VI SA/Wa 288/05

VI SA/Wa 288/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant: Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2005 r. sprawy ze skargi X na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia decyzji o połączeniu sieci 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] września 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na rzecz skarżącej X kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2003r, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Y (w dalszej części zwaną uczestnikiem) Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej jako Prezes URTiP), wydał decyzję [...] ustalającą warunki połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz zasady rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z tych sieci pomiędzy spółkami Y i X (zwanej w dalszej części skarżącą).
Od powyższej decyzji X złożyła odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
W wyniku przeprowadzonych, na polecenie Prezesa URTiP, postępowań kontrolnych mających na celu sprawdzenie stanu realizacji w/w decyzji, zebranych dokumentów oraz ustaleń dokonanych podczas rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2004r. Prezes URTiP, działając na podstawie art 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800) w związku z art. 119 i art. 121 ust.2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 108 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wydał w dniu [...] września 2004r. decyzję znak [...] w której stwierdził (punkt [...] decyzji) naruszenie przez X oraz Y decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. poprzez jej niewykonywanie.
Ponadto (punkt [...] decyzji) ustalił następujący zakres naruszeń oraz obowiązek i terminy usunięcia nieprawidłowości:
1. X naruszyła decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] ustalającą warunki połączenia sieci X i Y poprzez jej niewykonywanie, pomimo rygoru natychmiastowej wykonalności, nałożonego postanowieniem Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] poprzez:
1) nie wytypowanie w terminie 14 dni (od dnia otrzymania decyzji) przedstawicieli Strony do udziału w komisji, o której mowa w § [...] ust. [...] decyzji,
2) brak wykonania testów i komercyjnego uruchomienia punktów styku sieci ([...]) w terminie 60 dni od otrzymania Decyzji przez strony zgodnie z § [...] ust. [...] i [...] Decyzji.
2. Y naruszyła Decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] ustalającą warunki połączenia sieci X i Y poprzez jej niewykonywanie, pomimo rygoru natychmiastowej wykonalności, nałożonego w/w postanowieniem Prezesa URTiP z [...] lipca 2003 r. poprzez:
1) nie wskazanie w nieprzekraczalnym terminie 60 dni od otrzymania decyzji lokalizacji fizycznych punktów styku sieci ([...]) i nie przyporządkowanie [...] do logicznych punktów styku sieci ([...]) - cz. [...] załącznika technicznego do decyzji punkt [...].
2) brak doprowadzenia przez Y łączy z [...] do [...] - §[...] ust. [...] decyzji;
3) brak wykonania testów i komercyjnego uruchomienia [...] w terminie 60 dni od otrzymania decyzji - § [...] ust. [...] i [...] decyzji.
Ponadto zobowiązał strony ( punkt [...] decyzji) do:
1) usunięcia nieprawidłowości w terminie 120 dni od dnia otrzymania przedmiotowej decyzji, poprzez budowę punktów styku w zakresie ustalonym decyzją, a w szczególności poprzez:
a) doprowadzenie przez Y łączy z [...] do [...] w terminie 60 dni od dnia otrzymania decyzji;
b) wykonanie przez obie strony testów w terminie 30 dni od daty doprowadzenia łączy przez Y z [...] do [...];
c) komercyjne uruchomienie przez obie strony [...] w terminie 120 dni od otrzymania decyzji przez strony;
2) protokołowania każdej z czynności wymienionych w pkt. [...] i [...] decyzji oraz przedstawiania kopii obustronnie podpisanych protokołów Prezesowi URTiP w terminie 7 dni od wyznaczonych terminów ich wykonania.
W punkcie [...] nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy w ujęciu chronologicznym, przytoczono korespondencję prowadzoną między stronami oraz z organem, a konkluzji stwierdzono, że decyzja z dnia [...] czerwca 2003r. nakładała na obie strony szereg obowiązków a w szczególności zobowiązywała do:
1) powołania przez obie strony Komisji (termin 14 dni od otrzymania decyzji) - § [...] ust. [...] decyzji,
2) wskazania przez Y lokalizacji [...] i przyporządkowania [...] do [...] - cz. [...] załącznika .technicznego Punkt [...] decyzji,
3) doprowadzenia przez Y łączy z [...] do [...] (brak terminu) - § [...] ust. [...] decyzji,
4) wykonania przez obie strony testów (30 dni od zgłoszenia gotowości przez Y) - § [...] ust. [...] decyzji,
5) komercyjnego uruchomienia przez obie strony [...] (60 dni od otrzymania decyzji przez strony) - § [...] ust. [...] decyzji.
Organ stwierdził, że strony powołały Komisję zgodnie z § [...] ust. [...] decyzji z przekroczeniem zakreślonego terminu albowiem Y powołał swoich przedstawicieli w dniu 23 lipca 2003r., natomiast X w dniu 7 stycznia 2004r.
W ocenie organu zgromadzona w sprawie dokumentacja świadczy, że X od początku kwestionowała zapisy w/w decyzji. Wskazano, że z notatki z pierwszego spotkania stron z 9 września 2003 r. wynika, że X przedstawiła propozycje zmian do treści umowy ustalonej decyzją oraz zaproponowała, aby powstała w ten sposób skorygowana treść jako całościowa umowa, zastępująca w całości w/w decyzję Prezesa URTiP. Propozycje zmian miały być przedstawione do 23 września2003 r. przez X jednakże do tego nie doszło. Ponadto z pisma z dnia 6 listopada 2003r.wynika, że X zarzuca przedmiotowej decyzji niewłaściwe rozwiązania techniczne nie uwzględniające kosztów modelu rozliczeń oraz nałożenie na X obowiązku wystawiania faktur niezgodnie z prawem. Jednocześnie X deklaruje chęć podpisania umowy o połączeniu sieci, która zastąpi w/w decyzję, bowiem jej rozstrzygnięcia budzą poważne zastrzeżenia. W notatce datowanej na 3 grudnia 2003r. X wskazuje dwa oczekiwania w zakresie modyfikacji umowy: poziom stawek rozliczeniowych, który jest jej zdaniem poniżej "kosztów" oraz problem fakturowania usług, które nie są usługami X. Organ stwierdza, że powołanie członków Komisji przez X nastąpiło dopiero w okresie podjęcia rozmów ugodowych, wywołanych postawą X, a wynikłych z inicjatywy Y, na co wskazują pisma z dnia 23 października 2003r.oraz z 24 listopada 2003 r. a także notatka ze spotkania datowana na 3 grudnia.
Organ podkreśla ponadto, że w okresie od 27 lipca 2003r. do 3 grudnia 2003r. pomimo korespondencji Y z prośbami o podjęcie rozmów o wdrożeniu Decyzji, odbyło się tylko jedno spotkanie stron i to po dwukrotnym przesuwaniu terminu przez X. W ocenie organu zgromadzone dokumenty i wyjaśnienia w sprawie wskazują, że X nie wykonała w terminie obowiązku powołania komisji, a powołała ją dopiero na etapie rozmów ugodowych, po ponad 5 miesiącach od otrzymania decyzji. Pomimo tego, zdaniem organu, należało stwierdzić jedynie naruszenie decyzji bez orzeczenia w zakresie nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości.
W odniesieniu do naruszenia pkt [...] decyzji – cz [...] załącznika technicznego tj obowiązku wskazania lokalizacji [...] i przypisania [...] do [...] organ stwierdził, że w wyniku rozmów, które zostały podjęte podczas spotkania stron w dniu 3 grudnia 2003 r., Y przesłała w dniu 11 grudnia 2003 r. zestawienie [...] i [...], odnoszące się do ustaleń, jakie zapadły podczas w/w spotkania. W ocenie organu, zebrane dowody i ustalenia wskazują, że Y wykonała obowiązek wskazania lokalizacji [...] po ponad czterech miesiącach od otrzymania decyzji. Podniesiono ponadto, że wprawdzie decyzja nie narzuca terminu, jednakże musi on być taki, aby umożliwić stronom zachowanie pozostałych terminów. Zdaniem organu, ponieważ obowiązek został wykonany (pomimo opóźnienia) nie jest może być przedmiotem orzeczenia w zakresie nałożenia obowiązku, a jedynie w zakresie naruszenia decyzji.
Organ zauważa, że obowiązek doprowadzenia przez Y łączy z [...] do [...], który został wskazany w § [...] ust. [...] decyzji nie jest, co prawda obwarowany terminem, jednakże jego wykonanie powinno nastąpić w terminie umożliwiającym realizację terminu 60 dni na komercyjne uruchomienie [...].
Organ podnosi ponadto, że w związku z prowadzonymi negocjacjami w sprawie wykonania decyzji, jej ustalenia zostały przez strony zmodyfikowane w ten sposób, że ustalono realizację [...][...]. Organ podnosi, że zgodnie z prowadzonymi rozmowami ugodowymi miały zostać uruchomione [...][...]: W., R. i S. Dla potrzeb tych [...], łącza (zgodnie z § [...] ust. [...] decyzji - na bazie infrastruktury operatorów trzecich) zostały doprowadzone w R. i S. poprzez wykorzystanie infrastruktury operatorów wchodzących w skład Grupy Y Według oświadczenia Y co do W. zostały podjęte ustalenia z operatorami trzecimi spoza Grupy Y (nieudokumentowane przez stronę). Zgodnie z oświadczeniem Y zostały zawarte umowy przedwstępne na mocy, których spółki z Grupy Y zobowiązały się do dzierżawy takich łączy w momencie, gdy będzie to uzasadnione stanem ustaleń z X. Y nie zawarła umów o dzierżawę łączy, by nie ponosić nieuzasadnionych kosztów, które musiałaby w związku z tym powstać przed wykonaniem decyzji. Zgodnie z oświadczeniem Y nie wystawił on łączy, do czego był zobowiązany, z powodu braku realnych szans na wykonanie decyzji, oraz opóźnianie przez X jej wykonania. X nie zgłaszała do Y problemów wynikających z braku tych łączy, zgłaszała natomiast liczne problemy z wykonaniem decyzji. Organ stwierdził naruszenie przez Y §[...] ust. [...] decyzji albowiem nie doprowadziła łączy [...] do [...] i zobowiązał spółkę do wykonania powyższego w terminie 60 dni od dnia otrzymania decyzji.
Argumentując naruszenie decyzji w zakresie wykonania przez obie strony testów oraz komercyjnego uruchomienia przez obie strony [...] organ stwierdził, że [...] nie zostały wykonane i [...] nie zostały komercyjnie uruchomione w terminie 60 dni od daty otrzymania decyzji przez Strony, ponieważ nie zostały wykonane [...]. Brak wypełnienia powyższych obowiązków organ upatruje w braku wypełnienia wskazanych wyżej obowiązków, co do wskazania lokalizacji [...] i przypisania [...] do [...] oraz doprowadzenia łączy. W związku z powyższym zobowiązał obydwie strony do wykonania testów w terminie 30 dni od daty doprowadzenia łączy przez Y z [...] do [...] oraz komercyjnego uruchomienia przez obie strony [...] w terminie 120 dni od otrzymania decyzji przez strony.
Organ podnosi ponadto, § [...] ust. [...] decyzji nakazuje X, na zasadach określonych w odrębnych umowach, zapewnić dla Y w obiektach X pomieszczenia lub miejsca na zainstalowanie urządzeń niezbędnych do realizacji [...]. Tymczasem z ustaleń kontrolnych wynika, że umowa kolokacyjna została przekazana Y w dniu 1 marca 2004r i do dnia wydania decyzji tj [...] września 2004r. X nie przedstawiła stanowiska na uwagi zgłoszone do tej umowy przez Y.
Konieczności protokołowania czynności wymienionych w pkt [...] i [...] decyzji oraz przekazywania protokołów Prezesowi URTiP organ nie uzasadnia
Jednocześnie organ zobowiązał strony do usunięcia nieprawidłowości w terminie 120 dni od otrzymania decyzji poprzez budowę punktów styku w zakresie ustalonym decyzją.
Organ ponadto zauważył, że w toku postępowania ustalono, że Strony podjęły ze znacznym opóźnieniem w stosunku do terminu określonego w decyzji zakończone niepowodzeniem rozmowy o jej wykonaniu. Po spotkaniu Zarządów Stron, podjęto rozmowy dotyczące zawarcia umowy międzyoperatorskiej, przy czym nie są one przedmiotem zainteresowania organu regulacyjnego do czasu, aż Strony zawrą umowę, której zapisy zastąpią odpowiednie zapisy Decyzji w całości lub części.
W ocenie Prezesa URTiP- u, nie doszło wykonania samej decyzji, ponieważ nie doszło do połączenia sieci. Decyzja powyższa, zdaniem organu, nie może być rozpatrywana wyłącznie jako zbiór różnych pojedynczych zobowiązań do czynności, ale jako generalne zobowiązanie do połączenia sieci Stron, a to zobowiązanie nie zostało przez Strony wykonane. Organ pokreślił, że decyzja wydana przez Prezesa URTiP na wniosek Y służy liberalizacji rynku telekomunikacyjnego, którego spodziewanym skutkiem ma być przede wszystkim obniżenie cen za usługi świadczone abonentom, poprawa ich jakości, a także jak najszerszy dostęp, również najuboższej części społeczeństwa, do usług oferowanych przez konkurujących ze sobą operatorów. Ograniczanie działalności operatorów niezależnych przez działania X zmierzające do ignorowania zarówno wniosków operatorskich o połączenie sieci jak i decyzji organu regulacyjnego to hamowanie procesu liberalizacji rynku, zapoczątkowanego i realizowanego m.in., w interesie społecznym.
Powyższa okoliczność uzasadniała zdaniem organu nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, X zarzuciła decyzji objętej przedmiotowym wnioskiem:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj art. 119 ustawy z dnia 21 lipca 2001 r. Prawo telekomunikacyjne, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na:
a) dokonywaniu na jego podstawie zmian w decyzji o połączeniu sieci w zakresie obowiązków stron;
b) stwierdzeniu naruszeń, które w chwili wydawania decyzji były usunięte oraz
c) stwierdzeniu naruszeń, do których nie doszło w dniu wydawania decyzji.
2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:
a) art. 7 oraz art. 104 § 2 kpa poprzez naruszenie zasady uwzględnienia przy wydawaniu decyzji całokształtu okoliczności prawnych i faktycznych istniejących w chwili jej wydawania oraz poprzez niezachowanie spójności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem prawnym i faktycznym decyzji;
b) art. 10 § 1 kpa poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.
W konkluzji wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i stwierdzenie, że X nie naruszyła decyzji o połączeniu sieci z dnia [...] września 2003r. oraz zmianę decyzji w pkt [...][...] poprzez rozszerzenie obowiązków nałożonych na Y o obowiązek wskazania lokalizacji [...], o którym mowa w pkt [...][...] ppkt [...] decyzji.
Zdaniem odwołującej się zaskarżona decyzja prowadzi w istocie do zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. w zakresie lokalizacji [...] gdyż ustala, że punkty te mają być zlokalizowane na centralach X wskazanych w trakcie negocjacji a nie na centralach Y jak wymaga tego w/w decyzja.
Naruszenia art 119 Prawa Telekomunikacyjnego odwołująca się upatruje w ustalaniu przez organ naruszeń, które na etapie wydawania decyzji były usunięte (dotyczy to nie powołania przez X przedstawicieli do Komisji). Zdaniem odwołującej się przepis art. 119 Prawa Telekomunikacyjnego nie daje podstaw do formułowania naruszeń w całkowitym oderwaniu od obowiązków, które mają prowadzić do ich usunięcia. Ponadto powyższy przepis uprawnia jedynie do stwierdzenia takich naruszeń, których występowanie może być obiektywnie stwierdzone w chwili orzekania. Tymczasem organ sformułował naruszenie dotyczące nie przeprowadzenia testów i uruchomienia [...] (pkt [...] ust. [...] ppkt [...]), które to czynności z powodów obiektywnych nie mogły być podejmowane w dodatku z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Y. Bezpośrednim powodem nie przeprowadzenia testów i nie uruchomienia komercyjnego wykorzystania [...] było niewskazanie przez Y lokalizacji [...] i nieprzyporządkowanie [...] do [...] do czego był zobowiązany Y na podstawie części [...] załącznika do decyzji.
X wskazuje ponadto na wewnętrzną sprzeczność między pkt [...] ust. [...] pkt [...].decyzji oraz pkt [...] decyzji albowiem w pkt [...] ust. [...] pkt [...] organ stwierdził , że Y nie wskazał w terminie 60 dni lokalizacji [...], natomiast nie nałożył na nią obowiązku wskazania tej lokalizacji. Tymczasem w zestawienia powołanych punktów wynika, że Y została zobowiązana do doprowadzenia łączy z [...] do [...] z pominięciem obowiązku wcześniejszego wskazania lokalizacji [...].
Ponadto skarżąca podniosła, że pkt [...] wskazany w części [...] decyzji pkt [...] jest jedynie elementem uzasadnienia a nie rozstrzygnięcia a nadto, że naruszono art. 10 §1 k.p.a, gdyż strona nie została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji. W ocenie skarżącej, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest bezprzedmiotowe albowiem decyzja wydana na podstawie art. 119 Prawa telekomunikacyjnego jest wykonalna z chwilą jej wydania.
Dodatkowo X podniosła, że organ nie sformułował obowiązku w stosunku do uchybienia usuniętego przez X, lecz jednocześnie zobowiązał X do usunięcia uchybienia, którego X nigdy się nie dopuściła, gdyż zarówno przetestowanie jak i uruchomienie [...] nie było możliwe wyłącznie ze względu na zaniechania ze strony Y W konkluzji stwierdzono, że Prezes URTiP był uprawniony jedynie do stwierdzenia naruszeń decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. o połączeniu sieci tylko w zakresie naruszenia, którego dopuścił się Y a które polega na nie wskazaniu lokalizacji [...] i nie przyporządkowaniu [...] do [...]. Natomiast orzekanie co do naruszeń w zakresie testów i uruchomienia [...] może być realizowane dopiero w momencie, kiedy zarówno przeprowadzenie testów jak i uruchamianie [...] będzie obiektywnie możliwe do wykonania, bowiem dopiero wówczas będzie można stwierdzić czy którakolwiek ze stron dopuszcza się w tym zakresie naruszenia..
Co do przekroczenia terminów określonych w § [...] pkt [...] i [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2003r to ich negatywne skutki w świetle przepisów kodeksu cywilnego nie mogą, zdaniem skarżącej, obciążać X.
Uczestnik postępowania Y pismem z dnia 24 listopada 2004r. wnosiła o oddalenie wniosku.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 119 w związku z art. 117 ust. 1, art. 121 ust. 2 i art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne, w związku z art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne,po rozpatrzeniu wniosku X z dnia 12 października 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymując w pozostałym zakresie decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w decyzji stwierdzającej naruszenia zachowano związek pomiędzy naruszeniem przepisów i wcześniejszej decyzji o połączeniu sieci a obowiązkiem usunięcia nieprawidłowości. W odpowiednich postanowieniach decyzji wskazano strony tj. X oraz Y i przyporządkowano im określone obowiązki ze wskazaniem, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wykonanie nałożonego obowiązku. Zgodnie z twierdzeniami doktryny rozstrzygnięcie administracyjne (w tym przypadku decyzja Prezesa URTiP) ustala zakres naruszeń. Związek podmiotowy przejawia się w tym, że wskazując zakres naruszeń dokładnie określa się stronę odpowiedzialną za zaniechanie, co też uczyniono w zaskarżonej decyzji [...] a mianowicie w punkcie [...][...] ppkt [...] dla X i w pkt [...][...] ppkt [...] dla Y.
Ta część rozstrzygnięcia kwalifikuje poszczególne stwierdzone stany faktyczne jako naruszenie decyzji. W toku postępowania X usunęła naruszenie wymienione w punkcie [...][...] ppkt [...] w efekcie czego Prezes URTiP w części nakładającej obowiązki decyzji stwierdzającej naruszenia nie powtórzył wyżej wskazanego obowiązku.
W ocenie organu, niesłusznym jest twierdzenie skarżącej, że organ może ustalić tylko takie naruszenie decyzji, którego istnienie można obiektywnie stwierdzić w chwili wydawania decyzji. Zdaniem organu, powyższe nie wyklucza stwierdzenia naruszenia, które powstało na skutek niezachowania terminu do dokonania określonej czynności a taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Prezes URTiP nałożył na X obowiązek wytypowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji swoich przedstawicieli do udziału w komisji. Fakt, że X wyznaczyła swoich przedstawicieli dopiero po ponad 5 miesiącach po upływie terminu nie sanuje niewykonania obowiązku w terminie wyznaczonym w decyzji.
Zdaniem organu w decyzji stwierdzającej naruszenia zachowano związek pomiędzy naruszeniem przepisów i decyzji a obowiązkiem usunięcia nieprawidłowości. Zachowano tożsamość podmiotową i zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia. Stronami postępowania były X i Y i oba podmioty nie dokonały w terminie połączenia sieci, co wykazały wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie.
Zdaniem organu zarzut przekroczenia uprawnień wynikających z art. 119 Prawa Telekomunikacyjnego nie jest uzasadniony, gdyż orzekając o obowiązkach stron, organ uwzględnił ich stanowiska prezentowane zarówno w złożonej dokumentacji jak i w oświadczeniach złożonych na rozprawie administracyjnej. Faktem jest, że Strony prowadziły negocjacje w sprawie wykonania decyzji, natomiast w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej naruszenia nie zawarto stwierdzeń o definitywnym zawarciu umowy przez strony. Gdyby tak w istocie się stało, nie byłoby przesłanek prawnych do wydania kolejnej decyzji, ponieważ byłaby bezprzedmiotowa. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca zarzucając, iż negocjacje stron nie doprowadziły do skutecznego zawarcia umowy, równocześnie sama przyznaje, że nie wykonano decyzji. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, zdaniem organu, oczywistym jest fakt nie zawarcia umowy o połączeniu sieci.
Prezes URTiP podkreślił, że wskazując terminy usunięcia naruszeń, konieczne było szczegółowe określenie obowiązków zapewniających połączenie sieci a wskazane terminy ich usunięcia uznaje za rozsądne. Zarzut, że organ swoim działaniem zamierza zmienić decyzję o połączeniu sieci jest w ocenie Prezesa URTiP, chybiony.
Zdaniem organu, zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 119 Prawa telekomunikacyjnego również nie znajduje uzasadnienia, ponieważ zaskarżona decyzja ustaliła fakt "niewytypowania w terminie 14 dni przedstawicieli strony do udziału w komisji..." - a nie "niewytypowanie" w pojęciu ogólnym jak twierdzi X a ponadto, ocenie podlegały nie tylko fakty związane z obowiązkami wynikającymi z decyzji, lecz całokształt okoliczności, w wyniku których doszło do jej naruszenia. Organ podkreślił, że decyzja nie może być rozpatrywana wyłącznie jako nałożenie różnych pojedynczych obowiązków dokonania czynności, ale jako generalne nałożenie na Strony obowiązku połączenia ich sieci, a obowiązek ten nie został przez Strony wykonany.
Bezzasadny jest również, zdaniem organu, zarzut naruszenia przepisów art. 7 oraz 104 § 2 kpa.
W ocenie Prezesa URTiP, wydając decyzję stwierdzającą naruszenia, uwzględniono całokształt okoliczności w chwili wydawania decyzji. Wobec stwierdzenia, że obie strony nie wykonały decyzji, dał temu wyraz w odpowiednich postanowieniach decyzji stwierdzającej naruszenia oraz wskazujących zakres naruszeń.
Podniesiony przez X zarzut nieuwzględnienia przy wydawaniu decyzji faktu istnienia Komisji do testowaniu punktów styku jest zdaniem organu niezasadny, ponieważ w decyzji wskazano wyraźnie 14-dniowy termin (od dnia doręczenia Decyzji) na wyznaczenie przedstawicieli stron do udziału w komisji:
Decyzja stwierdzająca naruszenia ustala stan sprawy z chwili jej wydania, ponieważ nie powtarza obowiązku powołania komisji w części decyzji nakazującej usunięcie naruszeń, a ogranicza się jedynie do stwierdzenia tego naruszenia. Tym samym istnieje związek między treścią decyzji stwierdzającej naruszenia a stanem prawnym i faktycznym z chwili jej wydania.
Organ podzielił stanowisko skarżącej, że decyzja o połączeniu sieci, która zastępuje umowę, kształtuje stosunki cywilnoprawne pomiędzy operatorami w zakresie połączenia sieci i wzajemnych rozliczeń. Nie podzielił jednak argumentacji, ze Y przez swoje działanie uniemożliwił wykonanie przez X obowiązków zawartych w decyzji. A w szczególności nie ma miejsca sugerowana przez X zwłoka uczestnika w wykonaniu decyzji, gdyż w okresie po wydaniu decyzji o połączeniu sieci Y wielokrotnie wzywał X do podjęcia rozmów lub działań w celu jej wykonania. Dowodem powyższego są pisma z dnia znak [...]oraz [...] na które X nie udzieliła żadnej odpowiedzi.
Podniesiony przez skarżącą zarzut, że niewykonanie decyzji, a szczególnie nieprzeprowadzenie testów i nieuruchomienie komercyjnego wykorzystania [...], było następstwem niewskazania przez Y lokalizacji [...] i nieprzyporządkowania [...] do [...] do czego obowiązany był Y - jest zdaniem organu o tyle niezasadny, że to X nie wytypowała przedstawicieli do Komisji w terminie, czego następstwem było niewykonanie obowiązków przez Y.
W ocenie Prezesa URTiP, prowadząc przedmiotowe postępowanie podejmowano wszelkie niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także uwzględniono słuszne interesy obu stron. Organ zwrócił uwagę, że zawiadamiając o wszczęciu postępowania wezwał uprawnionych do składania wyjaśnień i dokumentów oraz pouczył o prawie wglądu w akta sprawy i sporządzania notatek oraz odpisów w każdym stadium postępowania. Strony korzystały obszernie ze swych praw, składały dokumenty, żądały wyjaśnień, przedstawiały zarzuty i dowody, zarówno drogą korespondencyjną i telefoniczną a także uczestniczyły w rozprawie administracyjnej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa organ stwierdził, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W ocenie organu, zarówno w toku postępowania dowodowego jak i po jego zakończeniu Prezes URTiP dołożył należytej staranności i zapewnił stronom realizację ich uprawnień. Podniesiono, że w toku postępowania zapraszano strony do wypowiedzenia się odnośnie do zebranych dowodów i materiałów, zapewniono stronom uczestnictwo w każdym stadium postępowania z rozprawą administracyjną włącznie, a także wezwano strony do zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w odpowiednim terminie przed wydaniem decyzji stwierdzającej naruszenia (pismo z dnia 10 sierpnia 2004r.). X skorzystała z tego uprawnienia i pismem z dnia 20 sierpnia 2004 roku (wpływ do URTiP w dniu 23 sierpnia 2004 r.) zgłosiła uwagi do protokołu rozprawy, natomiast decyzja stwierdzająca naruszenia została wydana w dniu [...] września 2004 roku.
Organ podzielił stanowisko skarżącej, że brak jest podstawy prawnej dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albowiem przedmiotowa decyzja jest natychmiast wykonalna. W związku z powyższym organ uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której nadano jej rygor.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] grudnia 2004r. X ponowiła zarzuty oraz argumentację sformułowaną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie skarżącej w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, Prezes URTiP nie miał podstaw do utrzymania w mocy decyzji z [...] września 2004 roku, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na orzekanie w tak szerokim zakresie, w jakim to miało miejsce.
Zdaniem skarżącej zakres uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 2004 roku w części dotyczącej wskazanych naruszeń polegających na dokonywaniu zmian w decyzji o połączeniu sieci w zakresie obowiązków stron oraz stwierdzeniu naruszeń, które w chwili wydania decyzji były usunięte jest tak skromny, że trudno jest z niego wywnioskować, na czym opierał się organ nie uwzględniając obu zarzutów.
W konkluzji X wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005r. tutejszy Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony (k. 54-64 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca popierała skargę, uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej ma zastosowanie ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) albowiem zgodnie z art. 222 ust.1, obowiązującej od 3 września 2004r. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800), z zastrzeżeniem art. 226, (który nie odnosi się do rozpatrywanej sprawy), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W ocenie Sądu, stwierdzone w rozpatrywanej sprawie uchybienia przepisom zarówno prawa procesowego jak i materialnego, stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2004r.
Sąd podziela stanowisko skarżącej, co do naruszenia przez organ przepisu art. 119 Prawa telekomunikacyjnego przez ustalenie w decyzji z dnia [...] września 2004r. naruszeń, które w chwili wydania decyzji zostały skutecznie usunięte. Powołany przepis stanowi, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu prawa telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwości lub spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej, Prezes URT (obecnie URTiP) wydaje decyzję określającą zakres naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości. Decyzje wydawane na podstawie powołanego przepisu stają się środkiem służącym do egzekwowania wcześniejszych decyzji a stosowanie tego środka jest uzasadnione tylko wówczas, gdy do usunięcia stanu naruszającego decyzję nie wystarcza zastosowanie zwykłych środków egzekucyjnych, a konieczne jest skonkretyzowanie naruszeń i wyznaczenie terminu do ich usunięcia. Decyzja wydana na podstawie art. 119 Prawa telekomunikacyjnego ma ustalać przede wszystkim zakres naruszeń, ustanawiać obowiązek usunięcia nieprawidłowości oraz powinna ustalać termin wykonania tych obowiązków. Należy przy tym zauważyć, że niedopuszczalne jest wydawanie kolejnych decyzji w tym trybie, jeżeli wcześniejsze nie zostały wykonane w ustalonym terminie (por. Stanisław Piątek: Prawo telekomunikacyjne- Komentarz , wyd.CH Beck 2001r. str.794 i nast). Mając na uwadze wskazane wyżej cele omawianego uregulowania, należy zgodzić się z argumentacja skarżącej, iż bezprzedmiotowym jest konkretyzowanie w decyzji naruszeń usuniętych w toku postępowania.
Przechodząc na grunt przepisów proceduralnych, które zostały w toku postępowania naruszone przez organ w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy przypomnieć, że zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowana w taki sposób, aby nie było wątpliwości czego ona dotyczy, jakie uprawnienia przyznaje lub jakie obowiązki nakłada na stronę. W doktrynie prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia albowiem funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Tymczasem w decyzji z dnia [...] września 2004r. rozstrzygnięcie znalazło się w uzasadnieniu decyzji. Decyzja ta w punkcie [...] ust. [...] zobowiązuje strony do protokołowania każdej z czynności wymienionych w ust. [...] tego punktu oraz czynności wymienionych w nieistniejącym w sentencji decyzji punkcie [...]. Organ wskazał punkt [...] i opisał szczegółowo czynności w nim zawarte dopiero w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podnosiła ten zarzut, jednakże organ nie odnosząc się do niego, utrzymał zaskarżoną decyzję w tym zakresie w mocy. W ocenie Sądu, wskazane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i już tylko z tego powodu należało uchylić obydwie decyzje.
Ponadto należy dodać, że organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do innego zarzutu sformułowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a mianowicie do zarzutu, iż nie można a priori orzekać, co do naruszeń w zakresie testów, albowiem naruszenia dotyczące nieprzeprowadzenia i nieuruchomienia [...], mogą powstać dopiero w chwili, gdy sieci zostaną rzeczywiście połączone a testy i uruchomienie [...] będzie obiektywnie możliwe. W ocenie Sądu, brak odniesienia się do powyższej kwestii powoduje, że nie można dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia.
Sąd nie podziela natomiast argumentacji skarżącej, że zakwestionowana decyzja dokonała zmian w decyzji z dnia [...] czerwca 2003r o połączeniu sieci. Zdaniem skarżącej dokonana zmiana polega na tym, że organ aktualnie ustalił lokalizację [...] na centralach X, choć w decyzji o połączeniu sieci [...] miały lokalizację na centralach Y. Zdaniem Sądu zarzut skarżącej nie znajduje uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym i nie wynika z zaskarżonej decyzji. Lokalizacja [...] została określona w części [...] punkt [...] ppkt [...] i [...] załącznika technicznego do decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] czerwca 2003r. na centralach Y i lokalizacja ta nie została zmieniona zaskarżoną decyzją. Niezasadny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przez organ art. 10§1 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, wezwał uprawnionych do składania wyjaśnień i dokumentów oraz pouczył o prawie wglądu w akta sprawy i sporządzania notatek oraz odpisów w każdym stadium postępowania. Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym, korzystała ze swoich praw, składała dokumenty, przedstawiała zarzuty i dowody, uczestniczyła czynnie w rozprawie administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że organ zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu dowodowym oraz wezwał strony do zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w odpowiednim terminie przed wydaniem decyzji stwierdzającej naruszenia. Należy zauważyć, że X skorzystała z tego uprawnienia i pismem z dnia 20 sierpnia 2004 r. zgłosiła uwagi do protokołu rozprawy, natomiast decyzja stwierdzająca naruszenia została wydana w dniu [...] września 2004 r.
Mając na uwadze powyższe, wobec stwierdzonych uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2004r. nie mogły się ostać, a zatem należało je uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i c) p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ rozstrzygnie ją kierując się powyższymi wywodami.
Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
O kosztach postępowania obejmujących wpis, opłatę za pełnomocnictwo oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (....) (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).