VI SA/Wa 292/04

VI SA/Wa 292/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka, Sędziowie: WSA Zbigniew Rudnicki, Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , Protokolant : Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi T. SA w W. na zaświadczenie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o wygaśnięciu z mocy prawa zezwolenia uchyla zaskarżone zaświadczenie oraz zaświadczenie je poprzedzające z dnia [...] kwietnia 2003r.
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 Nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 w związku z art. 127 § 3, art. 144 i art. 217 § l i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.) oraz w związku z art. 142 ust 5, ust. 6 pkt 2 i art. 111 ust. l ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, póz. 852 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku – skarżącej – T. S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Postanowienia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmawiającego wydania zaświadczenia uchylił zaskarżone postanowienie w całości, i orzekając do istoty sprawy zaświadczył, że Koncesja [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz Zezwolenie na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej z dnia [...] kwietnia 1999 r. wygasła z mocy prawa.
Organ wskazał, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] lutego 2002 r. wystąpiła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego wygaśnięcie w całości Koncesji Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz Zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej z dnia [...] kwietnia 1999 r. zwanych dalej "Koncesją Nr [...] ". Skarżąca wskazała, że wywodzi swój interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia, faktem pozostawania w sporze co do dopuszczalności pobierania opłaty za Koncesję, która wygasła z mocy prawa.
Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2002 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, zwany dalej "Prezesem URTiP" wydał Postanowienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., którym odmówił wydania zaświadczenia.
Zdaniem organu nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 217 § 2 Kpa, niezbędnych do wydania przez organ administracji zaświadczenia.
Od Postanowienia Nr [...] T. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż wywodzi interes prawny z faktu, że Minister Infrastruktury prowadzi postępowanie mające na celu pobranie od T. S.A. rat opłaty koncesyjnej z tytułu opłat za wygasłe koncesje, które są przedmiotem sporu od chwili wejścia w życie ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem skarżącej kluczową okolicznością w tej sprawie jest fakt wygaśnięcia koncesji z mocy prawa, a Prezes URTiP jest jedynym organem państwowym właściwym do urzędowego potwierdzenia tej okoliczności faktycznej i prawnej.
Wyżej powołanym postanowieniem Prezes URTiP uchylił zaskarżone postanowienie w całości, orzekając do istoty sprawy zaświadczył, że Koncesja Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz Zezwolenie na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej z dnia [...] kwietnia 1999 r. wygasła z mocy prawa. Organ uzasadnił to postanowienie wywodząc, że wprawdzie Koncesja Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz Zezwolenie na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej z dnia [...] kwietnia 1999 r. wygasła z mocy prawa ale nie zmieniło się nic w sferze praw i obowiązków skarżącej wobec czego skarżąca winna nadal uiszczać opłaty za wygasłe koncesje.
Postanowienie to zaskarżyła skarżąca, żądając uchylenia zaświadczenia w części uzasadnienia.
Organ wynosił o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.
Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie ale w zakresie szerszym niż żądany w skardze.
Zdaniem Sądu postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy przepis art. 1 pkt 1 k.p.a. Postępowanie to ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi.
Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Oznacza to, że organy administracji publicznej wydając postanowienia o których mowa w art. 219 k.p.a. nie mają podstaw do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących formy postanowienia. W szczególności nie może mieć zastosowania przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem to uproszczone postępowanie może się skończyć wydaniem zaświadczenia, bądź odmową jego wydania albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 kpa). W obu tych przypadkach odmowy wydania zaświadczenia wymaga się zachowania formy postanowienia, na które zainteresowanemu przysługuje zażalenie. Nie przysługuje natomiast żaden środek zaskarżenia, pozwalający uzyskać zmianę treści wydanego zaświadczenia albo żądania jego uchylenia. Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia, może dochodzić swego roszczenia inną drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia, a później skarżyć postanowienie tego organu do Sądu.
Biorąc pod uwagę powyższe a w szczególności okoliczność, że organ wydając postanowienie o którym mowa w art. 219 k.p.a. nie miał podstaw do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących formy postanowienia oraz orzekania w trybie art. 138 § l pkt 2 w związku z art. 127 § 3, art. 144 i art. 217 § l i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z póź. zm.) uznać należało, że zarówno zaświadczenie I instancyjne wydane w formie postanowienia jak i zaświadczenie II instancyjne wydane jako postanowienie naruszało przepisy procedury administracyjnej w sposób istotny i mający wpływ na rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu bezzasadne były rozważania organu zawarte w uzasadnieniu zaświadczenia bowiem wykraczały zarówno poza żądanie strony jak uprawnienie organu przewidziane w powołanym przepisie art.219 k.p.a.
Załatwiając sprawę ponownie organ zastosuje w sposób prawidłowy przepis art. 219 k.p.a. i wyda zaświadczenie żądanej treści w odpowiedniej formie, bądź odmówi wydania zaświadczenia albo odmówi wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Reasumując powyższe wobec naruszenia przepisu art. 219 k.p.a. Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.