VI SA/Wa 322/24

VI SA/Wa 322/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 61a par. 1, art. 61, art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2, art. 119, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1722
art. 33 ust. 1a, art. 37 ust. 1 pkt 3, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 44 ust. 1-4 i ust. 7, art. 4 pkt 8, art. 4 pkt 7, art. 44a ust. 3 i 5, art. 42 ust. 1
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji  (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz strony skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. S.A. siedzibą w W. (dalej również jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej też jako "Przewodniczący KRRiT" lub "Organ") z dnia [...] listopada 2023 roku nr [...]. Powyższym postanowieniem Organ, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej także jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 20 listopada 2023 roku w sprawie zgłoszenia złożonego na podstawie art. 44 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1722, dalej jako "u.r.t."), odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych, następujących programów: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (dalej też ogólnie jako "Programy").
W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Organ podniósł, że Spółka pismem z dnia 20 listopada 2023 r., działając na podstawie art. 44 ust. 1 oraz 2 u.r.t., złożyła wniosek w celu zgłoszenia ww. programów do rejestru programów rozprowadzanych, prowadzonego przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt. 2 u.r.t. obowiązek zgłoszenia programu do rejestru, następuje, gdy program telewizyjny rozpowszechniany jest wyłącznie w systemie teleinformatycznym. Natomiast przepis art. 33 ust. 1a u.r.t., stwierdza, że nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. W ocenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, aby w sposób właściwy zrozumieć sens art. 33 ust. 1a u.r.t., należy - w zakresie określenia "sieci kablowe" - interpretować go łącznie z przepisem art. 37 ust. 1 pkt 3 u.r.t., w którym wskazane zostały koncesjonowane sposoby rozpowszechniania programu, to jest: analogowy rozsiewczy naziemny, cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie, rozsiewczy satelitarny, w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego. Zdaniem Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oznacza to, że rozpowszechnianie kablowe obejmuje sieci telekomunikacyjne, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy, a zwolniony z uzyskania koncesji jest przypadek, gdy rozpowszechnianie programu telewizyjnego w systemie teleinformatycznym jest wyłącznym sposobem rozpowszechniania, bowiem w takim przypadku program wymaga zgłoszenia do rejestru (art. 41 ust. 1 pkt 2 u.r.t.). Organ uznał zatem, że programy zgłoszone przez spółkę T. S.A. z siedzibą w W., w świetle przepisów obowiązującej ustawy, nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t., wobec czego postanowił odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie ich wpisu do rejestru programów rozprowadzanych.
Strona w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2023 roku, zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1a ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową wszczęcia postępowania w przedmiocie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych 31 programów telewizyjnych wskazanych w skarżonym postanowieniu, z uwagi na to, że rzekomo nie podlegają one rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t., podczas gdy programy te, jako programy rozpowszechniane wyłącznie w systemie teleinformatycznym, mogą być następnie rozprowadzane w ramach usługi świadczonej w systemie teleinformatycznym pod nazwą: [...], pod adresem internetowym domeny: https:[...]
Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2023 roku w całości, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie od Przewodniczącego KRRiT na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że rozprowadzanie programu w systemie teleinformatycznym, będące jednocześnie rozprowadzaniem go w sieci telekomunikacyjnej (poprzez te sieci), stanowi rozprowadzanie programu w sieci kablowej. Tym samym, zdaniem Organu, w sposób prawidłowy zastosował on art. 33 ust. 1a u.r.t. i zasadnie odmówił, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania w przedmiocie wpisu Programów do rejestru programów rozprowadzanych: skoro bowiem nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych, to uzyskanie koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych jest wymagane, gdy program taki ma być rozprowadzany m.in. w sieciach kablowych, tj. w sposób zamierzony przez Skarżącą. Dalej Organ podkreślił, że w sytuacji, gdy T. Spółka akcyjna spółka jawna z siedzibą w W. zgłosiła Programy do rejestru programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, rozpowszechnianie Programów ma odbywać się na podstawie tego zgłoszenia (wyłączającego możliwość ich rozprowadzania w sposób zamierzony przez Skarżącą), a nie na podstawie koncesji (co umożliwiałoby ich rozprowadzanie w sposób zamierzony przez Skarżącą), a co za tym idzie rozprowadzanie przez Skarżącą Programów w zamierzony przez nią sposób, na podstawie zgłoszenia ich do rejestru nie jest możliwe z uwagi na brak wcześniejszego udzielenia przez Organ koncesji na ich rozpowszechnianie w systemach teleinformatycznych - wyłącznie bowiem w takim przypadku możliwe byłoby rozprowadzanie Programów w sposób zamierzony przez Skarżącą. Zdaniem Organu powyższe stanowiło oczywistą przeszkodę do wszczęcia postępowania w przedmiocie wpisu Programów do rejestru programów rozprowadzanych, które to Programy nie mogły zostać ani wpisane do tego rejestru przez Organ, ani też zgłoszone do tego rejestru przez Skarżącą.
Z kolei Spółka w piśmie z dnia 22 marca 2024 roku, stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę zanegowała zaprezentowane przez Przewodniczącego KRRiT stanowisko, wskazując, iż sprowadza się ono do zrównania rozprowadzania programów w systemie teleinformatycznym z rozprowadzaniem w sieci telekomunikacyjnej lub poprzez te sieci.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.").
I tak w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Z kolei zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2023 r., poz. 259 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Otóż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego to przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: podmiotową – "wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną" i przedmiotową – "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Obie te przyczyny uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przyczyny te muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku i być oczywiste. Na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne, tj., czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku, nie podejmując analizy zasadności wniosku. Tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie akceptowana jest teza, że te inne przyczyny to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, a więc przypadki, w których, np. sprawa nie ma charakteru administracyjnego albo sprawa administracyjna nie podlega załatwieniu w formie aktu administracyjnego, w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 317). Podkreśla się również, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, wtedy gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (p. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Organ nie może zatem ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie - po stwierdzeniu, że brak podstaw do prowadzenia postępowania - wydać postanowienie o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn" na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. (tak wyrok WSA w Białymstoku z 10 września 2015 r., sygn. akt: II SA/Bk 429/15, LEX nr 1796627). Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, wydane w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ma zatem charakter rozstrzygnięcia formalnego, a nie merytorycznego (p. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2012 r., sygn. akt: IV SA/Po 332/12, LEX nr 1216728). W orzecznictwie prezentowane jest przy tym stanowisko, że skoro na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym, a na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty (np. wyroki NSA: z 16.03.2022 r., I OSK 1138/21, LEX nr 3327803; z 13.01.2022 r., I OSK 528/19, LEX nr 3288417; z 24.02.2021 r., III FSK 2503/21, LEX nr 3176857; z 3.08.2017 r., II OSK 2962/15, LEX nr 2351592; z 8.03.2017 r., II OSK 2600/16, LEX nr 2283241; z 24.02.2017 r., II OSK 1572/15, LEX nr 2277812). Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje ponadto na to, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie. Nie budzi wątpliwości, że przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Innymi słowy, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach nie budzących wątpliwości i nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów i jest dopuszczalna wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku.
Tymczasem Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w swym postanowieniu z dnia [...] listopada 2023 roku, zawarł w oczywisty sposób ocenę dotyczącą meritum sprawy, której dotyczył wniosek Skarżącej, mimo że postanowienie wydawane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym, a zatem nie może zawierać ocen dotyczących istoty sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wprost stwierdził bowiem, że "programy zgłoszone przez spółkę T. S.A. z siedzibą w W. w świetle przepisów obowiązującej ustawy nie podlegają rejestracji na podstawie art. 44 ust. 1 u.r.t.". Powyższe stanowisko, w oczywisty sposób stanowi, w ocenie Sądu, przedmiot zarezerwowany dla wydawanej w oparciu o przepis art. 104 k.p.a., decyzji, z uwagi na ewidentne rozstrzygnięcie co do istoty (merytorycznie) indywidualnej sprawy, zainicjowanej wnioskiem Skarżącej o dokonanie wpisu do rejestru programów rozprowadzanych. Co więcej, zauważyć należy, że konkluzja Organu została poprzedzona wywodem, mającym na celu wykazanie niezasadności żądania Strony, poprzez wykładnię użytego w art. 33 ust. 1a u.r.t. pojęcia "sieci kablowe" w kontekście przepisu art. 37 ust. 1 pkt 3 u.r.t., aby, jak to podkreślił Organ, w sposób właściwy zrozumieć jego sens. Zdaniem Sądu, tego rodzaju ocena merytoryczna, w istocie rozstrzygająca sprawę zainicjowaną wnioskiem Spółki, w żadnej mierze nie może być wyrażana w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, wydawanym w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. Co więcej, pomijając oczywistą okoliczność, że wywody ujęte w przedłożonej przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odpowiedzi na skargę, nie mogą w żadnej mierze zastępować, czy uzupełniać treści skarżonego postanowienia, poprzez zamieszczenie w niej dodatkowych rozważań i ocen, a zatem, co do zasady argumenty wskazywane w odpowiedzi na skargę nie są brane pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu sądowym, niemniej również ich charakter, w tym nie tylko odesłania do orzecznictwa, ale też definicji zawartych w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jak również dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej, mające świadczyć o zasadności odmowy wszczęcia postępowania, już prima facie wykraczają poza zakres normatywny art. 61a § 1 k.p.a. Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zostało wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wydał bowiem to postanowienie, mimo, że w rozstrzygnięciu, które ma wskazywać na zbędność prowadzenia postępowania (jak należy domniemywać, z przyczyn przedmiotowych), zawarł ocenę dotyczącą istoty sprawy związanej ze złożeniem przez Skarżącą wniosku w trybie określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1) u.r.t.
Sąd stwierdza przy tym, że zarzuty postawione w skardze zmierzają w istocie do zakwestionowana oceny merytorycznej wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu. Jak wskazano wyżej, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie był uprawniony do wyrażania takich ocen w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, wydawanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., zaś zajęcie przez Organ stanowiska co do istoty sprawy było jednym z powodów uchylenia tego postanowienia. W takiej sytuacji Sąd, mając na uwadze, że w istocie kwestie sporne, prezentowane przez strony postępowania, nie dotyczą zagadnień istotnych z punktu widzenia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, czyli art. 61a § 1 k.p.a., dostrzega jednakże konieczność wyraźnego zaznaczenia ram prawnych postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki i wynikających z tego konsekwencji, odnośnie zastosowania właściwych przepisów ustawy o radiofonii i telewizji.
Podkreślenia bowiem wymaga, że Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, rozpoznawał wniosek Spółki o wpis do rejestru programów rozprowadzanych, na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Zgodnie natomiast z przywołanym art. 44 ust. 1 u.r.t. organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, na podstawie zgłoszenia. Operator rozprowadzający program dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania (ust. 2).
Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 41 ust. 1 u.r.t. zgłoszenia do rejestru wymaga:
1) program rozprowadzany;
2) program telewizyjny rozpowszechniany wyłącznie w systemie teleinformatycznym.
Obowiązek rejestracji dotyczy zatem dwóch kategorii programów: programów rozprowadzanych i programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym. Dla tych dwóch kategorii programów prowadzi się dwa odrębne rejestry. Rozprowadzanie oznacza przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie (art. 4 pkt 8), natomiast rozpowszechnianie oznacza emisję programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców (art. 4 pkt 7). Inaczej mówiąc, rozpowszechnianie ma charakter pierwotny i z reguły dokonywane jest przez nadawcę, z kolei rozprowadzanie ma charakter wtórny i jest realizowane przez operatora. Prawodawca nie określa, w jaki techniczny sposób ma nastąpić rozprowadzanie, byle tylko działalność ta polegała na przejmowaniu rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz równoczesnym, wtórnym jego rozpowszechnianiu, a nie na tworzeniu własnego programu (p. Niewęgłowski Adrian, Ustawa o radiofonii i telewizji. Komentarz, WKP 2021).
Co istotne, w myśl art. 44 ust. 3 i 4 u.r.t. zgłoszenie do rejestru programu rozprowadzanego: 1) wskazuje wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny, w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt; 2) wskazuje program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę; 3) określa obszar, na którym program ma być rozprowadzany a operator rozprowadzający program dołącza do zgłoszenia: 1) dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy programu; 2) dokumenty wskazujące, że program jest rozpowszechniany, a w przypadku programu przekazywanego przez nadawcę operatorowi - umowę z nadawcą programu.
I w realiach niniejszej sprawy Spółka, składając do Przewodniczącego KRRiT zgłoszenie o wpis do rejestru programów rozprowadzanych dla 31 programów telewizyjnych załączyła zgodę T. Spółka akcyjna spółka jawna z siedzibą w W., która to spółka, jako licencjodawca udzieliła zgody Skarżącej, na rozprowadzanie w systemie teleinformatycznym w ramach usługi [...] z wyłączeniem sieci naziemnych, satelitarnych i kablowych. Jednocześnie licencjodawca podkreślił, że Przewodniczący KRRiT nie odmówił rejestracji programów w terminie jednego miesiąca od ich zgłoszenia, co oznacza, że jest on, w oparciu o przepis art. 44a ust. 5 u.r.t., od dnia 18 listopada 2023 roku, uprawniony do ich rozpowszechniania. Podkreślenia bowiem wymaga, że w myśl art. 44a ust. 3 u.r.t., to nadawca programu telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie w systemie teleinformatycznym dokonując zgłoszenia programu do rejestru: wskazuje nadawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny, w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt; zawiera podstawowe informacje o programie przewidzianym do rozpowszechniania a także określa sposób rozpowszechniania programu i wskazuje państwa, w których możliwy jest odbiór programu.
Tymczasem, pomimo, że ustawa o radiofonii i telewizji wprowadza dwa odrębne postępowania: jedno dotyczące zgłoszenia do rejestru programu rozprowadzanego, a drugie programu telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie w systemie teleinformatycznym, wskazując każdorazowo ich zakres, to Przewodniczący KRRiT, w ramach postępowania wszczętego zgłoszeniem Skarżącej do rejestru programów rozprowadzanych, po uzyskaniu przez nią stosownej licencji nadawcy uprawnionego do ich rozpowszechniania, w istocie dopatruje się braku podstaw do jego prowadzenia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (bezzasadnie, jak już wyżej wskazano), w drodze wykładni przepisu art. 33 ust. 1a w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 3 u.r.t., normującego odmienne zagadnienie, odnoszące się do wyłączenia rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych z obowiązku uzyskania koncesji. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 u.r.t. rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji. Jednakże, w myśl art. 33 ust. 1a u.r.t., nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych.
Tym samym, na gruncie niniejszej sprawy, Przewodniczący KRRiT, poprzez dokonaną na potrzeby skarżonego postanowienia (przekraczającą w oczywisty sposób materię nim uregulowaną), wykładnię art. 33 ust. 1a w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 3 u.r.t., zrównującą rozprowadzanie programów w systemach teleinformatycznych z ich rozprowadzeniem w sieciach kablowych, w kontekście kwestii odnoszącej się stricte do samej koncesji, w istocie rozstrzygnął zagadnienie, pozostające poza zakresem wyznaczonym ramami prawnymi art. 44 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Jednocześnie, na marginesie, nie sposób nie zauważyć, że interpretacja Organu zaprezentowana w skarżonym postanowieniu z dnia [...] listopada 2023 roku (pomijając już niedopuszczalność zamieszczenia jej w postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania), w myśl której, rozprowadzanie programów w systemach teleinformatycznych jest tożsame z rozprowadzaniem ich w sieciach kablowych, wyłączałaby, co do zasady, możliwość uzyskania wpisu do rejestru programów rozprowadzanych na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji przez licencjobiorców nadawców, którzy uzyskali uprzednio wpis do rejestru w oparciu o art. 44a u.r.t.
Ponownie rozpoznając sprawę, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, mając także na względzie konieczność rozważenia skutków wynikających z unormowania art. 44 ust. 7 u.r.t., w myśl którego to przepisu, rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.