VI SA/Wa 3003/15

VI SA/Wa 3003/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Sygn. powiązane
II GSK 3360/17 - Wyrok NSA z 2019-11-21
II GZ 34/17 - Postanowienie NSA z 2017-01-31
Skarżony organ
Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu środków wspomagających uprawę roślin - podłoży bez wymaganego pozwolenia oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Inspektor Wojewódzki) decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ustawy o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2007 r. poz. 1033; dalej "unn.") oraz w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 669 ze zm.; dalej "ustawa o jakości"), postanowił:
1. stwierdzić wprowadzenie do obrotu przez B. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej skarżąca) środków wspomagających uprawę roślin – podłoży do upraw pod nazwą:
- Ziemia do palm, juk, dracen i kaktusów – 41 sztuk opakowań zbiorczych
(po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 410 sztuk,
- Ziemia do paproci, azalii i wrzosów – 29 opakowań zbiorczych (po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 290 sztuk,
- Ziemia ogrodnicza do kwiatów i warzyw – 67 sztuk opakowań zbiorczych
(po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 670 sztuk,
- Ziemia ogrodnicza do kwiatów i warzyw, 90 sztuk opakowań zbiorczych (po 5 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 10 l), tj. 450 sztuk,
- Ziemia do kwiatów balkonowych (pelargonia, surfinia, begonia, petunia) – 7 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 20 l,
- Ziemia do krzewów i drzew iglastych – 25 sztuk opakowań jednostkowych
o zawartości 20 l,
bez wymaganego pozwolenia;
2. nakazać wycofanie z obrotu ww. środków wspomagających uprawę roślin
w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna;
3. określić łączną ilość ww. środków wspomagających uprawę roślin wprowadzonych do obrotu na 37.248 sztuk opakowań jednostkowych, tj. 11.990 litrów;
4. ustalić opłatę sankcyjną w kwocie [...] złotych, stanowiącą 100% łącznej kwoty należnej za sprzedane w okresie od 3 kwietnia 2013 r. do 31 maja 2013 r. ww. środki wspomagające uprawę roślin, bez wymaganego pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej MRiRW).
W uzasadnieniu decyzji Inspektor Wojewódzki wskazał między innymi, że w celu zidentyfikowania sześciu wyrobów składowanych w opakowaniach jednostkowych, znajdujących się w magazynie podmiotu kontrolowanego (skarżącej), sprawdzono oznakowanie ich opakowań. W wyniku oględzin stwierdzono, że opisy poszczególnych wyrobów charakteryzowały je jako podłoża przeznaczone do uprawy roślin ozdobnych i warzyw, tj. jako materiały inne niż gleba, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 9 unn. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 unn podłoża do upraw są zaliczane do środków wspomagających uprawę roślin, zatem w związku z art. 3 ust. 2 unn mogą być wprowadzone do obrotu wyłącznie po spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 unn, tzn. po uzyskaniu pozwolenia Ministra Rolnictwa na wprowadzenie do obrotu. Jak podał Inspektor Wojewódzki, skarżąca wytwarzająca podłoża do upraw, wprowadziła je do obrotu bez wymaganego pozwolenia i tym samym naruszyła przepis sformułowany w art. 3 ust. 2 unn.
Inspektor Wojewódzki przypomniał, że jak podała skarżąca w złożonym w dniu [...] czerwca 2013 r. oświadczeniu, nie posiadała ona zezwolenia MRiRW na wprowadzanie ww. produktów do obrotu oraz jakość podłoży produkowanych w firmie skarżącej nie jest unormowana i brak jest dokumentów potwierdzających jakość produktów będących przedmiotem kontroli. Z kolei jak wynika z wyjaśnień skarżącej z września 2013 r., brak pozwolenia MRiRW był spowodowany brakiem wiedzy o nowych uregulowaniach prawnych.
Dalej Inspektor Wojewódzki przypomniał, że w dniu [...] października 2013 r. zakończył prowadzone postępowanie i wydał decyzję stwierdzającą wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych podłoży bez wymaganego zezwolenia, nakazującą wycofanie ww. podłoży z obrotu oraz określającą opłatę sankcyjną. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie, w którym stwierdziła, że decyzja narusza art. 2 ust. 1 pkt 9 i pkt 10 w związku z art. 4 ust. 1 unn., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że odwołująca się wprowadziła do obrotu środki wspomagające uprawę roślin – podłoża do upraw. Zdaniem skarżącej, wprowadziła ona do obrotu mieszaninę torfu wysokiego i niskiego, który należy zakwalifikować jako glebę, co nie wymaga uzyskania pozwolenia MRiRW. Następnie, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Główny Inspektor) uchylił decyzję wydaną w I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że Inspektor Wojewódzki prowadząc postępowanie dopuścił się błędów proceduralnych, w tym naruszył art. 11 Kpa., poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób, przyczyn wydania decyzji na podstawie ustawy o nawozach i nawożeniu, mimo braku ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie zakwestionowany produkt jest środkiem wspomagającym uprawę roślin – podłożem do upraw w rozumieniu ustawy o nawozach i nawożeniu oraz naruszył art. 7 i art. 77 § 1 Kpa., poprzez niezebranie całości materiału dowodowego potrzebnego do wyjaśnienia sprawy.
W konsekwencji Inspektor Wojewódzki, wykonując zalecenia Głównego Inspektora, pismem z 21 sierpnia 2014 r. zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli. W celu ustalenia, czy przedmiotowe wyroby zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z ustawą o nawozach i nawożeniu, inspektorzy podjęli działania mające na celu ustalenie składu surowcowego wyrobów. Z uwagi na nieposiadanie przez producenta dokumentacji określającej skład surowcowy przedmiotowych wyrobów oraz dokumentacji określającej źródła zakupu surowców deklarowanych w opisach handlowych tych produktów, inspektorzy przyjęli od producenta dwa odrębne oświadczenia złożone na piśmie.
Jak podkreślił Inspektor Wojewódzki, w wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że jakość badanych produktów nie odpowiadała deklaracjom jakościowym zawartym na opakowaniach tych wyrobów w zakresie odczynu pH, natomiast poziom zanieczyszczeń, tj. chromu (Cr), kadmu (Cd), niklu (Ni), ołowiu (Pb) oraz rtęci (Hg), nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu. Ponadto, mając na uwadze składy surowcowe kontrolowanych wyrobów ustalone na podstawie pisemnych oświadczeń złożonych przez skarżącą oraz na podstawie udostępnionej dokumentacji handlowej, stwierdzono, że wyroby przechowywane w magazynie podczas kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącej, są środkami wspomagającymi uprawę roślin – podłożami do upraw roślin, w rozumieniu art. 2 pkt 9 unn.
Nadto Inspektor Wojewódzki wskazał, że w związku z ustaleniami kontroli i potrzebą zasięgnięcia fachowej opinii odnośnie do klasyfikacji zakwestionowanych wyrobów wprowadzonych do obrotu przez skarżącą, zwrócił się do Kierownika Zakładu [...] w Instytucie [...] w S., o opinię w sprawie właściwej klasyfikacji wyrobów zakwestionowanych w toku przeprowadzonej kontroli.
Zgodnie z opinią sporządzoną przez Kierownika [...] dr. J. N., kwestionowane wyroby to podłoża przeznaczone do upraw roślin, które zostały wyprodukowane z komponentów organicznych zmieszanych ze sobą w różnych proporcjach, których odczyn został ustabilizowany za pomocą nawozu wapniowego – kredy. W związku z tym mieszaniny tych komponentów są materiałem innym niż gleba, wyprodukowanym w celu uprawy roślin, zatem w świetle obowiązujących przepisów podłoża te powinny być klasyfikowane jako środki wspomagające uprawę roślin – podłoża do upraw, które podlegają przepisom ustawy o nawozach i nawożeniu.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zakwestionowała ww. opinię, wnosząc o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Stwierdziła niedopuszczalność i wadliwość wniosków w niej zawartych, podnosząc, że nie dokonano naukowej analizy zawartości produktów, a jedynie poczyniono wykładnię przepisów, nie wnosząc nic do postępowania.
Inspektor Wojewódzki nie uwzględnił powyższego stanowiska skarżącej i rozstrzygnął jak na wstępie.
Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji sformułowała zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 Kpa. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 4 ust. 1 unn., art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa. oraz art. 8 Kpa. Podniosła, że Inspektor Wojewódzki wydając decyzję dopuścił się działania nie mającego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Stwierdziła, że skoro ustawa o nawozach i nawożeniu nie reguluje definicji gleby, organ nie może wątpliwości tej rozstrzygać na niekorzyść strony. Zwróciła uwagę na niezrozumiałe i niejasne twierdzenia organu, że torf neutralizowany, kora, kreda są surowcami innymi niż gleba. W ocenie skarżącej, ww. składniki samodzielnie nie tworzą gleby, niemniej jednak w przypadku ich wymieszania są glebą, bowiem każdy z nich jest naturalnym składnikiem glebowym.
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., art. 21 ustawy o jakości w związku z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o jakości i art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i pkt 5, art. 37 ust. 1 pkt 2 unn., utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Inspektora Wojewódzkiego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że dany produkt uznaje się za podłoże do upraw w rozumieniu przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu w przypadku, gdy spełnia dwa warunki, a mianowicie, po pierwsze jest materiałem, w którym uprawiane są rośliny, po drugie nie jest glebą.
Jak wskazał Główny Inspektor, z informacji zamieszczonych w oznakowaniu opakowań jednostkowych wynika, że w przypadku Ziemi ogrodniczej do kwiatów i warzyw, do wyrobu produktu zastosowano: torf, korę i próchnicę. W przypadku zaś Ziemi do kwiatów balkonowych producent zadeklarował na opakowaniu, że w skład wyrobu wchodzi torf wysoki, torf niski oraz glina. Przypomniał, że zgodnie z opinią Instytutu [...] w S. z [...] listopada 2014 r., sporządzoną przez Kierownika Zakładu [...], kwestionowane wyroby to podłoża przeznaczone do upraw roślin, które zostały wyprodukowane z komponentów organicznych zmieszanych ze sobą w różnych proporcjach, których odczyn został ustabilizowany za pomocą nawozu wapniowego – kredy.
Główny Inspektor wyjaśnił, że zakwestionowane podłoża są materiałem, w którym uprawiane są rośliny, co potwierdza deklaracja producenta na opakowaniu: "podłoże do sadzenia i przesadzania", "mieszanka zawierająca mikro i makro elementy niezbędne do prawidłowej uprawy kwiatów, krzewów i warzyw", a także powyżej przywołana opinia dr. inż. J. N. Zakwestionowane wyroby (podłoża) są materiałem umożliwiającym roślinom wzrost. Stanowią one miejsce ukorzeniania się rośliny, a także środki, za pośrednictwem którego roślinie dostarczane są niezbędne substancje w postaci wody oraz składników mineralnych. Dodatkowo spełniony jest drugi wymóg z art. 2 ust. 1 pkt 9 unn., stawiany przez ustawodawcę podłożu do upraw, a mianowicie przedmiotowe podłoże nie jest glebą.
Dodatkowo Główny Inspektor wskazał, że zgodnie z przedstawioną przez skarżącą decyzją MRiRW z [...] września 2014 r. uzyskała ona pozwolenia na wprowadzenie do obrotu trzech rodzajów produktów o nazwach: "Ziemia uniwersalna do roślin ozdobnych i warzyw", "Ziemia do paproci" oraz "Ziemia do palm, juk, dracen". Główny Inspektor zauważył, że ww. produkty zostały zakwalifikowane przez MRiRW jako podłoża do upraw i dopuszczone do obrotu. Nie mniej jednak, jak podał Główny Inspektor, ww. pozwolenia nie zwalniają skarżącej z konsekwencji wprowadzenia do obrotu zakwestionowanych w toku kontroli podłoży do upraw bez wymaganego pozwolenia, gdyż pozwolenia te skarżąca uzyskała po wprowadzeniu do obrotu zakwestionowanych partii środków wspomagających uprawę roślin – podłoży do upraw.
Wobec ustalonej opłaty sankcyjnej Główny Inspektor stwierdził, że przyjmując rozumowanie skarżącej, zgodnie z którym za "kwotę należną" należy przyjąć jedynie to, co przedsiębiorca zyskuje, należałoby odliczyć od ceny nie tylko podatek, ale również i inne koszty, a samą "kwotę należną", tak samo jak "korzyść majątkową" wymienioną w przepisie art. 37 ust. 1 unn zrównać z zyskiem ekonomicznym. Zdaniem Głównego Inspektora, taka interpretacja nie znajduje potwierdzenia w przepisach ustawy o nawozach i nawożeniu i należy zastosować przez analogię interpretację pojęcia "korzyści majątkowej" zaakceptowaną przez sądy administracyjne na gruncie ustawy o jakości.
Nadto Główny Inspektor podtrzymał stanowisko Inspektora Wojewódzkiego, w świetle którego sporządzona przez dr. J. N. opinia dotycząca zakwestionowanych w toku kontroli wyrobów jest wystarczająca do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zauważył, że Instytut Ogrodnictwa w S. jest placówką badawczą utworzoną 1 stycznia 2011 r. na mocy rozporządzenia MRiRW przez połączenie dwóch jednostek badawczo-rozwojowych: Instytutu [...] im. [...] im. [...], przywołanych w rozporządzeniu z dnia 18 czerwca 2008 r., tym samym jest jednostką kompetentną w zakresie wydawania opinii dotyczących kwalifikacji wyrobów podlegających wymogom ustawy o nawozach i nawożeniu. Ponieważ, jak podał Główny Inspektor, fakt wprowadzania do obrotu przez skarżącą wyrobów wyprodukowanych z torfu niskiego lub torfu odkwaszonego oraz torfu wysokiego, nawozu wapniowego i w przypadku ziemi ogrodniczej do kwiatów i warzyw z udziałem kory drzew, został stwierdzony przez organ kontroli i potwierdzony przez stronę w toku czynności kontrolnych i pokontrolnych, jedyną okolicznością wymagającą udziału biegłego było zaklasyfikowanie przez organ zakwestionowanych wyrobów do podłoży do upraw, zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 9 unn. Opinia dr. J. N. okoliczność tę potwierdziła.
W konkluzji Główny Inspektor stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu wprowadzanie do obrotu środków wspomagających uprawę roślin wymaga uzyskania pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Skarżąca wprowadzała do obrotu podłoże do upraw bez pozwolenia, w związku z czym organ zobowiązany był określić opłatę sankcyjną i nakazać wycofanie przedmiotowego podłoża z obrotu.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:
- art. 6 Kpa. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 4 ust. 1 unn., poprzez rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej opartej na prawotwórczej, rozszerzającej (contra legem) interpretacji przepisów prawa i tym samym bezprawne rozszerzanie wyjątków od zasady swobody działalności gospodarczej (Singularia non sunt extendenda) oraz przyjęcie, że produkt skarżącej nie jest glebą wbrew potocznemu i naukowemu rozumieniu tego pojęcia i tym samym naruszenie językowej dyrektywy wykładni przepisów prawa i nadanie pojęciu "gleba" znaczenia niezgodnego z potocznym i naukowym rozumieniem, pomimo braku legalnej definicji tego pojęcia, a w konsekwencji niewyłącznie produktu skarżącej z reglamentacji podłoża do upraw;
- art. 7 Kpa. w związku z art. 77 § 1 Kpa. i art. 78 § 1 Kpa., poprzez niepełne
i niedokładne wyjaśnienie całości stanu faktycznego, w szczególności oparcie rozstrzygnięcia na szczątkowej i niemerytorycznej opinii biegłego kontestowanej przez skarżącą oraz odmowę dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego i tym samym uniemożliwienie weryfikacji lakonicznych, niepopartych naukowymi argumentami twierdzeń tej opinii i w konsekwencji przyjęcie, że produkty dystrybuowane przez skarżącą stanowiły podłoża do upraw niebędące glebą, w rozumieniu ustawy o nawozach i nawożeniu;
- art. 37 ust. 1 unn., poprzez błędną wykładnią i przyjęcie, że wysokość opłaty sankcyjnej określona jako "100% kwoty należnej" stanowi należność brutto jaką otrzymała skarżąca, w tym naliczony podatek VAT i koszty wyprodukowania produktu.
Wobec powyżej sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia opłaty sankcyjnej jako bezprzedmiotowego, względnie uchylenie wydanej decyzji administracyjnej w całości, przyznanie należnych kosztów postępowania na rzecz skarżącej od organu wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca zawarła argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów, podtrzymując i rozwijając dotychczas zaprezentowane stanowisko.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu w powiązaniu z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
W toku postępowania administracyjnego stwierdzono wprowadzenie do obrotu przez skarżącą B. K. środków wspomagających uprawę roślin – podłoży do upraw pod nazwą:
- Ziemia do palm, juk, dracen i kaktusów – 41 sztuk opakowań zbiorczych
(po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 410 sztuk,
- Ziemia do paproci, azalii i wrzosów – 29 opakowań zbiorczych (po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 290 sztuk,
- Ziemia ogrodnicza do kwiatów i warzyw – 67 sztuk opakowań zbiorczych
(po 10 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 5 l), tj. 670 sztuk,
- Ziemia ogrodnicza do kwiatów i warzyw, 90 sztuk opakowań zbiorczych (po 5 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 10 l), tj. 450 sztuk,
- Ziemia do kwiatów balkonowych (pelargonia, surfinia, begonia, petunia) – 7 sztuk opakowań jednostkowych o zawartości 20 l,
- Ziemia do krzewów i drzew iglastych – 25 sztuk opakowań jednostkowych
o zawartości 20 l,
Skarżąca nie zakwestionowała faktu, iż nie posiadała zezwolenia MRiRW na wprowadzanie ww. produktów do obrotu oraz, że jakość podłoży produkowanych w firmie skarżącej nie jest unormowana i brak jest dokumentów potwierdzających jakość produktów będących przedmiotem kontroli. W toku postępowania administracyjnego skarżąca podała, że brak pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi był spowodowany jej brakiem wiedzy o nowych uregulowaniach prawnych.
Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, z informacji zamieszczonych w oznakowaniu opakowań jednostkowych wynika, że w przypadku ziemi ogrodniczej do kwiatów i warzyw, do wyrobu produktu zastosowano: torf, korę i próchnicę. W przypadku zaś ziemi do kwiatów balkonowych producent zadeklarował na opakowaniu, że w skład wyrobu wchodzi torf wysoki, torf niski oraz glina.
Sąd stwierdza, że zgodnie z opinią Instytutu [...] w [...] z dnia [...] listopada 2014 r., sporządzoną przez Kierownika Zakładu [...], kwestionowane wyroby to podłoża przeznaczone do upraw roślin, które zostały wyprodukowane z komponentów organicznych zmieszanych ze sobą w różnych proporcjach, których odczyn został ustabilizowany za pomocą nawozu wapniowego – kredy.
Trzeba zatem uznać, że zakwestionowane podłoża są materiałem, w którym uprawiane są rośliny, co potwierdza deklaracja producenta na opakowaniu: "podłoże do sadzenia i przesadzania", "mieszanka zawierająca mikro i makro elementy niezbędne do prawidłowej uprawy kwiatów, krzewów i warzyw". Okoliczność tę potwierdza powyższa opinia dr. inż. J. N. Zakwestionowane wyroby (podłoża) są materiałem umożliwiającym roślinom wzrost. Stanowią one miejsce ukorzeniania się rośliny, a także środki, za pośrednictwem którego roślinie dostarczane są niezbędne substancje w postaci wody oraz składników mineralnych. Sąd stwierdza, że w warunkach niniejszej sprawy spełniony jest także drugi wymóg z art. 2 ust. 1 pkt 9 unn., stawiany przez ustawodawcę podłożu do upraw, a mianowicie przedmiotowe podłoże nie jest glebą.
Trzeba również zauważyć, że zgodnie z przedstawioną przez skarżącą decyzją MRiRW z dnia [...] września 2014 r. uzyskała ona pozwolenia na wprowadzenie do obrotu trzech rodzajów produktów o nazwach: "Ziemia uniwersalna do roślin ozdobnych i warzyw", "Ziemia do paproci" oraz "Ziemia do palm, juk, dracen". Produkty te zostały zakwalifikowane przez MRiRW jako podłoża do upraw. Trzeba jednak podkreślić, że późniejsze uzyskanie pozwolenia nie zwalnia skarżącej z konsekwencji wprowadzenia do obrotu zakwestionowanych w toku kontroli podłoży do upraw bez wymaganego pozwolenia, gdyż pozwolenia te skarżąca uzyskała po wprowadzeniu do obrotu zakwestionowanych partii środków wspomagających uprawę roślin – podłoży do upraw.
Sąd aprobuje stanowisko Głównego Inspektora odnośnie nałożonej na skarżącą opłaty sanacyjnej. Główny Inspektor zasadnie stwierdził, że przyjmując rozumowanie skarżącej, zgodnie z którym za "kwotę należną" należy przyjąć jedynie to, co przedsiębiorca zyskuje, należałoby odliczyć od ceny nie tylko podatek, ale również i inne koszty, a samą "kwotę należną", tak samo jak "korzyść majątkową" wymienioną w przepisie art. 37 ust. 1 unn zrównać z zyskiem ekonomicznym. Taka interpretacja, przedstawiona przez skarżącą nie znajduje jednak potwierdzenia w przepisach ustawy o nawozach i nawożeniu i należy zastosować przez analogię interpretację pojęcia "korzyści majątkowej" zaakceptowaną przez sądy administracyjne na gruncie ustawy o jakości.
Należy także zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sporządzona przez dr. J. N. opinia dotycząca zakwestionowanych w toku kontroli wyrobów była wystarczająca do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trzeba podkreślić, że Instytut [...] w S. jest placówką badawczą utworzoną [...] stycznia 2011 r. na mocy rozporządzenia MRiRW przez połączenie dwóch jednostek badawczo-rozwojowych: Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa im. [...] im. [...]. Podmiot ten należy uznać za jednostkę kompetentną w zakresie wydawania opinii dotyczących kwalifikacji wyrobów podlegających wymogom ustawy o nawozach i nawożeniu.
Fakt wprowadzania do obrotu przez skarżącą wyrobów wyprodukowanych z torfu niskiego lub torfu odkwaszonego oraz torfu wysokiego, nawozu wapniowego i w przypadku ziemi ogrodniczej do kwiatów i warzyw z udziałem kory drzew, został stwierdzony przez organ kontroli i potwierdzony przez stronę w toku czynności kontrolnych i pokontrolnych, jedyną okolicznością wymagającą udziału biegłego było zaklasyfikowanie przez organ zakwestionowanych wyrobów do podłoży do upraw, zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 9 unn. Opinia dr. J. N. okoliczność tę jednoznacznie potwierdziła.
Należy zatem stwierdzić, że zgodnie z przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu wprowadzanie do obrotu środków wspomagających uprawę roślin wymaga uzyskania pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Skarżąca wprowadzała do obrotu podłoże do upraw bez pozwolenia, w związku z czym organ administracji zobowiązany był określić opłatę sankcyjną i nakazać wycofanie przedmiotowego podłoża z obrotu.
Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Sąd stwierdza, że działające w sprawie organy administracji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zaś w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.