VI SA/Wa 287/07

VI SA/Wa 287/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 287/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13400.00 złotych, utrzymał zaskarżona decyzje w całości w mocy.
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły dokonane ustalenia podczas kontroli pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], która miała miejsce w dniu [...] maja 2006 roku w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...]. W wyniku dokonanych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał, w dniu [...] sierpnia 2006 roku decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za następujące naruszenia:
1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek,
2. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,
3. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych,
4. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu,
5. wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ustalony przez organ I instancji stan faktyczny oraz przywołane regulacje prawne pozwalają na stwierdzenie, iż decyzja wobec której S. K. wniósł odwołanie została wydana prawidłowo, zgodnie z przepisami prawa, a stwierdzone w toku kontroli naruszenia zostały zakwalifikowane właściwie i zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r.,, nr 204, poz. 2088 zm.).
Odnośnie poszczególnych naruszeń Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, co następuje:
Ad. 1) Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji przewozowej.
W imieniu przedsiębiorcy pojazdem kierował K. P., który nie był pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Tym samym nie został spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 ustawy, bowiem w myśl lit. a tegoż przepisu kontrolowany pojazd winien być prowadzony osobiście przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Tym samym przewóz nie spełniał kryteriów przewozu na potrzeby własne. Zlecenie nie jest umową o pracę. Pojęcie pracownika zostało zdefiniowane w art. 2 kodeksu pracy. W myśl tego przepisu pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Pracownikiem jest więc osoba pozostająca w stosunku pracy.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy jest wykonywaniem transportu drogowego i zgodnie z art. 5 ust. 1 wymaga posiadania stosownej licencji. Zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na jego wykonywanie. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej od 20 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązani jest przepis lp. 1.1 załącznika do ustawy, który sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 80000 złotych wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Ad. 2) Podczas kontroli drogowej kierujący pojazdem K. P. nie okazał do kontroli wykresówek z dni: 30.04.2006r., 1,2,3,7 oraz 12.05.2006r. oraz zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach. Kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz w ciągu poprzednich 15 dni, w którym prowadził pojazd. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Tylko dostarczenie zaświadczenia w dniu kontroli daje organowi pewność, co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wykazanym w zaświadczeniu. Dopuszczenie odmiennej praktyki mogłoby w efekcie doprowadzić do sytuacji, że każdy brakujący dzień na wykresówce uzupełniony byłby, w razie konieczności, odpowiednim zaświadczeniem.
Obowiązek dokumentacji czasu pracy kierowcy wynika z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w brzmieniu nadanym przez art. 26 ust. 3 i 4 w związku z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 2820/85, zgodnie z którym, jeżeli kierowca prowadził pojazd w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni. Jednocześnie stosownie do art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 8790) kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu lub prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do prowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane; imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których moa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy. Zaświadczenie pracodawca wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej od 20 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązani jest przepis lp. 1.7 załącznika do ustawy, który sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500 złotych wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
Ad. 3) W wyniku analizy okazanych do kontroli 9 wykresówek prowadzącego pojazd wynika, iż kontrolowany kierowca nie operował selektorem. Na traczach tachografu widnieją zapisy innych prac.
W przedmiotowym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie prawidłowego używania przyrządu pomiarowo-kontrolnego, poprzez nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych. Zgodnie z rozdziałem II-4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 rozporządzenia. W/w przyrząd powinien zapewniać łatwe rozróżnianie rejestrowanych okresów czasu na podstawie różnic w sposobie ich zapisu, ich wzajemnego położenia, jeżeli jest to niezbędne, na podstawie odpowiednich oznaczeń (symboli) dotyczących: czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy, okresów gotowości do pracy oraz przerw w pracy i okresy dziennego odpoczynku. Stosownie do art. 13 rozporządzenia pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących.
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej od 20 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy, który sankcjonuje kara pieniężną w wysokości od 100 złotych do 1000 złotych nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych za każdą wykresówkę.
Ad. 4) Bezspornym jest, iż zamontowany w kontrolowanym pojeździe tachograf nie miał aktualnej legalizacji. Ostatnie badanie kontrolne miało miejsce [...] lipca 2002 roku. Ważność legalizacji upłynęła po 24 miesiącach, od dnia ich wykonania i aż do dnia kontroli nie zostało przeprowadzone kolejne badanie legalizacyjne, ani też sprawdzenie urządzenia rejestrującego. W toku postępowania wyjaśniającego strona przedłożyła fakturę VAT z dnia 24 maja 2006 roku za tachograf wraz z montażem.
W przedmiotowym stanie faktycznym doszło więc do naruszenia przepisów o poddawaniu tachografu okresowym badaniom i legalizacji. O obowiązku badań i kontroli urządzeń rejestrujących stanowi rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w rozdziale VI załącznika nr 1 do rozporządzenia.
Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej od 20 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 1000 złotych wykonywanie przewozu drogowego wyposażonego w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymagane kontroli lub badaniu kontrolnemu.
Ad. 5) Kierujący pojazdem poruszał się po drodze krajowej nr 12. Do kontroli okazał miesięczną kartę opłaty drogowej, która nie była wypełniona w rubryce "nr rejestracyjny pojazdu".
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy obowiązane są uiszczać opłaty. W przedmiotowej sprawie organ zobowiązany był do jej rozpoznania w oparciu o zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz. 1497) do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 6 tej ustawy, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zmienionych niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, niedużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Tym samym rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 roku w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.. U. z 2006r., nr 151, poz. 1089) nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat z przejazd po drogach krajowych uiszczenia opłaty następuje przez nabycie kart opłaty, która podlega wypełnieniu.. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia.
W przedmiotowym stanie faktycznym zaszły przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W chwili kontroli w pojeździe znajdowała się karta opłaty drogowej, która nie była kompletnie wypełniona – brak było wpisu w polu określającym nr rejestracyjny pojazdu. Karta ta nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie można w sposób bezsporny wskazać, iż została zakupiona na konkretny pojazd.
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej od 20 złotych do 15000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 4.1 załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3000 złotych wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Odnosząc się do twierdzeń strony zarzucających naruszenie powołanych w decyzji przepisów wraz z załącznikami do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, iż stosownie do zapisu art. 92 ust 4 ustawy, wykaz naruszeń, obowiązków lub warunków, których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Wysokość nakładanych kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar.
Skargę na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 roku o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 13400 złotych złożył A. K. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżone decyzji zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i zapisu załącznika 4.1 do ustawy oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat z przejazd po drogach krajowych uiszczenia opłaty polegające na błędnym przyj w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat z przejazd po drogach krajowych uiszczenia opłaty polegające na błędnym przyjęciu przez organ, iż opłaty nie uiścił podczas gdy posiada jeden pojazd zgłoszony do wykonywania przewozów na potrzeby własne. Mimo więc braku wpisu w rubryce "nr dowodu rejestracyjnego" karta opłaty dotyczyła tego właśnie pojazdu,
b) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, zapisu 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sytuacji, gdy została przedłożona faktura VAT na zakup tachografu. Nadto wymierzona kara jest niewspółmierna do przewinienia i niezwykle dotkliwa,
c) art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, zapisu 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy oraz art. 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i zastosowanie wyjątkowo surowej kary licząc po 100 złotych za jedna wykresówkę,
d) art. 92 ust.1, art. 92 ust. 4 w związku z art. 87 ust. 1, ust. 1a, 1b, ust. 2, 3, 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku transporcie drogowym, zapisu 1.7 załącznika do ustawy i wyjątkowo formalna ocenę zachowania kierowcy wobec posiadanych przez niego dokumentów, oraz dokumentów, które zostały przedłożone,
e) art. 92 ust. 1, 4, art. 92 ust. 1 pkt 7, 8 w związku z art. 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, zapisu 1.1 załącznika do ustawy oraz art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) 881/92 – rzeczy, art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) 11/98 – osoby, a także art. 4 pkt 4 ustawy w związku z art. 2 i 22 kodeksu pracy oraz art. 734-751 kodeksu cywilnego przez błędne przyjęcie, że przedmiotowy przewóz wymagał licencji, a tym samym odmówienie skutków prawnych umowy zlecenia z barku podstaw do stwierdzenia czynu karalnego,
2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpa przez nierozważnie zebranego materiału dowodowego w odniesieniu do zapisów kodeksu cywilnego, dotyczących umowy zlecenia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu albowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 roku odpowiada prawu i wbrew twierdzeniom skarżącego nie narusza prawa materialnego i procesowego.
Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie uchybił powyższej zasadzie.
W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto organ odwoławczy, wcześniej organ I instancji nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 kpa/. Podnoszone przez skarżącego okoliczności były przedmiotem oceny organu. Ocena ta, zdaniem sądu, nie budzi żadnych wątpliwości. Jest trafna i uzasadniona.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwe normy prawa materialnego.
W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego poprzedzone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego jest logicznym wnioskiem, wyprowadzonym z prawidłowo ustalonych faktów i ich prawnej oceny. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie wymierzonych kar pieniężnych, wskazuje ich podstawę prawną. Nie jest ono ani lakoniczne, ani powierzchowne. Główny Inspektor Transportu Drogowego wcześniej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykazały, iż zaistniały okoliczności przewidziane w podstawach prawnych rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze sąd uznał je za niezasadne.
W szczególności nie sposób zgodzić się z zarzutem błędnego zastosowania przez organ art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 (Dz. U. z 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm.). Wykładnia art. 4 pkt 4 ustawy dokonana przez organ jest jak najbardziej prawidłowa. Przepis ten posługuje się pojęciem "pracownik", któro to pojęcie zostało zdefiniowane w kodeksie pracy, a nie kodeksie cywilnym. W tej sytuacji należało odwołać się do dyrektywy wykładni językowej dotyczącej sposobu uwzględniania tzw. definicji legalnych. Przyjmuje ona, że jeżeli istnieje w systemie prawnym wiążące ustalenie znaczenia zwrotów zawartych w normach prawnych tego systemu, to należy używać odpowiednich zwrotów w tym właśnie znaczeniu, chyba że z interpretowanej normy z oczywistością wynika, że należy używać zwrotu w znaczeniu odmiennym od ustalonego. Brak jakichkolwiek podstaw, aby w sprawie niniejszej używać zwrotu odmiennego od użytego w kodeksie pracy. Skoro więc przyjęta przez organ interpretacja art. 4 pkt 4 ustawy jest właściwa, to zastosowanie art. 5 ustawy i lp. 1.1. jest jak najbardziej właściwe.
Także zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i zapisu załącznika 4.1 do ustawy oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat z przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001r., nr 150, poz. 1684 ze zm.) polegający na błędnym przyjęciu przez organ, iż skarżący opłaty nie uiścił opłaty, podczas gdy posiada jeden pojazd zgłoszony do wykonywania przewozów na potrzeby własne. Mimo więc braku wpisu w rubryce "nr dowodu rejestracyjnego" karta opłaty dotyczyła tego właśnie pojazdu, nie jest trafny.
Zasadnie organ przyjął, że skarżący wykonywał transport drogowy po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty. Okazana do kontroli dobowa karta opłaty miesięcznej była nieważna. Nie zawierała wszystkich wymaganych wpisów. Na jej podstawie nie można było ustalić, jakiego pojazdu dotyczyła, a więc czy była wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb realizowanego przedmiotowego przewozu określonym pojazdem w ściśle określonym przedziale czasowym. Nie mogła więc stanowić dowodu uiszczenia opłaty.
Z zestawienia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 XII 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych wynika, że ustawodawca przewiduje sytuację, gdy uznaje się, że opłata jest uiszczona na podstawie dokumentu, jakim jest karta nieprawidłowo wypełniona.
Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia kraty, ani nie wskazuje, jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem tj. nieuiszczeniem opłaty. W ocenie Sądu należy kierować się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli więc karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie lub wydłużenie terminu ważności karty /dla innego pojazdu, w innym dniu itd./ uchybienie należy traktować łagodniej i nie karać wg uregulowania z lp. 4.1 załącznika do ustawy.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, taka sytuacja nie zaistniała. Brak numeru rejestracyjnego nie pozwala zidentyfikować karty miesięcznej w zakresie jej ważności. Wypełniona przez skarżącego karta nie mogła stanowić dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Tylko karta wypełniona w sposób niebudzący wątpliwości, co do pojazdu stanowi dowód uiszczenia opłaty. Niewypełnienie rubryki z numerem rejestracyjnym oznacza, iż może ona zostać użyta przez inny pojazd niekoniecznie należący do skarżącego.
Co do pozostałych zarzutów skarżący podnosi, iż łączna kwota nałożonych kar pieniężnych jest rażąco wysoka. Organ nie wziął pod uwagę stopnia zawinienia.
Odpowiedzialność administracyjne za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym jest oderwana od kwestii winy, a także zaistnienia szkody bądź stanu zagrożenia nią. Obowiązkiem organu jest stwierdzenie, czy nastąpiło naruszenie przewidziane w ustawie i określone w załączniku do niej bez wnikania, jakie jego były i kto ponosi za to winę. Istotne jest stwierdzenie faktu popełnienia czynu i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej w art. 92 ust. 1 ustawy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań wysokości kary. Ustawa nie przewiduje jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność, bądź prowadzących do jej ograniczenia.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.