VI SA/Wa 3081/15

VI SA/Wa 3081/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-02-29
Data wpływu
2015-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 5455/16 - Postanowienie NSA z 2017-02-07
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2015 r., nr. [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z/s w K., nazywana dalej "skarżącą", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2015 r., nr. [...] utrzymującą w mocy decyzje P. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
W przedmiotowej skardze A. Sp. z o.o. z/s w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków poprzez konieczność zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w postaci apteki. Wskazała przy tym, że posiada 3 apteki ogólnodostępne w woj. P., i na prowadzenie każdej z nich GIF cofnął skarżącej zezwolenie. W ocenie skarżącej, działanie to doprowadzi do upadłości przedsiębiorcy i zwolnienia z pracy zatrudnionych osób, a tym samym utratę przez nich jedynego źródła dochodów. Skarżąca wskazała wysokość obrotów, a także osiągnięty zysk za rok 2014 Dalej podkreśliła, że zatrudnia 16 osób, ponosi koszty związane z umowami o najem lokalu, użytkowaniem maszyn i urządzeń niezbędnych dla prowadzenia działalności spółki. Na potwierdzenie powyższych okoliczności spółka załączyła do skargi bilans za 2014 r., sprawozdanie z działalności spółki, rachunki zysków i strat oraz umowy o pracę, zestawienia listy płac, deklaracje ZUS, umowę najmu i faktury. Skarżąca przywołała orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz dorobek doktryny.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia wskazanej apteki. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż: wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, niewątpliwie spowoduje dla skarżącej określone skutki, tj. "faktyczną niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, a więc zwolnienie zatrudnionych pracowników, utratę korzyści majątkowych związanych ze sprzedażą leków, co w efekcie mogłoby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej spółki." (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 547/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie, spółka w sposób należyty wyjaśniła w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają zawarcie przez nią m.in. umowy o najem lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą, którą gdyby chciała rozwiązać, to obowiązuje ją okres wypowiedzenia, za który również powinna płacić wynajmującemu czynsz. Sąd stanął zatem na stanowisku, że faktyczna konieczność zerwania przedmiotowej umowy skutkować będzie stratami finansowymi dla spółki. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wstrzymania pozostaje również kwestia utraty pracy przez zatrudniony w aptece personel. Ponadto zamknięcie apteki doprowadzić może do odpływu konsumentów i personelu do innych aptek, co może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.