VI SA/Wa 2852/25

VI SA/Wa 2852/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maciej Borychowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 10 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący asesor WSA Maciej Borychowski, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie nr 1 Wójta Gminy Klembów z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania lądowiska postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
L. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") w dniu 19 sierpnia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie nr [...] Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania lądowiska, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania poprzez wydanie obarczonego wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa postanowienia bez podstawy prawnej, w sytuacji, gdy przepisy ustawy Prawo lotnicze nie przewidują zastosowania Kodeksu postępowania administracyjnego do wydania opinii; 2) naruszenie art. 92 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze poprzez wydanie pozytywnej opinii warunkowej w sytuacji, kiedy nie zostały spełnione przesłanki wymienione w przepisach i nie było podstaw do wydania opinii warunkowej. Formułując powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając wniesioną skargę Skarżący na wstępie wskazał, iż mam interes prawny w złożeniu przedmiotowej skargi, ponieważ jest właścicielem działki sąsiadującej z działką nr [...], na której usytuowane jest lądowisko, a jego funkcjonowanie negatywnie oddziałuje na jego nieruchomość.
O postanowieniu nr [...] Wójta Gminy K. dowiedział się w dniu 11 sierpnia 2025 r., w którym otrzymał dokumenty zawnioskowane na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wyjaśnił, że w dniu 30 października 2023 r. D. S., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w W., ul. [...], zwróciła się do Wójta Gminy K. o zaopiniowanie wniosku w sprawie uzyskania zezwolenia wymaganego prawem na zarejestrowanie działki jako innego miejsca do startów i lądowań statków powietrznych lub też lądowiska na działce nr [...] położonej w miejscowości R., w gminie K.. Po uzupełnieniu wniosku Wójt Gminy K. zaskarżonym postanowieniem pozytywnie zaopiniował realizację lądowiska na działce nr [...] położonej miejscowości R., w gminie K.. Pozytywna opinia była warunkowa, w sentencji postanowienia określono, że "Realizacja lądowiska możliwa będzie tylko pod warunkiem, że będzie związana z prowadzoną działalnością rolniczą".
W ocenie Skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa z dwóch powodów, bowiem Prawo lotnicze jak i rozporządzenie w sprawie ewidencji lądowisk nie przewidują wydania opinii w formie postanowienia z zastosowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego co niniejszym zostało uczynione. Z tych względów, zdaniem Skarżącego, zaskarżone postanowienie powinno zostać usunięte z obrotu prawnego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn.zm.).
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wskazał, że istnieją przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności zobligowany jest dokonać badania dopuszczalności skargi. Merytoryczne rozpatrywanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Analizując wniesioną przez Stronę skargę Sąd doszedł do przekonania, że Skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie, a zatem wniesiona przezeń skarga nie jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 50 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Dla złożenia skargi do sądu administracyjnego, skarżący musi wykazać interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wnosząc skargę skarżący winien wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją, a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że interes prawny to interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Odróżnić należy to od interesu faktycznego, tj. takiego, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. w tym zakresie postanowienie NSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II OZ 819/14, to oraz inne orzeczenia cytowane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II GW 13/11, interesu prawnego nie można opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny. Interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym ma ten podmiot, na którego sferę prawną wpłynie w sposób bezpośredni wynik tego postępowania, nie zaś podmiot, dla którego wynik ten z innych powodów ma znaczenie. Zatem, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Pojęcie interesu prawnego należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 791/18). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte i prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony do tego podmiot.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że wbrew stanowisku Skarżącego, nie posiada on interesu prawnego. Skarżący bowiem nie wskazał konkretnej normy prawnej, na której podstawie zaskarżone postanowienie rodzi dla Strony określone prawa lub obowiązki albo narusza uprawnienia Strony. W ocenie Sądu Skarżący w niniejszej sprawie może się powołać co najwyżej na interes faktyczny, co czyni w uzasadnieniu skargi, podnosząc, że jest właścicielem działki sąsiadującej z działką nr [...], na której usytuowane jest lądowisko, a jego funkcjonowanie negatywnie oddziałuje na jego nieruchomość.
W ocenie Sądu tak konstruowany interes Skarżącego do wniesienia skargi nie jest wystarczający. Warunkiem koniecznym jest wskazanie normy prawnej, z której ten konkretny interes prawny można wywieść. Strona wnosząc skargę musi mieć w jej złożeniu interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.
W ocenie Sądu interesu prawnego Skarżącego nie da się również wywieść z przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431, z późn. zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego, lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Natomiast stosownie do ust. 3 tegoż artykułu, Prezes Urzędu może wykreślić lądowisko z ewidencji lądowisk na wniosek:
1) instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego;
2) zgłaszającego lądowisko;
3) posiadacza nieruchomości, na terenie której znajduje się lądowisko.
Z powyższych przepisów wynika, że podmiotem legitymowanym do żądania wykreślenia lądowiska z ewidencji lądowisk jest również posiadacz nieruchomości, na terenie której znajduje się lądowisko i którego zgoda jest wymagana do wpisania lądowiska do stosownej ewidencji. Natomiast jak wynika z akt sprawy Skarżący jedynie sąsiaduje z nieruchomością, której dotyczyło zaskarżone postanowienie. Zatem nie ma również legitymacji do realizacji uprawnienia wynikającego z art. 93 ust. 3 pkt 3 Prawa lotniczego, które można byłoby powiązać z uprawnieniem do zaskarżenia opinii właściwego organu(tu: Wójta Gminy K. który to dokument stanowi jeden z warunków uzyskania wpisu do rejestru lądowisk.
Zdaniem Sądu, uprawnienia Skarżącego do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie nie sposób również wyinterpretować z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153). Zaskarżone postanowienie nie jest jednym z aktów, o których mowa w tym przepisie.
Reasumując, skoro Strona nie miała legitymacji (brak interesu prawnego do wniesienia skargi), to oceny w tym zakresie nie zmienia również stanowisko Wójta Gminy K. prezentowane w odpowiedzi na skargę, że istnieją przesłanki do uchylenia przedmiotowego postanowienia. Wydając niniejsze postanowienie Sąd nie badał istnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia, co dokonał oceny dopuszczalności skargi wniesionej przez Stronę. Wynik dokonanej analizy okazał się negatywny.
Mając powyższe nas uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., jako niedopuszczalną skargę odrzucił.