VI SA/WA 314/20

VI SA/Wa 314/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Danuta Szydłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 288/21 - Wyrok NSA z 2023-09-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2068
art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 4 pkt 23, art. 4 pkt 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i art. 138 § 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania S.C. Sp. z o.o. z/s w W. ul. Al. L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego drogi wojewódzkiej Al. J. w rejonie nr [...], w okresie od 17 kwietnia 2019 r. - 20 maja 2019 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "Restauracja Chińska China Town" w kwocie 17.335,24 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni 13,78 m2, 34 dni zajęcia terenu i ustalonej opłaty w wysokości 3,70 zł/m2 dziennie, powiększonej 10-krotnie.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. podczas kontroli pasa drogowego ww. drogi Al. J. w W., pracownicy zarządcy drogi stwierdzili funkcjonowanie reklamy należącej do spółki S.C. Sp. z o.o. w W. w ww. pasie drogowym. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejne kontrole przeprowadzone 07 maja 2019 r., 17 maja 2019 r., 20 maja 2019 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna.
Rozpatrując odwołanie spółki od decyzji organu I instancji, Kolegium przytoczyło treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia i stwierdziło, że zarówno sam fakt nielegalnego zajęcia pasa przez reklamę Strony, czas zajęcia oraz powierzchnia zajęcia pasa drogowego zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym. Kolegium, analizując dokumentację fotograficzną załączoną na płycie CD, uznało, że nie ulega wątpliwości, że umieszczony w pasie drogowym "szyld reklamowy" wypełnia definicję reklamy, o której mowa wyżej w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych i stanowi nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. Treść tego szyldu świadczy bezsprzecznie, że głównym celem jego użycia ewidentnie było przekazanie użytkownikom drogi konkretnej, zindywidualizowanej do oferty prowadzonej przez Stronę działalności, wizualnej informacji. Nie ulega też wątpliwości, że stroną postępowania jest Spółka jako właściciel reklamy. Załączony do akt uwierzytelniony wydruk z mapy zasadniczej ze wskazaną granicą pasa drogowego drogi wraz z wypisem i wyrysem geodezyjnym, książką drogi oraz załączone zdjęcia, jednoznacznie obrazują przebieg i granice pasa drogowego, sposób zamocowania reklamy oraz potwierdzają jej lokalizację w pasie drogowym Al. J. w rej. Nr [...] W.
Kolegium wyjaśniło, iż dla niniejszej sprawy jest bez znaczenia zarówno brak świadomości zajęcia pasa czy wina sprawcy, brak jest bowiem przepisu prawa, który uwalniałby od odpowiedzialności administracyjnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego lub pozwalał na miarkowanie kary z uwagi na te przesłanki .
Wskazało, że powierzchnia zajęcia pasa oraz termin zajęcia, który został wyliczony począwszy od dnia 17 kwietnia tj. od dnia ujawnienia naruszenia, do dnia 20 maja 2019 r. włącznie tj. do dnia ostatniej kontroli, w toku której potwierdzono dalsze funkcjonowanie reklamy. I wbrew odwołaniu liczba dni zajęcia przyjęta w decyzji tj. 34 dni, jest prawidłowa. A zatem wysokość kary też jest ustalona w prawidłowej wysokości.
Na poparcie swojej argumentacji Kolegium powołało się na konkretnie wskazane orzeczenia.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Wywiodło także, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 189f k.p.a.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.C. sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:
1) art. 4 pkt 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że reklama spółki przy Al. J. w rejonie nr [...] w W. wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa drogowego, co tym samym stanowi zgodnie z definicją ustawowa pasa drogowego obiekt zajmujący pas drogowy;
2) art. 40 ust. 1 i ust. 12 u.d.p. poprzez przyjęcie, że reklama spółki w pasie drogowym drogi wojewódzkiej Al. J. w rejonie nr [...] w W. zajmowała ww. pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach od 17 kwietnia 2019 r. do 20 maja 2019 r.,
oraz przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 kpa, art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez brak prawidłowego i jednoznacznego ustalenia przebiegu linii granicznych i przestrzennych pasa drogowego z pominięciem opinii biegłego geodety;
2) art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia spółki o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności kontroli pasa drogowego, co skutecznie uniemożliwiło spółce wzięcie udziału w czynnościach kontrolnych 25 kwietnia 2019 r. oraz czynności pomiaru powierzchni oznaczenia restauracji prowadzonej przez spółkę;
3) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego geodety o wydanie opinii w zakresie ustalenia linii granicznych pasa drogowego, wykonania pomiaru powierzchni reklamy oraz wyznaczenia zajęcia pasa drogowego w odpowiedniej skali na mapie zasadniczej obejmującej odcinek pasa drogowego z reklamą z zaznaczeniem miejsca umieszczenia reklamy z załączonym do opinii wypisem i wyrysem z ewidencji gruntów dotyczącej działki zajętego pasa drogowego;
4) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wykazania prawidłowości przeprowadzonego pomiaru powierzchni reklamy ograniczając się w tym zakresie do podania nazwy i pomiaru urządzenia bez wskazania która z osób biorących udział w czynnościach kontrolnych dokonała pomiaru, czy osoba ta była przeszkolona z obsługi urządzenia pomiarowego, czy urządzenie było odpowiednio skalibrowane i było poddane czynności wzorcowania przez Główny Urząd Miar potwierdzony odpowiednim dokumentem z laboratorium albo zeszytem kontrolnym w przypadku samodzielnej kalibracji, a także bez przedstawienia i dołączenia do akt jakiegokolwiek zapisu z pomiaru wygenerowanego przez samo urządzenie pomiarowe, a także zdjęć punktów pomiarowych i otrzymanych wyników pomiaru;
5) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie:
a. braku ustalenia linii granicznych pasa drogowego, który miał być zajęty przez skarżącą w oparciu o mapę zasadniczą w odpowiedniej skali a tym samym bezzasadne przyjęcie i ocenę, że skarżąca zajęła wskazany w decyzji pas drogowy,
b. braku rozważenia przez organ granicy przestrzennej przedmiotowego pasa drogowego;
c. braku ustalenia powierzchni zajętego pasa drogowego w oparciu o operat geodezyjny i pomiar wykonany przez uprawnionego geodetę, który wskazywałby dokładne miejsce umieszczenia reklamy oraz pomiar reklamy, a tym samym bezzasadne przyjęcie i ocenę, że spółka zajęła wskazany w skarżonej decyzji pas drogowy o powierzchni 13,78 m2 ,
d. braku ustalenia, na jakiej wysokości została umieszczona reklama nad chodnikiem;
e. braku ustalenia, czy reklama została umieszczona w okolicy urządzeń związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą oraz ewentualnie w jakiej odległości od reklamy urządzenie te się znajdują w sytuacji, gdy zawieszone na budynku oznaczenie restauracji spółki nawet potencjalnie nie koliduje z jakimikolwiek urządzeniami drogowymi;
f. błędnego uznania, że reklama została umieszczona w pasie drogowym w sytuacji, gdy została ona zlokalizowana poza drogą oraz obiektami budowlanymi i urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzeniami związanymi z potrzebami zarządzania drogą, a jej rozmiary i stonowany sposób wykonania nie stanowił czynnika odwracającego uwagę kierujących pojazdami oraz pieszych od ruchu drogowego
g. braku wyjaśnienia z uwzględnieniem jakich obiektów i urządzeń służących realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą organ wyznaczył granice przestrzenne pasa drogowego
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068)..
Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Przywołany przepis nie określa innych warunków nałożenia kary, niż te, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zadaniem organu jest zatem ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia.
Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).
Spór w tej sprawie dotyczy zasadniczo dwóch kwestii, tj. reklamowego charakteru oznaczenia "Restauracja Chińska China Town" umieszczonego przez skarżącą nad witryną prowadzonej przez nią restauracji przy ulicy A. J. nr [...] w W. oraz prawidłowości wykazania przez organ, że oznaczenie to zajmowało pas drogowy w okresie wskazanym w decyzjach organów I i II instancji.
Ponadto strona skarżąca podniosła w skardze do Sądu także zarzuty dotyczące ustalenia ws prawie wymiarów spornej reklamy przyjętych do wyliczenia kary pieniężnej. Co do uznania oznaczenia "Restauracja Chińska China Town" za reklamę wskazać należy, że strona kwestionując taką ww. kwalifikację prawną - nie formułuje zarzutów w tym zakresie z odwołaniem do art. 4 pkt 23 u.d.p. Nie wiadomo więc, której części zawartej w nim definicji nie realizuje - zdaniem strony - tablica usytuowana nad witryną jej restauracji.
W orzecznictwie NSA został zaś wyrażony pogląd, który Sąd orzekający podziela, że ustawodawca w art. 4 pkt 23 u.d.p. przyjął bardzo szerokie rozumienie reklamy.
Zgodnie z powołanym przepisem reklamą jest każdy nośnik informacji wizualnej -niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę – jeżeli spełnia następujące przesłanki:
- występuje w jakiejkolwiek materialnej formie, np. tablicy, billboardu, znaku,etc.;
- wraz z elementami konstrukcyjnymi oraz zamocowaniami;
- został umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi.
Reklamą są zatem wszystkie nośniki, które nie są znakami i sygnałami lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę, bez względu na ich treść, tzn. nie muszą zawierać informacji o przedmiocie prowadzonej przez podmiot działalności czy sformułowań mających na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, zwiększenia zbytu czy rozszerzenia klienteli na dany produkt lub usługę. Wystarczające jest, by nośniki zawierały np. nazwę własną podmiotu, jego logo itp. (por.: wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., II GSK 410/14).
Wobec tego Sąd uznaje, że umieszczone na obiektach budowlanych tablice – takiej ak oznaczenie z nazwą restauracji - są reklamami w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p.,a nie stanowią np. znaków informacyjnych.
Przechodząc do następnej spornej w sprawie kwestii Sąd wskazuje, że organy udokumentowały wynikami kontroli pasa drogowego (w tym wykonaną dokumentacją zdjęciową) powierzchnię spornej reklamy, pozostawanie jej w przestrzeni pasa drogowego oraz czas tego pozostawania (okres zajęcia pasa drogowego). Główny zarzut skargi sprowadza się do za kwestionowania przyjętych przez wydające decyzje organy, ustaleń dotyczących linii rozgraniczających pas drogowy ul. A. J. w W. na objętym sporem stron jej odcinku, tj. w rejonie nr [...]. Skarżąca uważa bowiem, że materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie zarzucanego jej zajęcia tego pasa.
Sąd zarzutu tego nie podziela, uznając za zasadne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do zaistnienia w sprawie stanu faktycznego (zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia) z konsekwencją wymierzenia z tego powodu kary pieniężnej. W szczególności prawidłowo w sprawie przyjęto, że granicą pasa drogowego na spornym odcinku jest obrys/front budynku oznaczonego nr [...], a reklama umieszczona na ścianie/froncie budynku znajduje się w pasied rogowym/przestrzeni tego pasa. Reklama umieszczona w przestrzeni przed ścianą budynku mieści się bowiem w granicach pasa drogowego.
Jeśli na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z określoną w art. 4 pkt 1 u.d.p. definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę, wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Stosownie do art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3u.d.p.), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4pkt 5 i 6 u.d.p.). Ze wskazanych przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Inaczej rzecz ujmując - pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim(por.: wyrok NSA z dnia 15 maja 2013 r. II GSK 444/12). Umieszczenie reklamy nad chodnikiem bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy budynek przylega do chodnika, który jest częścią drogi dzielącą ten budynek od innych jej obiektów, urządzeń i jezdni, jest oczywiste, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie/obrysie/froncie tego budynku i wszystko co poza tę ścianę/obrys/front budynku wystaje/wchodzi w przestrzeń nad chodnikiem, należy uznać za umieszczone w pasie drogowym. W stanie faktycznym sprawy sporna reklama umieszczona na ścianie budynku przy ulicy ul. A. J. w W. w rejonie nr [...], została ulokowana w przestrzeni pasa nad chodnikiem, do którego budynek ten przylega. Wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie a obejmujących cały szereg ujęć budynku w kontekście umieszczonej na nim reklamy. Wbrew opinii skarżącej, w aktach znajdują się również inne dowody www. zakresie, tj. wyrys z mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów oraz wydruk z mapy zasadniczej.
Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] (tj. A. J.) jest własnością Skarbu Państwa i pozostaje w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich z siedzibą w W. Została oznaczona w ewidencji jako droga, jej położenie wynika zaś z wyrysu z mapy ewidencyjnej, na wydruku z mapy zasadniczej oznaczono z kolei przebieg pasa drogowego wraz z zaznaczeniem miejsca usytuowania reklamy. Pierwsze dwa dowody to dokumenty urzędowe stanowiące podstawę do wpisów w księdze wieczystej. Pamiętać należy, że z dokumentem urzędowym wiąże się domniemanie właściwości organu, który go wystawił oraz domniemanie prawdziwości danych w nim zawartych. Brak podpisu geodety. nie umniejsza mocy dowodowej tego ostatniego dowodu ocenianego w powiązaniu z innymi dowodami z akt sprawy. Ze wszystkich bowiem dowodów - ocenianych łącznie - wynikają wyraźnie granice pasa drogowego. Granicą pasa drogowego w stanie faktycznym sprawy jest ściana budynku, która oznacza koniec pasa drogowego i zarazem granicę działki zajmowanej pod drogę.
Skonstatować zatem należy, że reklama umieszczona w ramach przestrzeni znajdującej się przed ścianą budynku mieści się w granicach pasa drogowego. Nie było przy tym potrzeby ustalania miejsca usytuowania reklamy na podstawie operatu geodezyjnego. Okoliczności te wynikają bowiem z naniesień na mapie ewidencyjnej, a potwierdzają zdjęcia obiektu. Te dowody wystarczają by dać pogląd o miejscu usytuowaniu reklamy, tj. że znajduje się ona w rejonie nr [...], gdzie prowadzona jest restauracja skarżącej. Nie było potrzeby wrysowania na tej mapie obiektu, który zajmuje pas drogowy, przez uprawnioną do tego osobę w odpowiedniej skali także z tego powodu, że mapa ewidencyjna nie była podstawą ustaleń co do wymiarów reklamy. Te ustalono bowiem w wyniku pomiarów dokonanych na miejscu(w terenie) i utrwalono w protokole z dnia 25 kwietnia 2019 r. W protokole tym określono także rodzaj (nazwę) urządzenia, którym tych pomiarów dokonano oraz wskazano osoby w czynnościach tych uczestniczące. Wszystkie konieczne dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego dane znalazły się zatem w protokole, a więc, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wskazano jakiej drogi i na jakim jej odcinku, jaka powierzchnia uległa zajęciu i w jaki sposób.
W ocenie Sądu zawarcie w protokole ww. informacji jest wystarczające do przyjęcia,że pracownicy zarządcy drogi dokonali pomiaru prawidłowo. Strona domaga się ujawnienia, czy ww. osoby były przeszkolone do przeprowadzenia ww. czynności, a urządzenie - ogólnie rzecz ujmując - było legalne.
Te okoliczności miałyby znaczenie, gdyby strona poddała w wątpliwość ustalenia organu, np. twierdząc, że tablica z nazwą restauracji ma inne wymiary niż wyliczył to organ. Podnoszenie zaś tylko ogólnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania w ww. zakresie bez wskazania, jak zarzucane organowi naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy nie mogą podważyć ustaleń organu. Jak już była mowa wszystkie konieczne dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego dane znalazły się w protokole, a więc, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wskazano jakiej drogi i na jakim jej odcinku, jaka powierzchnia uległa zajęciu i w jaki sposób. Sam zaś fakt braku udziału strony w czynnościach pomiarowych nie podważa wiarygodności i mocy dowodu w ten sposób uzyskanego. Strona wskazując na naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 79 k.p.a.) i wywodząc z tej okoliczności podstawę do uchylenia wydanego rozstrzygnięcia obowiązana jest wykazać, że zachodzi związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią tego rozstrzygnięcia, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji zarzuty i argumentacja skargi, kwestionujące w sprawie prawidłowość ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego na jego spornym odcinku, są nieuzasadnione. Zgromadzone i omówione powyżej dowody określają linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p. oraz kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy skarżącej z tymi liniami, co pozwalało organom stwierdzić zajęcie pasa drogowego w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Granice czasowe zajęcia wyznaczają daty - utrwalonych w aktach – kontroli organu spornego odcinka pasa drogowego.
Należy dodać, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko tut. Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2298/19 w której to sprawie Sąd orzekał o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej za zajęcie tego samego odcinka pasa drogowego w dniach od 21 marca do 16 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim spornej reklamy, nie podzielając tym samym zgłoszonego do w/w wyroku zdania odrębnego.
W ocenie Sądu organy administracji rozpatrzyły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia.
Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa.
Także wysokość nałożonej kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych z uwzględnieniem postanowień Uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.