VI SA/WA 3088/24

VI SA/Wa 3088/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art.5 ust.1 i 2, art.7 ust.1 i 2 pkt 2, art.7a ust.1,2 i 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R.-[...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej R.-[...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ", "GITD") decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 7a ust. 1,2 i 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 728, zwanej dalej: "utd"), art. 3 ust. 1 lit a) i art. 5 ust. 1 lit a) i lit.f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/51 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009), po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2024r. nr [...] o odmowie wydania stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.
26 stycznia 2024 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynął wniosek przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "strona", "spółka", "skarżąca") o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.
Zgodnie z art. 7a ust. 2 pkt 1 utd, wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej zawiera oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę określoną w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresy lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Przedsiębiorca we wniosku wskazał, w odniesieniu do adresu siedziby określonej w KRS i adresów lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, jeden adres: [...]. Organ pismem z 13 marca 2024 r. zawiadomił stronę w oparciu o art. 79a k.p.a., że nie zostały spełnione przesłanki do uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organ wyznaczył stronie termin 7 dni na przedstawienie dodatkowych dowodów na okoliczność posiadania stałej i rzeczywistej siedziby na terytorium RP.
W odpowiedzi strona przesłała organowi kopię umowy najmu lokalu oraz świadczenia usługi odbioru korespondencji z 9 listopada 2023 r. dotyczącej lokalu położonego pod adresem: [...].
Wskazaną wyżej decyzją z [...] kwietnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stronie wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Pismem z 29 kwietnia 2024 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją o odmowie udzielenia jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i decyzji o odmowie udzielenia jej licencji wspólnotowej. Strona załączyła do wniosku kopie aneksów do umowy najmu i do umowy najmu lokalu oraz świadczenia usługi odbioru korespondencji. Strona wskazała, że zwiększyła wielkość wynajmowanego miejsca postojowego oraz zmieniła zapisy umowy najmu lokalu w ten sposób, że nie stanowi on biura wirtualnego. Skarżąca podniosła, że może korzystać z lokalu i urządzeń w nim zainstalowanych, ma prawo przetrzymywać w nim dokumentację spółki oraz odbierać korespondencję kierowaną do spółki.
Decyzją z [...] lipca 2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydana w I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że jednym z warunków uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich (art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009).
Konkretyzację powyższego wymogu stanowi przepis art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, który określa w pkt a) i f) warunki, które powinny spełniać lokale przedsiębiorcy chcącego wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Tym samym ustawodawca europejski dopuszcza możliwość posługiwania się przez przedsiębiorcę więcej niż jednym lokalem, w którym w sposób rzeczywisty i stały będzie prowadzona działalność transportowa.
W ocenie organu, ustawodawca europejski wskazał, że w lokalach przedsiębiorcy ma być dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu" (art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009).
Ponadto przedsiębiorca jest zobowiązany w swojej siedzibie (lokalach) "w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim" (art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1071/2009).
W niniejszej sprawie, zdaniem organu spółka wnioskując o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jako siedzibę wskazała lokal mieszczący się przy ulicy [...]. Taki sam adres został wskazany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Strona w toku postępowania przesłała kopię umowy najmu lokalu oraz świadczenia usługi odbioru korespondencji zawartej 9 listopada 2023 r. W załączeniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona przesłała aneks do powyższej umowy.
Organ wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 2 umowy najmu lokalu oraz świadczenia usługi odbioru korespondencji zawartej przez stronę z [...] sp. z o.o. Usługobiorca ma prawo wskazać adres Lokalu przy rejestracji swojej działalności. Według § 2 ust. 1 umowy Usługobiorca ma prawo do korzystania z Lokalu w godzinach pracy Usługodawcy, tj. od poniedziałku do piątku (z wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy) w godzinach od 8:00 do 16:00. czasie tym ma prawo do osobistego odbierania kierowanej do niego korespondencji, przebywania w lokalu, dysponowania stanowiskiem pracy bez ograniczenia czasowego.
Usługobiorca może przechowywać w lokalu dokumentację spółki (...) (ust. 2). Według wiedzy posiadanej przez organ z urzędu adres: [...] został wskazany przez kilkunastu przedsiębiorców prowadzących działalność transportową, jako adres ich siedziby.
Organ podkreślił, że ustawodawca europejski w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009 wskazuje na obowiązek dostępu w siedzibie (lokalu) przedsiębiorcy do oryginałów dokumentów. W polskim porządku prawnym zasadą jest obowiązek dysponowania przez przedsiębiorcę transportowego szeregiem dokumentów w wersji papierowej. Przykładem takiego dokumentu, którego nie może zastąpić jego wersja elektroniczna, jest chociażby zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które jest wydawane na urzędowym blankiecie.
Organ podkreślił, że art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 określa cele, jakie dany lokal ma spełnić. Tymczasem analiza postanowień umowy najmu lokalu oraz świadczenia usługi odbioru korespondencji zawartej przez stronę z [...] sp. z o.o. wykazała, że cele te nie zostały spełnione, bowiem przedsiębiorca nie ma możliwości przechowywania w tymże miejscu oryginałów dokumentów związanych z prowadzeniem działalności transportowej w taki sposób, aby były one dostępne na każde wezwanie organu, bowiem nie dysponuje całością lub częścią lokalu "na wyłączność", a lokal przez niego najmowany może być użytkowany również przez inne podmioty, co wynika chociażby z faktu wskazania przez kilkunastu przedsiębiorców prowadzących działalność transportową lokalu położonego przy ul. [...] w [...] jako adresu ich siedziby. Tym samym wymóg z art. 5 ust 1 lit a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009 nie został w ocenie organu spełniony. Organ zwrócił uwagę, że ustawodawca europejski wymaga, aby działalność transportowa była prowadzona w siedzibie przedsiębiorcy w sposób rzeczywisty i ciągły a działania administracyjne i handlowe mają być prowadzone przez przedsiębiorcę przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń we wskazanym przez niego lokalu.
W ocenie organu, rzeczywiste zarządzanie przedsiębiorstwem w sytuacji, gdy skarżąca nie dysponuje na wyłączność żadnym wyposażeniem ani chociażby częścią lokalu położonego w [...] przy ulicy [...], jest niemożliwe. Nadto ograniczenie czasowe w korzystaniu z lokalu, jakie znalazło się w treści umowy, poprzez wskazanie dni roboczych, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, oraz godzin 8:00 - 16:00, w których strona może korzystać z lokalu, może utrudniać rzeczywiste i ciągłe prowadzenie działalności transportowej przedsiębiorcy. Podkreślić należy, że zmiana treści umowy w taki sposób, że wprowadzono możliwość osobistego odbioru korespondencji przez przedsiębiorcę, nie zmienia oceny organu co do niespełnienia przez lokal wymogów wynikających z art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009.
Organ zwrócił uwagę, że przedsiębiorca prowadzący działalność transportową posiada bądź generuje cały szereg dokumentów, które powinny być przechowywane w jego siedzibie w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. W sytuacji, w której do lokalu użytkowanego przez stronę ma dostęp szerokie grono innych podmiotów, prawdopodobnie na podobnych prawach do strony, dokumenty te nie mogą być przechowywane w sposób gwarantujący ich zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich.
Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z 14 sierpnia 2024 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że spółka zgodnie z artykułem 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, który to przepis określa warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jako przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego, posiada rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, tak więc spełnia powyższy warunek.
Skarżąca wskazała, że nieprawdziwe są twierdzenia organu jakoby spółka nie spełniała warunków z artykuł 5 ust. 1 lit. a i f. powyższego rozporządzenia. Spółka posiada bowiem siedzibę w lokalu, w którym organ ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności, zarówno w formie elektronicznej jak i w dowolnej innej formie, w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących ubezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w przedmiotowym rozporządzeniu.
Skarżąca oświadczyła, że w sposób rzeczywisty i ciągły może prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń, o których mowa powyżej w lokalu, który znajduje się państwie członkowskim UE, w którym w sposób rzeczywisty i ciągły może po uzyskaniu licencji zarządzać przewozami transportowymi.
Skarżąca zakwestionowała stwierdzenie organu, jakoby lokal wskazany przez spółkę jako jej siedziba, ma charakter biura wirtualnego (letterbox). Spółka może bowiem w pełni korzystać z ww. lokalu, ma prawo korzystać z urządzeń w nim zainstalowanych, ma też prawo przetrzymywać w nim dokumentację spółki, tak więc dla spółki [...] Sp. z o. o. nie może być mowy o świadczeniu na jej potrzeby usług wirtualnego biura. Strona poinformowała również, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, kontakt ze spółką nie jest w żaden sposób utrudniony, spółka odbiera korespondencję, odpowiada na nią itp.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 kpa lub innych przepisach.
Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca Skarżącej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Zgodnie 2 treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.
W myśl ust. 2 ww. artykułu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009.
Zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307 i 1222), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Stosownie zaś do treści art. 7a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę określoną w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresy lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;
numer identyfikacji podatkowej (NIP);
określenie rodzaju transportu drogowego;
określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego;
imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej;
w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.
Z kolei z godnie z art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się:
oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;
dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1;
dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia;
informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby:
będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych,
prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy,
zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy
o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;
oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009,
w tym najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o nieskazaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, które znamionami odpowiadają przestępstwom wymienionym w art. 5 ust. 2a.
Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:
posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;
cieszyć się dobrą reputacją;
posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz
posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia 1071/2009 aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby:
a) posiadać lokale, w których ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
f) w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim.
Z przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że dla uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego konieczne jest posiadanie - przez podmiot wnioskujący o udzielenie takiego zezwolenia - rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich (art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1071/2009). Aby spełnić ten wymóg przedsiębiorca musi we wskazanej siedzibie w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe oraz dysponować dokumentami, o czym szczegółowo stanowi art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009.
W rozpatrywanej sprawie powodem odmowy udzielenia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego był brak posiadania rzeczywistej i stałej siedziby wykonywania takiej działalności.
Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że wskazany przez nią jako siedziba, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1071/2009, sporny lokal może w istocie spełniać przedstawione wyżej kryteria rzeczywistej i stałej siedziby, gdyż brak było wystarczających podstaw do uznania przez organ, że wspomniany lokal takich warunków nie spełnia. W ocenie Sądu, organ nie przeprowadził w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego celem uznania takiej okoliczności za potwierdzoną.
Biorąc pod uwagę zapisy znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu z 9 listopada 2023 r. (a w szczególności aneksu do niej), nie można uznać, aby umowa ta miała charakter najmu na zasadach wirtualnego biura. Z umowy tej wynika bowiem, że Skarżącej przysługuje prawo do korzystania z wynajmowanego lokalu i znajdującego się w nim wyposażenia, wprowadzania do niego swojego personelu, przechowywania dokumentacji spółki oraz odbierania korespondencji kierowanej do spółki, z wyłączeniem innych osób. O istnieniu w tym miejscu stałej siedziby i faktycznym miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez spółkę świadczy także okoliczność, że Strona zwiększyła wielkość wynajmowanego miejsca postojowego na cele działalności transportowej, zgodnie z zaleceniem organu.
W związku z tym uznać należało, że Organ w sposób nieuprawniony odmówił Skarżącej udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności przewoźnika drogowego, bez faktycznej weryfikacji twierdzeń Skarżącej, gdyż w szczególności nie przeprowadził oględzin spornego lokalu, dokonując ustaleń stanu faktycznego jedynie na zasadzie interpretacji przedłożonych przez Skarżącą zapisów umowy najmu lokalu oraz znanych organowi z urzędu okoliczności rejestracji działalności pod tym adresem także innych podmiotów gospodarczych.
W świetle art. 5 ust. 1 lit. a) i lit f) rozporządzenia nr 1071/2009 nie budzi wątpliwości, iż prawodawca europejski wymaga od przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego aby w siedzibie przedsiębiorstwa miał dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w tym rozporządzeniu.
Jak wskazała Skarżąca (vide: protokół rozprawy z dnia 6 czerwca 2025 r.) zajmuje ona na swoje potrzeby jedno z pomieszczeń wynajmowanego lokalu, w którym posiada należące do niej wyposażenie, w tym zamykaną szafę na dokumenty związane z działalności spółki, do której nie mają dostępu osoby postronne. W ocenie Sądu, za uzasadnione w związku z tym należy uznać stanowisko Skarżącej, że dysponuje ona we wskazanej siedzibie spółki wyposażeniem umożliwiającym przechowywanie w niej dokumentów, z wyłączeniem innych osób.
Odnosząc się do kwestii udzielenia zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego innym przedsiębiorcom deklarującym posiadanie siedziby w tym samym spornym lokalu zauważyć należy, że rozstrzygnięcia Organu w odniesieniu do innych przedsiębiorców nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w tym postępowaniu. Sądowi nie jest przy tym znana treść rozstrzygnięć Organu w odniesieniu do innych przedsiębiorców, jak i dokumenty, które stanowiły ich podstawę, w tym np. treść umów najmu. Nadto, nawet jeśli doszło do wydania innych zezwoleń, to nie sposób uznać ten stan za utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw, o której mowa w art. 8 § 2 k p a. (por. pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1032/24).
Stosownie do treści art. 7 k.p.a.: 'W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.".
Wedle art. 77 § 1 k.p.a. - organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, działania administracyjne i handlowe oraz dysponować dokumentami, o czym szczegółowo stanowi rozporządzenia nr 1071/2009.
W ocenie Sądu, niezrealizowanie w tej sprawie procedury przewidzianej w art. 5 ust. 1 lit. a) i lit. f) rozporządzenia nr 1071/2009 w sposób ścisły, powoduje że organ w istocie naruszył także ten przepis. W efekcie stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób prawidłowy, co stanowi o naruszeniu art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając zaś na uwadze, że takim samym naruszeniem przepisów dotknięte są obie decyzje, Sąd w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno decyzję zaskarżoną, jak i decyzję wydaną w I instancji, uznając, że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie umożliwiającym jednoznaczne zweryfikowanie twierdzeń Skarżącej, iż w sposób rzeczywisty i ciągły może ona prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń, w siedzibie, która znajduje się państwie członkowskim UE, w której w sposób rzeczywisty i ciągły może - po uzyskaniu licencji - zarządzać przewozami transportowymi.
Reasumując, z przedstawionych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c) p.p.s.a. rozstrzygnął jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
-----------------------
#