VI SA/Wa 3053/24

VI SA/Wa 3053/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Iwona Kozłowska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Iwona Kozłowska Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi E.-[...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 10 lipca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: "P.r.d."), § 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502, dalej: "rozporządzenie techniczne"), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w P.(dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD"), nr [...] z 4 września 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że 2 sierpnia 2023 r. w miejscowości M., na autostradzie [...], zatrzymano zespół pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki S. o nr. rej. [...] oraz przyczepy marki G. o nr. rej. [...]. Przyczepa została wyposażona z tyłu w urządzenie załadowcze (wózek widłowy), wystające poza tylny obrys pojazdu o długości 1,37 m. Wózek został zamocowany do fabrycznych punktów w przyczepie. Pojazdem realizowany był krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne, tj. okna (ładunek podzielny). Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z 2 sierpnia 2023 r.
Organ wyjaśnił, że pismem z 2 sierpnia 2023 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] z 4 września 2023 r. o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła w ustawowych terminie odwołanie.
Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, GITD wyjaśnił, że w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy: 1) długość zespołu pojazdu wraz z umieszczonym na nim ładunkiem oraz dołączonym wózkiem widłowym - 20,02 m (bez odjęcia 1% maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych) - przekroczenie dopuszczalnej o 0,97 m, 2) wysokość zespołu pojazdu wraz z umieszczonym na nim ładunkiem oraz dołączonym wózkiem widłowym - 4,02 m (bez odjęcia 1% maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych) - przekroczenie dopuszczalnej o 0,02 m.
Organ wyjaśnił, że pomiarów długości i szerokości kontrolowanego pojazdu członowego dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego producenta BMI, nr [..], legitymującym się świadectwem wzorcowania z 2 marca 2023 r. Pomiarów wysokości kontrolowanego pojazdu członowego dokonano za pomocą przymiaru teleskopowego producenta [...], nr [...], legitymującym się świadectwem wzorcowania z 28 lutego 2023 r. Z czynności pomiarów masy, nacisków osi, długości, wysokości i szerokości sporządzony został protokół kontroli nr [..], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag do jego treści.
Organ powołując się na treść art. 140ab ust. 2 P.r.d. wskazał, że w przypadku naruszeń zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii II, w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. – 5000 złotych.
Organ nie zgadzając się z zarzutami skargi, przedstawił argumentację mającą wykazać niezasadność twierdzeń Skarżącego.
Pismem z 7 sierpnia 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 10 lipca 2024 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów,
2) błędne zastosowanie procedury opisanej w § 31 ust. 2 Zarządzenia nr 28/2014 GITD, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w obliczeniach wysokości pojazdu,
3) odmiennych wysokości pojazdu wskazanych w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego względem decyzji MWITD.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że wartość podana w protokole odnosząca się do długości pojazdu wraz z ładunkiem została w protokole określona na 20,02 m jest nieprawidłowa. Sam zespół pojazdów nie przekraczał 18,75 m. Zespołem pojazdów przewożono okna. Dodatkowo przewożono wózek widłowy służący do rozładunku i załadunku okien. Wózek widłowy stanowił ładunek własny przewoźnika i był wpisany do listu przewozowego. Jednocześnie wózek widłowy nie stanowi elementu przyczepy, na co wskazuje homologacja przyczepy -tego, zdaniem Skarżącego, organ kontrolny nie sprawdził. Skarżący dodał, że wózek jako ładunek własny był odpowiednio zamocowany i zabezpieczony przed przemieszczeniem i wystawał z tyłu przyczepy na odległość nie przekraczającą 2 m.
Skarżący podniósł, że w protokole z kontroli nie ma zapisów dotyczących wymiaru zespołu pojazdów bez ładunku i wymiaru wystającego ładunku.
Punktem sporym w ocenie Skarżącego jest wysokość pojazdu, która już na samym początku została błędnie określona w czasie kontroli. Wartość zmierzona wysokości wynosiła 4,03 m. Po odjęciu błędu wynoszącego 1% (0,04) wynik powinien wynosić 4,02-0,04=3,98, a tym samym norma nie została przekroczona. W protokole z kontroli zapis w pozycji "POMIAR PO ODJĘCIU BŁĘDU" WYNOSI 3,97m. Jest to kolejny ewidentny błąd organu kontrolnego i potwierdza nierzetelność osób sporządzających protokół kontroli. Zapis w treści decyzji jest tylko powieleniem błędu bez jakiejkolwiek analizy
Skarżący wskazał również, że zgodnie z treścią uzasadnienia MWITD wysokość pojazdu wynosiła 4,03 m, natomiast w decyzji GITD została wskazana wysokość 4,02 m. Ta pozornie nieznaczna różnica ma ogromny wpływ na ustalenie norm oraz rzekomego ich przekroczenia.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci okien. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Nienormatywność pojazdu w niniejszej sprawie, zgodnie z zapisami protokołu kontroli, wynikała z przekroczenia długości zespołu pojazdów wraz z dołączonym wózkiem widłowym, która wynosiła 20,02 m (bez odjęcia 1% maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych), oraz wysokości zespołu pojazdów, która wynosiła 4,02 m (bez odjęcia 1% maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych).
Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia technicznego, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy - 18,75 m. Również z art. 62 ust. 4a P.r.d. wynika, że długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 4 rozporządzenia technicznego, wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4,00 m.
W świetle art. 64 ust. 2 P.r.d., co do zasadny niemożliwy jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych. Zgodnie z tym przepisem, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Zgodnie z art. 64b ust. 1 P.r.d., zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Zezwolenie tej kategorii nie mogło być zatem wydane w niniejszej sprawie.
W konsekwencji naruszenia, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie odpowiada parametrom określonym w załączniku nr 1 do P.r.d., dla zezwolenia kategorii II - IV – przewidzianych m.in. dla pojazdów o długości nieprzekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów i o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.
Stwierdzone naruszenie odpowiada karze pieniężnej określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5 000 zł za brak zezwolenia kategorii II - IV.
Sąd stwierdza, że w świetle powyższych ustaleń faktycznych, a więc stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnej długości zespołu pojazdów oraz wysokości pojazdu oraz w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, co słusznie również uznał GITD.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącego zawartej w skardze, Sąd zauważa, że na rozstrzygniecie organów w niniejszej sprawie nie ma wpływu treść art. 61 ust. 6 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy. Treść tego przepisu ma znaczenie wówczas, gdy pojazd nie przekracza dopuszczalnej normy długości wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia technicznego oraz art. 62 ust. 4a P.r.d. albo z wydanego na przejazd zezwolenia. W niniejszej sprawie, w związku z przewozem ładunku podzielnego oraz w związku z treścią art. 64 ust. 2 P.r.d., zezwolenie na sporny przewóz nie mogło być wydane. Długość zatem spornego zespołu pojazdów nie mogła przekraczać długości 18,75 m, określonej w art. 62 ust. 4a P.r.d. oraz 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia technicznego. Tymczasem sporny zespół pojazdów wraz z dołączonym wózkiem widłowym, przekraczał tą wartość wynosząc 20,02 m. Taka wartość długości spornego zespołu pojazdów wraz z dołączonym wózkiem widłowym został wskazana, po dokonaniu pomiaru zespołu pojazdów, w protokole kontroli i taką też wartość przyjęły organy obu instancji. Podkreślenia wymaga, że powyższej długości spornego zespołu pojazdów wraz z dołączonym wózkiem widłowym nie kwestionuje również Skarżący, nie jest więc ona sporna w sprawie. Sąd przyjął powyższe ustalenia organów, utrwalone w protokole kontroli, za miarodajne w niniejszej sprawie. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że naruszenie omawianego parametru zespołu pojazdów stanowi kluczową okoliczność w niniejszej sprawie. Długość zespołu pojazdu wraz z dołączonym wózkiem widłowym wynosząca 20,02 m, stanowi na tyle istotne naruszenie dopuszczalnej normy, że nawet zastosowanie do tego parametru błędu pomiarowego w wysokości 1% pomiaru, a więc 0,2 m, nie skutkowałoby brakiem wystąpienia w niniejszej sprawie naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej długości zespołu pojazdów (20,02 -0,2= 19,82 m). Również w przypadku uwzględnienia w niniejszej sprawie treści § 2 ust. 3 rozporządzenia technicznego – zgodnie z którym wymiary, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 6-8, nie obejmują bagażnika mocowanego do tylnej ściany autobusu oraz platformy samozaładowczej lub innych urządzeń załadowczych mocowanych z tyłu pojazdu samochodowego i przyczepy, przy czym nie mogą one powodować przekroczenia tych wymiarów o więcej niż 0,30 m – nie skutkowałoby brakiem wystąpienia w niniejszej sprawie naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej długości zespołu pojazdów, dopuszczalna długość wynosiłaby bowiem wówczas 19,05 m (18,75+0,30=19,05).
W tej sytuacji stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie dopuszczalnej długość zespołu pojazdów wraz z dołączonym wózkiem widłowym wynosząca 20,02 m, stanowiło decydującą okoliczność dającą podstawę nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w decyzji I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Ze względu na naruszenie tego parametru nie mała znaczenia w niniejszej sprawie podnoszona przez Skarżącego okoliczność wskazania przez MWITD w decyzji I instancji wysokości pojazdu wynoszącej 4,03 m, a przez GITD w zaskarżonej decyzji – 4,02 m, jak również niezastosowanie przez organy obu instancji do tego parametru błędu pomiarowego w wysokości 1% pomiaru, wynoszącego 0,04 m, co skutkowałoby brakiem naruszenia tego parametru pojazd bowiem nie pojazd przekraczałby 4 m, wysokości (4,03-0,04=3,99). Z tego względu niezasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnego zastosowanie procedury opisanej w § 31 ust. 2 Zarządzenia nr 28/2014 GITD oraz odmiennych wysokości pojazdu wskazanych w decyzji GITD względem decyzji MWITD.
W świetle powyższy wyjaśnień za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez GITD przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów. Organ działając na podstawie przepisów prawa oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a. i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że w sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnej długości oraz wysokości zespołu pojazdów. Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.