VI SA/Wa 2806/21

VI SA/Wa 2806/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jendrzejewska
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Koncesje
Sygn. powiązane
II GSK 2279/22 - Wyrok NSA z 2026-01-20
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1, art. 135, art. 145 § 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156, art. 152 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 , art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji koncesyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 2806/22
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. Minister Klimatu i Środowiska uchylił postanowienie Marszałka Województwa [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2021 r., dotyczącej udzielenia K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "K." "Skarżąca") koncesji na koncesji na wydobywanie metodą odkrywkowa kopaliny ze złoża piasku [...] gm. [...] powiat [...], woj. [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano m.in., że pomimo wskazania w uzasadnieniu zapadłej decyzji, że Marszałek Województwa [...] wstępnie ocenił, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja koncesyjna zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania, to uzasadnienie to nie zawiera wyjaśnienia, na czym ww. przekonanie zostało oparte, co zdaniem Ministra Klimatu i Środowiska przemawia za koniecznością uchylenia decyzji.
Jak wynika z akt, a co przywołał organ jako podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia spółce K. Sp. z o.o. z/s w [...] koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku "[...]", gmina [...], powiat [...], województwo [...].
Od powyższej decyzji Bank wniósł odwołanie.
Minister Klimatu i Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. uchylił opisaną wyżej decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 23 grudnia 2020 r. Bank wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej i o zawieszenie koncesji, wskazując, że koncesjonariusz nie dysponuje prawem własności do nieruchomości objętej koncesją, zatem nie ma prawa do złóż kopaliny. Zaznaczył, że prawo to przysługuje Bankowi, który nabył nieruchomość w postępowaniu egzekucyjnym z dniem 15 czerwca 2019 r. tj. z dniem, w którym uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., sygn. akt [...] o przysądzeniu własności nieruchomości objętej koncesją, kończące postępowanie egzekucyjne, co potwierdza stosowny wpis w księdze wieczystej nr [...]. Bank podkreślił, że do dnia złożenia przedmiotowego wniosku koncesjonariusz nie opuścił nieruchomości objętej koncesją i w sposób ciągły dokonuje zaboru żwiru i piasku stanowiącego mienie wielkiej wartości działając na szkodę Banku. Bank dodał, że umowa przedwstępna sprzedaży zawarta pomiędzy Bankiem a A. Sp. z o.o. z/s w [...] zawarta w formie aktu notarialnego (Rep. Nr [...]) wraz z aneksami do tej umowy została wypowiedziana przez Bank w dniu 14 maja 2020 r. Jednocześnie Bank cofnął wszystkie oświadczenia wydane A. Sp. z o.o. z/s w [...]. Dlatego też umowa dzierżawy nieruchomości objętej koncesją zawarta pomiędzy spółką a koncesjonariuszem obarczona jest wadą czynności prawnej powodującej nieważność bezwzględną i tym samym brak tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Banku, już w momencie zawierania ww. umowy dzierżawy A. Sp. z o.o. z/s w [...] nie posiadała jakiegokolwiek uprawnienia do zawierania umów tego typu w odniesieniu do nieruchomości objętej koncesją. Bank wskazał, że na podstawie powołanej wyżej umowy przedwstępnej sprzedaży w formie aktu notarialnego oraz aneksów do niej, wydał nieruchomość objętą koncesją we władanie A. Sp. z o.o. z/s w [...] i wyraził jej zgodę na eksploatowanie złoża. W dniu 18 grudnia 2018 r. Bank udzielił również pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego (Repertorium A numer [...]) Spółce A. i jej pełnomocnikowi – T. G., do prowadzenia w imieniu Banku postępowań administracyjnych dotyczących udzielenia koncesji na wydanej nieruchomości (objętej koncesją). Dlatego też, w ocenie Banku, spółka jak i jej pełnomocnik nie posiadali umocowania do zawierania żadnej umowy dzierżawy z podmiotami trzecimi (np. z koncesjonariuszem). Bank podkreślił, że dla skutecznego i prawidłowego zawarcia umowy dzierżawy pomiędzy spółką a podmiotem trzecim (np. koncesjonariuszem), spółka najpierw powinna uzyskać takie prawo od Banku, które dodatkowo powinno być udzielone w odpowiedniej formie. Powyższa argumentacja Banku doprowadziła go do konkluzji, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uprawdopodobniające uchylenie decyzji koncesyjnej we wznowionym postępowaniu, tym samym zasadne jest niezwłoczne wstrzymanie jej wykonania. Bank ponownie podkreślił, że niewstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej narusza jego prawo własności i przyczynia się do powstania nieodwracalnego uszczerbku na jego nieruchomości.
W dniu 4 marca 2021 r. Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Banku o sprecyzowanie opisanego wyżej wniosku z dnia 23 grudnia 2020 r. czy został on złożony w ramach wznowionego postępowania, czy też w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji.
W dniu 10 marca 2021 r. Bank wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej, zawieszenie koncesji oraz dopuszczenie dowodu z dokumentu - powołanej wyżej umowy przedwstępnej sprzedaży zawartej między Bankiem a Spółką A. oraz dwoma aneksami na okoliczność nieprzystąpienia Spółki A. do zawarcia przyrzeczonej umowy. Bank ponownie wskazał, że koncesjonariusz i spółka nie posiadają tytułu prawnego do nieruchomości objętej koncesją, co uprawdopodobnia uchylenie decyzji koncesyjnej we wznowionym postępowaniu i tym sam uzasadnia wstrzymanie jej wykonania. Bank przy tym nadmienił, że wobec nieprzystąpienia spółki do zawarcia umowy przyrzeczonej, powołana umowa przedwstępna została skutecznie wypowiedziana. Bank ponownie podkreślił, że niewstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej narusza jego prawo własności i przyczynia się do powstania nieodwracalnego uszczerbku. Do pisma załączone były ww. przedwstępna umowa sprzedaży, dwa aneksy do tej umowy, wspomniane wyżej pełnomocnictwo dla spółki i T. G., a także protokół z przyjęcia oświadczenia o odstąpieniu Banku od ww. przedwstępnej umowy sprzedaży.
Pismem z dnia 17 marca 2021 r. Bank podał, że jego intencją jest wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej i zawieszenie koncesji we wznowionym postępowaniu koncesyjnym.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Marszałek Województwa [...] odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie udzielenia Skarżącej koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku "[...]", gmina [...], powiat [...], województwo [...].
Uzasadniając wskazane wyżej postanowienie organ wskazał, iż rozpatrując występowanie przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a., nie musi on przeprowadzać postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., tym samym nie musi on podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wystarczy że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania ww. przepisu. Zdaniem marszałka, o dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić bowiem wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. Marszałek, na podstawie dostępnych na tym etapie okoliczności faktycznych i prawnych występujących w aktach sprawy, wstępnie ocenił, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja koncesyjna zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania.
Na powyższe rozstrzygnięcie Bank wniósł zażalenie, którym zaskarżył w całości opisane wyżej postanowienie i zarzucił mu naruszenie przepisów:
1) art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego w niej zgromadzonego, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że podmiot otrzymujący koncesję posiadał tytuł prawny do nieruchomości oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tj. pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą, w konsekwencji nie wskazanie żadnych poczynionych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
2) art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia postępowania w sposób, który zapewniłby zaufanie do organu państwowego.
Mając na względzie powyższe Bank wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, tj. wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej do czasu wydania ostatecznej decyzji w niniejszym postępowaniu.
Uzasadniając powyższe zażalenie Bank wskazał, że koncesjonariusz nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości objętej koncesją, ta bowiem stanowi własność Banku, który nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego udzieleniem koncesji. Zdaniem Banku, koncesjonariusz przebywając bez tytułu prawnego na jego działkach objętych koncesją dokonuje bezprawnego wydobywania żwiru i piasku stanowiącego mienie wielkiej wartości działając tym samym na szkodę Banku. W konkluzji Bank podkreślił, że niewstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej narusza jego prawo własności i przyczynia się do nieodwracalnego uszczerbku we własności Banku. Pismem z dnia 29 lipca 2021 r. Bank wskazał, że Marszałek Województwa [...] działał w okolicznościach świadczących o złej woli, o czym mowa w art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r., poz. 2204).
Wydając postanowienie z dnia [...] września 2021 r. Minister Klimatu i Środowiska stwierdził, że zasadne jest uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie organ podkreślił, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji koncesyjnej w niniejszej sprawie uwarunkowane jest występowaniem przesłanki pozytywnej, którą jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, które nie polega na udowodnieniu, lecz na powzięciu uzasadnionego przekonania organu o istnieniu przesłanki wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy przywołał art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Wskazał, iż celem ww. przepisu jest zapewnienie ochrony tymczasowej, która ma zabezpieczyć przed dalszym wywoływaniem skutków prawnych przez decyzję, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania z obrotu prawnego. Taka ochrona tymczasowa obowiązuje do momentu zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego.
Zaznaczył, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Marszałek Województwa [...] wstępnie ocenił, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja koncesyjna zostanie uchylona w wyniku wznowionego postępowania, jednakże nie wyjaśnił, na czym oparł tę wstępną ocenę. Organ podkreślił, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej lub braku tego prawdopodobieństwa powinna być przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, przede wszystkim zawartym w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu lub jego brak. Ocena ta powinna znaleźć wyraz w treści uzasadnienia wydanego postanowienia, co wynika z treści art. 124 § 1 i 2 k.p.a., który wskazując elementy składowe postanowienia określa, że winno ono m.in. zawierać uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Tymczasem analiza zaskarżonego postanowienia wskazuje, że uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia całkowicie pomija merytoryczny aspekt kontrolowanej sprawy. Nie zawiera ono bowiem rzeczowych rozważań przedstawiających oceny wystąpienia, bądź braku wystąpienia przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a. tj. prawdopodobieństwa uchylenia decyzji koncesyjnej.
Organ podał, że wznowione postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji znajdowało się na etapie I instancji, zatem organowi II instancji nie były znane motywy, którymi kierował się Marszałek Województwa [...] dokonując wstępnej oceny i na tej podstawie przyjmując, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja koncesyjna zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania. Zatem organ II instancji nie mógł zweryfikować zasadności zaskarżonego postanowienia.
Zdaniem Ministra, analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że Marszałek Województwa [...] wydając zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji koncesyjnej uchybił dyspozycji art. 152 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a., przy czym uchybienia te nie mogły zostać uznane za nieistotne.
Skarżąca, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia 5 listopada 2021 r. zatytułowane: "sprzeciw od postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...].09.2021 r., znak [...]". Ponieważ na postanowienia wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa nie przysługuje sprzeciw, lecz skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 16 lutego 2028 r., I OZ 130/18), środek zaskarżenia wniesiony przez pełnomocnika skarżącej został potraktowany jako wniesiona w terminie skarga (vide - zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 4 stycznia 2022 r. (k-25 akt sądowych).
Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik Skarżącej zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 kpa przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy;
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niepełne i nieścisłe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwą i jedynie częściową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;
3. obrazę przepisów a to art. art. 152 1 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że Marszałek Województwa [...] wydając zaskarżone postanowienie uchybił dyspozycji ww. przepisów, co nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy.
Mając na względzie wskazane zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie Skarżącej, zapadłe postanowienie nie jest zasadne i powinno zostać zmienione. Skarżąca wskazała, że w pełni podziela wyrażoną przez Marszałka Województwa [...] ocenę, iż analiza dostępnych okoliczności faktycznych i prawnych nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja w przedmiocie udzielenia koncesji zostanie uchylona. Brak było bowiem podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżonej decyzji kasatoryjnej, w szczególności, iż twierdzenie organu odwoławczego o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 152 1 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy.
Minister Klimatu i Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Przy piśmie z dnia 10 marca 2022 r. organ załączył decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2022 r. znak: [...] utrzymującą w mocy w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2021 r. znak: [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne wznowione na podstawie art. 145 § 4 kpa w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...]. w przedmiocie udzielenia K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] koncesji na koncesji na wydobywanie metodą odkrywkowa kopaliny ze złoża piasku [...] gm. [...] powiat [...], woj. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
W ramach tej kontroli, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2021 r. uchylające postanowienie Marszałka Województwa [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2021 r., dotyczącej udzielenia K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "K." "Skarżąca") koncesji na koncesji na wydobywanie metodą odkrywkowa kopaliny ze złoża piasku [...] gm. [...] powiat [...], woj. [...].
Podstawą prawną wydania ww. postanowienia był przepis art. 152 § 1 kpa, zgodnie z którym "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.".
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że pomimo wskazania w uzasadnieniu zapadłej decyzji, że Marszałek Województwa [...] wstępnie ocenił, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja koncesyjna zostanie uchylona w wyniku wznowienia postępowania, to uzasadnienie to nie zawiera wyjaśnienia, na czym ww. przekonanie zostało oparte, co zdaniem Ministra Klimatu i Środowiska przemawia za koniecznością uchylenia decyzji.
Zdaniem Sądu stanowisko powyższe nie może być uznane za prawidłowe, gdyż organ dokonał niewłaściwej wykładni powyższego przepisu proceduralnego. Nałożony przez ustawodawcę obowiązek wykazania prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, wskazuje na szczególny charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji w ramach prowadzenie postępowania wznowionego.
Postępowanie wznowieniowe jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 kpa rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przesłanki, których zaistnienie obliguje właściwy organ administracji publicznej do uchylenia decyzji dotychczasowej, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa i wydania - jej zastępującej, nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy lub wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 kpa, zostały enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i w art. 145b k.p.a. Należy do nich m.in. okoliczność wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa – w realiach rozpoznawanej sprawy było to pominięcie Banku jako strony postępowania koncesyjnego (z uwagi na przymiot właścicielski do gruntu objętego koncesją).
Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 4 października 2013 r. w sprawie sygn. akt: II SA/Ke 612/13, LEX nr 1384857), "wstrzymanie decyzji administracyjnej w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych.". Należy więc, zdaniem Sądu, uznać, iż ratio legis omawianego art. 152 § 1 kpa unormowania stanowi ochrona trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych oraz skutków prawnych będących konsekwencją ich wprowadzenia w życie. Z tego powodu nie jest prawidłowe wnioskowanie na podstawie przepisu art. 152 § 1 kpa a contrario, iż podobnie, jak w wypadku wstrzymania wykonalności, niezbędne jest uprawdopodobnienie przyszłego wyniku postępowania wznowionego także w razie wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.