VI SA/Wa 320/25

VI SA/Wa 320/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Marek Maliński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 2811/25 - Postanowienie NSA z 2026-01-16
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 119 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...]. z siedzibą w R., Królestwo Niderlandów na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oraz odmowy wstrzymania wykonania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r. nr [...]Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: "Komendant" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144, art. 126 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku zażalenia [...] z siedzibą w R., Królestwo Niderlandów (dalej: "Strona, "Skarżąca", "Spółka") utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 12 września 2024 r. nr [...]o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego oraz o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 11 listopada 2021 r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy, Komendant Główny Straży Granicznej ww. decyzją z dnia 11 listopada 2021 r., nr [...]nałożył na Skarżącą karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2022 r., poz. 1441; dalej: "ustawa PNR"), w wysokości 20 000 zł. Odpis decyzji został przesłany na adres spółki za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. Strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 listopada 2021 r., uchylenie wskazanej decyzji; wydanie w jej miejsce nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy oraz wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 11 listopada 2021 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145aa k.p.a. w zw. z art. 147, art. 148 § 1, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 152 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu podkreślała, że przewoźnik nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu, a wiedzę tę uzyskał dopiero w dniu 8 kwietnia 2024 r., kiedy to doręczono mu upomnienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 26 marca 2024 r. Wskazując jako podstawę prawną wznowienia art. 145aa k.p.a., pełnomocnik podnosił, że decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 11 listopada 2021 r. została oparta na ustawie PNR, tj. akcie, który pośrednio, został uznany przez TSUE w wyroku z dnia 21 czerwca 2022 r., C-817/19 za niezgodny z prawem unijnym.
Komendant Główny Straży Granicznej wydał postanowienie w dniu 12 września 2024 r. w którym: w pkt 1 odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 11 listopada 2021 r. w związku z uchybieniem terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a w pkt 2 odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia Spółki Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 12 września 2024 r. Zdaniem Organu załączone do akt sprawy dokumenty uzyskane w toku postępowania reklamacyjnego wskazują datę doręczenia spółce zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 26 sierpnia 2021 r.; postanowienia z dnia 25 października 2021 r.; decyzji z dnia 11 listopada 2021 r. oraz postanowienia z dnia 19 listopada 2021 r., co podważa zarzuty podnoszone przez Spółkę w zażaleniu oraz skutkuje brakiem podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 148 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sposobu doręczenia przesyłek na zagraniczny adres spółki, organ podkreślał, że doręczenie przesyłek zostało powierzone fachowemu podmiotowi doręczycielskiemu, funkcjonującemu w kraju siedziby spółki. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że przesyłki zostały skutecznie doręczone do siedziby spółki, a ich odbiór został pokwitowany. W ocenie organu, należy przyjąć, że osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa podjęła się przyjęcia przesyłek, nie omawiając ich odbioru. Wewnętrzna organizacja strony, związana z obiegiem korespondencji w siedzibie spółki po jej doręczeniu nie może wpływać na skuteczność dokonanego doręczenia.
Reasumując, po ponownym przeanalizowaniu dowodów oraz wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie, rozpatrując zażalenie, organ stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, albowiem zaskarżone w nim postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie postanowień, uchylenie decyzji z 11 listopada 2021 r., zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów z odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 16 listopada 2021 r., z dnia 4 lutego 2022 r. oraz z dnia 14 lutego 2022 r., na reklamacje Komendanta Głównego, na okoliczność: treści dokumentów "potwierdzających" doręczenie pism w postępowaniu do Skarżącej w Holandii; stwierdzenia przez Pocztę Polską, że Poczta Polska nie jest w stanie doręczyć Komendantowi Głównemu zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek przez Skarżącą; podpisu osoby odbierającej przesyłkę dostarczoną przez Pocztę Polską Komendantowi Głównemu w odpowiedzi z dnia 16 listopada 2021 r. na reklamację złożoną przez Komendanta Głównego.
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 §1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie w całości przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia 12 września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 11 listopada 2021 r. i poprzez stwierdzenie w skarżonym postanowieniu przez Komendanta Głównego, że Skarżąca miała wiedzę o toczącym się postępowaniu oraz stwierdzenie przez Komendanta Głównego, że pisma w postępowaniu zostały skutecznie doręczone skarżącej do jej siedziby w Królestwie Niderlandów, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów, wbrew twierdzeniom Komendanta Głównego, aby jakiekolwiek pisma w sprawie były skutecznie doręczone Skarżącej oraz, aby Skarżąca miała wiedzę przed 2024 rokiem o postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie;
2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie w całości przez Komendanta Głównego postanowienia z 12 września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 11 listopada 2021 r., a to w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a także w świetle tego, że Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, w związku z czym, Skarżąca nie miała faktycznej możliwości składania stanowisk i wniosków dowodowych w sprawie;
3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art, 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia 12 września 2024 r. i tym samym, niewstrzymanie wykonania decyzji z dnia 11 listopada 2021 r., pomimo, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że ww. decyzja będzie podlegać uchyleniu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a to z uwagi na fakt, że Komendant Główny nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, czym Komendant Główny odmówił skarżącej uprawnienia do obrony swoich praw;
4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art, 149 § 3 k.p.a. w zw. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia 12 września 2024 r. odmawiającego Skarżącej wznowienia postępowania, pomimo, że Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu i w związku z czym, Skarżąca nie była w stanie zaprezentować swojego stanowiska i nie mogła złożyć wniosków dowodowych, a to z kolei prowadzi do wniosku, że Komendant Główny nie miał możliwości zebrać całego, możliwego do zgromadzenia materiału dowodowego;
5. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 58 §1 i §2 k.p.a. w zw. z art, 59 §1 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art, 145aa §1 k.p.a. w zw. z art. 149 §3 k.p.a. w zw. w zw. z art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 §1 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia 12 września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a to w sytuacji, gdy Komendant Główny wydał decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną w dniu 11 listopada 2021 r., tj. w dniu Święta Niepodległości wolnym ustawowo od pracy, co z kolei prowadzi do wniosku, że ww. decyzja z dnia 11 listopada 2021 r. mogła zostać wydana de facto w późniejszej dacie, zaś oznaczenie daty na dzień 11 listopada 2021 r. miało na celu uniknięcie przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Skarżącą;
6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art, 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 §1 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z 12 września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a to w sytuacji, gdy Komendant Główny, wydając decyzję w dniu 11 listopada 2021 r., naruszył zasadę pierwszeństwa prawa UE nad prawem krajowym, wynikającym choćby z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2022 r., C-817/19, w sprawie Ligue des droits humains ASBL przeciwko Conseil des ministres;
7. art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, poprzez rozpoznanie zażalenia z dnia 7 października 2024 r. przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, podczas gdy zażalenie winno być rozpatrzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ nadrzędny w stosunku do Komendanta Głównego;
- wskutek czego organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 65 ust. 1 i ust. 4 ustawy PNR.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia lub oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm,; dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); sąd stwierdza także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 14 listopada 2024 r. utrzymującego w mocy własne postanowienie z dnia 12 września 2024 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego oraz o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 11 listopada 2021 r. nr [...]. Na wstępie wskazać należy, że w analogicznych sprawach tut. Sąd oddalał skargi na postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 334/25), a Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w powołanym orzeczeniu.
Przystępując do rozpoznania sprawy Sąd stwierdza, że skarga została wniesiona w terminie i na wstępie odniesie się do zarzutu naruszenia art. 127 § 2 w zw. z art. 149 § 3 i § 4 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Oceniając zasadność tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 914) Komendant Główny Straży Granicznej jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. wynika natomiast, że ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o "ministrach" - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.
Przepis art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. stanowi natomiast, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach wydawania zaświadczeń.
Z kolei w myśl art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1370) w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienie takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej.
Komendant Główny Straży Granicznej jest w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ministrem. Organ ten był zatem właściwy do rozpoznania zażalenia, co czyni ww. zarzut niezasadnym.
Kwestionowane przez Skarżącą postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe.
Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m. in. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.
W myśl art. 145aa ust. 1 k.p.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (ust. 2).
Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu, tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi.
Podanie o wznowienie postępowania uruchamia postępowanie wstępne, w ramach którego następuje ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został termin do złożenia podania. Postępowanie wstępne powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., czyli wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia.
Przepisy k.p.a. określają różne terminy do wniesienia podania o wznowienie postępowania, w zależności od podstawy wznowienia. W przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zastosowanie znajdzie termin z art. 148 § 2 k.p.a. Stosownie do wskazanego przepisu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W orzecznictwie podkreśla się, że zachowanie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. musi być przez stronę udowodnione. Strona powinna wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji, skoro skuteczność żądania wznowienia postępowania zależy od zachowania tego terminu. Udowodnienie tej okoliczności musi być na tyle ścisłe, aby możliwe było ustalenie, że podanie strony o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ swobodnie ocenia dowody zaoferowane w tym zakresie przez stronę i może uznać przy braku dowodu przeciwnego za dostateczne nawet oświadczenie strony. Wprawdzie to wnioskodawca winien wykazać, że zachował termin na złożenie żądania wznowienia postępowania, jednakże nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11). Organ zobligowany jest zatem do dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Przy czym warunkiem koniecznym do odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, jest wykazanie, że strona wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 522/06).
Na gruncie niniejszej sprawy argumentacja Skarżącej koncentruje się wokół kwestii prawidłowości doręczenia Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, decyzji z dnia 11 listopada 2021 r. nakładającej na Spółkę karę pieniężną oraz postanowienia z dnia 19 listopada 2021 r. Zdaniem Skarżącej dowody dołączone przez Pocztę Polską do odpowiedzi operatora pocztowego na reklamację Komendanta Głównego Straży Granicznej nie stanowią dokumentu potwierdzającego z całą pewnością, że do doręczenia faktycznie doszło, i to w przypadku każdego z ww. pism.
Sąd podkreśla, że z akt sprawy wynika, że okoliczność doręczenia spółce ww. dokumentów została potwierdzona przez Pocztę Polską S.A. w pismach z dnia: 16 listopada 2021 r. (k-5 akt administracyjnych); 4 lutego 2022 r. (k-45 akt administracyjnych) i z 4 lutego 2022 r. (k-50 akt administracyjnych). W treści ww. pism wskazano, że zgłoszona przez organ reklamacja przesyłek poleconych o numerach: [...], [...]i [...], na podstawie art. 4 ustawy Prawo pocztowe, przepisów dotyczących zagranicznego obrotu pocztowego – art. 19 Światowej Konwencji Pocztowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1522) oraz przepisów wykonawczych –Regulaminu Poczty Listowej Berno 2013 została uznana za nieuzasadnioną, bowiem na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że ww. przesyłki zostały doręczone adresatowi, zgodnie z zasadami określonymi w wewnętrznych przepisach operatora pocztowego danego kraju – art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. W treści ww. pism wyjaśniono, że z uwagi na podjęte działania przez zagranicznego operatora pocztowego, mające na celu ograniczenie ryzyka rozprzestrzeniania się epidemii COVID-19, nie ma możliwości nadesłania potwierdzenia odbioru przesyłki, z podpisem odbiorcy.
W orzecznictwie przyjmuje się, że zarówno pismo Poczty Polskiej S.A. w postępowaniu reklamacyjnym, jak i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru mają charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowią wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który wyjaśnień udzielił, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1099/16 dokumenty te stanowią dowody stwierdzające w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu (art. 76 § 1 k.p.a.).
Zdaniem Sądu zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Treść dokumentu urzędowego podlega pewnego rodzaju ocenie organu. Wszak organ musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1791/22).
Nie można zarzucać organowi, że argumentując swoje stanowisko w sprawie wykorzystał dane zgromadzone w systemie informatycznym Poczty Polskiej oraz podmiotu zagranicznego, które stanowią odzwierciedlenie czynności podjętych w związku z realizacją doręczania przesyłek pocztowych. Kwestionowanie samej tylko formy poświadczenia tych czynności – czego próbę podjął pełnomocnik Skarżącej – nie stanowi, zdaniem Sądu, skutecznego sposobu na uprawdopodobnienie, że do próby doręczenia przesyłki w ogóle nie doszło.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie przedstawiła dowodu, który mógłby w jakikolwiek sposób podważyć okoliczności wynikające z ww. dokumentów urzędowych. Tym samym organ prawidłowo uznał, że złożony przez spółkę wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 11 listopada 2021 r. został złożony po terminie określonym treścią art. 148 § 2 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadne zarzuty oznaczone w skardze od punktu pierwszego do czwartego.
Zdaniem Sądu zarzut piąty nie mógł okazać się skuteczny, gdyż Skarżąca nie wykazała dostatecznie wpływu wydania decyzji w dniu 11 listopada 2021 r. na wynik sprawy.
Sąd nie widzi ponadto podstaw do twierdzenia, że wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2022 r. wydany w sprawie C-817/19 znajduje zastosowanie w odniesieniu do lotów niestanowiących lotów wewnątrzunijnych, a z takim lotem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotowy lot realizowany był na trasie W. – P.(Republika Dominikany). Z tych też względów argumenty Skarżącej zawarte w treści skargi (zarzut szósty skargi), a nawiązujące do ww. wyroku, Sąd uznał za bezpodstawne.
Ponadto, w świetle art. 45 k.p.a., wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie do przyjęcia jest nałożenie na doręczającego przesyłkę obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki ma formalne uprawnienia do odbioru pisma. W orzecznictwie słusznie podkreśla się, że zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w przepisie art. 45 k.p.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 474/11). Z kolei doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 51/11). Zdaniem Sądu, organ oceniający skuteczność doręczenia korespondencji może oprzeć się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do Spółki jest uprawniona do wykonania tej czynności, a nieuwzględnienie takiego domniemania pozostawałoby w sprzeczności z realiami obrotu gospodarczego i funkcjonowania osób prawnych. Wobec tego nie można zasadnie oczekiwać od organu, aby prowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoba odbierająca pismo jest do tego uprawniona. Zaniedbania w tym zakresie obciążają podmioty wymienione w art. 45 k.p.a. Zdaniem Sądu, uznanie zarzutu doręczenia pisma osobie nieuprawnionej tylko na podstawie złożonego oświadczenia o braku uprawnienia do odbioru pisma prowadziłoby w praktyce do możliwości podważenia, z uwagi na realia obrotu gospodarczego i funkcjonowania osób prawnych, skuteczności doręczenia większości pism przekazanych w trybie art. 45 k.p.a.
Należy ponadto zaznaczyć, że art. 45 k.p.a. posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism. Uzasadnione jest zatem przekonanie, że przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 45 k.p.a. należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywała w lokalu siedziby spółki i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że doręczyciel doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej.
Dodatkowo zdaniem Sądu organ prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 11 listopada 2021 r. nr [...]z uwagi na brak spełnienia ustawowych kryteriów. Strona skarżąca w przedmiotowym postępowaniu nie zakwestionowała skutecznie faktu doręczenia jej ww. decyzji z dnia 11 listopada 2021 r., a dodatkowo powołane przez Skarżącą orzeczenie TSUE nie ma zastosowanie w stanie faktycznym sprawy (lot poza UE).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności zawiera odniesienie do ustalonego prawidłowo w sprawie stanu faktycznego oraz dokonaną przez organ wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa oraz zarzutów Skarżącej zawartych w zażaleniu. Skarżąca miała zapewniony udział w postępowaniu i z prawa tego korzystała (art. 10 § 1 k.p.a.).
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, gdyż dokumenty te stanowią cześć materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego (karty 5, 45,50 akt administracyjnych) i jako takie podlegały ocenie organu, jak i Sądu.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Ze wszystkich wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a