VI SA/Wa 3188/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2025-02-19
NSAAdministracyjneŚredniawsa
pas drogowyzezwoleniezajęcie pasa drogowegokiosk handlowydrogi publiczneinwestycja drogowatrasa tramwajowakolizjainteres publicznydecyzja administracyjna
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie oddalił skargę na decyzję SKO utrzymującą w mocy odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy ze względu na kolizję z planowaną inwestycją tramwajową.
Skarżąca domagała się zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy, jednak organ I instancji odmówił, co zostało utrzymane w mocy przez SKO. Głównym powodem odmowy była kolizja kiosku z planowaną budową trasy tramwajowej. Skarżąca argumentowała, że kiosk funkcjonował od lat i że termin rozpoczęcia inwestycji był niepewny. WSA w Warszawie oddalił skargę, uznając, że interes publiczny związany z budową infrastruktury komunikacyjnej ma pierwszeństwo przed interesem jednostki, a poprzednie zezwolenia nie tworzą praw nabytych.
Sprawa dotyczyła skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta odmawiającą wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy. Kiosk miał być umieszczony w pasie drogowym drogi powiatowej przy ul. [...] w celu prowadzenia działalności gospodarczej (kwiaciarni) w okresie od stycznia do marca 2024 r. Organ I instancji odmówił wydania zezwolenia, wskazując na kolizję kiosku z planowaną inwestycją budowy trasy tramwaju szybkiego. Skarżąca odwołała się, podnosząc m.in. zarzut braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podkreślając, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy i każdy kolejny wniosek wymaga ponownej oceny, a w tym przypadku interes publiczny związany z inwestycją drogową ma pierwszeństwo. Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym m.in. błędną interpretację pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz naruszenie zasady równości wobec prawa. Skarżąca argumentowała, że kiosk funkcjonował od lat, a termin rozpoczęcia inwestycji był niepewny, co potwierdziło późniejsze porozumienie o przekazaniu terenu w czerwcu 2024 r. WSA w Warszawie oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały prawo. Sąd podkreślił, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest wyjątkiem od generalnego zakazu, ma charakter czasowy i wymaga każdorazowej oceny, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". W tej sprawie prymat przyznano interesowi publicznemu związanemu z budową trasy tramwajowej, a fakt wcześniejszego funkcjonowania kiosku czy późniejsze przekazanie terenu budowy nie zmieniały oceny sytuacji prawnej w dacie wydawania decyzji. Sąd uznał, że naruszenia proceduralne wskazane przez skarżącą nie miały wpływu na wynik sprawy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AIZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, odmowa jest zasadna, ponieważ interes publiczny związany z realizacją inwestycji celu publicznego ma pierwszeństwo przed interesem jednostki w kontynuowaniu działalności gospodarczej w tym miejscu.
Uzasadnienie
Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest wyjątkiem od zakazu i ma charakter czasowy. Każdy kolejny wniosek wymaga ponownej oceny, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". W sytuacji kolizji z inwestycją celu publicznego, interes publiczny przeważa nad interesem jednostki.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (31)
Główne
P.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.d.p. art. 39 § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 39 § 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 40 § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 40 § 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 134
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
K.p.a. art. 127
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 17 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 8 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 8 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 33 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 33 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 40 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
K.p.a. art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
u.d.p. art. 40 § 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 47 § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 47 § 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.s.k.o. art. 1
Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych
u.s.k.o. art. 2
Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych
Konstytucja RP art. 32 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 32 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
P.u.s.a. art. 1 § 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
P.u.s.a. art. 1 § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie przepisów techniczno- budowlanych dotyczących dróg publicznych art. 29 § 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie przepisów techniczno- budowlanych dotyczących dróg publicznych art. 29 § 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach § 5.5 z Załącznika nr 4
Argumenty
Skuteczne argumenty
Interes publiczny związany z budową trasy tramwajowej ma pierwszeństwo przed interesem jednostki w kontynuowaniu działalności gospodarczej w pasie drogowym. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy i wymaga każdorazowej oceny, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Wcześniejsze zezwolenia nie tworzą praw nabytych ani nie przesądzają o przyszłych zezwoleniach.
Odrzucone argumenty
Kiosk funkcjonował od lat i stanowił "szczególnie uzasadniony przypadek". Termin rozpoczęcia inwestycji był niepewny, a przekazanie terenu nastąpiło później. Organy naruszyły zasadę równości wobec prawa, odmawiając zezwolenia w sytuacji, gdy innym podmiotom wydawano podobne zezwolenia. Naruszenie przepisów postępowania przez organ odwoławczy (pominięcie pełnomocnika).
Godne uwagi sformułowania
"Przy rozpatrywaniu każdorazowo (na kolejny okres) złożonego wniosku w sprawie o zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym konieczne jest dokonanie przez organ aktualnych ustaleń, czy lokalizacja ta stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p." "Każdy kolejny wniosek podlega badaniu na ogólnych zasadach przepisów ustawy o drogach publicznych" "Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy, co powoduje, że w sprawie o zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy lokalizacja ta stanowi szczególnie uzasadniony przypadek" "Chęć prowadzenia (kontynuowania) działalności gospodarczej w pasie drogowym nie stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy "szczególnie uzasadnionego przypadku" uzasadniającego funkcjonowanie pawilonu handlowego w pasie drogowym." "Organy administracji publicznej dały prymat interesowi publicznemu nad interesem Skarżącej."
Skład orzekający
Jakub Linkowski
przewodniczący
Maciej Borychowski
sprawozdawca
Dorota Pawłowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, kolizji z inwestycjami celu publicznego, czasowego charakteru zezwoleń i prymatu interesu publicznego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji kolizji z inwestycją celu publicznego; ocena "szczególnie uzasadnionego przypadku" jest uznaniowa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje konflikt między interesem jednostki a interesem publicznym w kontekście zagospodarowania przestrzeni publicznej, co jest częstym problemem.
“Kiosk kontra tramwaj: Kto wygrał walkę o pas drogowy?”
Asystent AI dla prawników
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVI SA/Wa 3188/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Organ") z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania A. B. (dalej: "Skarżąca", "Strona") została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta W. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r. odmawiająca wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia kiosku handlowego o pow. 18,00 m2 w terminie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] marca 2024 r. (dalej: "zaskarżona decyzja").
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 127 w związku z 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. , dalej: "K.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U z 2018 r. poz. 570).
Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] grudnia 2023 r. do Zarządu Dróg Miejskich wpłynął wniosek Strony o wydanie zezwolenia na umieszczenie kiosku handlowego o pow. 18,00 m2 w pasie drogowym (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w terminie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] marca 2024 r. Do wniosku Strona dołączyła podkład geodezyjny z zaznaczoną lokalizacją kiosku handlowego.
W toku postępowania organ I instancji uzyskał m.in. pismo od spółki T. [...] sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2024 r., z którego wynika, że przedmiotowy kiosk handlowy koliduje z projektowanym zagospodarowaniem terenu a dalsze funkcjonowanie obiektu uniemożliwi przekazanie terenu wykonawcy robot budowlanych w stanie wolnym od elementów zagospodarowania terenu nie związanych z drogą i wpłynie na możliwość realizacji robót budowlanych. Lokalizacja kiosku znajduje się bowiem na obszarze przedsięwzięcia pn. "budowa trasy tramwaju szybkiego od ul. [...] do [...] na odcinku od al. [...] do ul. [...]". Spółka T. [...] sp. z o.o. poinformowała również, że planowany termin przekazania terenu wykonawcy robót budowlanych to luty 2024 r.
Po przeprowadzeniu postępowania w dniu [...] lutego 2024 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia kiosku handlowego o pow. 18,00 m2 w terminie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] marca 2024 r. Decyzja została doręczona Stronie w dniu [...] lutego 2024 r.
Strona złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta do SKO w Warszawie, w którym zarzuciła brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; błędne wskazanie, że Strona ubiegała się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego, w sytuacji gdy kiosk ten posadowiony został w pasie drogowym w latach 70-ych; a także ograniczenie Stronie możliwości wzięcia udziału w postępowaniu na każdym jego stadium oraz brak właściwego informowania o istotnych okolicznościach mających wpływ na wynik sprawy.
Po rozpatrzeniu odwołania SKO w W. w dniu [...] lipca 2024 r. wydało zaskarżoną decyzję.
Organ podzielił dokonane przez Prezydenta ustalenia faktyczne oraz przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. SKO wskazało, że w myśl art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320, dalej również: "u.d.p."), zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p., w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Przez urządzenie obce, zgodnie z art. 4 pkt 2 b u.d.p. rozumie się obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie budowlane, w szczególności wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne lub elektroenergetyczne, niezwiązane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, z wyjątkiem kanału technologicznego.
Organ podkreślił, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, "Przy rozpatrywaniu każdorazowo (na kolejny okres) złożonego wniosku w sprawie o zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym konieczne jest dokonanie przez organ aktualnych ustaleń, czy lokalizacja ta stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. Nie ulega żadnej wątpliwości, że raz udzielone zezwolenie nie powoduje, że kwestia istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku została przesądzona dla potrzeb przyszłych postępowań o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, nawet gdy chodzi o tą samą lokalizację i ten sam obiekt" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 września 2018 r., sygn. VI SA/Wa 614/18); "Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy, co powoduje, że w sprawie o zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy lokalizacja ta stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. Raz udzielone zezwolenie nie powoduje bowiem, że kwestia istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku została przesądzona dla potrzeb przyszłych spraw o zezwolenie na zajęcie pasa, nawet, gdy chodzi o to samo miejsce i ten sam obiekt. Każdy kolejny wniosek podlega badaniu na ogólnych zasadach przepisów ustawy o drogach publicznych" (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. II SA/Sz 1278/18).
SKO podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie nie pozostaje bez znaczenia okoliczność, iż Strona z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od [...] stycznia 2024 r. do [...] marca 2024 roku wystąpiła w dniu [...] grudnia 2023 r., wskazując, że chce dalej kontynuować działalność gospodarczą. Zatem już z samego wniosku wynikało, iż dotyczy on obiektu funkcjonującego w pasie drogowym. W ocenie Organu nie tworzy to jednak po stronie Skarżącej żadnych praw nabytych, na które można byłoby powoływać się przy składaniu wniosku o kolejne zezwolenie. Tym samym każdorazowo, przed upływem terminu zezwolenie, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym winien uzyskać kolejne zezwolenie. Wygaśnięcie kolejnego zezwolenia, przy braku następnego, powoduje obowiązek likwidacji posadowionego obiektu. W ustawie o drogach publicznych brak jest bowiem regulacji pozwalającej na przyjęcie, że poprzednie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod określony obiekt niezwiązany z zarządem drogi uprawniałoby beneficjenta, czy nawet jego następcę prawnego do uzyskiwania kolejnych zezwoleń bez każdorazowego ustalania przez organ, czy istnieją szczególne okoliczności uzasadniające zajęcie pasa drogowego.
SKO wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie Strona nie wystosowała wniosku o wydanie stosownego zezwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem, co doprowadziło do tego, że w dacie kiedy organ I instancji wydał decyzję w przedmiotowej sprawie - okres, którego dotyczył wniosek wnioskodawczym już upłynął niemalże w połowie. Zdaniem Organu nie jest możliwe udzielenie zezwolenia wstecz. Byłoby to sankcjonowaniem dokonanej ewentualnej samowoli i stanowiłoby to obejście przepisów ustawy o drogach publicznych, która przewiduje konkretny sposób postępowania w przypadkach dalszego funkcjonowania obiektu w pasie drogowym pomimo, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wygasło na skutek upływu okresu, na jaki zostało wydane. SKO podniosło, że Strona była informowana o konieczności usunięcia kiosku z pasa drogowego i wiedziała o przedsięwzięciu, jakie będzie realizowane przez spółkę T. [...] sp. o.o. (już pismem z dn. [...].05.2023 r. spółka T. [...] sp. z o.o. informowała, że przedmiotowy kiosk koliduje z planowaną trasą tramwajową i musi zostać usunięty przed przekazaniem wykonawcy robot terenu), zaś [...] pismem z dnia [...].06.2023 r. informował, że jeśli wnioskodawczyni wystąpi z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na okres od [...] stycznia 2024 r. to wyda decyzję odmowną, o czym wnioskodawczyni miała wiedzę, chociażby z akt sprawy, z którymi niejednokrotnie zapoznawała się. Poza tym organ I instancji zastrzegł taką możliwość w zezwoleniu udzielonym Stronie w dniu [...] czerwca 2023 r. Wszystkie te okoliczności, w ocenie SKO, przemawiają za właściwą oceną dokonaną przez Prezydenta, że wobec planowanej inwestycji pn. "budowa trasy tramwaju szybkiego od ul. [...] do [...] na odcinku od al. [...] do ul. [...]", nie jest możliwe dalsze funkcjonowanie w pasie drogowym kiosku, albowiem jego lokalizacja znajduje się na obszarze ww. przedsięwzięcia.
Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu SKO wskazało, że w sprawie nie ma znaczenia kiedy przedmiotowy kiosk został posadowiony w przedmiotowym pasie drogowym. Ustawa o drogach publicznych nie przewiduje bowiem przedłużenia zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Zezwolenie dotyczy określonego okresu czasu i jest wydawane na zasadzie wyjątku od generalnego zakazu i w związku z tym nie może być interpretowane rozszerzające. Odnosząc się do argumentacji odwołania SKO wskazało, że kwestię związaną z ewentualną możliwością przebudowy kiosku w taki sposób, aby można byłoby nadal prowadzić w nim działalność gospodarczą i jednocześnie w taki sposób, aby nie kolidował z przedsięwzięciem inwestycyjnym T. [...] sp. z o.o., to może to być przedmiotem uzgodnień z zarządcą drogi. Negatywna decyzja w tym zakresie nie stoi na przeszkodzie temu, aby Strona zaproponowała zarządcy drogi i "uzgodniła" w odrębnym postępowaniu taką (inną) lokalizację konkretnego kiosku handlowego (o ściśle określonych parametrach i powierzchni), która będzie dopuszczalna w pasie drogowym. W niniejszym postępowaniu organy administracji nie mogły rozstrzygać o przebiegu trasy tramwajowej, w tym decydować o jej przesunięciu.
Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodziła się Skarżąca wnosząc do WSA w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2024 r., zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nadto w sposób niewyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności, że:
a) w aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty wymagane do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w trybie art. 40 u.d.p. w związku z § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego,
b) na dzień wydania decyzji w dniu [...] lutego 2024 r. nie była znana data przekazania pasa drogowego ulicy [...] wykonawcy robót (T.[...] Sp. z o. o.) w celu realizacji inwestycji pod nazwą "Rozbudowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] (odcinek D1)", czego konsekwencją jest to iż stan prawny, stan faktyczny, stan pasa drogowego oraz geometria drogi publicznej nie uległa zmianie od dnia [...].04.2023 roku do chwili obecnej (tj. daty złożenia niniejszego pisma uzupełniającego odwołania - [...] maja 2024 roku), a tym samym wydanie zezwolenia na okres wcześniejszy, a odmowa na okres późniejszy jest wewnętrznie sprzeczna i nielogiczna, co całkowicie pominęło SKO w skarżonej decyzji,
c) pominięciu przez SKO w W. złożonego przez ustanowionego pełnomocnika Skarżącej pisma uzupełniającego odwołanie z dnia [...] maja 2024 roku, w którym wskazał on jednoznacznie, iż:
• przekazanie pasa drogowego ulicy [...] w W. w celu rozbudowy ulicy [...] wraz z budową torowiska tramwajowego ma nastąpić w maju 2024 roku lub czerwcu 2024 roku, a więc informacja podana w decyzji organu pierwszej instancji na str. 3/4 skarżonej decyzji "iż deklarowany termin przekazania terenu wykonawcy robót budowlanych to luty 2024 roku" jest nieprawdziwa, nierzetelna i wprowadzającą w błąd stronę postępowania, a także zakłamująca rzeczywisty stan faktyczny,
• w dniu [...] maja 2024 roku przy udziale przedstawicieli T. [...] Sp. z o. o., [...] i Skarżącej, zostało zawarte Porozumienie z dnia [...] maja 2024 roku w sprawie rozbiórki kiosku handlowego położonego w W. przy ulicy [...] przewidujące wprost iż obiekt ten może funkcjonować do dnia [...] czerwca 2024 roku w pasie drogowym ulicy [...] w W. i dopiero w tym dniu Skarżąca ma opuścić obiekt (wraz z opróżnieniem jego wnętrza) i w tymże dniu nastąpi przekazanie terenu [...] w W., a w konsekwencji data [...] czerwca 2024 roku jest datą zakończenia zajmowania pasa drogowego przez skarżącą w sposób niekolidujący z inwestycją i niekolidujący potrzebami zarządcy drogi publicznej, konsekwencją czego irracjonalne wywody SKO w W. na str. 6 skarżonej decyzji o możliwości "uzgodnienia" w odrębnym postępowaniu "innej lokalizacji konkretnego kiosku handlowego" są całkowicie oderwane od rzeczywistości,
d) z dniem [...] czerwca 2024 roku został podpisany protokół trójstronny pomiędzy Skarżącą i podmiotem T. [...] Sp. z o. o. (na protokole widnieje podpis osoby prowadzącej sprawę w [...]: M. J.; sygnatura: MJA), gdzie doszło do przekazania terenu pasa drogowego ulicy [...] w rejonie kiosku handlowego (kwiaciarni) pod adresem [...] i w dniu przekazywania pasa drogowego nie toczyły się w pasie drogi publicznej ulicy [...] jakiekolwiek roboty budowlane lub czynności, dla których istniejący do dnia [...] czerwca 2024 roku kiosk handlowy (kwiaciarnia) był przeszkodą w wykonywania zadań zarządu drogą i nagle w okresie od [...].01.2024 - [...].03.2024 roku miałby nie stanowić "szczególnie uzasadnionego przypadku" skoro od 1984 roku do dnia [...].12.2023 roku stanowił "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych;
2) art. 8 § 1 k.p.a. polegającym na niepełnym i błędnym w swojej istocie wyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi organ pierwszej instancji i organ drugiej instancji kierował się przy załatwieniu sprawy i tym samym prowadzenie w sposób niebudzący zaufania przez organy obu instancji postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego gdyż w przypadku gdyby zarządca drogi uznał, iż przedmiotowy obiekt winien zostać zlikwidowany powinien był wydać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego dla Wnioskodawcy z odpowiednim okresem przeznaczonym na dokonanie likwidacji kiosku handlowego - czego nie uczynił, przez co postawił Wnioskodawczynię z dniem [...] lutego 2024 roku "pod ścianą" w sytuacji "bez wyjścia" co narusza proporcjonalność oraz godzi w zasadę zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie, pomimo tego iż sam nie znał terminu przekazania pasa drogowego ulicy [...] dla inwestora przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] (odcinek D1)" tak samo jak terminu tego nie znał organ drugiej instancji, chociaż z dniem [...] maja 2024 roku złożono do niego stosowne dokumenty w sprawie za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika (doszczętnie zlekceważone i "zagubione" przez organ drugiej instancji);
3) art. 8 § 2 k.p.a. polegające na niezasadnym i niedopuszczalnym odstąpieniu bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawny podczas gdy w: .
a) identycznym stanie faktyczny,
b) wobec tego samego podmiotu,
c) w analogicznym ponawiany okresie,
d) w tym samym miejscu,
e) w tym samym stanie prawnym (brak zmiany przepisów prawa miejscowego i prawa powszechnie obowiązującego),
f) przy takiej samej geometrii pasa drogi publicznej,
w okresie od dnia [...] kwietnia 2023 roku do dnia [...] grudnia 2023 roku [...] w W. (zarządca drogi publicznej) wydał zezwolenie na zajęcia pasa drogowego w ciągu ulicy [...] w rej. ul. [...] na potrzeby funkcjonowania kiosku handlowego o powierzchni 18,00 m2, a w okresie od dnia [...] stycznia 2024 roku do [...] marca 2024 roku odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w ciągu ulicy [...] w rej. ul. [...] na potrzeby funkcjonowania kiosku handlowego (kwiaciarni) o powierzchni 18,00 m2, co oznacza że bez żadnych zmian w pasie drogowym (siccum!) do dnia [...] grudnia 2023 roku (od 1984 roku) istniał "szczególnie uzasadniony przypadek", a od dnia [...] stycznia 2024 roku nagle przestał istnieć "szczególnie uzasadniony przypadek" czego w jakimkolwiek stopniu nie wzięło pod uwagę SKO w W.;
4) art. 33 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. polegając na popełnieniu przez organ drugiej instancji następujących uchybień:
a) pomięciu osoby ustanowionego z dniem [...] maja 2024 roku pełnomocnika Skarżącej w sprawie [...],
b) pomięciu złożonego dokumentu pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową do akt sprawy [...] w dniu [...] maja 2024 roku,
c) doręczeniu skarżonej decyzji organu drugiej instancji nr [...]wyłącznie na adres skarżącej z pominięciem (celowym lub niecelowym) ustanowionego skutecznie z dniem [...] maja 2024 roku pełnomocnika w sprawie,
d) pomięciu stanowiska ustanowionego pełnomocnika z dnia [...] maja 2024 roku stanowiącego uzupełnienie złożonego odwołania zawierającego kluczowe informacje potwierdzające możliwość funkcjonowania rzeczonego kiosku handlowego (kwiaciarni) w ustalonym trójstronnie terminie ([...]-T. [...] Sp. z o . o.- A. B.) do dnia [...] czerwca 2024 roku,
co stanowi jedno z najbardziej rażących naruszeń prawa proceduralnego ze strony organu drugiej instancji, który orzekał na podstawie wybrakowanego materiału dowodowego oraz z pominięciem ustanowionego prawidłowo o pełnomocnika.
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy:
a) art. 47 ust. 1 ust. 2 u.d.p. określającego minimalną szerokość chodnika niezbędnego dla ruchu pieszych o szerokości 1,5 m która to w rozpatrywanym przypadku jest (była) pozostawiona, gdyż kiosk handlowy przy ul. [...] w rej. ul. [...] nie ingeruje w chodniki o szerokościach 4,5 m (od zewn. krawędzi jezdni ul. [...]) oraz 17,10 m (od zewn. krawędzi ul. [...]) zgodnie z obliczeniami z mapy zasadniczej dołączonej znajdującej się w aktach sprawy oraz wyliczeń odległości z geoportal.gov.pl, a tym samym spełniał wymogi regulacji prawnych w tym zakresie nie zagrażając bezpieczeństwu ruchu drogowemu w okresie od [...].01.2024 -[...].03.2024 roku co całkowicie pominął organ pierwszej instancji i organ drugiej instancji,
b) naruszenie art. 39 u.d.p. polegające na błędnej interpretacji pojęcia "szczególnie uzasadnionych okoliczności" ("przypadku") przez zarządcę drogi publicznej oraz na całkowitym zlekceważeniu istniejącej geometrii drogi publicznej ulicy [...] (cały czas takiej samej: na dzień [...] stycznia 2024 roku i na dzień [...] marca 2024 roku) w świetle art. 39 ust. 3 z związku z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w tym w szczególności:
• § 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca
2022 roku w sprawie przepisów techniczno- budowlanych dotyczących dróg publicznych określających ustawowo szerokość chodnika na 1,8 m z możliwością lokalnych przewężeń chodnika do 1,0 m szerokości w pasach dróg publicznych, przy czym przypadek taki nie istnieje w rozpatrywanym miejscu, gdyż kiosk handlowy nie ingeruje w chodniki o szerokościach 4,5 m (od zewn. krawędzi jezdni ul. [...]) oraz 17,10 m (od zewn. krawędzi ul. [...]),
• zgodnie z pkt 5.5 z Załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. 2003 nr 220 poz. 2181 z późn. zm.) rozpatrywany kiosk handlowy był (jest) oddzielony od jezdni ulicy [...] i ulicy [...] barierą architektoniczną w postaci istniejących słupków blokujących U - 12C, co ipso facto eliminowało jakiekolwiek zagrożenia w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego z udziałem pojazdów mechanicznych (samochodów) ze względu na istnienie tegoż wygrodzenia w pasie drogi publicznej,
co całkowicie pominął organ pierwszej instancji i organ drugiej instancji przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy.
c) naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej w zw. z art. 9 k.p.a. polegające na różnicującym potraktowaniu sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego przez zarządcę drogi publicznej urzeczywistniające się w odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy (kwiaciarnia) wobec skarżącej, podczas gdy wobec innych jednostek/wnioskodawców/podmiotów zarządca drogi publicznej w W. wydaje decyzje na zajęcie pasa drogowego pod kioski na chodnikach i ciągach pieszych w obrębie dróg powiatowych zlokalizowany w Dzielnicy [...] m. st. W., a nadto braku informowania skarżącej o ograniczonym czasie wydawanych zezwoleń w 2024 roku ze względu na planowany (lecz nieznany) termin przebudowy ulicy [...] w ramach zadania "Rozbudowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] (odcinek D1)" lub wydawaniu systematycznych zezwoleń na krótkie okresy 1-2 miesięcy do czasu koniecznej likwidacji rzeczonego kiosku handlowego (kwiaciarni) w związku z zaplanowanymi robotami drogowymi.
Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci:
a) protokołu trójstronnego przekazania pasa drogowego z dnia [...] czerwca 2024 roku ([...]-T. [...] – A. B.) będącego wynikiem Porozumienia z dnia [...] maja 2024 roku potwierdzającego fakt tego, iż rzeczony kiosk handlowy (kwiaciarnia) mógł funkcjonować bez przeszkód w pasie drogi publicznej ulicy [...] ([...]) w okresie od [...].01.2024 - [...].03.2024 roku tak samo jak funkcjonował przed dniem [...].12.2023 roku,
b) wyciąg z geoportal.gov.pl z zaznaczeniem odległości od kiosku handlowego (kwiaciarni) od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] i ul. [...] w W. na dzień [...].03.2024 roku na okoliczność tego, iż rzeczony kiosk handlowy (kwiaciarnia) nie utrudniał ruchu pojazdów, ruchu pieszego oraz nie utrudniał wykonywania zadań zarządcy drogi publicznej i tym samym tak jak w okresie przed [...].12.2023 roku (od 1984 roku) stanowił "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych.
Z ostrożności proceduralnej pełnomocnik Skarżącej złożył "zagubione" przez organ drugiej instancji pisma uzupełniające odwołanie z dnia [...] maja 2024 roku wraz z załącznikami i potwierdzeniem złożenia do organu drugiej instancji, zastrzegając, że nie składa tego jako wniosek dowodowy gdyż teoretycznie pismo to wraz z załącznikami powinno być w aktach sprawy [...], a z nieznanych przyczyn albo zostało pominięte albo zostało zagubione.
W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął podniesione zarzuty. Wskazał m.in., że Skarżąca nabyła rzeczony kiosk handlowy w drodze umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2023 roku, przy czym uprzednio obiekt ten był prowadzony i był własnością Pani D. B. od 1984 roku. W latach 90-tych XX wieku rzeczony kiosk handlowy (kwiaciarnia) został rozbudowany na podstawie Decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1993 roku Wydziału Architektury Gminy [...] (pierwotna powierzchnia: 15,00 m2, większa powierzchnia: 18,00 m2). Skarżąca podniosła, że organ pierwszej instancji pominął fakt tego, iż za lokalizacją przedmiotowego kiosku handlowego (kwiaciarnia) opowiada się społeczność lokalna ustawicznie korzystająca z usług kwiaciarni od 1984 roku.
W ocenie Skarżącej organy obu instancji nie zweryfikowały deklarowanego terminu przekazania placu budowy inwestorowi – T. [...]. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej wskazane termin przekazania terenu budowy był nieaktualny. Również okoliczność, że w dniu [...] czerwca 2023 roku w decyzji organ pierwszej instancji zastrzegł możliwość wydania decyzji odmownej od [...] stycznia 2024 roku nie oznacza, iż taka decyzja musi zostać wydana - należało wskazać, iż zastrzeżenie to było uzależnione od daty rozpoczęcia inwestycji przebudowy ulicy [...] w W.. Pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2024 roku odbyło się spotkanie w siedzibie inwestora (T. [...] Sp. z o. o.) z e Skarżącą, podczas którego ustalono, iż pas drogowy nie jest jeszcze przekazany wykonawcy robót T. [...] Sp. z o. o. w celu realizacji inwestycji "Rozbudowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] (odcinek D1)". Tym samym, na dzień wydania decyzji przez zarządcę drogi publicznej (organ pierwszej instancji) w dniu [...] lutego 2024 roku nie była znana data przekazania pasa drogowego ulicy [...] wykonawcy robót (T. [...] Sp. z o. o.) w celu realizacji ww. inwestycji. A przekazanie terenu budowy finalnie nastąpiło w [...] czerwca 2024 r., co było również datą zakończenia zajmowania pasa drogowego przez Skarżącą w sposób niekolidujący z inwestycją i niekolidujący potrzebami zarządcy drogi publicznej.
Skarżąca podniosłą także, że oba organy pominęły całkowicie fakt tego iż w latach 1984 - 2023 przedmiotowy obiekt istniał w pasie drogowym ulicy [...] w rej. ul. [...], a Strona utrzymywała ten obiekt, eksploatowała go oraz prowadziła bieżące prace naprawcze.
Organ pierwszej instancji rozpatrujący wniosek z dnia [...] grudnia 2023 roku całkowicie pominął w/w okoliczności oraz fakt, iż własnym kosztem i za własne środki inwestor utrzymywał przedmiotowy obiekt kiosku handlowego kwiaciarni. Natomiast organ drugiej instancji skupił się nad tym, iż raz udzielone zezwolenie nie musi oznaczać zezwolenia udzielonego "na zawsze". Tym samym irracjonalne wydaje się, zdaniem Skarżącej, twierdzenie zarządcy drogi publicznej, iż przypadek lokalizacji kiosku gastronomicznego (kwiaciarni) jest nieuzasadniony, podczas gdy stosowne uzasadnienie co do jego lokalizacji znajduje się w aktach sprawy dla jego lokalizacji w świetle art. 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ustawy o drogach publicznych, a nadto poprzednia decyzja z dnia [...] czerwca 2023 roku zezwalała na funkcjonowanie kiosku handlowego w okresie od dnia [...] kwietnia 2023 roku do dnia [...] grudnia 2023 roku.
W ocenie Skarżącej wraz z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2023 r. złożyła wszystkie niezbędne dokumenty do wydania pozytywnej decyzji. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa stanowi, że sprawy podobne, a nawet analogiczne, powinny być załatwiane w taki sam sposób. Organy administracji publicznej są zobligowane do postępowania jednolitego i spójnego w odniesieniu do podejmowanych rozstrzygnięć. Niedopuszczalne z prawnego punktu widzenia jest zatem różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów w analogicznym stanie faktycznym. Skarżąca wskazała, podniosła, że Skarżąca posiada precyzyjną wiedzę, co do tego, iż sąsiednie podmioty prowadzące działalność na terenie m. st. W. mają corocznie wyrażaną zgodą na lokalizację kiosków handlowych, punktów handlowych, ogródków gastronomicznych i innych obiektów na chodnikach i miejscach postojowych w drodze stosownych decyzji administracyjnych [...]w W..
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. pełnomocnik Skarżącej odniósł się do odpowiedzi SKO na skargę. Ponadto załączył do przedmiotowego pisma decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2024 r. oraz decyzję [...] z dnia [...] lipca 2024 r. dotyczące udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...].
Na rozprawie w dniu [...] lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącej poparł skargę, podtrzymując zarzuty oraz wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja SKO w W., jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2022 roku, nie naruszają prawa.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta, odmawiająca Skarżącej wydania zezwolenia na zajecie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie ul. [...] w celu umieszczenia kiosku handlowego o powierzchni 18,00 m2 w terminie od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] marca 2024 r.
Przedmiotem sporu jest zatem rozsądzenie czy w stanie faktycznym sprawy zaszły podstawy do wydania zgody na zajęcie pasa drogowego – jak twierdzi Skarżąca.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawodawca, w drodze wyjątku, przewidział w art. 39 ust. 3 u.d.p., że w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wspomnianych urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.
Jak stanowi natomiast art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie takie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.
W orzecznictwie wskazuje się, że zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym takiego obiektu (urządzenia), na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto, gdy ich umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zezwolenie takie ma charakter czasowy. Toteż, w sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy zlokalizowanie określonego obiektu budowlanego w konkretnym miejscu stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. (zob.: wyrok NSA z 3 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 1794/18).
W niemniejszej sprawie jest bezsporne, że Skarżąca na podstawie decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Strony z dnia [...] kwietnia 2023 r. uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania kiosku handlowego o powierzchni 18,00 m2 w okresie od dnia [...] kwietnia 2023 r. do dnia [...] grudnia 2023 r. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca wynika m.in., że "(...) Pismem nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. T. [...] sp. z o.o. poinformowały, że kiosk handlowy usytuowany w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] koliduje z planowaną inwestycją i planowanymi robotami budowlanymi, których rozpoczęcie planowane jest w pierwszym kwartale 2024 roku (...)".
Wnioskiem, który wpłynął do [...]w dniu [...] grudnia 2023 r. Skarżąca wniosła o udzielenie zezwolenia na zajecie pasa drogowego ww. ulicy w okresie od [...] stycznia 2024 do [...] marca 2024 r. Uzasadniając wniosek wskazała, iż będzie kontynuowała działalność gospodarczą (kwiaciarnia).
W toku rozpatrywania wniosku Skarżącej organ I instancji potwierdził aktualność w zakresie kolizji kiosku handlowego Skarżącej z planowanym przedsięwzięciem pn. "Budowa trasy tramwaju szybkiego od ul. [...] do Wilanowa na odcinku od al. [...] do ul. [...]". Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że konsekwentne stanowisko w tej sprawie inwestor, tj. T. [...] sp. z o.o., przedstawiał co najmniej od maja 2023 r., że lokalizacja kiosku handlowego pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...] koliduje ze wspomniana inwestycją (vide: pisma T. [...] sp. z o.o. z dnia [...] maja 2023 r., [...] czerwca 2023 r.). Konsekwentnie T. [...] sp. z o.o. wskazywały również, że rozpoczęcie robót budowlanych planowane jest w pierwszym kwartale 2024 r. Ponadto, jak wynika z treści pisma T. [...] sp. z o.o. Biuro Zarządu Zespół Kontaktowy DIOZK4 do [...], wystąpiły z prośbą o udzielenie informacji na jakim etapie jest planowane usunięcie/rozbiórka obiektu handlowego (kwiaciarni). W przedmiotowym piśmie T. [...] sp. z o.o. podkreśliły, że powyższe działanie jest bardzo istotne dla terminowego prowadzenia powyższej inwestycji, ponieważ przekazywany teren budowy powinien być wolny od elementów niebędących częścią infrastruktury pasa drogowego. Z pisma wynika, iż sprawa była pilna, ze względu na deklarowany termin przekazania terenu wykonawcy robót budowlanych, tj. luty 2024 r. Z kolei w piśmie T. [...]sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2024 r. adresowanym do Biura Infrastruktury Urzędu W. inwestor poinformował, że nie ma możliwości (formalnej i technicznej) przesunięcia trasy linii tramwajowej pn. "Budowa trasy tramwaju szybkiego od ul. [...] do [...] na odcinku od al. [...] do ul. [...]", na odcinku D1.
Nie jest w orzecznictwie kwestionowane, że przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. pozostawia do uznania organu administracyjnego istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionych przypadków, uzasadniających wydanie zezwolenia. Nie może to jednak oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji (zezwolenia) lub jego odmowa musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek wydania zezwolenia i ich analizą - z zachowaniem wymogów proceduralnych, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. Z kolei uzasadnienie takich decyzji, szczególnie negatywnych dla strony, powinno być przekonywująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przypadku decyzji uznaniowej organ zobowiązany jest w sposób czytelny, umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Jeżeli z przepisów prawa wynika, że organ administracji publicznej korzysta przy rozstrzyganiu sprawy z uznania administracyjnego, to powinien ją załatwić zgodnie z żądaniem jednostki, mając na względzie potrzebę wyważenia ujawnionych w sprawie racji interesu jednostki, grupowego i publicznego oraz cel regulacji prawnej. Wydanie zezwolenia musi być zatem uzależnione od tego, czy zarządca drogi bez szkody dla wykonywania zadań może wyłączyć fragment pasa drogowego dla innych celów niż związane z potrzebami dróg. Przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. zaostrzył uznaniowe przypadki wydania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego do szczególnie uzasadnionych wypadków z punktu widzenia ochrony dóbr wskazanych w art. 39 ust. 1 u.d.p.
Z kolei w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany - zgodnie z art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyroki NSA z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 301/06 i z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 176/07 oraz wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1837/13). Podobnie w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2015 r. ( sygn. akt II GSK 193/14) Sąd podkreślił, że "Organ administracji, podejmując decyzję w oparciu o uznanie administracyjne, ma obowiązek zgodnie z art. 7 k.p.a. wyważyć słuszny interes strony i interes publiczny, co prowadzi do wniosku, że zasadniczo, w przypadku gdy nie sprzeciwia się temu interes publiczny, organ powinien podjąć decyzję na korzyść strony postępowania".
Z powyższego wynika, że każdorazowo interes publiczny, tak jak interes strony postępowania podlega indywidualnej ocenie.
W orzecznictwie przyjmuje się również, że sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności z prawem działania organu - co do zasady - według stanu z daty wydania objętej sądową kontrolą decyzji. Bez znaczenia dla tej oceny pozostają w związku z tym okoliczności, które zaistniały po rozstrzygnięciu sprawy w drugiej instancji, na które powołuje się skarżący wnioskując o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów. Uzasadnia to przyjęcie, że decyzja w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ze względu na kolizję z inwestycją urzeczywistniającą cel publiczny związany z funkcjonowaniem ruchu drogowego i ochroną dróg publicznych, jest zgodna z prawem nawet jeżeli - z powodów wcześniej nieprzewidzianych - ostatecznie nie doszło do realizacji zaplanowanej inwestycji (por. wyroki: NSA z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 276/22; z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 1130/21).
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadnie organy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji zgodnie uznały, że w przypadku Skarżącej taki szczególnie uzasadniony przypadek nie zachodzi. Innymi słowy, organy administracji publicznej dały prymat interesowi publicznemu nad interesem Skarżąc.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że przed rozpatrzeniem wniosku Skarżącej z dnia [...] grudnia 2023 r. oraz wydaniem przez Prezydenta w dniu [...] lutego 2024 r. decyzji odmownej na zajecie pasa drogowego, stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Prezydent ustalił oraz dokonał oceny czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek do wydania zgodny na zajecie pasa drogowego. W oparciu o wskazane wyżej ustalenia zasadne było udzielenie decyzji odmownej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przedmiotowy kiosk handlowy znajdował się w pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...]. Również okoliczność, że kiosk znajdował się już od roku 1984 r., wydawane były decyzje pozytywne na zajęcie pasa drogowego nie daje Skarżącej roszczenia i gwarancji uzyskania zgody na dalsze zajmowanie pasa drogowego. Jak zasadnie wskazał Organ, ustosunkowując się do tej kwestii, istota regulacji dotyczącej instytucji zgody na zajęcie pasa drogowego polega na tym, że ma ona charakter czasowy. Należy zaakceptować stanowisko Organu, iż ma on za zadanie każdorazowo badać istnienie – bądź brak – szczególnego wypadku, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. I tak, w orzecznictwie wskazuje się, że wcześniej udzielone zezwolenia nie powodują, że kwestia istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku została przesądzona dla potrzeb przyszłych spraw o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, nawet gdy chodzi o to samo miejsce i ten sam obiekt. Zawsze zasadą jest zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na to zajęcie stanowi odstępstwo od tego zakazu, zatem jej uwarunkowania nie mogą być kształtowane dowolnie, lecz muszą mieścić się ściśle w granicach przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. Chęć prowadzenia (kontynuowania) działalności gospodarczej w pasie drogowym nie stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy "szczególnie uzasadnionego przypadku" uzasadniającego funkcjonowanie pawilonu handlowego w pasie drogowym ( por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1584/18). Sąd w składzie orzekającym stanowisko to podziela.
Podkreślić również wymaga, co zasadniczo w rozpatrywanej sprawie stanowiło podstawę odmowy udzielenia zgody na zajecie pasa drogowego, to okoliczność, że lokalizacja kiosku Skarżącej kolidowała z inwestycją mającą znaczenie dla celu publicznego, tj. budowę linii tramwajowej.
W ocenie Sądu, na zmianę rozstrzygnięcia nie ma wpływu również podnoszona zarówno w piśmie z dnia [...] maja 2024 r. (do którego SKO w W. się nie ustosunkowało w zaskarżonej decyzji), jak też w skardze do WSA w Warszawie okoliczność, że przejęcie pasa drogowego nastąpiło dopiero w dniu [...] czerwca 2024 r. – na podstawie protokołu przejęcia pasa drogowego spisanego w dniu [...] czerwca 2024 r., poprzedzonego porozumieniem Skarżącej z T. [...] sp. z o.o. z dnia [...] maja 2024 r.
Sąd odnosząc się do powyższego pragnie zauważyć, że z chwilą upływu okresu zgodny na zajęcie pasa drogowego przez Skarżącą, tj. z dniem [...] grudnia 2023 r. (na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r.) oraz odmowy udzielenia zgodny na dalsze zajmowanie pasa drogowego przez kiosk handlowy, zajęcie tego pasa było nielegalne. Ponadto, co jest immanentnie związane (legło u podstaw odmowy udzielenia zgody na zajecie pasa drogowego), kiosk znajdował się na obszarze budowy linii tramwajowej. Przy czym, przekazanie placu budowy przez inwestora (deklarowane na pierwszy kwartał 2024 r.) wymagało uprzedniego usunięcia kiosku. Sąd zauważa, że [...]podjął działania do usunięcia kiosku z pasa drogowego po zakończeniu okresu jego zajęcia, tj. po dniu [...] grudnia 2023 r. W tym celu zwrócił się pismem z dnia [...] lutego 2024 r. do Burmistrza Urzędu Dzielnicy [...] o przeprowadzenie postępowania w sprawie wyegzekwowania obowiązku usunięcia przedmiotowego kiosku. Z akt sprawy wynika również, że w sprawie kiosku handlowego czynności przeprowadził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, który nie znalazł podstaw do wydania decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie jest właściwy w zakresie spraw dotyczący zajęcia pasa drogowego.
W związku z powyższym nie zasługuje w ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika Skarżącej we wnoszonych przez niego pismach oraz powtórzona na rozprawie przed Sądem, że do dnia [...] czerwca 2024 r. na ul. [...] w rejonie ul. [...] nie były prowadzone żadne prace związane z budową linii tramwajowej, zatem deklaracja inwestora (T. [...] sp. z o.o.) o przekazaniu terenu budowy w pierwszym kwartale 2024 r., czy też nawet w lutym 2024 r. była nieprawdziwa. W ocenie Sądu istotne w niniejszej sprawie jest to, że Skarżąca od dnia [...] stycznia 2024 r. pas drogowy zajmował bez zezwolenia. Ponadto [...] nie posiadał narzędzi prawnych, aby w ramach posiadanych kompetencji wyegzekwować usunięcie (rozbiórkę) kiosku handlowego. Organ mógł jedynie naliczać ewentualne kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia. Zasadniczo usunięcie przedmiotowego kiosku zależało od dobrej woli Skarżącej, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2024 r. Jednakże zdaniem Sądu błędne jest przekonanie Skarżącej, że skoro przekazanie terenu nastąpiło w dniu [...] czerwca 2024 r. to wykonawca robót nie był zainteresowany szybkim przejęciem tego terenu. Idąc dalej, że Strona do tego dnia mogła zajmować pas drogowy i tym samym również były podstawy do wydania decyzji zezwalającej Stronie zajmowanie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...]także na okres od dnia [...] marca 2024 r. do dnia [...] czerwca 2024 r. (vide: pismo pełnomocnika Skarżącej z dnia [...] maja 2024 r. do [...] – k. 24 akt sądowych). Zdaniem Sądu fakt, że przekazanie pasa drogowego wraz z kioskiem handlowym nastąpiło w dniu [...] czerwca 2024 r., po pierwsze było spowodowane przez Skarżącą, po wtóre brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że T. [...] sp. z o.o. nie dążyły do przekazania placu budowy wykonawcy robót w pierwszym kwartale 2024 r. Przeciwnie, z korespondencji zgormadzonej w aktach sprawy wynika, że inwestorowi zależało na przekazaniu terenu w pierwszym kwartale 2024 r. Niemniej jednak nie zależało to wyłącznie od inwestora, a wymagało działań samej Skarżącej. Tym samym z zaistniałego opóźnienia Skarżąca nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków, że odmowa udzielenia zgody na zajecie pasa drogowego w okresie od [...] stycznia 2024 r. do [...] marca 2024 r. (po modyfikacji pismem z dnia [...] maja 2024 r. – w okresie od [...] marca 2024 r. do [...] czerwca 2024 r.) była bezpodstawna, bowiem w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek.
W zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta wyjaśnione zostały przyczyny odmowy udzielenia zgody na zajęcie pasa drogowego.
Uznając, że w sprawie okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie art. 8 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organy obu instancji kierowały się zasadą bezstronności i równego traktowania. Został wyważony interes indywidualny Strony oraz interes publiczny. Organy oby instancji prymat przyznały interesowi publicznemu bowiem zasadniczo budowa linii tramwajowej sama w sobie musi być postrzegana jako leżąca w interesie mieszkańców miasta wpływająca na poprawę komunikacji miejskiej. Niezasadny jest również zarzut odstąpienia od utrwalonej praktyki. W niemniejszej sprawie trudno mówić, że taka praktyka w ogóle istniała. Jak już Sąd wyjaśnił udzielenie w przeszłości zgody na zajęcia pasa drogowego przez ten sam obiekt nie rodzi po stronie wnioskodawcy (tu: Skarżącej) jakiegokolwiek roszczenia, prawa lub oczekiwania, że zarządca drogi takiej zgody będzie udzielał także w przyszłości. Udzielenie zgody na zajecie pasa drogowego wymaga każdorazowo oceny. Przy czym ocena odnoszona jest do kontentego przypadku (konkretnej lokalizacji zajęcia pasa drogowego). Tym samym okoliczność, że w innym rejonie (innych rejonach) wydawane są decyzje pozytywne nie świadczy o odstąpieniu przez organ od utrwalonej praktyki lub nosi znamiona różnicowania sytuacji prawnej i faktycznej, co może stanowić naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 9 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że udzielenie zgody na zajecie pasa drogowego wymaga oceny czy szczególnie uzasadniony przypadek występuje w tej konkretnej lokalizacji, a nie powoływanie się, że w innych rejonach miasta organ wydaje zgodę na zajęcie pasa drogowego.
W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że brak było podstaw do wydania zezwolenia na zajecie pas drogowego ul. [...] w rejonie ulicy [...]. Zasada zaufania obywateli do organów państwa jest mocno powiązana z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej, zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Podkreślił to NSA w wyroku z 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 183/06, stwierdzając, że wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 i 3 oraz art. 40 § 2 k.p.a. (I.4. petitum skargi) Sąd podziela stanowisko, iż stanowi to naruszenie procedury administracyjnej. Niemniej jednak naruszenie SKO w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia lub naruszenie prawa Skarżącej, w tym prawa do Sądu. Nie sposób również zgodzić się, że SKO orzekało na podstawie wybrakowanego materiału dowodowego. Sąd wskazuje, że materiał dowodowy był wystarczającym do rozpoznania sprawy. Spośród dowodów załączonych do pisma pełnomocnika z dnia [...] maja 2024 r., w aktach sprawy znajdowała się umowa kupna – sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2023 r. oraz decyzja Prezydenta z dnia [...] czerwca 2023 r. – udzielająca zgody na zajecie pasa drogowego ul. [...]w rejonie ulicy [...] w okresie od [...] kwietnia 2023 r. do [...] grudnia 2023 r. Przedmiotowe dokumenty były przedmiotem oceny organów. Natomiast porozumienie z dnia [...] maja 2024 r. zawierało ustalenia przekazania pasa drogowego oraz zgody Skarżącej na rozbiórkę kiosku handlowego.
W konsekwencji Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów materialnoprawnych, tj. 47 ust. 1 i 2 oraz 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 1 u.d.p. Sąd pragnie podkreślić, że przedmiotem oceny organów był wniosek Skarżącej z dnia [...] grudnia 2023 r. o wyrażenie zgody na zajecie pasa drogowego. Prezydent, a następnie SKO uznało, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ulicy [...]. Przeciwnie, z uwagi na kolizje kiosku handlowego z planowaną budową linii tramwajowej nie ma podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Przedmiotem oceny natomiast nie było czy lokalizacja kiosku spełnia wymogi bezpieczeństwa lub zachowane są szerokości chodnika oraz odległości od chodnika. Tym samym zarzuty naruszenia § 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych oraz zarzut naruszenia pkt 5.5 z załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazywane przez Skarżącą przepisy rozporządzeń nie były podstawą rozstrzygnięcia wniosku Strony.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Według WSA, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, wynikający z powyższych ustaleń, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, a rozstrzygający sprawę organ dokonał jego prawidłowej kwalifikacji prawnej.
Zawarte w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów nie został przez Sąd uwzględnione. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z tego punktu widzenia uwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącej nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Reasumując, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Organ zbadał sprawę we wszystkich jej aspektach, natomiast zarzuty skargi mają charakter polemiczny, zaś podnoszona w nich argumentacja nie miała decydującego wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Wszystkie wyroki krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI