 21 maja 2012 r. Powyższe oznacza, że skarżąca również nie wypełniła wymogów prawa w powyższym zakresie i obowiązku dotrzymania ww. terminów.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 124
i art. 210 § 4 w zw. z art. 239 ustawy O.p. przez brak uzasadnienia dla zastosowania art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 u.s.c. należy podnieść, że organ odwoławczy
w uzasadnieniu do decyzji powołał się na art. 64 u.s.c., który reguluje instytucję urzędowego sprawdzenia. Stosownie do art. 64 ust. 1 urzędowe sprawdzenie polega na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy są zapewnione warunki i środki,
o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ww. ustawy. Wobec powyższego bezzasadny jest zarzut skarżącej braku uzasadnienia w zaskarżonym postanowieniu dlaczego zastosowano ten przepis.
Rozstrzygając zasadność zarzutu naruszenia przez organ art. 191 O.p. oraz § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na odmowie przyznania mocy dowodowej dokumentom załączonym do wniosku i nie uznaniu przedłożonych dokumentów, które zdaniem skarżącej miały wykazać zgodność przedmiotowego automatu z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h. bez żadnego dostosowania - należy podnieść, że teoretyczna wypłacalność automatu do gry o niskich wygranych ustawiona programowo na poziomie 94% nie zwalnia spółki z obowiązku przedłożenia właściwego potwierdzenia spełnienia przez ww. automat warunku określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h. dla każdej gry.
Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
w wyroku z 29 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2592/12, gdzie czytamy: "Przepis art. 18 ust. 3 u.g.h. nie może być rozumiany w ten sposób, że odnosi się do ogólnej wysokości wygranych ze wszystkich gier zaprogramowanych w danym automacie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wymóg przewidziany przez ten przepis odnosi się do zaprogramowanej wartości wygranych poszczególnych gier.
W przepisie tym bowiem mowa jest, że zaprogramowana wartość wygranych
w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Zdaniem Sądu, stawka odnosi się do konkretnej gry, jak wynika z uregulowań zawartych w art. 18 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wypłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze, na mocy art. 2 ust. 4 u.g.h.
Z uregulowań tych wynika więc, że stawkę wypłaca się za udział w konkretnej grze. W tej sytuacji, skoro unormowanie art. 18 ust. 3 u.g.h. odnosi zaprogramowaną wartość wygranych w automacie do kwoty wpłaconych stawek, to oznacza, że chodzi o stawki za udział w danej grze, a nie we wszystkich grach zaprogramowanych
w danym automacie".
Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2502/12; z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2501/12; z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2675/12; z 27 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2825/13; z 5 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3142/13, czy
z 6 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3228/13 i VI SA/Wa 3141/13. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie
w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i poglądy w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie.
Nadmienić należy, że prezentowane stanowisko znajduje oparcie także
w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej (pkt 5 druk sejmowy VI.3860), w którym zawarto następujące stwierdzenie: "Ustawa określa także, jakie wymogi muszą spełniać automaty do gier, w tym minimalną zaprogramowaną wartość wygranej na poziomie 75 %. Wprowadzenie minimalnego wskaźnika wygranej ma na celu ochronę interesów graczy, tak aby podmioty urządzające gry na automatach przeznaczały co najmniej 3/4 przychodów na wygrane, a jednocześnie, dokonując zmian jej wysokości, nie stosowały systemu zachęt, wprowadzając w określonych warunkach wskaźnik w znacznej wysokości, a następnie znacznie go obniżając".
Tym samym, przepis § 1 ust. 3 pkt 14 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., który stanowi, że koniecznym elementem opinii jednostki badającej upoważnionej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zawierającej pozytywny wynik badania technicznego automatu lub urządzenia do gier jest określenie zaprogramowanej wartości wygranych, o której mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., w grze rozgrywanej w ramach zaprogramowanego cyklu gry, a w przypadku gdy automat zawiera wiele gier - dla każdej gry oddzielnie w ramach zaprogramowanego cyklu dla każdej gry, tylko potwierdza uregulowania ustawowe.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że
w przypadku wskazanego przez skarżącą automatu do gier o niskich wygranych, każda z gier w nim zaprogramowanych musi spełnić wymóg z art. 18 ust. 3 u.g.h.
W przypadku wątpliwości czy automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków ustawowych, procedurę wyjaśniania wątpliwości reguluje art. 23b u.g.h., który w ust. 1 nakłada na podmiot eksploatujący obowiązek poddania automatu lub urządzenia badaniu sprawdzającemu. Natomiast w przypadku wątpliwości co do rodzaju gry na automacie (czy jest to gra, czy też np. opcja), w myśl art. 2 ust. 7 u.g.h. uprawnienie do rozstrzygnięcia przysługuje Ministrowi Finansów.
W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania. Organ bowiem odniósł się do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, logicznie uzasadniał swoje stanowisko, opierając się na obowiązujących przepisach, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona miała zagwarantowane prawo czynnego udziału w postępowaniu, co potwierdzają pisma skarżącej, na które organy odpowiadały w trakcie postępowania.
W szczególności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 191 O.p. oraz § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegającej na odmowie przyznania mocy dowodowej dokumentom załączonym do wniosku i nieuznaniu przedłożonych dokumentów, które zdaniem skarżącej miały wykazać zgodność wskazanego automatu do gier z wymogiem art. 18 ust. 3 u.g.h. bez jego dostosowania technicznego, należy mieć na mieć na względzie, że teoretyczna wypłacalność tego automatu ustawiona programowo na poziomie 94% nie zwalnia skarżącej spółki z obowiązku przedłożenia właściwego potwierdzenia spełnienia przez to urządzenie warunku zaprogramowania wartości wygranych, w wysokości nie niższej niż 75 % kwoty wpłaconych stawek dla każdej gry. W przedmiotowej sprawie rozstrzyga o tym właściwa (aktualna) opinia techniczna wydana przez uprawnioną do tego jednostkę badającą. Skoro skarżąca przedłożyła taką opinię, lecz dotyczyła ona automatu o podobnych parametrach technicznych ale innych numerach fabrycznych, to nie oznacza spełniania przez przedmiotowy automat wymogów powołanych wyżej przepisów.
Odmienna ocena przez stronę przedstawionych dowodów, argumentów, przepisów prawa nie może oznaczać wadliwości stanowiska organu, skoro znalazło oparcie w obowiązujących regulacjach prawnych.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz nie stwierdzenia przez Sąd
z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak
w sentencji.