VI SA/WA 291/04

VI SA/Wa 291/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6045 Ochrona osób i mienia
Sygn. powiązane
II GSK 307/05 - Wyrok NSA z 2006-01-17
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2005r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2004 nr [...]
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – działając na podstawie przepisu art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku spółki W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Ministra z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], odmawiającej wznowienia na podstawie art. 145a k.p.a. postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia w/w spółce koncesji Nr rej. [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r.
Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji cofnął skarżącej spółce koncesję Nr rej. [...] z dnia [...] lipca 1989 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz usług detektywistycznych.
Skarżąca spółka wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Minister w wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia koncesji Nr rej. [...].
Strona skarżąca zaskarżyła w/w decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 1998 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd postanowieniem z dnia 26 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1386/98 skargę odrzucił, co spowodowało, że decyzja o cofnięciu koncesji stała się prawomocna.
Następnie skarżąca spółka W. Sp. z o.o. wystąpiła w dniu [...] lutego 2000 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1998 r. i utrzymanej nią w mocy wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia koncesji Nr rej. [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz usług detektywistycznych.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2000 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji cofającej koncesję, a następnie – w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2000 r.
Skarżąca spółka zaskarżyła decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd wyrokiem z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 1631/00 - skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, iż nie podziela stanowiska strony skarżącej, albowiem bezsporne było zatrudnianie przez spółkę W. Sp. z o.o. osób karanych za przestępstwa umyślne (w tym przeciwko osobom i mieniu), a ponadto został też udowodniony przypadek sprzedaży broni przez spółkę w 2 lata po utracie przez nią koncesji na obrót bronią. Zdaniem NSA wykazano ponadto, iż skarżąca spółka w skontrolowanym okresie realizowała specjalne umowy z klientami o windykację należności, do czego nie upoważniała ją ani posiadana koncesja, ani tym bardziej sam wpis do rejestru handlowego. Powyższe udowodnione fakty upoważniały – zdaniem NSA – do oceny, że prowadzona działalność koncesyjna strony skarżącej stwarzała zagrożenie dla bezpieczeństwa i dóbr osobistych obywateli. W tej sytuacji – w ocenie NSA - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając stwierdzenia nieważności swojej prawomocnej decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r. cofającej skarżącej spółce koncesję Nr [...] nie naruszył prawa, albowiem nie stwierdzono występowania żadnej z podstaw określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skarżąca spółka W. Sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] października 2003 r. skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., sygn. akt K 20/02, stwierdzającego niezgodność art. 160 § 1 k.p.a. z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP - wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie [...] zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...], oraz o uchylenie tych decyzji na podstawie art. 145a k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a., jako decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podniosła, iż obie decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podjęte zostały z rażącym naruszeniem prawa i naraziły wnioskodawcę na straty wielkiej wartości, których przy poprzedniej interpretacji nie można było dochodzić w zakresie przekraczającym szkodę rzeczywistą. Strona skarżąca podniosła dodatkowo, iż uzasadnieniem terminowego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania jest data publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw z dnia 30 września 2003 r.
W wyniku rozpatrzenia w/w wniosku strony skarżącej z dnia [...] października 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145a k.p.a. – wydał w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił wznowienia na podstawie art. 145a k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącej spółce koncesji Nr rej. [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz usług detektywistycznych. W uzasadnieniu decyzji Minister powołując się na dyspozycję przepisu art. 145a k.p.a. oraz na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., sygn. akt K 20/02 - stwierdził, iż przesłanka wznowienia postępowania w trybie art. 145a k.p.a. w związku z przedmiotowym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego zaistniałaby, gdyby przedmiotem postępowania administracyjnego, którego dotyczy wniosek skarżącej spółki, było roszczenie o odszkodowanie za rzeczywistą szkodę, poniesioną na skutek wydania decyzji, której nieważność stwierdzono w trybie art. 156 k.p.a. lub która została uznana za wydaną z naruszeniem prawa. Minister stwierdził, iż żądanie odszkodowania w trybie art. 160 k.p.a. wymaga więc uprzedniego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej lub stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 k.p.a.). Natomiast postępowanie nr [...] prowadzone było – jak podkreślił Minister – w przedmiocie cofnięcia skarżącej spółce koncesji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia i zostało zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przypomniał, iż w/w decyzje były przedmiotem kontroli w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, w którym to postępowaniu ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 1631/00 uznał, iż nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki do stwierdzenia nieważności spornych decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. Wobec powyższego Minister uznał, iż wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania w trybie art. 145a k.p.a. nie może zostać uwzględniony, gdyż art. 160 k.p.a., którego dotyczy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., nie był podstawą wydania decyzji w ramach spornego postępowania. Minister uznał, iż wskazany we wniosku strony skarżącej wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 20/02 jako przyczyna wznowienia postępowania w sposób oczywisty nie ma związku przyczynowego z postępowaniem, którego dotyczy wniosek.
W dniu [...] grudnia 2003 r. skarżąca spółka W. Sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzasadnieniu którego podniosła, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2003 r. nie uwzględnia rażącego naruszenia prawa, które nastąpiło w obu zaskarżonych decyzjach objętych wnioskiem o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącej spółki sporne decyzje Ministra zostały wydane bez udowodnienia, że wnioskodawca naruszył obowiązujące przepisy, które w decyzjach tych zostały przywołane, jak też zostały wydane z pominięciem treści prawomocnego wyroku NSA. Strona podniosła, iż bezpodstawne cofnięcie koncesji uniemożliwiło spółce W. Sp. z o.o. prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia oraz usług detektywistycznych. Według strony skarżącej nie wzięto również pod uwagę faktu, że władze podatkowe w sposób drastyczny naruszyły art. 5 k.c. W ocenie skarżącej spółki decyzja Ministra odmawiająca wznowienia postępowania administracyjnego przedstawia jedynie sytuację spółki W. Sp. z o.o. w aspekcie historycznym, bez ustosunkowania się do meritum sprawy w przedmiocie przyczyny i skutku, pamiętać bowiem należy – jak podniosła strona – że przyczyną doprowadzenia spółki do tragicznej sytuacji były decyzje fiskusa podejmowane w sposób niezgodny z prawem.
Po rozpoznaniu wniosku spółki W. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – działając na podstawie przepisu art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2004 nr [...], w wyniku której utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. odmawiającą wznowienia na podstawie art. 145a k.p.a. postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącej spółce koncesji Nr rej. [...]. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko uznając, iż wskazany we wniosku strony skarżącej wyrok Trybunału Konstytucyjnego jako przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego w sposób oczywisty nie ma związku przyczynowego z postępowaniem nr [...], którego dotyczy wniosek.
W dniu [...] marca 2004 r. skarżąca spółka – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2004 nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji Ministra naruszenie prawa materialnego, wyciągnięcie błędnych wniosków oraz dokonanie ustaleń sprzecznych ze stwierdzonymi faktami i materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a ponadto - pominięcie szeregu stwierdzonych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności zaś rozpoznanie sprawy z całkowitym naruszeniem obowiązującej w prawie polskim zasady przyczyny i skutku. Skarżąca spółka stwierdziła, iż wszystkie zarzuty stawiane przez organ dla uzasadnienia cofnięcia koncesji były bądź nieprawdziwe i przejaskrawione, bądź też oderwane od rzeczywistości i w sposób wybiórczy przedstawione w oderwaniu od kontekstu, co potwierdzają protokoły kontroli. Zdaniem skarżącej spółki w zaskarżonej decyzji Minister nie rozpatrywał chronologii faktów i w konsekwencji nie wziął pod uwagę, że stanowisko MSWiA narusza prawo materialne, a mianowicie przepis art. 22a ustawy o działalności gospodarczej z 1998 r. przez rozpatrzenie wniosku w oderwaniu od treści tego przepisu. Skarżący zarzucił ponadto, iż Minister bardzo wybiórczo zinterpretował orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., albowiem skoncentrował się wyłącznie na stronie formalnej wznowienia postępowania przyjmując jako podstawę art. 145a k.p.a. Taka interpretacja przepisów jest – zdaniem skarżącej spółki – nie tylko tendencyjna i niepełna, ale również rażąco krzywdząca dla strony, pomija bowiem fakt, iż również orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają prawotwórczy charakter i stanowią źródło prawa publikowane w Dzienniku Ustaw RP. Skarżąca spółka podniosła także, iż wskazane przez stronę protokoły kontroli przeprowadzonych przez Komendy Wojewódzkie Policji w sposób nie budzący wątpliwości uzasadniają konieczność wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania z uwagi na udowodnione niezgodne z prawem działanie organów władzy publicznej, co doprowadziło do cofnięcia skarżącemu koncesji.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Ministra wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania nr [...] w trybie art. 145a k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony, gdyż art. 160 k.p.a., którego dotyczy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., nie był podstawą wydania decyzji w ramach tego postępowania.
W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2005 r. skarżąca spółka, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w skardze, podniosła dodatkowo, iż podstawą jej skargi jest również art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej organ, dysponując kompletem materiałów, miał obowiązek wszczęcia postępowania z urzędu, a skoro tego nie uczynił, to w sposób rażący naruszył treść art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej spółki organ naruszył ponadto treść art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 12 k.p.a.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] lutego 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, iż koncesja została cofnięta z pominięciem art. 55 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia i to stanowi brak podstawy prawnej decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Pełnomocnik strony oświadczył ponadto, iż skarga w zasadzie nie dotyczy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, lecz art. 145 k.p.a. Jego zdaniem Trybunał w powołanym orzeczeniu nie odniósł się do przepisów regulujących działalność agencji ochrony osób i mienia, ale dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma to znaczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2004 nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], odmawiająca wznowienia postępowania administracyjnego - nie narusza prawa.
Zdaniem Sądu obie zaskarżone decyzje Ministra nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145a § 1 k.p.a.
Zgodnie z przepisem art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. jest ograniczona dwoma przesłankami pozytywnymi. Pierwszą przesłanką jest rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Drugą przesłanką wznowienia jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Przesłanka ta – zdaniem Sądu – jest spełniona, jeżeli po rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną, w oparciu o obowiązujący przepis prawa, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (tak również: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 646).
Skarżąca spółka jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] - powołała się na przepis art. 145a k.p.a. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r., sygn. akt K 20/02, OTK-A 2003/7/76.
Przywołanym przez stronę skarżącą orzeczeniem z dnia 23 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis art. 160 § 1 k.p.a. oraz art. 260 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w części ograniczającej odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej do rzeczywistej szkody, są niezgodne z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.
Sporna decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1998 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia skarżącej spółce koncesji Nr [...] nie została wydana na podstawie przepisów zanegowanych przez Trybunał Konstytucyjny, a więc – zdaniem Sądu – należy zgodzić się ze stanowiskiem organu i uznać, iż wskazany we wniosku strony skarżącej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, jako przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego, w sposób oczywisty nie ma związku przyczynowego z postępowaniem nr [...], którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania nr [...] w trybie art. 145a § 1 k.p.a. nie mógł więc zostać uwzględniony, gdyż zarówno przepis art. 160 k.p.a., jak i art. 260 § 1 Ordynacji podatkowej, których dotyczy w/w wyrok Trybunału z dnia 23 września 2003 r., nie był podstawą wydania decyzji w ramach spornego postępowania.
Z treści przepisu art. 149 § 2 k.p.a., określającego skutki postanowienia o wznowieniu postępowania wynika, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać w tych wypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba która nie jest stroną albo która wprawdzie stroną jest, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Decyzję taką organ może również wydać, gdy żądanie pochodzi od strony nie mającej zdolności do czynności prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego. Do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania może również dojść wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie podjęcie decyzji odmownej (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1652/95; tak również /w:/ P. Przybysz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, teza 4 do art. 149 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie w sposób oczywisty można było z twierdzeń strony skarżącej wyprowadzić wniosek o braku jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia (art. 145a § 1 k.p.a.), a treścią decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1998 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie cofnięcia koncesji.
W ocenie Sądu powoływanie się przez skarżącą spółkę dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego na inną, niż art. 145a § 1 k.p.a., podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, tj. na przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (vide: pismo procesowe z dnia [...] lutego 2005 r.), czy też na art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. (podstawa przywołana dopiero na rozprawie przed Sądem), nie uzasadnia uchylenia obu zaskarżonych decyzji, albowiem nie można czynić organowi jakiegokolwiek uprawnionego zarzutu, iż nie uwzględnił tych podstaw wznowieniowych, skoro strona skarżąca wyraźnie powoływała się w toku postępowania administracyjnego wyłącznie na przepis art. 145a k.p.a. oraz na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2003 r.
Zdaniem Sądu należy ponadto uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a., nie naruszając przywołanych przez skarżącą spółkę przepisów postępowania administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, stosownie do przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.