VI SA/Wa 320/20

VI SA/Wa 320/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /sprawozdawca/
Joanna Wegner /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 788/22 - Postanowienie NSA z 2023-01-26
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs[4] ust. 2, art. 15zzs[4] ust. 3, art. 15zzs[1], art. 15zzs[3]
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2019 poz 795
art. 155 ust. 1, art. 11 ust. 4 pkt 8, art. 105, art. 107, art. 103 ust. 5, art. 159 ust. 3, art. 191 ust. 1, art. 112 ust. 3, art. 188 ust. 2, art. 135 ust. 1, art. 135 ust. 4, art. 68, art. 11 ust. 5
Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji  - t.j.
Dz.U. 1997 nr 140 poz 939
art. 159 ust. 3, art. 74l ust. 3, art. 159 ust. 1, art. 159 ust. 2, art. 5a, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 50 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 110 § 1, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 12, art. 107 § 3, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 417[1] § 2
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skarg: 1. Powiatu [...], 2. Gminy [...], 3. Gminy [...], 4. Gminy [...], 5. W. K., 6. K. K., 7. J. P., 8. B. sp. z o.o. z siedzibą w R., 9. M. sp. z o.o. z siedzibą w R., 10. I. sp. z o.o. z siedzibą R., 11. Gminy [...], 12. [...] Banku Spółdzielczego w upadłości z siedzibą w S. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia działalności banku oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Bankowy Fundusz Gwarancyjny (dalej: "BFG", "Fundusz" lub "organ") na podstawie 155 ust. 1 i 2 w związku z art. 11 ust. 4 pkt 8 oraz art. 11 ust. 5 i ust. 9 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795, z późn. zm., dalej: "ustawa o BFG") oraz art. 159 ust. 3 ustawy - Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 poz. 2357, z późn. zm., dalej: "Prawo bankowe") w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "kpa"), uwzględniając opinię Rady BFG z [...] stycznia 2020 r., w punkcie 1. zaskarżonej decyzji - zawiesił działalność P. z siedzibą w S. (dalej: "P." lub "B."), w celu zastosowania wskazanego w decyzji BFG z [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej: "Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji"), podjętej uchwałą Zarządu BFG w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec P. (sygn. sprawy [...]), umorzenia instrumentów kapitałowych P. (sygn. sprawy [...]), zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji wobec P. (sygn. sprawy [...]), powołania administratora P. (sygn. sprawy [...]), instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci instytucji pomostowej, w punkcie 2. zaskarżonej decyzji – wskazał, iż w okresie zawieszenia P.: 1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, 2) nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, 3) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów, w punkcie 3. zaskarżonej decyzji – wskazał, iż z dniem doręczenia niniejszej decyzji zawieszeniu ulega egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez P..
W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podniósł, że P. jest bankiem prowadzącym działalność przez centralę, oddziały i filie oraz za pośrednictwem bankowości elektronicznej. Placówki P. położone są w województwie [...], na terenie powiatów: [...].
Organ podał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy (tj. Przegląd i ocena wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. stanowiący załącznik do uchwały Zarządu BFG z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie przyjęcia przeglądu i oceny wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. przyjętego uchwałą z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie przyjęcia planu przymusowej restrukturyzacji dla P.), że według stanu na dzień 31 grudnia 2018 r. B. prowadził 207 895 rachunków, na których zgromadzono [...] tys. złotych środków objętych ochroną gwarancyjną, w tym [...] tys. złotych środków ponad limit gwarancji wynoszący równowartość w złotych [...] euro. B. posiada rozbudowaną strukturę organizacyjną, a prowadząc działalność, korzysta z systemów informatycznych dostarczanych przez podmioty zewnętrzne oraz własnych. Według zestawienia sporządzonego na podstawie danych przekazanych przez P. do kontroli prawidłowości danych zawartych w systemie wyliczania P. na dzień 7 stycznia 2020 r. B. obsługiwał 129 637 klientów, w tym 117 717 klientów posiadających środki objęte ochroną gwarancyjną. Środki zgromadzone na rachunkach jednostek samorządu terytorialnego wynosiły na dzień 7 stycznia 2020 r. [...] złotych.
Uchwałą Zarządu Funduszu z [...] stycznia 2020 r. nr [...] wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie podjęcia decyzji o zawieszeniu działalności P..
W dniu [...] stycznia 2020 r. Fundusz wydał Decyzję w sprawie przymusowej restrukturyzacji, która została doręczona B. w dniu 17 stycznia 2020 r. Tym samym, zdaniem organu, powołującego się przy tym na art. 111 ustawy o BFG, w dniu [...] stycznia 2020 r. została wszczęta przymusowa restrukturyzacja wobec B.. Przymusowa restrukturyzacja zostaje bowiem wszczęta z dniem doręczenia podmiotowi decyzji Funduszu, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4 ustawy o BFG.
Organ wskazał, że jednym z elementów Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji jest rozstrzygnięcie o zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci instytucji pomostowej.
Organ wyjaśnił, że zastosowanie tego instrumentu polega na przeniesieniu do instytucji pomostowej – B. z siedzibą w W. (dalej: "Instytucja Pomostowa"), z dniem [...] stycznia 2020 r. (dalej: "dzień przeniesienia"), ze skutkiem określonym w art. 191 ust. 1 ustawy o BFG:
1) przedsiębiorstwa P., obejmującego ogół praw majątkowych podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, ze szczególnym uwzględnieniem praw wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem środków pieniężnych w kwocie [...] milionów złotych oraz środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej zobowiązaniom podmiotu w restrukturyzacji wobec organów podatkowych i zobowiązań z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz akcji i udziałów w następujących spółkach prawa handlowego:
a) P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
b) S. S.A. z siedzibą w [...],
c) K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
d) P. S.A. z siedzibą w [...],
e) P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
f) C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
g) Z. z siedzibą w [...];
2) zobowiązań P., obejmujących ogół zobowiązań związanych z działalnością podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych ze szczególnym uwzględnieniem zobowiązań wynikających z zawartych i obowiązujących umów. z wyłączeniem zobowiązań:
a) za które, zgodnie z art. 123 zdanie drugie i art. 191 ust. 2 ustawy o BFG odpowiada podmiot w restrukturyzacji,
b) wynikających z tytułu kar administracyjnych nałożonych w związku z działalnością podmiotu w restrukturyzacji,
c) z tytułu:
- odsetek od zobowiązań z tytułu środków pieniężnych innych niż środki gwarantowane, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy o BFG,
- pieniądza elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 730 z późn. zm.) oraz środków pieniężnych otrzymanych w zamian za pieniądz elektroniczny, o których mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy,
d) z tytułu środków innych niż środki wskazane w lit. a-c oraz innych niż:
- środki gwarantowane, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy o BFG,
- środki stanowiące należności, o których mowa w art. 440 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 498, z późn. zm.),
- o których mowa w art. 206 ust. 1 pkt 2-10 ustawy o BFG,
przy czym zobowiązania, o których mowa w lit. d, nie są przenoszone do Instytucji Pomostowej jedynie w części będącej wynikiem iloczynu ich wartości oraz współczynnika procentowego wynikającego ze stosunku wartości bezwzględnej kwot: kwoty ujemnych kapitałów własnych wynoszących [...] złotych wynikającej z oszacowanej straty pomniejszonej o wartość wynikającą z umorzenia instrumentów kapitałowych wskazanych w pkcie 3 w podpunktach 2-8 oraz zobowiązań wskazanych w niniejszym podpunkcie 2 lit. c do kwoty zobowiązań wskazanych w niniejszej literze.
W związku z tym, że określona w oszacowaniu wartości aktywów i pasywów P. w postaci "Raportu z oszacowania 1" i "Raportu z oszacowania 2", o którym mowa w art. 137 ust. ustawy o BFG, sporządzonym dnia [...] października 2019 r. przez P. (dalej: "P."), przy czym "Raport z oszacowania 2" został uzupełniony przez P. "Uzupełnieniem do Raportu z Oszacowania 2" z [...] stycznia 2020 r. (dalej łącznie: "Oszacowanie"), wartość przenoszonych zobowiązań przekracza wartość przenoszonych praw majątkowych, różnica pomiędzy wartością przenoszonych zobowiązań a wartością przenoszonych praw majątkowych P. zostanie pokryta dotacją, o której mowa w art. 112 ust. 3 pkt 2 ustawy o BFG. Zapłata wynagrodzenia za przejmowane przedsiębiorstwo B. następuje przez przejęcie przez Instytucję Pomostową zobowiązań P.. W celu umożliwienia odpowiedniej ewidencji przeniesienia praw majątkowych i zobowiązań wskazanych w punkcie 4 Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, Fundusz udostępni P. lub Instytucji Pomostowej rozwiązanie informatyczne.
P. wyda Instytucji Pomostowej z dniem przeniesienia:
1) dokumenty, informacje i korespondencję dotyczącą przenoszonego przedsiębiorstwa Banku oraz przenoszonych zobowiązań,
2) ewidencję księgową i informatyczne systemy księgowe zapewniające prawidłową ewidencję przenoszonych praw majątkowych i zobowiązań w Instytucji Pomostowej.
Z dniem przeniesienia P. wyda Instytucji Pomostowej mienie, w tym dokona wszelkich czynności faktycznych związanych z przeniesieniem posiadania mienia na Instytucję Pomostową.
Organ wskazał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, tj. Decyzję w sprawie przymusowej restrukturyzacji wraz z uwierzytelnioną kserokopią dowodu jej doręczenia P. oraz art. 191 ust. 3 ustawy o BFG, że z dniem przeniesienia na Instytucję Pomostową przechodzą zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane podmiotowi w restrukturyzacji na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z jego działalnością.
BFG podniósł, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, tj. Oszacowanie, że B. nie posiada środków pochodzących z nadwyżki bilansowej.
Fundusz wskazał, że te ustalenia zostały dokonane w oparciu zgromadzony materiał dowodowy, tj. Sprawozdanie Zarządu z działalności P. za 2018 r. - sporządzone na podstawie danych co do liczby rachunków, wielkości środków na rachunkach, struktury organizacyjnej przekazanych przez B. w ramach realizacji ustawowych obowiązków. W ocenie organu nie ma podstaw do odmówienia im wiarygodności. Ponadto, BFG wskazał, że część danych w nich przedstawionych jest spójna z innymi informacjami Banku dostępnymi publicznie.
W konsekwencji, organ stwierdził, że zawieszenie działalności P. było niezbędne dla realizacji celów przymusowej restrukturyzacji, z uwagi na skalę prowadzonej przez B. działalności, a także z uwagi na stopień skomplikowania całego procesu przeniesienia, o którym mowa powyżej, zwłaszcza w kontekście informacji zawartych w Przeglądzie i ocenie wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. stanowiącego załącznik do uchwały Zarządu BFG z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie przyjęcia przeglądu i oceny wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. przyjętego uchwałą z [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie przyjęcia planu przymusowej restrukturyzacji dla P..
Organ wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 155 ust. 1 i 2 ustawy o BFG. W ocenie organu w niniejszej sprawie, zważywszy że podmiotem w restrukturyzacji jest b., odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 159 ust. 3 Prawa bankowego.
Organ podkreślił, powołując się przy tym na stanowisko doktryny, że art. 155 ustawy o BFG stanowi szczególnego rodzaju uprawnienie Funduszu. Co do zasady więc, uprawnienie zawieszania działalności b. przysługuje Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF"). Ze względu jednak na specyfikę postępowania przymusowej restrukturyzacji, a w szczególności na wymóg utrzymania wysokiej efektywności czasowej procesu oraz potrzeby przygotowania się przez Fundusz do wykorzystania innych uprawnień nadawanych mu ustawą o BFG ustawodawca zdecydował o nadaniu takiego uprawnienia również Funduszowi. Organ powołał także uzasadnienie projektu ustawy o BFG.
Zdaniem organu w celu realizacji postanowień Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, dotyczących zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej, niezbędne jest dokonanie szeregu działań operacyjnych w ewidencji księgowej i w informatycznych systemach księgowych B., zmierzających do wydzielenia wskazanych w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji praw majątkowych i zobowiązań P..
Organ stwierdził, że przeniesienie praw majątkowych i zobowiązań B. do Instytucji Pomostowej zostanie dokonane w dniu [...] stycznia 2020 r. A zatem w okresie od [...] stycznia 2020 r. (data wszczęcia przymusowej restrukturyzacji) do [...] stycznia 2020 r. (data przeniesienia) konieczne będzie wyodrębnienie z P.:
1) dokumentów, informacji i korespondencji dotyczącej przenoszonego przedsiębiorstwa B. oraz przenoszonych zobowiązań,
2) ewidencji księgowej i informatycznych systemów księgowych zapewniających prawidłową ewidencję przenoszonych praw majątkowych i zobowiązań w Instytucji Pomostowej
oraz dokonanie wszelkich innych czynności faktycznych i prawnych związanych z przeniesieniem przedsiębiorstwa B. do Instytucji Pomostowej.
Dlatego BFG stanął na stanowisku, że na poziomie operacyjnym konieczne jest m.in.: przygotowanie zestawienia obrotów i sald oraz bilansu podlegających podziałowi praw majątkowych i zobowiązań, zweryfikowanie podziału na aktywa i zobowiązania, które będą podlegały przeniesieniu oraz te, które pozostaną w P. lub podlegają umorzeniu, podziału na środki podlegające ochronie gwarancyjnej oraz niepodlegające takiej ochronie, przygotowanie podziału depozytów pomiędzy Instytucję Pomostowa a P., wyliczenie poziomu przeniesienia/pozostawienia środków każdego klienta B., dokonanie poprawnej ewidencji poziomu sald środków na rachunkach podmiotu w restrukturyzacji w celu ich przeniesienia do Instytucji Pomostowej oraz weryfikacja poprawności podzielonych baz danych.
Organ przypomniał, że Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji w części dotyczącej zastosowania instrumentu instytucji pomostowej przewiduje dokonanie rozdzielenia zobowiązań B. na część zobowiązań przenoszonych do Instytucji Pomostowej oraz część pozostającą w P..
Organ podał, że działania te prowadzone są na dużych bazach danych (blisko 200 tysięcy pozycji) dotyczących wielu rachunków. Jednym z pierwszych zadań jest przypisanie wielkości kwot gwarantowanych do poszczególnych osób i podmiotów, co przy wielości rachunków dla tych samych osób czy podmiotów oraz różnej ich konfiguracji np. wspólnym rachunku, jest zadaniem złożonym. Ponadto, czynności podziału zobowiązań pomiędzy Instytucję Pomostową i P. są prowadzone niezależnie dla kwoty głównej zobowiązań i odsetek wynikających z umowy rachunku. Wielkość i złożoność baz danych powoduje, że czas przeznaczony dla poprawnego dokonania czynności podziału oraz weryfikacji jego poprawności nie jest długi. W efekcie podziału, w obu podmiotach zachodzą bardzo istotne zmiany. Przeprowadzenie tych czynności wymaga zatrzymania działalności operacyjnej, co oznacza wstrzymanie realizacji wszystkich - operacji/transakcji zlecanych przez klientów P.. Kontynuacja działalności B. zmieniałaby na bieżąco wartości aktywów i zobowiązań podlegających przeniesieniu.
Fundusz wskazał, że w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji stwierdzono ponadto, że zgodnie z art. 188 ust. 2 ustawy o BFG Fundusz może dokonać zwrotnego przeniesienia przedsiębiorstwa lub wybranych praw majątkowych lub zobowiązań, będących przedmiotem tej Decyzji, z Instytucji Pomostowej do P.. Decyzja o zwrotnym przeniesieniu może zostać wydana w terminie nie dłuższym niż 24 miesiące od dnia podjęcia Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, jednak nie później niż w dniu poprzedzającym dzień wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości P..
A zatem zastosowanie instrumentu Instytucji Pomostowej wymaga szeregu czynności operacyjnych, które powinny być wykonywane w czasie, gdy B. nie prowadzi bieżącej działalności.
W ocenie Funduszu, bez dokonania zawieszenia działalności P. nie będzie możliwe zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej, w tym zwrotnego przeniesienia, w konsekwencji więc przymusowa restrukturyzacja B. nie będzie mogła być przeprowadzona w sposób prawidłowy i skuteczny.
Zdaniem organu operacja podziału aktywów i zobowiązań B. pomiędzy Instytucję Pomostową i P. jest zadaniem o znacznym stopniu skomplikowania i wymaga swoistego "zamrożenia" pozycji bilansowych B., co jest możliwe tylko w przypadku zawieszenia jego działalności. Przygotowania do takiej operacji rozpoczynają się dopiero w chwilą wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Czynności zmierzające do zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji nie mogą być przeprowadzone wcześniej. Fundusz i ustanowiony administrator dopiero z momentem wszczęcia przymusowej restrukturyzacji uzyskują dostęp do P., w tym do jego systemów informatycznych, ksiąg i baz danych.
W ocenie organu zawieszenie działalności podmiotu w restrukturyzacji zapewnia więc efektywność procesu stosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji i jest niezbędne do ustalenia stanów sald na rachunkach klientów.
Fundusz podkreślił, że celem takiego zawieszenia jest również ochrona majątku P.. Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji, w tym w przedmiocie wyboru instrumentu przymusowej restrukturyzacji, zostaje podjęta w określonej stanem faktycznym sytuacji majątkowej B.. Aby zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji było skuteczne i możliwe, sytuacja ta nie może ulec istotnej zmianie.
Organ wskazał, że zgodnie z Decyzją w sprawie przymusowej restrukturyzacji, przeniesienie przedsiębiorstwa obejmującego ogół praw majątkowych P. ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, następuje według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Ponadto, zgodnie z tą Decyzją, wraz z przedsiębiorstwem, przeniesione zostają także wybrane zobowiązania B., według stanu na ten sam dzień co ogół praw majątkowych.
W ocenie organu, w celu wykonania Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji w tym zakresie, konieczne jest dokonanie wybranych procedur właściwych dla zamknięcia dnia, zamknięcia miesiąca, zamknięcia roku dla właściwego wykonania operacji księgowych w tej wyjątkowej dla B. sytuacji. Wielość i złożoność tych operacji, które w bieżącym funkcjonowaniu rozłożone są na dłuższy okres i odpowiednio wcześniej przygotowane, a w sytuacji przymusowej restrukturyzacji muszą zostać wykonane w niezwykle krótkim czasie, powoduje konieczność zastosowania nadzwyczajnych narzędzi. W konsekwencji, zawieszenie działalności P. jest niezbędne dla skutecznego i prawidłowego zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji.
W ocenie organu, w celu prawidłowej realizacji Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji w zakresie zastosowania Instytucji Pomostowej, w tym wykonania w przyszłości, w ramach zastosowania tego instrumentu zwrotnego przeniesienia przedsiębiorstwa lub wybranych praw majątkowych lub zobowiązań będących przedmiotem tej Decyzji, konieczne było podjęcie niniejszej decyzji o zawieszeniu działalności B.. Zdaniem Funduszu rezygnacja z wykonania tego uprawnienia skutkowałaby niewłaściwym wykonaniem Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji w zakresie zastosowania instrumentu w postaci Instytucji Pomostowej.
Organ zaznaczył, że zawieszenie działalności następuje od dnia doręczenia niniejszej decyzji, jednak nie dłużej niż do dnia wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości P.. BFG podkreślił, powołując się przy tym na stanowisko doktryny, że zarówno przepisy ustawy o BFG, jak i Prawa bankowego, nie określają długości okresu zawieszenia działalności B., a samo rozstrzygnięcie o zawieszeniu działalności podmiotu w restrukturyzacji jest szczególnym etapem w przymusowej restrukturyzacji, niezbędnym do zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji.
Organ wskazał, że art. 155 ustawy o BFG przyznaje Funduszowi prawo wydania decyzji o zawieszeniu działalności banku, wobec którego prowadzona jest przymusowa restrukturyzacja. Artykuł 155 ust. 2 ustawy o BFG odsyła do odpowiedniego stosowania art. 159 ust. 3 Prawa bankowego, wobec czego decyzja Funduszu określa warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności. Art. 159 ust. 1 Prawa bankowego wyznacza natomiast granice zakresu działalności banku.
BFG powołał następnie treść art. 159 ust. 1 i 2 Prawa bankowego, a także art. 135 ust. 1, 4 i 5 oraz art. 68 ustawy o BFG.
W związku z treścią powyższych przepisów organ stwierdził, że w okresie zawieszenia działalności podmiot w restrukturyzacji nie będzie regulował swoich zobowiązań, z wyjątkiem zobowiązań związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, nie będzie prowadził działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych oraz nie będzie wypłacał środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów.
Organ wyjaśnił, powołując się przy tym na stanowisko doktryny, iż to oznacza, że wierzyciele podmiotu w restrukturyzacji w okresie zawieszenia nie będą mogli realizować swoich wierzytelności wobec podmiotu w restrukturyzacji. Jednocześnie organ wskazał, powołując się na art. 192 ust. 2 ustawy o BFG, że właścicielom, dłużnikom i wierzycielom podmiotu w restrukturyzacji, których prawa lub zobowiązania nie zostaną przeniesione do instytucji pomostowej, nie będzie przysługiwało roszczenie do instytucji pomostowej, jej majątku ani członków jej organów. Jedynym wyjątkiem od nieregulowania zobowiązań przez podmiot w restrukturyzacji w okresie zawieszenia jest obowiązek regulowania zobowiązań związanych z uzasadnionymi kosztami jego bieżącej działalności.
Organ wskazał, że podmiot w restrukturyzacji nie może także w okresie zawieszenia prowadzić działalności bankowej. Nie może więc wykonywać żadnych czynności określonych w art. ust. 1 - 2, art. 5a oraz 6 ust. 1 Prawa bankowego. Następnie BFG wskazał i omówił dwa wyjątki od tego zakazu.
Organ podniósł również, że w okresie zawieszenia podmiot w restrukturyzacji nie może wypłacać środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów. Jednakże, jak wynika z Oszacowania, B. nie posiada środków pochodzących z nadwyżki bilansowej.
Konkludując, organ stanął na stanowisku, że zawieszenie działalności podmiotu w restrukturyzacji, na warunkach określonych w niniejszej decyzji, jest niezbędne do zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, a w konsekwencji dla osiągnięcia celów przymusowej restrukturyzacji.
Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: P., G., G., G., G., P., M. sp. z o.o. z siedzibą w R. ("M."), I. sp. z o.o. z siedzibą w R. ("I."), B. sp. z o.o. z siedzibą w R. ("B."), K. K., W. K. i J. P., zaskarżając ją w całości.
P. powyższej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 155 ust. 1 w związku z przepisem art. 66 pkt 1 ustawy o BFG, poprzez zawieszenie działalności P. w celu zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji, uznając to za niezbędne z uwagi na względy techniczne, a pomijając całkowicie względy reputacji B. i sektora, do którego należy, w sytuacji gdy zgodnie z ustawą o BFG jednym z celów przymusowej restrukturyzacji jest utrzymanie stabilności finansowej, w szczególności przez ochronę zaufania do sektora finansowego i zapewnienie dyscypliny rynkowej;
1. art. 188 ust. 2 ustawy o BFG, będące konsekwencją naruszenia przepisu art. 155 ust. 2 ustawy o BFG, opisanego powyżej, polegające na tym, iż w wyniku skutków decyzji o zawieszeniu działalności B., zapis w punkcie 10 Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji jest iluzoryczny, gdyż w tej sytuacji istnieje uzasadnione ryzyko, że zwrotne przeniesienie przedsiębiorstwa lub wybranych praw majątkowych lub zobowiązań, będzie niemożliwe do wykonania.
Ponadto P. podniósł zarzuty zawarte w skardze na Decyzję w sprawie przymusowej restrukturyzacji, czyniąc ją integralną częścią niniejszej skargi, tj. zarzuty naruszenia art. 101 ust. 7 ustawy o BFG; art. 101 ust 7 i 10 ustawy o BFG w zw. z art 66 pkt 3 ustawy o BFG oraz w zw. z art 138 prawa bankowego; art. 110 ust. 3 ustawy o BFG w zw. z art 66 ustawy o BFG; art. 101 ust. 12 ustawy o BFG w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy o BFG; art. 320 ust. 1, 2, 4 pkt 9 lit. b i ust. 8 ustawy o BFG oraz art. 104 ust 1 i art. 105 Prawa bankowego; art. 137 ust. 2 ustawy o BFG i art 138 ust. 1 ustawy o BFG; art. 101 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i 7 pkt 2 ustawy o BFG w zw. z art. 135 ust. 1-2 Prawa bankowego; oraz art. 11 ust. 5 ustawy o BFG w związku z: art. 6 kpa; art. 7 i 7a kpa; art. 8 kpa; art. 7, art. 77 i art. 75 § 1 kpa; art. 80 kpa; art. 107 § 1 i § 3 kpa.
P. skarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nieuwzględnieniu sytuacji skarżącego i stopnia zrozumienia powagi ciążących na nim obowiązków wynikających z zadań powiatu jako jednostki samorządu terytorialnego, jak również niezbadanie wszystkich aspektów restrukturyzacji PBS, w tym działania Zarządu B. i KNF;
b) art. 8 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa przez brak wykazania, z jakich powodów organ podjął decyzję, a w konsekwencji skarżący utracił środki pieniężne.
2. naruszenie:
a) art. 101, art. 102 w zw. z art. 103 ustawy o BFG, poprzez bezpodstawne wydanie decyzji BFG o rozpoczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec P., umorzeniu instrumentów kapitałowych P., zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci instytucji pomostowej i powołaniu administratora P. oraz skarżoną decyzję o zawieszeniu działalności P. i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na brak przesłanek uzasadniających wszczęcie przymusowej restrukturyzacji;
b) art. 30 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 511 z późn. zm., dalej: "usp") w zw. z art. 51 ust. 1 usp polegającą na niemożności gospodarowania mieniem i wykonania budżetu w granicach wytyczonych uchwałą budżetową;
c) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 16 ust. 2 Konstytucji RP przez niedziałanie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji nieuwzględnieniu sytuacji skarżącego jako jednostki samorządu terytorialnego zobowiązanej do uczestniczenia w sprawowaniu władzy publicznej.
G., G., G. i G. oprócz wskazanych powyżej zarzutów podniesionych przez P. (z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 3 i 4 w zw. z art. 51 ust. 1 usp) skarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 30 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm., dalej: "usg") w zw. z art. 51 ust. 1 usg polegającą na niemożności gospodarowania mieniem i wykonania budżetu w granicach wytyczonych uchwałą budżetową.
Nadto w piśmie procesowym z 2 marca 2020 r. G. zarzuciła naruszenie:
a) art. 109 ustawy o BFG, zgodnie z którym Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. BFG nie ogłaszając decyzji na stronie internetowej ani nie doręczając jej stronom, których interesy zostały naruszone poprzez wydanie zaskarżonych decyzji - w tym skarżącej G. - która bez żadnej informacji została pozbawiona dostępu do środków pieniężnych w łącznej kwocie 3.670.634,25 zł. W związku z powyższym G. nie posiadając treści zaskarżonej decyzji zmuszona była do złożenia skargi bez znaków akt sprawy (decyzji);
b) art. 110 ust. 3 pkt 2 ustawy o BFG poprzez nieuwzględnienie przy wyborze instrumentów przymusowej restrukturyzacji okoliczności faktycznych sprawy. Fundusz jest zobowiązany do dokonania wyboru instrumentów przymusowej restrukturyzacji, uwzględniając w szczególności okoliczności faktyczne sprawy. Fundusz powinien zebrać i ocenić zgromadzony materiał dowodowy, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organ za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stawiając zarzut naruszenia ww. przepisu, skarżąca w istocie stara się podważyć sposób nieuwzględnienia przy wyborze instrumentów przymusowej restrukturyzacji okoliczności faktycznych sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie.;
c) art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG poprzez jego niezastosowanie tj. niezastosowanie instrumentu polegającego na przejęciu przedsiębiorstwa (sprzedaży P. na rzecz innego B.). Stosownie do art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG przymusowej restrukturyzacji Fundusz może stosować instrumenty przymusowej restrukturyzacji, którym jest przejęcie przedsiębiorstwa;
d) art. 107 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym w decyzji administracyjnej trzeba bezwzględnie podać dane wszystkich stron, których decyzja dotyczy, a nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja dotyczy G., ponieważ godzi w jej interes poprzez bezpodstawne przywłaszczenie z gminnych kont bankowych wyżej wymienionej kwoty [...] zł.
Nadto G. skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 8 kpa, 9 kpa i art. 12 kpa poprzez narażenie skarżącej na poważny uszczerbek majątkowy, w szczególności poprzez wydanie decyzji w okresie, kiedy na rzecz samorządu przekazywane są środki publiczne celem wykonania zadań zlecony, np. dotacje na świadczenia rodzinne i subwencja oświatowa (na ten dzień samorządy posiadają największe środki) oraz bez powiadomienia o tym samorządów, podczas gdy z samych wyjaśnień BFG wynika, iż czynności te mogły być podjęte jeszcze w 2019 r. (informacja z KNF przekazana w dniu [...] grudnia 2019 r.). Takie postępowanie, zdaniem G., w sposób oczywisty naruszało zasadę bezstronności i naruszało prawo samorządu do rzetelnej informacji.
G. wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: zarządzenia Wójta [...] Nr [...] z [...] listopada 2018 r., zarządzenia Wójta [...] Nr [...] z [...] listopada 2018 r. wraz z załącznikami, 5x zestawień tabelarycznych strat, jakie poniósł samorząd oraz jego jednostki, informacji opublikowanej na stronie BFG odnośnie P. i jego sytuacji finansowej.
G. ponadto skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
a) art. 264 ustawy o finansach publicznych, w sytuacji gdy wybór B. obsługującego skarżącego odbył się w ramach procedury zamówień publicznych, czyli zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i skarżąca nie miała możliwości wyboru innego banku do obsługi bankowej skarżącej;
b) art. 101 ust 7 i ust 10 w związku z art. 66 ustawy BFG w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji, gdy nie zostały spełnione następujące warunki:
– podmiot krajowy jest zagrożony upadłością,
– brak jest przesłanek wskazujących że możliwe działania nadzorcze lub działania podmiotu krajowego pozwolą we właściwym czasie usunąć zagrożenie upadłością,
– działania wobec podmiotu krajowego konieczne są w interesie publicznym oraz podjęcie działań, które nie były n\ konieczne w interesie publicznym a wręcz były szkodliwe dla interesu publicznego oraz nie zapewniły spełnienia celów przymusowej restrukturyzacji w sytuacji gdy osiągnięcie tych celów w takim samym stopniu było możliwe w ramach sprawowanego nadzoru.
M., I., B., K. K., W. K. i J. P. powyższej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, m.in. art. 155 ust. 1 i 2 w związku z art. 11 ust. 4 pkt 8 oraz art. 11 ust. 5 i ust. 9 ustawy o BFG, gdyż ich zdaniem z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że brak było podstaw do wydania Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji P..
Skarżący wnieśli o wydanie wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja BFG została wydana z naruszeniem prawa. Niektórzy skarżący wnieśli także alternatywnie o uchylenie skarżonej decyzji.
W odpowiedzi na te skargi organ wniósł o ich odrzucenie (z wyjątkiem skargi P.) z uwagi na brak interesu prawnego, ewentualnie o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim Sąd pragnie zwrócić uwagę na podstawę prawną sposobu procedowania w niniejszej sprawie, tj. na posiedzeniu niejawnym. Otóż w myśl art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID") w wersji obowiązującej po 16 maja 2020 r.:
"2. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących.
3. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie zostało zarządzone przeprowadzenie w dniu 4 grudnia 2020 r. posiedzenia niejawnego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii i dalszy znaczny wzrost liczby zakażeń koronawirusem, wynikające stąd nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w sytuacji wyznaczenia rozprawy, co skutkuje wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów, przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.
Rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż dotyczy ona interesów prawnych skarżących. Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Z uwagi na fakt, iż nie wiadomo, kiedy zakończy się stan zagrożenia epidemiologicznego, Sąd był zobligowany do skorzystania z rozwiązania procesowego, wprowadzonego na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID.
Sąd podkreśla, iż zastosowanie trybu procedowania przewidzianego w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID nie wymaga ani wniosku stron, ani ich zgody, ani też ich wcześniejszego poinformowania przez sąd – rozwiązanie proceduralne procedowania przed sądem administracyjnym jest w tym zakresie odmienne niż przed sądem powszechnym – por. a contrario przepisy art. 15zzs1 i 15zzs3 ustawy COVID.
Dlatego też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID.
Skargi okazały się niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 155 ustawy o BFG, zgodnie z którym:
"1. Jeżeli jest to niezbędne do zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji, Fundusz może wydać decyzję o zawieszeniu działalności b. w restrukturyzacji, kasy w restrukturyzacji lub o zawieszeniu wykonywania w całości lub w części działalności maklerskiej przez firmę inwestycyjną w restrukturyzacji.
2. Przepisy art. 159 ust. 3 ustawy - Prawo bankowe, art. 74l ust. 3 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych oraz art. 167 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi stosuje się odpowiednio".
W myśl art. 11 ust. 4 pkt 8 ustawy o BFG decyzje w sprawach zawieszenia działalności podmiotu w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 155 ust. 1 ustawy o BFG, Zarząd Funduszu wydaje w formie uchwały.
Zgodnie z art. 105 ustawy o BFG:
"1. Sąd wydaje orzeczenie, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji.
2. W przypadkach określonych w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa.
3. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego stwierdzający wydanie przez Fundusz decyzji z naruszeniem prawa nie wpływa na ważność czynności prawnych dokonanych na jej podstawie i nie stanowi przeszkody do prowadzenia przez Fundusz działań na jej podstawie, w przypadku gdyby wstrzymanie tych działań stwarzało zagrożenie dla wartości przedsiębiorstwa podmiotu, ciągłości wykonywania zobowiązań, których ochrona jest celem przymusowej restrukturyzacji, stabilności finansowej lub nabytych w dobrej wierze praw osób trzecich, w szczególności osób, które nabyły prawa majątkowe lub przejęły zobowiązania w wyniku decyzji Funduszu o zastosowaniu instrumentów przymusowej restrukturyzacji.
4. Odpowiedzialność odszkodowawcza za wydanie przez Fundusz decyzji z naruszeniem prawa jest ograniczona do wysokości poniesionej straty.
5. Odszkodowanie ogranicza się do świadczenia pieniężnego".
Przepis art. 105 ustawy o BFG na mocy art. 107 tej ustawy stosuje się odpowiednio do skarżonej decyzji, jako decyzji wydanej w sprawie, o której mowa w art. 11 ust. 4 pkt 8 ustawy o BFG.
A zatem w niniejszej sprawie Sąd oceniał legalność zaskarżonej decyzji, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji. W przypadku stwierdzenia wad tego aktu, które – zgodnie z art. 145 – ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 232, dalej: "P.p.s.a") stwarzałyby podstawę do uwzględnienia skargi, Sąd – zgodnie z art. 105 ust. 2 w związku z art. 107 ustawy o BFG – nie był uprawniony do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (na przykład poprzez jej uchylenie), lecz wyłącznie do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Tego rodzaju wad jednak Sąd się nie dopatrzył.
Odnosząc się do kwestii interesu prawnego większości skarżących (poza P.), który jest kwestionowany przez organ, Sąd podnosi, iż w jego ocenie podmioty te miały interes prawny w skarżeniu decyzji w przedmiocie zawieszenia działalności B..
Sąd podkreśla, iż w myśl art. 103 ust. 5 ustawy o BFG (który na mocy art. 107 tej ustawy stosuje się odpowiednio do skarżonej decyzji) "Od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją". Już sam ten przepis zakłada możliwość istnienia innego podmiotu niż B. (reprezentowany w tej sytuacji przez Radę Nadzorczą), który również może wnieść skargę na decyzję, o ile jego interes prawny został naruszony decyzją BFG. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi interes prawny skarżącego rozumiany jest szeroko – por. orzecznictwo będące wykładnią art. 50 § 1 P.p.s.a.
W orzecznictwie tym wskazano m.in., że pojęcie interesu prawnego jest kategorią normatywną, mającą swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia i ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania.
Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, postanowienie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19). Interes prawny musi to być indywidualny i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji, realny (por. wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09).
Sąd jednak dodatkowo wskazuje, że na gruncie postępowania przed sądami administracyjnymi wykształcił się pogląd co do możliwości wywodzenia interesu prawnego z tzw. "prawa refleksowego", które polega na tym, że sytuacja prawna jednego podmiotu, która została ukształtowana w skarżonej decyzji, której ten podmiot jest adresatem, może prowadzić do naruszenia nieobojętnych dla interesów osoby trzeciej norm prawnych, uzasadniających interes tej osoby w udzieleniu ochrony prawnej. Przy wywodzeniu interesu prawnego z tzw. "prawa refleksowego", należy mieć na względzie, że podstawę sytuacji prawnej jednego podmiotu stanowią normy prawa materialnego inne niż te, z których wywodzi się interes osoby trzeciej. Dodać też trzeba, że interes prawny wynikać może nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, ale i cywilnego (por.m.in. wyroki NSA z: 26 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 5/12, 28 września 2009 r., II GSK 62/09).
Oznacza to, że prawo refleksowe kształtuje specyficzną więź prawną między podmiotem – adresatem decyzji a osobą trzecią dysponującą prawem publicznym negatywnym. Związek ten ma charakter materialny i formalny. Materialny wyraża się w tym, że wykonywanie (przyznanie) uprawnień pierwszemu z nich powoduje pewien skutek w uprawnieniach drugiego. Formalny z kolei wiąże się z koniecznością ochrony procesowej podmiotu dysponującego prawem refleksowym (por. A. Matan, Komentarz do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego; LEX 2010, postanowienie NSA z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 749/19).
Należy podkreślić, że pomiędzy prawem refleksowym a prawem głównym konkretyzowanym w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego w danym postępowaniu musi istnieć ścisły związek. Prawo refleksowe ma bowiem tylko wtedy zastosowanie, kiedy w postępowaniu administracyjnym może zapaść decyzja ograniczająca lub wręcz uniemożliwiająca skorzystanie z przysługujących praw przez inny podmiot. Przy czym żądanie ochrony prawnej w postępowaniu musi wynikać wprost z prawa materialnego konkretyzującego określone prawa i obowiązki (por. A. Matan i in., Kodeks postępowania administracyjnego, t. I; J. Zimmermann, Prawo administracyjne, wyd. 6, Lex; wyrok NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1138/14).
W orzecznictwie wskazuje się również, że interes prawny może znajdować umocowanie w "prawie refleksowym". Nie kształtuje on wtedy jednak samoistnie prawa do postępowania administracyjnego, a stanowi tylko podstawę do udziału w postępowaniu prowadzonym z urzędu w związku z żądaniem realizacji publicznego prawa podmiotowego bądź też postępowania wszczętego w wyniku żądania jednostki dysponującej interesem prawnym opartym o normę prawa materialnego administracyjnego. W takim układzie interes prawny "refleksowy" daje jednostce status strony postępowania z możliwością wykonywania wszelkich uprawnień procesowych przysługujących stronie. Podkreślić jednak należy, że interes ten aktualizuje się dopiero wtedy, kiedy zostaje zawiązane postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji. Natomiast po wydaniu decyzji, a zwłaszcza decyzji merytorycznej wpływającej na ten interes, uzyskuje on pewną samodzielność, stanowiąc podstawę np. do wnoszenia przez stronę zwyczajnych i nadzwyczajnych środków prawnych (por. A. Skóra, Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym, LEX, a także postanowienie NSA z 18 maja 2020 r., sygn. II GSK 74/20).
W związku z powyższym podnieść należy, że na skutek zawieszenia działalności P. skarżący, będący udziałowcami P. i posiadający w tym B. konta oraz zgromadzone na nich środki pieniężne, a zatem będący wierzycielami P. niewątpliwie utracili dostęp do tych środków i faktyczną możliwość dysponowania tymi środkami. BFG bowiem w zaskarżonej decyzji wskazał m.in., że w okresie zawieszenia P. nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności i nie prowadzi działalności bankowej. A zatem decyzja o zawieszeniu działalności B. miała swoje bezpośrednie odbicie ("refleks") w sytuacji prawnej skarżących innych niż P., posiadających w tym B. środki pieniężne i będących wierzycielami B.. Interes prawny tych skarżących może zatem znajdować umocowanie w "prawie refleksowym". Podkreślić należy, że prawo refleksowe kształtuje specyficzną więź prawną między podmiotem będącym stroną decyzji administracyjnej (tu: B.) a osobą trzecią (w tej sytuacji skarżącymi). Jak wskazano wyżej, związek ten ma charakter materialny i formalny. Materialny wyraża się w tym, że orzeczenie o sytuacji prawnej pierwszego z nich (zawieszenie działalności B.) powoduje pewien skutek w uprawnieniach drugiego (brak możliwości korzystania ze środków własnych zgromadzonych w P., brak możliwości wyegzekwowania wierzytelności od P.). Formalny z kolei wiąże się z koniecznością ochrony procesowej podmiotu dysponującego prawem refleksowym, który niewątpliwie w niniejszej sprawie występuje, bowiem w ocenie Sądu wierzycielom B. taką ochronę procesową należy przyznać.
Wskazać przy tym warto, że niewątpliwie ochroną gwarancyjną nie są objęte środki pieniężne i należności m.in. Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Także ani obligacje, ani udziały wyemitowane przez P. nie były objęte ochroną gwarancyjną. Uwzględnienie skarg umożliwiłoby zatem dla wierzycieli P., którzy na skutek decyzji o zawieszeniu działalności B. utracili możliwość wypłaty własnych środków zgormadzonych na kontach w P. i w ogóle dochodzenie własnych wierzytelności wobec B., wszczęcie dalszych postępowań o odszkodowanie z tytułu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 4171 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740). Z tego powodu Sąd ocenił, że istnieje interes prawny po stronie wierzycieli z tytułu depozytów ulokowanych na rachunkach bankowych P., w szczególności jednostek samorządu terytorialnego, jak i dopuszczonych w charakterze uczestników postępowania jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa [...] Nadleśnictw: [...]. Utratę możliwości dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych traktować bowiem należy jako formę pozbawienia jednostki własności. Spór co do legalności takiego działania stanowi niewątpliwie źródło interesu prawnego. Interes prawny powyższych skarżących i uczestników dodatkowo wzmocniony był tym, że byli oni jednocześnie obligatariuszami i udziałowcami B..
Przechodząc z kolei do merytorycznej oceny skarżonej decyzji, Sąd podnosi, co następuje.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja BFG z [...] stycznia 2020 r., mocą której organ w punkcie 1. zaskarżonej decyzji - zawiesił działalność P. w celu zastosowania wskazanego w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej, w punkcie 2. zaskarżonej decyzji – wskazał, iż w okresie zawieszenia P.: 1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, 2) nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, 3) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów, w punkcie 3. zaskarżonej decyzji – wskazał, iż z dniem doręczenia niniejszej decyzji zawieszeniu ulega egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez P..
Ocena prawna zaskarżonej decyzji powinna być zatem dokonana z punktu widzenia będącego podstawą jej wydania art. 155 ustawy o B.. Sąd nie może w niniejszej sprawie (o co wnosili skarżący) wkraczać w materię oceny Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, bowiem nie mieści się to w zakresie kontroli sądowej tej sprawy administracyjnej. Organ wydał Decyzję w sprawie przymusowej restrukturyzacji w tym samym dniu co skarżona w tej sprawie decyzja w przedmiocie zawieszenia działalności B.. BFG był przy tym na podstawie art. 110 § 1 kpa związany treścią wydanej przez siebie wcześniej Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji (zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie i doktrynie prawniczej zasada związania rozciąga się także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, decyzja ta bowiem "istnieje" już w momencie wydania, por. np. wyrok NSA z 28 lutego 2020 r., sygn. I GSK 234/18, LEX nr 3019856, wyrok NSA z 17 października 2017 r., sygn. II GSK 4055/16, LEX nr 2404367, wyrok NSA z 26 października 2016 r., sygn. II FSK 3064/14, LEX nr 2168537, wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. II GSK 2734/14, LEX nr 2141086, wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. II OSK 599/17, LEX nr 2399918 oraz W. Chróścielewski, "Związanie organu administracji publicznej własną decyzją a możliwość dokonania jej autoweryfikacji", PiP 2017/5, s. 56, tak także: P. Przybysz, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany", Opublikowano: LEX/el. 2021).
Podkreślić przy tym należy, że Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji była zresztą przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia wydanego przez tutejszy Sąd w nieprawomocnym wyroku z 4 grudnia 2020 r. sygn. VI SA/Wa 317/20.
W związku z powyższym, Sąd podnosi ponownie, że art. 155 ust. 1 ustawy o BFG stanowi, że jeżeli jest to niezbędne do zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji, Fundusz może wydać decyzję o zawieszeniu działalności b. w restrukturyzacji. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest zatem to, czy zawieszenie działalności P. było niezbędne do zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji przewidzianych w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, a nie prawidłowość zastosowania przymusowej restrukturyzacji. Zgodzić należy się z BFG, który w odpowiedzi na skargę P. wskazał, że postępowanie w sprawie zawieszenia działalności B. jest postępowaniem akcesoryjnym w stosunku do postępowania o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. Jest to jednak postępowanie odrębne od postępowania głównego, tj. restrukturyzacyjnego. Zarzuty wobec Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji winny być podnoszone w sprawie ze skarg na tę Decyzję, a nie w niniejszej.
W ocenie Sądu, organ wykazał istnienie przesłanki z art. 155 ust. 1 ustawy o BFG w skarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Dodatkowo w niniejszej sprawie, zważywszy że podmiotem w restrukturyzacji jest b., odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 159 ust. 3 Prawa bankowego, zgodnie z którym, warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia określa decyzja o zawieszeniu. Skarżona decyzja, w ocenie Sądu, takie warunki i zakres działalności banku określa.
Należy wskazać, że materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że według stanu na dzień [...] grudnia 2018 r. B. prowadził 207 895 rachunków, na których zgromadzono [...] tys. złotych środków objętych ochroną gwarancyjną, w tym [...] tys. złotych środków ponad limit gwarancji wynoszący równowartość w złotych [...] euro. B. posiada rozbudowaną strukturę organizacyjną, a prowadząc działalność, korzysta z systemów informatycznych dostarczanych przez podmioty zewnętrzne oraz własnych. Według zestawienia sporządzonego na podstawie danych przekazanych przez P. do kontroli prawidłowości danych zawartych w systemie wyliczania P. na dzień [...] stycznia 2020 r. B. obsługiwał 129 637 klientów, w tym 117 717 klientów posiadających środki objęte ochroną gwarancyjną.
W dniu [...] stycznia 2020 r. Fundusz wydał Decyzję w sprawie przymusowej restrukturyzacji. Jednym z elementów tej Decyzji jest rozstrzygnięcie o zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej. Polega ono na przeniesieniu do Instytucji Pomostowej z dniem [...] stycznia 2020 r. ze skutkiem określonym w art. 191 ust. 1 ustawy o BFG:
1) przedsiębiorstwa P., obejmującego ogół praw majątkowych podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, ze szczególnym uwzględnieniem praw wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem środków pieniężnych w kwocie [...] złotych oraz środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej zobowiązaniom podmiotu w restrukturyzacji wobec organów podatkowych i zobowiązań z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz akcji i udziałów w następujących spółkach prawa handlowego:
a) P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
b) S. S.A. z siedzibą w [...],
c) K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
d) P. S.A. z siedzibą w [...],
e) P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
f) C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
g) Z. z siedzibą w [...];
2) zobowiązań P., obejmujących ogół zobowiązań związanych z działalnością podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych ze szczególnym uwzględnieniem zobowiązań wynikających z zawartych i obowiązujących umów. z wyłączeniem zobowiązań:
a) za które, zgodnie z art. 123 zdanie drugie i art. 191 ust. 2 ustawy o BFG odpowiada podmiot w restrukturyzacji,
b) wynikających z tytułu kar administracyjnych nałożonych w związku z działalnością podmiotu w restrukturyzacji,
c) z tytułu:
- odsetek od zobowiązań z tytułu środków pieniężnych innych niż środki gwarantowane, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy o BFG,
- pieniądza elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 730 z późn. zm.) oraz środków pieniężnych otrzymanych w zamian za pieniądz elektroniczny, o których mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy,
d) z tytułu środków innych niż środki wskazane w lit. a-c oraz innych niż:
- środki gwarantowane, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy o BFG,
- środki stanowiące należności, o których mowa w art. 440 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 498, z późn. zm.),
- o których mowa w art. 206 ust. 1 pkt 2-10 ustawy o BFG,
przy czym zobowiązania, o których mowa w lit. d, nie są przenoszone do Instytucji Pomostowej jedynie w części będącej wynikiem iloczynu ich wartości oraz współczynnika procentowego wynikającego ze stosunku wartości bezwzględnej kwot: kwoty ujemnych kapitałów własnych wynoszących [...] złotych wynikającej z oszacowanej straty pomniejszonej o wartość wynikającą z umorzenia instrumentów kapitałowych wskazanych w pkcie 3 w podpunktach 2-8 oraz zobowiązań wskazanych w niniejszym podpunkcie 2 lit. c do kwoty zobowiązań wskazanych w niniejszej literze.
W związku z tym, że określona w Oszacowaniu przez P. wartość przenoszonych zobowiązań przekraczała wartość przenoszonych praw majątkowych, różnica pomiędzy wartością przenoszonych zobowiązań a wartością przenoszonych praw majątkowych P. miała zostać pokryta dotacją, o której mowa w art. 112 ust. 3 pkt 2 ustawy o BFG. Zapłata wynagrodzenia za przejmowane przedsiębiorstwo B. nastąpić miała przez przejęcie przez Instytucję Pomostową zobowiązań P.. W celu umożliwienia odpowiedniej ewidencji przeniesienia praw majątkowych i zobowiązań wskazanych w punkcie 4 Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, Fundusz udostępnić miał P. lub Instytucji Pomostowej rozwiązanie informatyczne.
P. miał wydać Instytucji Pomostowej z dniem przeniesienia (czyli [...] stycznia 2020 r.):
1) dokumenty, informacje i korespondencję dotyczącą przenoszonego przedsiębiorstwa B. oraz przenoszonych zobowiązań,
2) ewidencję księgową i informatyczne systemy księgowe zapewniające prawidłową ewidencję przenoszonych praw majątkowych i zobowiązań w Instytucji Pomostowej.
Z dniem przeniesienia P. miał wydać Instytucji Pomostowej mienie, w tym dokonać wszelkich czynności faktycznych związanych z przeniesieniem posiadania mienia na Instytucję Pomostową.
Z dniem przeniesienia na Instytucję Pomostową przechodzą także zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane podmiotowi w restrukturyzacji na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z jego działalnością.
Z Oszacowania wynika, że B. nie posiada środków pochodzących z nadwyżki bilansowej.
Powyższe ustalenia BFG zostały dokonane w oparciu zgromadzony materiał dowodowy, tj. Sprawozdanie Zarządu z działalności P. za 2018 r. - sporządzone na podstawie danych co do liczby rachunków, wielkości środków na rachunkach, struktury organizacyjnej przekazanych przez B. w ramach realizacji ustawowych obowiązków. Sąd podziela ustalenia organu, że nie ma podstaw do odmówienia im wiarygodności. Ponadto, dane w nich przedstawionych jest spójna z innymi informacjami B. dostępnymi publicznie, a skarżący tych ustaleń skutecznie nie zakwestionowali.
W konsekwencji, Sąd uznaje za zasadne ustalenia organu, że zawieszenie działalności P. było niezbędne dla realizacji celów przymusowej restrukturyzacji, z uwagi na skalę prowadzonej przez B. działalności, a także z uwagi na stopień skomplikowania całego procesu przeniesienia, o którym mowa powyżej, zwłaszcza w kontekście informacji zawartych w Przeglądzie i ocenie wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. stanowiącego załącznik do uchwały Zarządu BFG z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie przyjęcia przeglądu i oceny wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji dla P. przyjętego uchwałą z [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie przyjęcia planu przymusowej restrukturyzacji dla P..
Zdaniem Sądu, organ zasadnie wskazał, że w celu realizacji postanowień Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, dotyczących zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej, niezbędne jest dokonanie szeregu działań operacyjnych w ewidencji księgowej i w informatycznych systemach księgowych B., zmierzających do wydzielenia wskazanych w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji praw majątkowych i zobowiązań P..
Przeniesienie praw majątkowych i zobowiązań B. do Instytucji Pomostowej miało zostać dokonane zgodnie z Decyzją w sprawie przymusowej restrukturyzacji w dniu [...] stycznia 2020 r. A zatem w okresie od [...] stycznia 2020 r. (data wszczęcia przymusowej restrukturyzacji) do [...] stycznia 2020 r. (data przeniesienia) konieczne było wyodrębnienie z P.:
1) dokumentów, informacji i korespondencji dotyczącej przenoszonego przedsiębiorstwa B. oraz przenoszonych zobowiązań,
2) ewidencji księgowej i informatycznych systemów księgowych zapewniających prawidłową ewidencję przenoszonych praw majątkowych i zobowiązań w Instytucji Pomostowej
oraz dokonanie wszelkich innych czynności faktycznych i prawnych związanych z przeniesieniem przedsiębiorstwa B. do Instytucji Pomostowej.
W tym kontekście w ocenie Sądu zasadnie BFG wskazał, że na poziomie operacyjnym konieczne jest m.in.: przygotowanie zestawienia obrotów i sald oraz bilansu podlegających podziałowi praw majątkowych i zobowiązań, zweryfikowanie podziału na aktywa i zobowiązania, które będą podlegały przeniesieniu oraz te, które pozostaną w P. lub podlegają umorzeniu, podziału na środki podlegające ochronie gwarancyjnej oraz niepodlegające takiej ochronie, przygotowanie podziału depozytów pomiędzy Instytucję Pomostową a P., wyliczenie poziomu przeniesienia/pozostawienia środków każdego klienta B., dokonanie poprawnej ewidencji poziomu sald środków na rachunkach podmiotu w restrukturyzacji w celu ich przeniesienia do Instytucji Pomostowej oraz weryfikacja poprawności podzielonych baz danych.
Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji w części dotyczącej zastosowania instrumentu instytucji pomostowej przewiduje bowiem dokonanie rozdzielenia zobowiązań B. na część zobowiązań przenoszonych do Instytucji Pomostowej oraz część pozostającą w P.. Działania te prowadzone są na dużych bazach danych dotyczących wielu rachunków. Jednym z pierwszych zadań jest przypisanie wielkości kwot gwarantowanych do poszczególnych osób i podmiotów, co przy wielości rachunków dla tych samych osób czy podmiotów oraz różnej ich konfiguracji np. wspólnym rachunku, jest zadaniem złożonym. Ponadto, czynności podziału zobowiązań pomiędzy Instytucję Pomostową i P. są prowadzone niezależnie dla kwoty głównej zobowiązań i odsetek wynikających z umowy rachunku. Wielkość i złożoność baz danych powoduje, że czas przeznaczony dla poprawnego dokonania czynności podziału oraz weryfikacji jego poprawności nie jest długi. W efekcie podziału, w obu podmiotach zachodzą bardzo istotne zmiany. Przeprowadzenie tych czynności wymaga zatrzymania działalności operacyjnej, co oznacza wstrzymanie realizacji wszystkich - operacji/transakcji zlecanych przez klientów P.. Kontynuacja działalności B. zmieniałaby na bieżąco wartości aktywów i zobowiązań podlegających przeniesieniu, co wręcz uniemożliwiłoby zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji przewidzianego w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji.
Rzeczywiście, jak słusznie wskazał P. w skardze, w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji stwierdzono, że zgodnie z art. 188 ust. 2 ustawy o BFG Fundusz może dokonać zwrotnego przeniesienia przedsiębiorstwa lub wybranych praw majątkowych lub zobowiązań, będących przedmiotem tej Decyzji, z Instytucji Pomostowej do P.. Decyzja o zwrotnym przeniesieniu może zostać wydana w terminie nie dłuższym niż 24 miesiące od dnia podjęcia Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, jednak nie później niż w dniu poprzedzającym dzień wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości P..
W związku z powyższym, w ocenie P. powyższe zwrotne przeniesienie wobec zawieszenia działalności B. nie będzie możliwe.
Sąd, odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazuje jednak, iż zawieszenie działalności B. na podstawie skarżonej decyzji nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu zwrotnemu przeniesieniu przewidzianemu w art. 188 ust. 2 ustawy o BFG. Czym innym jest bowiem zawieszenie działalności B., a czym innym zwrotne przeniesienie majątku. Zresztą sam P., formułując powyższy zarzut, nie wskazał, dlaczego byłoby to niemożliwe wskazując jedynie, iż w jego mniemaniu skutki już nastąpiły i zwrotne przeniesienie nie będzie już możliwe. Stwierdzenie to ma, w ocenie Sądu, jedynie walor polemiczny. Zarzut P. w tym zakresie uznać należy za bezzasadny.
Podobnie bezzasadnym jest zarzut B. dotyczący braku konieczności zawieszenia jego działalności, co dodatkowo powodować mogło utratę zaufania do B., a także powodować straty wizerunkowe P..
Zdaniem Sądu, organ wykazał w toku postępowania konieczność zawieszenia działalności B. na podstawie art. 155 ust. 1 ustawy o BFG, co szczegółowo zostało wykazane w innej części uzasadnienia. Za błędne z kolei należy uznać argumenty P., iż "w powszechnej praktyce łączeniowej banków (zarówno w toku dobrowolnej ich konsolidacji jak i procesów przejęcia, odbywających się na podstawie decyzji KNF) przeniesienie odbywa się bez konieczności zawieszania". Zgodzić należy się z organem, iż jest to argument o tyle chybiony, że zarówno do przeniesienia na podstawie decyzji KNF, jak i dobrowolnych konsolidacji, zarówno przejmujący jak i przejmowany mają możliwość przygotować się do tego procesu przed datą takiego przejęcia. Dodatkowo w takich przypadkach przenoszona jest całość przedsiębiorstwa, tj. całe salda rachunków dotyczące przejmowanej działalności, a nie – jak w niniejszej sprawie – przeniesienie na rzecz Instytucji Pomostowej nie dotyczy całości zobowiązań P., co wynika z Decyzji w sprawie przeniesienia. Dodatkowo organ wskazał w odpowiedzi na skargę, iż według wiedzy powszechnie dostępnej takie połączenie (dobrowolne lub na podstawie decyzji KNF) przygotowywane jest od sześciu miesięcy do roku, a w przymusowej restrukturyzacji takiej możliwości nie ma, a w związku z koniecznością pokrycia strat podmiotu, konieczne było pozostawienie środków stanowiących część salda rachunku klienta w podmiocie w przymusowej restrukturyzacji. P. nie zakwestionował zatem skutecznie konieczności zawieszenia jego działalności w przypadku wszczęcia przymusowej restrukturyzacji w takiej formie, jak była przewidziana w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji.
Co więcej, organ w odpowiedzi wykazał, że za błędne należy uznać zarzuty P., iż w praktyce przeniesienie odbywa się bez zawieszania, gdyż z wiedzy powszechnie dostępnej wynika coś zupełnie odmiennego, a mianowicie, że do takiego zawieszenia świadczenia usług bankowych w istocie dochodzi.
Podkreślić też należy, że zarzuty P. abstrahują od poziomu skomplikowania procesu przeniesienia przedsiębiorstwa P. w zakresie wskazanym w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji oraz wynikających ze skomplikowania tego procesu wymagań i ograniczeń technologicznych, a to jest podstawa faktyczna uzasadniająca konieczność zawieszenia działalności B.. P. nie przedstawił alternatywnej procedury przeniesienia przedsiębiorstwa do Instytucji Pomostowej bez konieczności zawieszania działalności B.. P. w skardze stwierdził jedynie, że w jego mniemaniu można to było zrobić inaczej, lepiej, nie wskazując jednakże, w jaki sposób. Zarzuty w tym zakresie uznać zatem należy za nieudowodnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu.
Dodatkowo za błędne należy uznać zarzuty P. odnoszące się do reputacji B.. W tym kontekście Sąd wskazuje, że po pierwsze, jedyna przesłanka zawieszenia działalności B. wynika z art. 155 ust. 1 ustawy o BFG. Nie ma ona nic wspólnego z ewentualnym naruszeniem reputacji B.. Po drugie, ewentualna reputacja B. wynika z działań podejmowanych przez jego Zarząd, a te spowodowały wydanie Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji. Po trzecie zaś, niniejsza decyzja w sprawie zawieszenia działalności jest tylko "techniczną" decyzją określającą sposób przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji. W ocenie Sądu nie może ona wpływać na reputację B., zważywszy dodatkowo na to, iż została ona wydana po Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, na mocy której P. przestał świadczyć usługi [...], zaś [...] została przeniesiona wraz z przedsiębiorstwem wskazanym w tej Decyzji do Instytucji Pomostowej B. S.A. Tym samym podzielić należy pogląd B., że zawieszenie działalności B. na skutek skarżonej decyzji nie miało wpływu na reputację P. w zakresie jego prowadzonej działalności.
Odnosząc się z kolei do reputacji sektora bankowego, w sytuacji gdy zgodnie z ustawą o BFG jednym z celów przymusowej restrukturyzacji jest utrzymanie stabilności finansowej, w szczególności przez ochronę zaufania do sektora finansowego i zapewnienie dyscypliny rynkowej, wskazać należy, że właśnie instrument przymusowej restrukturyzacji oraz jego "techniczne" ułatwienie w postaci zawieszenia działalności banku służyć ma szybkiej i sprawnej interwencji Państwa w sektorze bankowym w sytuacjach krytycznych banków, czyli takich, w jakiej znalazł się P.. Interwencja ta ma na celu właśnie ochronę zaufania do sektora finansowego i zapewnienie dyscypliny rynkowej. Nie można przyjąć za zasadnych prawnie zarzutów w ramach filozofii, w myśl której BFG wstrzymuje się z zastosowaniem instrumentów prawem przewidzianych, m.in. w celu ochrony zaufania do sektora, tylko z powodu obawy przed ewentualnym obniżeniem reputacji sektora finansowego.
Podsumowując zatem, Sąd podziela pogląd BFG, że zastosowanie instrumentu Instytucji Pomostowej wymaga szeregu czynności operacyjnych, które powinny być wykonywane w czasie, gdy B. nie prowadzi bieżącej działalności.
W ocenie Sądu, bez dokonania zawieszenia działalności P. nie będzie możliwe zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci Instytucji Pomostowej, w tym zwrotnego przeniesienia, w konsekwencji więc przymusowa restrukturyzacja B. nie będzie mogła być przeprowadzona w sposób prawidłowy i skuteczny. Operacja podziału aktywów i zobowiązań B. pomiędzy Instytucję Pomostową i P. jest zadaniem o znacznym stopniu skomplikowania i wymaga swoistego "zamrożenia" pozycji bilansowych B., co jest możliwe tylko w przypadku zawieszenia jego działalności. Przygotowania do takiej operacji rozpoczynają się dopiero z chwilą wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Czynności zmierzające do zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji nie mogą być przeprowadzone wcześniej, gdyż wynika to z samej konstrukcji przymusowej restrukturyzacji. Fundusz i ustanowiony administrator dopiero z momentem wszczęcia przymusowej restrukturyzacji uzyskują dostęp do P., w tym do jego systemów informatycznych, ksiąg i baz danych. Sąd podziela zatem ocenę organu, że zawieszenie działalności podmiotu w restrukturyzacji zapewnia efektywność procesu stosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji i jest niezbędne do ustalenia stanów sald na rachunkach klientów. Celem takiego zawieszenia jest również ochrona majątku P.. Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji, w tym w przedmiocie wyboru instrumentu przymusowej restrukturyzacji, zostaje podjęta w określonej stanem faktycznym sytuacji majątkowej B.. Aby zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji było skuteczne i możliwe, sytuacja ta nie może ulec istotnej zmianie, stąd konieczne jest zawieszenie działalności B..
Zgodnie z Decyzją w sprawie przymusowej restrukturyzacji, przeniesienie przedsiębiorstwa obejmującego ogół praw majątkowych P. ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, następuje według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Ponadto, zgodnie z tą Decyzją, wraz z przedsiębiorstwem, przeniesione zostają także wybrane zobowiązania B., według stanu na ten sam dzień co ogół praw majątkowych. Sad przekonuje w związku z tym argumentacja BFG, że w celu wykonania Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji w tym zakresie, konieczne jest dokonanie wybranych procedur właściwych dla zamknięcia dnia, zamknięcia miesiąca, zamknięcia roku dla właściwego wykonania operacji księgowych w tej wyjątkowej dla B. sytuacji. Wielość i złożoność tych operacji, które w bieżącym funkcjonowaniu rozłożone są na dłuższy okres i odpowiednio wcześniej przygotowane, a które w sytuacji przymusowej restrukturyzacji z użyciem instrumentu Instytucji Pomostowej muszą zostać wykonane w niezwykle krótkim czasie, powoduje konieczność zastosowania nadzwyczajnych narzędzi czyli zawieszenia działalności B.. W konsekwencji, zawieszenie działalności P. jest niezbędne dla skutecznego i prawidłowego zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji.
Nieuzasadniony pozostał zarzut wadliwej wykładni, oparty na treści art. 7a § 1 kpa. W ocenie Sądu w tej sprawie nie ziściły się przesłanki do posłużenia się unormowaną w tym przepisie regułą kolizyjną, bo żaden przepis nie budził wątpliwości interpretacyjnych wymagających posłużenia się ową regułą.
Nie można także zgodzić się ze skarżącymi, by doszło do naruszenia przepisów procesowych, normujących w szczególności reguły prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz treści uzasadnienia skarżonej Decyzji. BFG należycie przeprowadził czynności dowodowe, zgromadził wyczerpujący materiał i dokonał jego wszechstronnej oceny. Najistotniejszym dowodem w sprawie jest Decyzja w sprawie przymusowej restrukturyzacji, która ma walor dokumentu urzędowego. Z rozstrzygnięcia tej Decyzji w istocie wynika konieczność zastosowania instrumentu zabezpieczającego prawidłowy tok przymusowej restrukturyzacji, tj. zawieszenie działalności B.. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
W tym kontekście ponownie podnieść należy, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zawieszenia działalności B. jest postępowaniem akcesoryjnym, "technicznym" w stosunku do postępowania w przedmiocie wydania decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. Jego konieczność krystalizuje się de facto w momencie stwierdzenia przez organ, iż niezbędne jest wszczęcie przymusowej restrukturyzacji. Jest to jednakże postępowanie odrębne od postępowania w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji.
Wbrew twierdzeniu skarżących, organ przekonująco umotywował wydaną decyzję, obudowując rozstrzygnięcie uzasadnieniem faktycznym i prawnym, z wyjaśnieniem nie tylko podstawy prawnej, ale i znaczenia stosowanych przepisów prawa. Uzasadnienie skarżonej decyzji w sposób logiczny i spójny wyjaśnia motywy jej podjęcia.
Podkreślić należy, że zawieszenie działalności następuje od dnia doręczenia decyzji, jednak nie dłużej niż do dnia wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości P.. Zarówno przepisy ustawy o BFG, jak i Prawa bankowego nie określają długości okresu zawieszenia działalności B., a samo rozstrzygnięcie o zawieszeniu działalności podmiotu w restrukturyzacji jest szczególnym etapem w przymusowej restrukturyzacji, niezbędnym do zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji.
Sąd podkreśla także, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wyczerpująco odniósł się nie tylko do przesłanki zawieszenia działalności B., ale także do warunków i zakresu tego zawieszenia. Zgodnie bowiem z punktem 2. zaskarżonej decyzji – w okresie zawieszenia P.: 1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, 2) nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, 3) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów. Natomiast BFG w punkcie 3. zaskarżonej decyzji wskazał, iż z dniem doręczenia niniejszej decyzji zawieszeniu ulega egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez P..
W tym kontekście Sąd podnosi, że art. 155 ust. 1 ustawy o BFG przyznaje Funduszowi możliwość wydania decyzji o zawieszeniu działalności banku, wobec którego prowadzona jest przymusowa restrukturyzacja. Z kolei art. 155 ust. 2 ustawy o BFG odsyła do odpowiedniego stosowania art. 159 ust. 3 Prawa bankowego, wobec czego decyzja Funduszu określa warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności. Art. 159 ust. 1 Prawa bankowego wyznacza natomiast granice zakresu działalności banku.
Zgodnie z art. 159 ust. 1 Prawa bankowego, w okresie zawieszenia działalności bank:
1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działalności, i nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych; oraz
2) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów.
W zakresie statusu postępowań egzekucyjnych w okresie zawieszenia działalności podmiotu w restrukturyzacji, zastosowanie znajduje zdanie drugie art. 159 ust. 2 Prawa bankowego, zgodnie z którym "Zawieszeniu ulega również egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez ten bank". W odniesieniu do postępowań egzekucyjnych wobec podmiotu w restrukturyzacji zastosowanie mają szczegółowe postanowienia ustawy o BFG. Tym samym, zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o BFG, postępowanie egzekucyjne lub zabezpieczające skierowane do majątku podmiotu w restrukturyzacji wszczęte przed wszczęciem przymusowej restrukturyzacji podlega umorzeniu. Z kolei, stosownie do art. 135 ust. 4 ustawy o BFG, w czasie trwania przymusowej restrukturyzacji w stosunku do podmiotu w restrukturyzacji niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego. Natomiast w świetle ust. 5 tego artykułu, do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1-4 nie stosuje się. W konsekwencji, w okresie zawieszenia, w stosunku do podmiotu w restrukturyzacji nie może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne i postępowanie zabezpieczające, a wszczęte wcześniej ulega umorzeniu. Ponadto, zgodnie z art. 68 ustawy o BFG, wykonywanie uprawnień Funduszu o zawieszeniu działalności podmiotu w restrukturyzacji:
1) nie ogranicza prawa podmiotu będącego podmiotem prowadzącym lub uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku, na którego rzecz zostało ustanowione zabezpieczenie w związku z uczestnictwem w tym systemie;
2) nie ogranicza prawa Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego innego państwa członkowskiego w rozumieniu przepisów ustawy o ostateczności rozrachunku lub Europejskiego Banku Centralnego, z tytułu ustanowionego na ich rzecz zabezpieczenia operacji z tymi bankami; oraz
3) nie wpływa na skutki prawne zlecenia rozrachunku wynikające z jego wprowadzenia do systemu płatności lub systemu rozrachunku oraz wyniki kompensowania w ramach tych systemów.
W związku z powyższą treścią przepisów zasadnie w ocenie Sądu organ określił zakres i warunki zawieszenia działalności B. w przytoczonej powyżej części zaskarżonej decyzji.
Wyznaczony przez BFG zakres zawieszenia oznacza, że wierzyciele P. w okresie zawieszenia nie będą mogli realizować swoich wierzytelności wobec B.. Jedynym wyjątkiem od nieregulowania zobowiązań przez podmiot w restrukturyzacji w okresie zawieszenia jest obowiązek regulowania zobowiązań związanych z uzasadnionymi kosztami jego bieżącej działalności.
Podmiot w restrukturyzacji nie może także w okresie zawieszenia prowadzić działalności bankowej. Nie może więc wykonywać żadnych czynności określonych w art. ust. 1 - 2, art. 5a oraz 6 ust. 1 Prawa bankowego. Od tego zakazu istnieją dwa wyjątki. Podmiot w restrukturyzacji w okresie zawieszenia windykuje wymagalne wierzytelności (wynikające zarówno z czynności bankowych jak i wierzytelności innego rodzaju). Ponadto, podmiot w restrukturyzacji ma obowiązek wykonać polecenia przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.
W okresie zawieszenia podmiot w restrukturyzacji nie może wypłacać środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów. Jednakże, jak wynika z Oszacowania, B. nie posiada środków pochodzących z nadwyżki bilansowej.
Podsumowując, Sąd uznał także wskazane w zaskarżonej decyzji warunki i zakres zabezpieczenia za niezbędne do zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji przewidzianych w wydanej wobec B. Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji. Wskazane bowiem w punktach 2 i 3 skarżonej decyzji rozstrzygnięcia mają na celu względne (o ile jest to dopuszczalne przepisami prawa) ustabilizowanie, możliwe szybkie "zatrzymanie" działalności B. na konkretny dzień (BFG opisuje to w decyzji jako konieczność "zamrożenia pozycji bilansowych B."). Przeprowadzenie czynności przymusowej restrukturyzacji wymaga bowiem zatrzymania działalności operacyjnej B., co oznacza wstrzymanie realizacji wszystkich - operacji/transakcji zlecanych przez klientów P., ale także wstrzymanie egzekucji wobec B. i zaspakajania przez niego własnych wierzycieli. Kontynuacja działalności B. zmieniałaby na bieżąco wartości aktywów i zobowiązań podlegających przeniesieniu, co wręcz uniemożliwiłoby zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji przewidzianego w Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji.
Z kolei zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów ustaw samorządowych (usg i usp) nie były trafne dlatego, że skarżący upatrywali w podjęciu zaskarżonej decyzji zagrożenia dla wykonania budżetu. Zarzuty te skierowane są przede wszystkim wobec Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji, a nie skarżonej decyzji w przedmiocie zawieszenia działalności, która jest, jak podniesiono powyżej, "decyzją techniczną" wobec Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji. Skarżona decyzja nie tyle "pozbawia" [...] czy [...] środków finansowych, ile zawiesza działalność B., w którym środki te były przechowywane. Dlatego, pomimo przejściowych trudności budżetowych u poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego (Sądowi z urzędu wiadome jest, że poszkodowane jst, które posiadały konta w P., otrzymały z Budżetu Państwa subwencje) nie można powiedzieć, że doszło do naruszenia podniesionych przez skarżących przepisów Konstytucji RP ani przepisów ustaw samorządowych.
Niezasadny w związku z tym był także zarzut G. dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 8 kpa, 9 kpa i art. 12 kpa poprzez narażenie skarżącej na poważny uszczerbek majątkowy, w szczególności poprzez wydanie decyzji w okresie, kiedy na rzecz samorządu przekazywane są środki publiczne celem wykonania zadań zleconych, np. dotacje na świadczenia rodzinne i subwencja oświatowa (na ten dzień samorządy posiadają największe środki) oraz bez powiadomienia o tym samorządów, podczas gdy z samych wyjaśnień BFG wynika, iż czynności te mogły być podjęte jeszcze w 2019 r. (informacja z KNF przekazana w dniu [...] grudnia 2019 r.).
Dodatkowo w tym kontekście Sąd pragnie powołać fragment uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. VI SA/Wa 317/20, zapadłego w sprawie Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji: "W sferze faktów istotnie, należące do jednostek samorządu terytorialnego środki zostały częściowo utracone. Jest to jednak konsekwencja przyjęcia przez prawodawcę unijnego i ustawodawcę krajowego zasady pokrywania strat przez wierzycieli podmiotu w restrukturyzacji. Sytuacja finansowa B. w 2019 r. była niekorzystna i stale się pogarszała. Utrata możliwości spłaty wymagalnych zobowiązań prowadziłaby nieuchronnie do upadłości B., co zawsze wiąże się z ograniczeniami w skutecznym dochodzeniu roszczeń. Należących do jednostek samorządu terytorialnego środków w trybie postępowania upadłościowego nie można byłoby odzyskać w pełnym zakresie, bo jak wynika z niebudzących ustaleń organu, poddany restrukturyzacji B. nie posiadał wystarczających środków na spłatę swych bieżących zobowiązań. W odróżnieniu jednak od postępowania upadłościowego, uruchomienie przymusowej restrukturyzacji służyć ma, jak już wskazano, zapewnieniu funkcji krytycznych, kojarzonych w tym przypadku z obsługą jednostek samorządu terytorialnego. Wydając zaskarżoną decyzję organowi udało się wykazać, że gdyby do przymusowej restrukturyzacji nie doszło, wskazanych funkcji krytycznych w drodze postępowania upadłościowego nie udałoby się zachować. Dlatego, pomimo uszczupleń budżetowych u poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego nie można powiedzieć, że doszło do naruszenia podniesionych przez skarżących przepisów Konstytucji RP ani przepisów ustaw samorządowych". Pogląd ten Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.
Sąd nie uwzględnił w związku z tym także wniosków dowodowych zgłoszonych przez G. dotyczących poniesionych przez nią strat jako niemających znaczenia dla tej sprawy, która dotyczy zawieszenia działalności B..
Niezasadny był podniesiony przez G. zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym w decyzji administracyjnej trzeba bezwzględnie podać dane wszystkich stron, których decyzja dotyczy, a nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja dotyczy G., ponieważ godzi w jej interes poprzez bezpodstawne przywłaszczenie z gminnych kont bankowych kwoty [...] zł. Sąd podkreśla, że stroną decyzji wydanej na podstawie art. 155 ustawy o BFG jest wyłącznie B.. Nie można uznać, że stronami takiej decyzji są również wierzyciele B., gdyż nie wynika to z art. 155 ustawy o BFG. Uwzględniając dodatkowo fakt, że P. (który nie był bankiem zbyt dużym) posiadał kilkaset tysięcy kont, powyższe oznaczałoby, że B. ten ma ogromną ilość wierzycieli. Nie ma w takiej sytuacji w praktyce możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego z art. 155 ustawy o BFG także z udziałem wierzycieli B., tym bardziej, że jest to postępowanie z zasady szybkie (nieobjęte rygorami wynikającymi np. z art. 10 kpa), którego celem jest zabezpieczenie prawidłowego toku przymusowej restrukturyzacji. Natomiast G. przysługiwało na zasadzie wskazanego powyżej tzw. prawa refleksowego prawo zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego, jako dotyczące jej interesu prawnego.
Niezasadny był także sformułowany przez G. zarzut naruszenia art. 264 ustawy o finansach publicznych, w sytuacji gdy wybór B. obsługującego skarżącego odbył się w ramach procedury zamówień publicznych, czyli zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i skarżąca nie miała możliwości wyboru innego banku do obsługi bankowej. Przepis ufp nie miał zastosowania w sprawie, przeto organ nie mógł go naruszyć. Dla tej sprawy istotne było tylko to, że G. posiadała konto w B., do poświadczało jej interes prawny w niniejszym postępowaniu.
Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 5 ustawy o BFG, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do decyzji o zawieszeniu działalności podmiotu w restrukturyzacji stosuje się odpowiednio przepisy kpa, z wyłączeniem art. 10, art. 31, art. 391, art. 46 § 3-9, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89-96, art. 106 i art. 127-140 tej ustawy. Powyższe oznacza zatem, iż możliwe było wydanie w niniejszej sprawie decyzji bez konieczności m.in. zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozwiązanie proceduralne przewidziane powyżej wynika z potrzeby szybkości postępowania zakończonego skarżoną decyzją. Stąd nie dziwi wszczęcie postępowania z urzędu dzień przed wydaniem decyzji. Sąd zauważa przy tym, że postępowanie wszczęte na podstawie art. 155 ustawy o BFG winno zasadniczo być wszczęte po wydaniu przez organ decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, jako postępowanie "zależne" od tej decyzji. Przedwczesne wszczęcie tego postępowania, jak w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie prawa, jednak niemające w tym przypadku wpływu na wynik sprawy, skoro nie budzi wątpliwości, że skarżona decyzja została wydana już po wydaniu Decyzji w sprawie przymusowej restrukturyzacji (bo powołuje się na nią w treści decyzji), a sąd administracyjny ocenia skarżoną decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jej wydania, a nie z dnia wszczęcia postępowania.
Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione argumenty, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wszystkie skargi.