VI SA/Wa 3172/24

VI SA/Wa 3172/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Inne
Radiofonia i telewizja
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1689
art. 7 ust. 6
Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") jest decyzja Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
P. - operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1640) przeprowadziła w dniu [...] września 2023 r. kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w budynku będącym własnością Spółki, położonym w G. przy ul. [...].
Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół wraz z załącznikami.
W wyniku kontroli ujawniono dwadzieścia dwa odbiorniki telewizyjne różnych marek, w których odbiór programów odbywa się za pomocą przyłącza kablowego.
Powyższe stało się przyczyną wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie używania niezrejestrowanych odbiorników, o czym Spółka została zawiadomiona pismem z dnia 20 października 2023 r.
W dniu 29 stycznia 2024 r., na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych", i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. poz. 1140) oraz na podstawie art. 104 w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: "k.p.a.", Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: "organ I instancji") wydał decyzję nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. w zakresie daty wydania decyzji, na mocy której:
- nakazał Spółce dokonanie niezwłocznej rejestracji dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych,
- ustalił opłatę za używanie dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (22 x 30 x 27,30 zł) = 18 018 (osiemnaście tysięcy osiemnaście) zł.
W ustawowym terminie Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, kwestionując nałożenie na nią opłaty za użytkowanie odbiorników telewizyjnych, które znajdują się na terenie O.. Wyjaśniła, że 17 odbiorników znajduje się w domkach letniskowych, które zostały oddane do użytkowania w końcu lipca 2023 r. Strona dodała, że trzy odbiorniki, które znajdują się w budynku T. nie służą do odbioru sygnału TV, a jedynie pełnią funkcję monitorów w czasie kursów żeglarskich i motorowodnych organizowanych przez firmy, które korzystają ze stanicy żeglarskiej. Ponadto wskazała, że P. jest ośrodkiem sezonowym, który funkcjonuje wyłącznie od 1 maja do 30 września każdego roku, a w pozostałych miesiącach ośrodek jest zamknięty.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Minister Aktywów Państwowych (dalej: "Minister", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Minister wyjaśnił, że biorąc pod uwagę ustalenia kontroli z dnia [...] września 2023 r. nie budzi wątpliwości okoliczność posiadania przez Stronę w dniu kontroli dwudziestu dwóch odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Złożone przez osobę uczestniczącą w kontroli oświadczenia, wobec których nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, są dopuszczalnymi i najbardziej wiarygodnymi dowodami w sprawie.
Podniósł nadto, że ustalenia kontroli oparto na oświadczeniach P. K. (recepcjonistki), która posiadała wiedzę odnośnie przedmiotu kontroli i przekazała kompletne i jasne informacje, że w skontrolowanym obiekcie znajdują się dwadzieścia dwa odbiorniki telewizyjne zdolne do natychmiastowego odbioru programu, a okres ich używania wynosi "cztery miesiące". 16 odbiorników telewizyjnych znajduje się w domkach, 4 w pokojach oraz 2 w restauracji.
Dalej Minister wyjaśnił, że zgodnie z treścią § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. poz. 1676), dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników" odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od wejścia w ich posiadanie.
W przedmiotowej sprawie odbiorniki używane były przez "cztery miesiące", co oznacza, że Strona używała niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację.
W odniesieniu do wniosku Strony o ponowne naliczenie opłaty za używanie odbiorników telewizyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość tej opłaty jest stała i nie zależy od długości okresu używania odbiornika, który nie został zarejestrowany w terminie określonym w rozporządzeniu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników.
We wniesionej na powyższą decyzję skardze, Spółka wniosła o uchylenie decyzji Ministra oraz uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji zaskarżonej i – w każdym wypadku – o zwrot kosztów postępowania.
Decyzji zaskarżonej Spółka zarzuciła naruszenie:
1) art. 7, 77 i 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez:
- niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych;
- naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania;
- uchybienie prawa strony do aktywnego udziału w toku postępowania poprzez nieumożliwienie stronie udziału w czynnościach kontrolnych;
- nieprzeprowadzenie przez kontrolerów bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych ani "domniemanych odbiorników telewizyjnych" i oparcie się wyłącznie na ustnych wyjaśnieniach P. K., która nie była umocowana do składania jakichkolwiek oświadczeń w tej sprawie;
- pominięcie okoliczności, że 17 domków letniskowych zostało oddanych do użytku dopiero z końcem lipca 2023 r., dlatego nie można mówić o korzystaniu z odbiorników telewizyjnych w tych obiektach co najmniej do końca lipca 2023 r.;
- pominięcie okoliczności, że 3 odbiorniki telewizyjne, znajdujące się w budynku T. nie służą do odbioru sygnału TV, a jedynie pełnią funkcję monitorów na czas szkoleń żeglarskich;
2) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym sprawności odbiorników telewizyjnych, podczas gdy przywołany przepis ustanawia jedynie domniemanie używania urządzenia, które umożliwia natychmiastowy odbiór programu;
3) art. 2 ust. 4 ww. ustawy, gdyż organ wymierzył opłatę za używanie wszystkich dwudziestu dwóch odbiorników, bez uzyskania dowodów na faktyczną liczbę tych odbiorników oraz pominięcie ustalenia liczby odbiorników;
4) art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię i błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie strona "używała" niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że z zaskarżoną decyzją nie sposób się zgodzić. Osoby przeprowadzające kontrolę nie dokonały bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych ani "domniemanych odbiorników telewizyjnych", a wyłącznie oparły się na ustnych wyjaśnieniach P. K., która nie była umocowana przez Stronę do składania jakichkolwiek oświadczeń w tej sprawie. Nadto P. K. nie była zorientowana co do ilości odbiorników telewizyjnych i ich przeznaczenia.
Dalej Spółka wskazała, że w sprawie mamy do czynienia z wadliwością procedury kontrolnej (Strona nie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych).
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".
Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a., albowiem organ złożył stosowny wniosek, a Strona w ustawowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w sprawie, pod względem jej zgodności z prawem, jest decyzja Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., sprostowanej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r., którą nakazano dokonanie niezwłocznej rejestracji dwudziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za używanie tych odbiorników w kwocie 18 018 zł.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 powyższej ustawy, opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Odstępstwa od tej zasady zawiera ust. 5 tego artykułu, określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Art. 5 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 tej ustawy, kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.
Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania tych obowiązków są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 tej ustawy).
W sprawie niniejszej, ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o protokół kontroli z dnia [...] września 2023 r., dokumentację fotograficzną oraz oświadczenie pracownicy Strony – P. K. W ocenie Sądu, dokonując ustaleń co do posiadanych przez Skarżącą odbiorników telewizyjnych, używania ich w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ich sprawności oraz okresu ich używania, mógł oprzeć się na oświadczeniu osoby, co do której nie miał wątpliwości, iż posiada na ten temat wiarygodne informacje. Taką osobą niewątpliwie w realiach sprawy była pracownica recepcji. Skarżąca nie podniosła i nie wykazała w toku postępowania żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że nie można przyjąć za wiarygodne złożonego oświadczenia w trakcie kontroli. Podnoszona w skardze okoliczność, że P. K. nie została upoważniona do składania oświadczeń w imieniu Spółki, nie przeczy prawdziwości jej oświadczeń złożonych w toku kontroli. Ponadto, w ocenie Sądu, do złożenia tego rodzaju wyjaśnień, stanowiących oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli, dotyczących urządzeń (telewizorów) znajdujących się w ośrodku, nie potrzeba upoważnienia.
W tym stanie rzeczy organy obu instancji, podejmując rozstrzygnięcie mogły oprzeć się na ustaleniach utrwalonych w protokole kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez pracownicę recepcji. Należy wskazać, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów urzędowych wymienionych w art. 76 k.p.a. W myśl § 1 tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, natomiast zgodnie z § 3, nie jest wykluczone przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów. W niniejszej sprawie Skarżąca kwestionując ustalenia faktyczne poczynione na podstawie oświadczeń wiedzy złożonych do protokołu oraz zawartych w treści oświadczenia, takich dowodów nie przedstawiła.
Opierając się na oświadczeniu P. K. organ ustalił, że w domkach łącznie jest 16 odbiorników telewizyjnych, 4 odbiorniki w pokojach oraz 2 w restauracji. Jak wskazano zarówno w protokole jak i oświadczeniu k. 37, odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Dodać przy tym należy, że odbiornik telewizyjny w pokoju numer 1 został uruchomiony. Stwierdzono odbiór programu telewizyjnego Polsat. Natomiast pozostałe domki i pokoje były zajęte przez gości, w związku z powyższym brak było możliwości uruchomienia odbiorników. Dodatkowo w aktach sprawy znajdują się wydruki ze strony internetowej dotyczącej ośrodka prowadzonego przez Spółkę. Wynika z nich, że w standardzie wyposażenia domków i pokoi znajdują się m.in. odbiorniki telewizyjne.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji słusznie uznały, że w przypadku, w którym oględziny odbiorników telewizyjnych są niemożliwe w związku z zajmowaniem przez gości pokoi, w których znajdują się te odbiorniki, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w pokojach może dokonać się w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli (por. wyrok WSA w Warszawie z 9.01.2025 r. VI SA/Wa 2596/24, nieprawomocny). Z kolei art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych przewiduje, że domniemywa się, iż osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Także i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że skoro w dacie kontroli w pokojach zajmowanych przez gości znajdowały się odbiorniki telewizyjne, to nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika, że jeżeli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny lub radiowy, to po to by mógł być używany przez jego gościa (por. wyroki NSA z 14.12.2017 r. II GSK 729/16, z 16.01. 2019 r. II GSK 5004/16 i z 17.05.2019 r. II GSK 1716/17). Tym samym zarzut nieprzeprowadzenia przez kontrolerów oględzin wszystkich pokoi ani odbiorników telewizyjnych nie podważa poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w sprawie organ miał podstawy do tego, aby nałożyć na Skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły stan faktyczny sprawy, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie naruszyły dozwolonych ram swobodnej oceny dowodów ani też zasady działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Niezasadny jest zatem, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu skargi, a to niebrania udziału przez Stronę w czynnościach kontrolnych, wskazać należy, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że nie ma przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna osoba niż kontrolowany przedsiębiorca, znająca podstawowe informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli. Żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w tego typu kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu z takiej kontroli zależała od podpisu przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Przedmiotowa kontrola nie jest kontrolą przedsiębiorstwa prowadzoną w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrolą posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzoną w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie było obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia (por. wyrok NSA z 15.11.2023 r. II GSK 434/20). Tym samym zarzut, że nie umożliwiono Stronie udziału w czynnościach kontrolnych nie podważa legalności decyzji zaskarżonej. Organy nie naruszyły zatem art. 79 § 1 k.p.a., z którego wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu m.in. z oględzin.
Stosownie do § 2 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonuje operator wyznaczony na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników (§ 3 tego rozporządzenia).
Z powyższego wynika, że obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ciąży na faktycznym użytkowniku tych odbiorników w terminie 14 dni, liczonym od dnia wejścia w posiadanie odbiorników, o ile odbiorniki te znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Oznacza to, że relewantną prawnie na gruncie art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych okolicznością w sprawie nakazania rejestracji odbiornika oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanego odbiornika jest stwierdzenie, że w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiornika użytkownik nie dokonał jego rejestracji. Powyższa regulacja uprawnia wniosek, że przedmiotem badania organów operatora publicznego w toku kontroli przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych są dwie okoliczności, a mianowicie posiadanie odbiorników i data wejścia w ich posiadanie oraz dokonanie rejestracji odbiorników w okresie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W konsekwencji więc dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nakazania rejestracji odbiornika i ustalenia opłaty z tytułu używania niezarejestrowanego odbiornika istotny jest, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2018 r. II GSK 970/18, wyłącznie okres użytkowania odbiornika dłuższy niż czternastodniowy okres poprzedzający przeprowadzenie kontroli w tym przedmiocie. W sprawie niewątpliwie stwierdzony okres używania odbiorników w dacie kontroli był dłuższy niż czternastodniowy.
W ocenie Sądu, twierdzenia Spółki, że pracownica recepcji nie była zorientowana co do ilości odbiorników telewizyjnych i ich przeznaczenia, nie zasługiwały na uwzględnienie. Niewątpliwie informacje na temat ilości i sprawności odbiorników są informacjami o charakterze podstawowym, zaś pracownik recepcji co do zasady posiada wiarygodne informacje o wyposażeniu pokoi. Z doświadczenia życiowego wynika bowiem, że to właśnie pracownik recepcji udziela gościom informacji o wyposażeniu pokoi lub brakach w wyposażeniu. Ma także wiedzę co do wyposażenia pomieszczeń z których goście mogą korzystać (np. restauracji).
Podsumowując, w ocenie Sądu, ustalenia faktyczne poczynione w sprawie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym przez organy. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że Skarżąca posiada dwadzieścia dwa niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników. W tej sytuacji zarzuty skargi naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), oddalił skargę.