VI SA/Wa 3066/15

VI SA/Wa 3066/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Magdalena Maliszewska
Marzena Milewska-Karczewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 127 par. 3, art. 61a, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 104 par 1 i 3, art. 61
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1450
art. 72a, art. 72b, art. 73 ust. 1 i ust. 6
Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2015r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy postanowienie własne z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 72a ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo- kredytowych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 z późn.zm. - dalej: "ustawa o skok")
Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz w zw. z art. 144 i art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm. – dalej "k.p.a.") oraz art. 11 ust. 5 i art. 12 ust.1 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o nadzorze nad rynkami finansowymi (jt. Dz.U.z 2015r. poz. 614 – dalej "ustawa o nadzorze").
Przedmiotowe postanowienie została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Przy piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r do Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF) wpłynął dokument S. (dalej: S., Kasa, skarżąca) pt. "Program postępowania naprawczego na lata 2015- 2019", do którego opracowania Kasa została zobowiązana pismem Komisji z dnia [...] lutego 2013 r, na podstawie obowiązującego w dacie pisma art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo kredytowych (Dz.U. z 2012r. poz. 855 z późn.zm) w związku z zawiadomieniem Kasy (pismo z dnia [...] lutego 2013r. ) o możliwości wystąpienia straty na koniec I kwartału 2013 r.
Po zapoznaniu się przez KNF z przedstawionym przez S. wskazanym wyżej dokumentem, organ poinformował Kasę pismem z dnia [...] kwietnia 2015r., że przedmiotowy dokument nie może być uznany za program postępowania naprawczego Kasy, o którym mowa w art. 72a ustawy o skok. Podstawą do negatywnej oceny przyjętych w dokumencie założeń były rozbieżności ze stanem faktycznym odzwierciedlonym w: sprawozdawczości Kasy składanej do organu nadzoru przez Zarząd S., wynikach kontroli przeprowadzonej w kasie przez inspektorów Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego oraz informacjach na temat sprzedaży portfela kredytowego oraz wydzielenia ze struktur S. zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zdaniem KNF pomimo, że było to trzecie opracowanie Kasy, brak było w nim efektywnych rozwiązań zapewniających przeprowadzenie skutecznych działań naprawczych w przewidzianym okresie oraz osiągnięcie stabilnej i trwałej poprawy sytuacji ekonomiczno-finansowej.
W dniu [...] kwietnia 2015 r. do organu nadzoru doręczone zostało pismo Zarządu S. (datowane na dzień [...] kwietnia 2015 r.) zawierające "Stanowisko w sprawie nieuwzględnienia programu postępowania naprawczego". Pismo to w ocenie KNF zawiera wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 72a ustawy o skok. W ocenie Kasy zawartej w tym piśmie do postępowania Komisji Nadzoru Finansowego, prowadzonego na podstawie art. 72a w związku z art. 60 ustawy o skok oraz art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze, zastosowanie mają przepisy k.p.a. W związku z tym, zgodnie z art. 104 §1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnej chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. W odniesieniu do regulacji zawartej w art. 72a ustawy o skok rozstrzygnięcie wydane na podstawie przywołanego przepisu powinno mieć formę decyzji administracyjnej.
KNF, po zapoznaniu się z żądaniem, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 72a ustawy o skok.
S. pismem z dnia [...] lipca 2015r. wniosła "o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie wszczęcia postępowania co do nieuznania dokumentu dostarczonego do KNF za program postępowania naprawczego". W piśmie zaskarżono postanowienie KNF w całości wnosząc o jego uchylenie i wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji, rozstrzygającej co do posiadania przymiotów programu naprawczego przez dokumenty złożone do KNF przez S. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 1, 103 § 1, oraz art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
KNF po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] września 2015r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] lipca 2015r. o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał na mające w sprawie zastosowanie przepisy prawne oraz wyjaśnił, że zdaniem organu z przepisu art. 72a ust.1 i art. 72 ust.1 ustawy o skok wynika jednoznacznie, że to kasa ma obowiązek opracowania programu postępowania naprawczego, a organ nadzoru dokonuje jego oceny pod kątem możliwości jego skutecznej realizacji. Zdaniem organu z treści oraz konstrukcji przepisów Rozdziału 6a ustawy o skok nie wynika dla Komisji wymóg formalny w zakresie wyrażenia oceny programu postępowania naprawczego - zatwierdzenia lub braku jego akceptacji w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem organu, oceniając program naprawczy S., Komisja nie prowadzi w tym zakresie postępowania administracyjnego, a wyrażona przez KNF ocena nie przyjmuje formy decyzji administracyjnej, ponieważ ocena założeń przyjętych w programie naprawczym nie rozstrzyga sprawy co do istoty (nie rozstrzyga ani o prawach ani obowiązkach Kasy). Organ wyjaśnił również, że oceniając realność przyjętych przez Zarząd S. założeń programu sanacji Kasy, Komisja wskazała podmiotowi nadzorowanemu jedynie na nieprawidłowości, które w ocenie organu nadzoru powodują, iż przedstawionego dokumentu nie może uznać za program postępowania naprawczego, do którego opracowania Kasa została zobligowana na podstawie przepisów ustawy o skok. Reasumując, KNF uznał, że ocena programu postępowania naprawczego jest nie władczym przejawem działalności KNF. Zatem, z tego typu działaniami (podobnie jak w przypadku zaleceń pokontrolnych) nie wiąże się wyrażanie woli organu nadzoru w postaci decyzji administracyjnej.
Komisja wyjaśniła przy tym również, że dopiero brak samodzielnego opracowania przez Zarząd Kasy programu postępowania naprawczego może spowodować zastosowanie przez KNF środków wynikających z art. 73 ust.1 ustany o skok, tj. wprowadzenie w Kasie zarządcy komisarycznego, w celu opracowania programu postępowania naprawczego pozwalającego na realną poprawę sytuacji ekonomiczno-finansowej S. Przedstawiona przez KNF ocena programu postępowania naprawczego jest etapem poprzedzającym i warunkującym możliwość zastosowania środków nadzorczych określonych w art. 73 ust.1 ustawy o skok, których wprowadzenie następuje w formie decyzji administracyjnej. Tak więc konieczność wydawania oceny Komisji Nadzoru Finansowego w formie decyzji administracyjnej prowadziłoby do zbędnego formalizmu oraz przedłużania wprowadzenia i realizacji działań naprawczych. Przedstawiona przez Komisję Nadzoru Finansowego ocena programu postępowania naprawczego kasy jest środkiem poprzedzającym i warunkującym możliwość wprowadzenia ostrzejszych środków nadzorczych, wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy o skok, których wprowadzenie następuje w formie decyzji administracyjnej poprzedzonej postępowaniem administracyjnym.
Organ uznał również za niezasadne zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie naruszenia art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. zarzucając :
1. Naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 144 oraz art. 61 § 1 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż w sprawie rozstrzygnięcia podejmowanego co do programu postępowania naprawczego w rozumieniu art. 72a ust. 1 i 2 ustawy o skok nie może być wszczęte postępowanie administracyjne,
2. Naruszenie art. 104 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż wydanie rozstrzygnięcia polegającego na odmowie przyznania złożonemu dokumentowi przymiotu programu naprawczego w rozumieniu art. 72a ust. 1 - 3 ustawy o skok nie musi zapaść w formie decyzji, a "gdyby ustawodawca chciał określić właśnie taką jego formę, określiłby to wprost w przepisach ustawy o skok", podczas gdy przepisy art. 104 § 1 k.p.a. wprowadzają obowiązek rozstrzygania spraw przez organ w formie decyzji, szczególnie wtedy, gdy organ jednostronnie konkretyzuje prawa i obowiązki strony, 3. Naruszenie art. 6, 7 i 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez:
- dowolną i niekorzystną dla skarżącego interpretację przepisów ustawy o skok, co jest sprzeczne z zasadą praworządności,
- nienależyte wyjaśnienie podstaw odmowy przeprowadzenia postępowania na zasadach określonych w k.p.a., co jest sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów państwa,
- nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie Skarżącego o podstawach wydania zaskarżonego postanowienia, co narusza zasadę udzielania informacji,
- lakoniczne wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie,
- zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, co stoi wbrew postanowieniom art. 77 § 1 k.p.a.,
- pominięcie opinii, sporządzonej przez J. O. oraz G. R.- biegłego rewidenta, z której wynika, że program naprawczy Skarżącego jest nie tylko programem naprawczym, ale również - programem dostosowanym do wytycznych KNF, który jest realizowany z pozytywnym skutkiem, które to naruszenia mają istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkują wydaniem niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia, którego Strona nie może zaskarżyć, a które tym samym wymyka się spod kontroli II instancji administracyjnej i obu instancji sądowo-administracyjnych.
4. Naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez skopiowanie uzasadnienia postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez organ, utrzymujący je w instancji drugiej, co miało wpływ na wynik sprawy, pozbawiając stronę prawa do realnej kontroli wadliwego rozstrzygnięcia, a tym samym - do jego weryfikacji i zmiany już na etapie instancji administracyjnej.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca szczegółowo uzasadniła zarzuty podnoszone w skardze.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014 poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").
Kontrolując zaskarżone orzeczenie pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2015r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust.1 ustawy o nadzorze określa ona organizację, zakres i cel sprawowania nadzoru nad rynkami finansowymi. Zgodnie z art. 3 ust.1 i 2 tej ustawy tworzy się Komisję Nadzoru Finansowego (dalej KNF), która jest organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkami finansowymi. Komisja w zakresie swej właściwości, zgodnie z art. 11 ust.1 ustawy o nadzorze, podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Przy czym dodać należy, na co słusznie wskazuje zarówno organ jak i strona skarżąca, że do postępowania KNF i przed KNF stosuje się przepisy k.p.a. chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Ustawa o skok w rozdziale 6a reguluje postępowanie naprawcze i zarząd komisaryczny. Zgodnie z art. 72a w/w ustawy w razie powstania w Kasie straty bilansowej albo groźby jej wystąpienia, albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub zagrożenia utraty płynności płatniczej, zarząd kasy niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego oraz Kasę Krajową i przystępuje do opracowania programu postępowania naprawczego (ust.1). Program postępowania naprawczego, o którym mowa w ust. 1, kasa przedstawia do zaopiniowania Kasie Krajowej oraz przedkłada Komisji Nadzoru Finansowego, zapewniając jego realizację (ust.2). KNF może wyznaczyć kasie termin na opracowanie programu postępowania naprawczego, o którym mowa w ust. 1, oraz zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie (ust.3). W razie natomiast zaniechania działań, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może zobowiązać kasę do wszczęcia postępowania naprawczego i opracowania programu postępowania naprawczego, o którym mowa w ust. 1, informując o tym Kasę Krajową (ust.4).
Należy również wskazać, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o skok w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub Kasy Krajowe lub jeżeli zarząd kasy lub Kasy Krajowej nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustanowienie zarządcy komisarycznego w kasie lub w Kasie Krajowej nie wpływa na organizację i sposób działania odpowiednio kasy lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą. Podkreślić należy, że zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza kasy lub Kasy krajowej może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 k.p.a., nie stosuje się.
W świetle wskazanych przepisów nie budzi wątpliwości Sądu, że tryb postępowania naprawczego i wprowadzenie zarządu komisarycznego w kasie lub Kasie Krajowej został uregulowany w sposób szczególny w powołanym powyżej rozdziale 6a ustawy o skok. Przy czym z powołanego wyżej art. 72a ustawy o skok w sposób jasny wynika, że stwierdzenie wystąpienia przesłanek wynikających z ust. 1 tego artykułu tj. powstanie w Kasie straty bilansowej albo groźby jej wystąpienia, albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub zagrożenia utraty płynności płatniczej, należy do zarządu kasy. W razie wystąpienia którejkolwiek z sytuacji określonych w tym przepisie zarząd kasy ma zatem obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o tym Komisję Nadzoru Finansowego i Kasę Krajową oraz przystąpić do opracowania programu postępowania naprawczego, który jest zobligowana przedstawić do zaopiniowania Kasie Krajowej oraz przedłożyć KNF, zapewniając jego realizację.
Z powyższego jasno wynika, że zakres programu postępowania naprawczego pozostaje w gestii zarządu kasy. W ust. 3 wskazanego wyżej artykułu ustawodawca wskazał, że KNF może wyznaczyć kasie termin na opracowanie programu postępowania naprawczego oraz zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie. A zatem KNF upoważniona jest do oceny tego programu aby móc zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie. Przy czym dodać należy, iż jeśli zarząd kasy zaniecha działań o których mowa w ust. 1 art. 72a, KNF może zobowiązać kasę do wszczęcia postępowania naprawczego i opracowania programu postępowania naprawczego, informując o tym Kasę Krajową.
Jednocześnie w art. 73 ust.1 ustawy o skok wskazano, że jeżeli zarząd kasy nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, KNF może podjąć decyzje o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Tak więc ustawodawca uregulował w sposób szczegółowy kiedy w postępowaniu naprawczym wydawana jest decyzja oraz w ust. 6 tego artykułu przewidział jednocześnie szczególny tryb jej zaskarżenia wskazując, że art. 127 § 3 k.p.a. nie stosuje się.
A zatem w świetle powyższych uregulowań Sąd stwierdza, że ustawodawca nie przewidział aby stanowisko KNF co do oceny programu postepowania naprawczego miało przyjmować formę jakiegokolwiek aktu prawnego w tym w szczególności decyzji administracyjnej, tym samym stanowisko skarżącej w tym zakresie nie jest uzasadnione. Należy bowiem podkreślić, że stanowisko KNF nie ma na celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, ma ono jedynie zwrócić uwagę podmiotu na dostrzeżone przez organ nadzoru mankamenty opracowanego przez kasę programu. Racje ma zatem organ wskazując, że ocena programu postepowania naprawczego jest nie władczym przejawem działalności KNF jako organu nadzoru i jednocześnie formą sygnalizacji niewłaściwego kierunku planowanych przez podmiot działań.
Dopiero brak opracowania programu postępowania naprawczego lub gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna może spowodować po uprzednim przeprowadzeniu stosownego postepowania podjęcie przez KNF decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego (zgodnie z dyspozycja cyt. wyżej art. 73 us.1 ustawy o skok) i dopiero ta decyzja podlega kontroli sądu stosownie do wskazanego wyżej przepisu art. 73 ust. 6 w/w ustawy.
Samo stanowisko organu co do oceny postepowania naprawczego nie rozstrzyga zatem ani o prawach ani o obowiązkach strony. Wyrażając stanowisko organ daje szansę nadzorowanemu podmiotowi na samodzielne, zgodnie z jego założeniami i możliwościami biznesowymi opracowanie środków sanacji. Dodać przy tym wypada, iż sama ustawa nie przewiduje jakiegokolwiek zatwierdzania, czy ingerowania KNF w opracowywany program postępowania naprawczego, co dodatkowo wzmacnia argumentacje, iż ocena tego programu nie następuje w formie decyzji. Jednak negatywna ocena przedstawionego przez kasę programu postępowania naprawczego może skutkować decyzją o ustanowieniu zarządcy komisarycznego.
A zatem niezgodnie z regułą racjonalnego ustawodawcy byłoby dopuszczenie wykładni, która przyjmowałaby, że ocena programu postepowania naprawczego zapada w formie decyzji. Decyzja taka, jak słusznie podniósł organ, podlegałaby osobnej kontroli sądu, a rozstrzygniecie to w istocie mogłoby prowadzić do wstrzymania zastosowania środka przewidzianego w art. 73 ust. 1 ustawy o skok.
Sąd podkreśla przy tym, a co wskazywano już wcześniej, że stanowisko KNF co do oceny programu postępowania naprawczego, w tym również co do tego czy przedstawiony dokument może być uznany za program postepowania naprawczego lub oceny skuteczności takiego programu może podlegać kontroli sądu administracyjnego w razie zastosowania przez organ nadzoru środka o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie tj. podjęcia decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego.
Wobec powyższego Sąd uznaje za słuszne stanowisko KNF, że treść programu postępowania naprawczego przedstawionego w niniejszej sprawie przez S. nie rozstrzyga istoty sprawy, nie nakłada na podmiot praw ani obowiązków tym samym nie przybiera formy decyzji. A skoro tak to wobec stanowiska skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015r., które organ słusznie uznał za żądanie wydania decyzji odnośnie przedłożonego przez skarżącą dokumenty zatytułowanego "Program postępowania naprawczego na lata 2015-2019" prawidłowym było wydanie postepowania o odmowie wszczęcia postępowania na skutek wniesionego żądania w oparciu o przepis art. 61a k.p.a., bowiem postępowanie takie jest bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na względzie Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnych w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności zdaniem sądu w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia zarzucanych przez stronę skarżącą przepisów proceduralnych w tym art. 6,7,8,9,11,15, 77 § 1 oraz art. 104 § 1 i 3 k.p.a. a także art. 61 i 61a k.p.a.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.